Meiri gestrisni

Stutt blog að þessu sinni. Skruppum í morgun út á Granville Island með smábáti. Þarna er markaður sem við skoðuðum og keyptum eitthvað smáræði. Síðan aftur heim á hótelið því að þangað ætluðu Alix og John að sækja okkur kl. 13:00. Það stóð auðvitað heima.

Við skoðuðum ýmsa skemmtilega staði með þeim hjónum, fengum okkur göngutúr á bökkum Fraser ár og gengum í trjátoppum eftir hengibrúm. Síðan heim til þeirra hjóna þar sem dætur þeirra tvær, Kristin og Lisa hittu okkur. Kristin er eldri, 53 ára, en Lisa er fimmtug. Mjög gaman að hitta þær systur.

Eftir það buðu þau hjón okkur út að borða á mjög skemmtilegan stað þar sem sér vel yfir borgina. Frábær matur, frábært útsýni, frábær félagsskapur.

Þau keyrðu okkur síðan heim þar sem við kvöddumst með miklum virktum. Það verður erfitt að endurgreiða þeim alla þessa gestrisni. Mig hefði aldrei grunað að þau mundu vera svona elskuleg við okkur! Þau tóku því ekki ótrúlega að þau mundu koma til Íslands einhvern tíma í framtíðinni. Þá gefst vonandi tækifæri til að sýna þeim ámóta gestrisni.

Við höfum verið hreint ótrúlega heppin með veður. Hitinn hefur ekki verið hár, 12-14°C en mestallan tímann hefur verið sólskin sem er víst ekki nokkuð sem hægt er að treysa á hér um slóðir.

Á morgun höldum við aftur til Mt. Vernon þar sem við verðum fram á þriðjudag.

Lifið heil!

Gestrisni og gestrisni

Langt síðan ég skrifaði síðast. Við höfum verið svo upptekin af annarra manna gestrisni að það hálfa væri nóg.

Við flugum frá Los Angeles til Seattle eftir hádegi á laugardegi 15. maí, lentum rétt eftir kl. 18:00. Anne og Scott tóku á móti okkur og síðan var ekið norður á bóginn, áleiðis til Mt. Vernon. Stoppuðum við norðurendann á Lake Washington þar sem við fengum okkur göngutúr í gegnum afskaplega fallegan trjágarð (arboretum). Síðan fengum við okkur að borða á taílenskum stað áður en haldið var áfram heim til þeirra. Þangað komum við rúmlega kl. 22:00. Þar tók Stanley á móti okkur. Stanley er hundurinn þeirra sem talinn er vera ca 6 ára en hann gæti þess vegna verið mun eldri. Hann er afskaplega hægfara hundur sem þau björguðu úr „Hundaholti“. Hann er greinilega blendingur, sennilega aðallega Labrador en líklega er einhver blóðhundur í honum. Hann er afskaplega „ræðinn“, lætur heyra í sér ef hann hefur eitthvað að segja en þegir þess á milli. Það var dálítið fróðlegt að sjá hvernig hann horfir alltaf í augun á manni og reyndar öllum í kringum hann, eins og hann sé sífellt að reyna að ráða í augnaráð manns.

Fengum okkur drykk fyrir svefninn og fórum í rúmið um miðnætti sem er sennilega seinna en Anne og Scott hafa farið að sofa í mörg ár. Ég vaknaði næstsíðastur, kl. 7:30. Anne, sem okkur skildist að væri venjulega fyrst á fætur, vaknaði ekki fyrr en kl. 8:15, sennilega vegna þess að háttatíminn riðlaðist.

