Cahuito

Þessar línur eru skrifaðar sitjandi í ruggustól með skemil undir löppunum í ca 30 stiga hita í skugganum á veröndinni á kofanum sem við erum búin að leigja af Cabinas Iguanas í Cahuita á Kyrrahafsströnd Costa Rica. Rétt fyrir framan mig ruggar Ásta sér til hliðanna í hengirúmi en vinstra megin við mig, í rúmlega seilingarfjarlægð, hangir kippa af ca 80 banönum sem við og flugurnar megum ganga í eins og okkur sýnist.

Eins og ég hef nefnt áður þá stendur allt eins og stafur á bók í viðskiptum við kostaríkana og maður hefur á tilfinningunni að þetta sé allt stálheiðarlegt fólk. Í morgun átti að sækja okkur kl. 7:00 en í leiðbeiningunum sem við fengum stóð að við ættum að vera tilbúin kl. 6:45. Því miður byrjaði morgunmaturinn á hótelinu ekki fyrr en kl. 7:00 þannig að við misstum af honum. Ástu tókst samt að kría út 2 banana úr starfsliðinu í eldhúsinu þegar hún fór að spjalla við það kl. 6:00. Við vorum búin að pakka og gera upp hótelleiguna (2000 kr/tveggja manna herbergi með morgunmat (sem við gátum ekki nýtt okkur)) kl. 6:45 og það stóð heima að lítil rúta kom að sækja okkur kl. 6:55). Í rútunni var bílstjórinn og aðstoðarmaður sem kom farangrinum fyrir. Við áttum von á að fleiri yrðu sóttir á önnur hótel en svo var ekki. Við vorum einu farþegarnarnir. Eftir tveggja tíma akstur var stöðvað við lítið kaffihús, eða kaffistað undir þaki án veggja, þar sem við keyptum okkur sitt hvora samlokuna og kaffi sem var eldað á hlóðum. Eitthvert besta kaffi sem ég hef fengið. Spjölluðum lítillega við aðstoðarmann bílstjórans, sem var afskaplega ánægður yfir því að við gætum bablað pínulítið á spænsku. Síðan var haldið áfram til hafnarborgarinnar Límon, þar sem bílstjórinn varð eftir en aðstoðarmaðurinn keyrði okkur þann spöl sem eftir var, tæplega 50 km, alveg upp að dyrum, þótt hann yrði reyndar að hringja til að spyrjast til vegar í restina.

Kofinn er ljómandi góður. Svefnherbergið er með einu tvíbreiðu og öðru einbreiðu rúmi og moskítóneti um bæði rúmin. Síðan er stofa með eldhúskrók. Í stofunni er kringlótt, vandað borð og fjórir stólar og í eldhúskróknum er ágætur ísskápur. Svo er auðvitað baðherbergi með sturtu. Fyrir öllum gluggum eru hlerar en ekkert gler eða moskítónet þannig að við munum þurfa að loka þeim á nóttunni og þegar við förum út. Síðan er örlítil verönd, eins og fyrr sagði. Í 10 metra fjarlægð, falin bak við gróður, er lítil sundlaug og hinum megin við hana eru fleiri kofar sem við verðum ekkert vör við. Hinum megin við kofana tekur svo villtur skógur við og okkur skilst að þar séu stígar sem gaman sé að ganga eftir. Munum prófa þá á næstunni. Fyrir þetta borgum $35 á nóttu, eða ísl. kr. 2.550,–.

Á þessu svæði er töluvert um svertingja sem hingað fluttu snemma á 20. öld frá Jamaíka til þess að vinna á plantekrunum en hér eru gríðarlegar ananas- og bananaplantekrur. Þeim var hins vegar bannað að flytja til annarra héraða allt til 1949. Hér var á tímabili mikil fátækt vegna þess að það kom upp sjúkdómur í banönum á tímabili og öll framleiðslan fluttist til Kyrrahafsstrandarinnar en svertingjarnir fengu ekki að flytja líka. Þetta varð til þess að hér grasseraði löngum kommúnismi. Nú eru bananar aftur framleiddir hér í stórum stíl en framleiðslufyrirtækin eru að miklu leyti í höndum Bandaríkjamanna (Dole of Chiquita) svo að pólítísk afstaða hefur ekki breyst að ráði. Hér mun hins vegar vera mikil karabísk menning fremur en latínó menning og það verður gaman að smakka á matnum hérna.