Á sunnudeginum fórum við í langan bíltúr í grenndinni. Stoppuðum við hús sem Richard og Jan (gestgjafar okkar í Costa Rica í fyrra) eiga en þau eru einmitt í Costa Rica núna. Húsið er niðri við sjó og þar söfnuðum við kræklingi og öðuskeljum í fjörunni. Fengum okkur svo nesti á staðnum, brauð, ost, skinku og egg úr hænunum þeirra (þau eru með 2 verpandi hænur og 4 unga sem fara að verpa síðar í sumar). Frábært veður (ég sólbrann á nefinu). Svo heimsóttum við Blake og Bonnie, son og verðandi tengdadóttur Scotts og Önnu. Þau eru að fara að gifta sig 1. ágúst. Þau keyptu nýlega 5 ekrur (2 hektara) lands sem þau ætla að rækta á. Bæði eru í vinnu annars staðar en eyða öllum helgum og kvöldum í að undirbúa landið undir ræktun. Á landinu er kofi sem er svo lítill að ekki þarf leyfi skipulagsyfirvalda fyrir honum og þar búa þau. Þegar við komum voru þau að ganga frá vatnstanki uppi á hæð en þangað dæla þau vatni úr brunni svo að þau geti haft sjálfrennandi vatn án þess að vera með dæluna í gangi í hvert sinn sem þau skrúfa frá krana. Það var stórkostlegt að horfa á þetta samhenta unga fólk sem er að reyna að koma sér fyrir og hefja lífræna ræktun eins smátt og hægt er að hugsa sér.

Um kvöldið fengum við okkur krækling í forrétt og síðan grillað nautakjöt. Fyrr að sofa en á laugardagskvöldið.

Á mánudegi þurfti Anne að vinna fyrir hádegi en Scott tók sér frí þennan dag. Kannski er rétt að segja að hann kom vöktunum sínum þannig fyrir að hann þurfti ekki að vinna þennan dag. Hann er heimilislæknir á nokkurs konar bráðamóttöku. Vaktirnar eru 11 klst og að meðaltali vinnur hann 4 daga í viku. Rétt fyrir hádegi fórum við í göngutúr í skógi þar sem er (var?) mikið hegravarp en fundum ekki varpið. Virðist sem það hafi minnkað mikið því við sáum aðeins einstaka hegra á flugi. Keyptum loks ostrur áður en við hittum Anne og fengum okkur að borða með henni á sjávarréttastað. Síðan fengum við okkur langan göngutúr í skógi þar sem þær fáu moskítóflugur, sem þar búa, ákváðu að spjalla náið við okkur Ástu en létu auðvitað aðra í friði. Frábært veður allan daginn og kvöldið. Hélt áfram að brenna á nefinu.

Um kvöldið var heilmikil veisla heima hjá Anne og Scott þar sem Bonnie og Todd (sem voru með okkur á Osa skaga í Costa Rica í fyrra) og önnur hjón voru boðin líka, 8 manns alls. Mjög skemmtilegt kvöld enda er Todd hrókur alls fagnaðar þar sem hann kemur. Borðuðum krækling, öðuskel, ostrur og lax. Stóðum á blístri á eftir.

Þriðjudagsmorgun 18. maí fór Anne snemma í vinnu en Scott ekki fyrr en kl. 9:30 því hann þurfti að fara til tannlæknis. Við lögðum af stað norður á bóginn stuttu síðar í einum af þremur bílum þeirra, sem þau lánuðu okkur til að aka til Vancouver. Í stuttu máli gekk ferðin vel og við vorum komin á hótelið okkar, Sylvia Hotel í Vancouver, um hádegisbil. Þetta hótel er á besta stað í bænum, í jaðri Stanley Park (fyrir þá sem þekkja til í Vancouver). Fengum heillirigningu á leiðinni en svo stytti smám saman upp og um kvöldið var stórkostlega fallegt veður.

Á hótelherberginu beið okkar sending frá Alix og John Fredickson (frænda mínum og konunni hans). Það var hvítvínsflaska (Chardonnay frá British Columbia), eintak af Lögbergi-Heimskringlu, indíánaútskurður til að hengja á vegg, saladskeið og gaffall úr endurunnu gleri, barmmerki íslensk-kanadíska félagsins, tvenns konar mismunandi barmmerki frá Ólympíuleikunum og tvenns konar kanadískt snakk, að ekki sé nefnt mjög fallegt kort þar sem við vorum boðin velkomin. Ég hringdi strax í þau og þá var ákveðið að þau mundu sækja okkur kl. 10 morguninn eftir og aka með okkur um borgina og borða svo með okkur hádegisverð.

Það sem eftir var dagsins fórum við í langan göngutúr niður í bæ. Ásta fann strigaskó (sem hún keypti) og við fundum líka eitthvað smávegis fyrir væntanlegt barnabarn. Um kvöldð fórum við á veitingastað sem heitir „The Fish House“ í Stanley Park, í göngufjarlægð frá hótelinu, en Alix og John höfðu mælt með því. Mjög góður staður. Fengum okkur svo göngutúr um English Bay sem er hér við hótelið. Þar er búið að koma fyrir röðum af rekaviðadrumbum sem fólk ýmist situr á eða situr upp við og styður bakið við. Mjög skemmtilegt svæði. Frábært veður. Snemma að sofa.

Í morgun, miðvikudag, sóttu Alix og John okkur kl. 10 eins um var rætt. Þau fóru með okkur í skemmtilegan bíltúr um svæðið, meðal annars um háskólasvæðið og í Museum of Archaeology. Síðan í VanDusen Botanical Garden þar sem við borðuðum hádegisverð. Ekki var við það komandi að við fengjum að borga – við værum gestir þeirra! Fengum okkur göngutúr um garðinn – hreint ótrúlegt hvað hægt er að rækta hérna. Hér eru m.a.s. pálmatré! En mest áberandi og fallegt eru samt Himalajarósirnar. Síðan fórum við heim til þeirra. Þau fluttu fyrir nokkrum árum í litla íbúð en hún er á mjög skemmtilegum stað og ekki svo lítil fyrir eldri hjón (þau verða bæði áttræð á næsta ári). Þar varð Alix eftir en John keyrði okkur aftur á hótelið. Vorum komin hingað kl. 16, sex klukkustundum eftir að þau sóttu okkur. Fengum mjög gott veður þótt spáin hafi ekki verið sérlega góð. Um leið og John skilaði okkur í hótelið byrjaði að rigna en það stóð aðeins í rúmar 2 klst og síðan stytti upp. Ágætis veður um kvöldið þótt það væri skýjað.

Þau ætla að sækja okkur kl. 13 á morgun til að sýna okkur meira af borginni og svo munum við borða saman annað kvöld.

Gengum niður í bæ til að borða ― enduðum á víetnömskum stað. Urðum fyrir vonbrigðum en hvorugt okkar hafði borðað víetnamskan mat áður. Nú er klukkan orðin meira en 22 og háttatími nálgast hratt.

Lifið heil!

Íslandsvinurinn Tom Hanks

Í gærkvöldi, fimmtudaginn 13. maí, fórum við að borða á ítölskum stað með sænska nemandanum Gustaf Östner sem er á Keldum um þessar mundir þótt hann sé í námi í Lundi. Það væri svo sem ekki í frásögur færandi að við fórum út að borða ef ég hefði ekki lent í því að Visa kortinu mínu var hafnað þegar ég ætlaði að nota það til að borga með. Sem betur fór var ég með bæði Mastercard og seðla svo að ég lenti ekki í vandræðum en ég varð samt fokreiður af tilhugsuninni um hvað hefði getað gerst ef ég hefði verið einn á ferð með ekkert nema Visa kortið. Ætli þeir hefðu ekki kallað til lögregluna sem hefði leitt mig út í handjárnum? Óskemmtileg tilhugsun.

Annar dagur ráðstefnunnar var í dag, föstudag. Ég rölti á ráðstefnustaðinn með Ástu en síðan átti ég stefnumót við Sigurgeir Orra, sem var með námskeið í handritaskrifum sem ég sótti fyrir einu og hálfu ári. Kona hans vinnur hjá stoðtækjafyrirtækinu Össuri hér í Los Angeles en hann er aðallega í handritaskrifum. Við fengum okkur snæðing í hádeginu og síðan ókum við sem leið lá til Paramount Studios, um hálftíma akstur frá hótelinu. Þar fórum við í 2 klst ferð um stúdíóið með leiðsögumanni. Þetta var mjög áhugavert, ekki síst að sjá hvar þeir hafa tekið upp ýmsar myndir sem gerast á sjó eða vatni, t.d. þar sem Rauðahafið opnaðist fyrir Móses. Undir venjulegum kringumstæðum er þetta bílastæði!

Hápunkturinn var þegar við hittum Tom Hanks. Þar sem við stóðum og vorum á hlusta á leiðsögumanninn kom Tom allt í einu hjólandi á reiðhjóli og stoppaði hjá okkur.