Á miðvikudaginn í síðustu viku, meðan við vorum enn þá í Monteverde, var þess minnst að ár var liðið frá hörmulegu blóðbaði sem þar varð í misheppnuðu bankaráni. Þrír bræður frá Nikaragúa (flestir glæpir í Costa Rica eru framdir af mönnum frá Nikaragúa, segja innfæddir okkur) reyndu að ræna eina bankann í Santa Elena sem er aðalþorpið í Monteverde með nokkur hundruð íbúa. Tveir vopnaðir verðir voru í bankanum, annar fyrir utan og hinn fyrir innan. Ræningjarnir byrjuðu að skjóta með AK47 rifflum þegar þeir komu að bankanum, skutu inn alla glugga og á allt sem fyrir var. Vörðurinn sem var fyrir utan fékk áfall og leitaði skjóls en hinn tók til varna og náði að drepa tvo bræðranna áður en þeir komust inn í bankann. Sá þriðji komst inn í bankann þar sem voru 33 manns, þ.e. vörðurinn, bankastarfsmenn og viðskiptavinir, þar á meðal einhverjir nemendur úr skólanum okkar, CPI. Vörðurinn sem skaut særðist og varð óvígur. Í þessum upphafsbardaga dóu tveir ræningjar 1-2 aðrir en margir fleiri særðust. Lögreglan kom á staðinn og svo sérsveit lögreglunnar og reynt var að semja við ræningjann. Á meðan lá fólk í blóði sínu og dó eitt af öðru. Fimm tímum eftir árásina skaut ræninginn einn gíslanna til að leggja áherslu á að honum væri alvara. Tuttugu og tveim tímum eftir árásina var gerð tilraun til að frelsa gíslana en ekki tókst betur til en svo að einn lögreglumaður féll. Ræninginn gafst að lokum upp eftir 28 klst. Þá voru 9 menn dánir og margir fleiri særðir, þar á meðal ófrísk kona sem lifði af og fæddi heilbrigt stúlkubarn í fyllingu tímans. Vörðurinn sem var fyrir utan og fékk taugaáfall er nú atvinnulaus og nánast útskúfaður úr þessu litla samfélagi vegna þess að hann brást og fólkið telur að ef hann hefði brugðist rétt við, eins og félagi hans, hefðu ekki svona margir dáið. Vörðurinn sem var inni og drap tvo ræningjanna í upphafi, er nú ráðgjafi lífvarðafyrirtækja, svo að hagur þessara fyrrum samstarfsmanna er allólíkur núna. Um daginn kom út skýrsla um þessa atburði þar sem lögreglan er harðlega gagnrýnd fyrir úrræðaleysi og vanþekkingu og m.a. bent á að fólk var að deyja af sárum sínum í bankanum allt að 20 klst eftir árásina. Samingaviðræður höfðu þegar strandað eftir 5 klst þegar ræninginn skaut einn gíslanna og í ljósi þess að lögreglan vissi af öllu þessu særða fólki sem var að blæða út, hefði hún átt að bregðast fyrr við. Auðvitað er þetta allt umdeilanlegt og ekki ætla ég að dæma um hvernig hefði átt að bregðast við. En þennan miðvikudag í síðustu viku fórum við Ásta “í bæinn” og meðal annars í bankann. Kl. 18 þennan dag var haldin minningarguðsþjónusta og kennarinn okkar sagði okkur að fólk hefði verið mjög stressað allan fyrri part vikunnar en eftir minningarguðsþjónustuna hefði öllum verið ákjaflega létt.

Svo að við snúum okkur aftur að svæðinu sem við erum á núna, Cahuita, þá mun vera töluvert um moskítóflugur hér, en þó minna á þessum árstíma en oft annars. Við berum samt á okkur flugnafælukrem reglulega til þess að taka enga áhættu. Hér er lítið um malaríu en eitthvað um dengue fever.

Morgunverður er ekki innfalinn á þessum stað en í innan við 50 metra fjarlægð eru tveir morgunverðarstaðir. Við ætglum að athuga hvernig þeir eru áður en við förum að kaupa okkur efni morgunverð. Annars skruppum við í bæinn áðan, um 2 km gönguleið, og keyptum okkur 5 lítra af vatni og mango til að úrbúa mangodrykk sem er mjög vinsæll hér um slóðir. Í 100 metra fjarlægð er Internetkaffi. Þar er því miður ekki þráðlaust samband en þeir hljóta að vera með USB tengingu þannig að ég geti flutt þennan pistil beint á milli. Það er alltaf hálffúlt að geta ekki notað íslensku stafina.

Það er reyndar mikill lúxus að vera ekki í skóla!!! Það er eiginlega núna fyrst sem maður getur farið að slappa af. Í Monteverde var maður 4 tíma í skólanum og 2 klst að gera heimaverkefnin því að þetta var sko alvöru skóli og ekkert hálfkák!