„You guys seem to be from out of town,“ sagði hann. „Where are you from?“

Samferðamenn mínir virtust vera í hálfgerðu losti og orðlausir svo að ég varð fyrstur til að svara og sagði að við værum frá Íslandi.

„Iceland!“ sagði hann. „A beautiful place!“

„Belgium“ sagði þá einn samferðamaðurinn.

„Belgium?“ sagði Tom. „Also a very beautiful place.“ Með það óskaði hann okkur góðrar skemmtunar, kvaddi og hjólaði á braut. Hann var klæddur í fatnað sem var í tísku sennilega fyrir ca 100 árum. Hann er að „produceara“ mynd sem hann bæði leikstýrir og leikur í.

Alls tók þessi ferð um Paramount Studios tvær klukkustundir. Orri ók mér aftur á hótelið og átti svo klukkustundar ferð fyrir höndum heim til sín en hann býr í Laguna Beach í suðurjaðri Los Angeles svæðisins.

Í kvöld verður „banquet“ á ráðstefnunni og ég fæ að fara með!

Lifið heil!

The Getty Center

Fór í Getty Center í dag. Ég bjóst við að þurfa að taka leigubíl en karlinn í móttökunni benti mér á að ég gæti tekið strætó beint þangað og stoppustöðin væri bara rétt hinum megin við hornið. Þeta væri bara í tveggja mílna fjarlægð og kostaði 1,25 dollara.

Ekki spurning í mínum huga. Fór því út á strætisvagnastöðina. Þegar þangað kom var ég að reyna að átta mig á hvað ég þyrfti að fara fram hjá mörgum stöðvum áður en ég færi úr vagninum. Gat ekki áttað mig á hvað stöðin heitir sem ég var á. Spurði því svarta konu en í ljós kom að hún var líka ferðamaður í bænum og vissi það ekki. Við fórum að spjalla saman. Hún reyndist vera frá Uganda en flutti þaðan fyrir 5 árum og hefur verið að vinna síðan í San Fransisco. Hún sagðist hafa gefist upp á ástandinu í heimalandinu og var afskaplega döpur yfir því. Landið ætti sér enga ytri óvini en þá fyndu menn sér bara innri óvini til að berjast við. Ég nefndi Idi Amin og hún sagði að þótt hann væri frægastur þá hefðu nánast allir verið jafnslæmir sem hefðu verið við stjórnvölinn síðan. Hún hafði bara verið krakki þegar Idi Amin var forseti. Samkvæmt því hefur hún verið komin nokkuð á fertugsaldurinn þegar hún tók sig upp og flutti úr landi. Afskaplega elskuleg kona en ósköp döpur yfir ástandinu í landinu sínu.

Ferðin reyndist taka 15-20 mínútur svo að þetta hlýtur að vera dálítið meira en 2 mílur. Á tímabili var ég orðinn alveg viss um að ég hefði farið fram hjá safninu.

Ég ætla ekki að reyna að lýsa þessu safni. Þeir byggðu það á fjallstoppi (eiginlega er þetta frekar hæð en fjall - þeir kalla það samt fjall). Maður fer í lítilli lest upp á fjallið. Paul Getty skyldi eftir 700 milljónir dollara í sjóði fyrir safnið og ekkert var til sparað þegar það var byggt. Það var opnað árið 1997 svo að það er ekki von að við höfum vitað af því þegar við vorum á ferðinni hér árið 1991. Þarna er verulega afslappandi að rölta um, bæði innan og utan dyra og skoða listaverkin. Alls staðar hægt að setjast og horfa í kringum sig. Arkitektinn Richard Meier hannaði safnið.

Þarna er líka fallegur garður sem listamaðurinn Robert Irwin hannaði. Sá vissi ekkert um plöntur en hannaði garðinn eftir litunum og formunum sem hann vildi hafa. Fékk svo garðyrkjumann til að finna plöntur sem pössuðu. Einhvern tíma, nokkru eftir að safnið var opnað, mun Robert þessi hafa komið og orðið mjög starsýnt á eitt tréð. "Þetta er fallegt tré!" sagði hann, uppnuminn af hrifningu. "Sjáið þið formin?" sagði hann og sneri sér að fylgdarliði sínu. "En, hr. Irwin," sagði garðyrkjumaðurinn hikandi, "þetta tré er steindautt. Við erum að fara að skipta því út."

Jæja, klukkan er að verða sex og Ásta var að koma á hótelið af ráðstefnunni. Allt gekk vel hjá henni. Hún var fundarstjóri hluta dagsins og heldur fyrirlesturinn sinn á morgun.

Lifið heil!

Bandaríkin

11. maí 2010
Brottför frá Keflavík seinkaði um klukkustund vegna þess að vélin frá Heathrow þurfti að bíða í 2 tíma eftir flugtaksleyfi, full af farþegum. Algjör ringulreið á Heathrow sagði ungi maðurinn sem sat við hliðina á mér í vélinni. En klukkustundar seinkun? Vel sloppið miðað við flesta þessa dagana.

Reyndum að sofa í vélinni en gátum ekki. Við vorum nefnilega í sætum sem ekki var hægt að halla þar sem þau voru milli neyðarútganga.

Scott tók á móti okkur á flugvellinum. Með honum í för var móðir hans, 86 ára. Sú var ekki dauf í dálkinn! Full af fjöri og talaði mikið. Á erfitt með gang vegna þess að liðagigt leggst illa á ökklana á henni en annars er búið að skipta um alla liði frá öxlum niður í hné. Kvartar samt aldrei – þykist aldrei hafa fundið til alla ævi. Dæmi: Eftir að faðir Scotts dó voru hann og mamma hans að taka til í lyfjaskápnum hans. Móðirin tók upp pillubox og spurði Scott hvað þetta væri.

„Þetta er verkjalyf,“ svaraði hann. „Þú ættir kannski að geyma þetta ef þú færð höfuðverk eða eitthvað.“

„Hvernig veit ég hvort ég er með höfuðverk?“ spurði hún!

Við ókum sem leið lá heim til Chris og Cathy, bróður og mágkonu Scotts. Chris er flugstjóri hjá Alaskan Airlines og var að heiman. Cathy er mjög elskuleg kona og tók afar vel á móti okkur. Hún er sjúkranuddari. Þau búa í húsi sem mér taldist til að væri ca 350 fm að grunnfleti – á tveim hæðum. Samt mjög heimilislegt og ótrúlegt útsýni yfir sjóinn og þar fá þau kvöldsólina. Misstum samt af sólsetrinu.

Anne var ekki með því að hún þurfti að vinna morguninn eftir.

Scott eldaði ítalska máltíð, létta og bragðgóða – alveg frábær eftir langt flug og þegar líkamsklukkan er milli 3 og 4 að nóttu.

Ræddum um ferðatilhögun þegar við kæmum til baka frá Los Angeles. Cathy vildi endilega lána okkur bíl sonar síns sem er að læra japönsku í Japan (hann er reyndar verkfræðingur sem missti vinnuna í fyrra en þar sem hann hafði tekið japönsku með námi í skóla ákvað hann að breyta alveg um svið). Móðir Scotts bauðst til að taka á móti okkur á flugvellinum og keyra okkur til Scotts og Anne. Og loks hafði Scott í huga að sækja okkur á flugvöllinn og eyða kvöldinu í Seattle áður en við færum heim til þeirra í Mt. Vernon. Allir af vilja gerðir – hvílík gestrisni!
Móðirin ók svo sjálf heim til sín þrátt fyrir að hafa drukkið sinn skerf af rauðvíni með matnum!

12. maí 2010
Við Ásta vöknuðum nokkrum sinnum um nóttina og kl. 4:45 ákváðum við að við gætum ekki sofið lengur. Fórum niður og helltum okkur upp á kaffi. Chris og Scott komu svo rétt fyrir kl. 7.
Við vorum ekki með ákveðin sæti í vélinni og því var ákveðið að reyna að panta sæti á netinu. Þá kom í ljós að það kostaði 29 dollara á mann. Ákváðum að spara og létum bara raða okkur í sæti um leið og við fórum í vélina. Fengum ágætis sæti með góðu rými fyrir lappirnar.

Tókum leigubíl á hótelið – 10 mínútna ferð. Gekk ill að fá bílstjórann til að filla út kvittun. Hann vildi bara láta okkur fá óútfyllta kvittun því að „allir vilja hafa það svoleiðis,“ sagði hann. Tókst samt að lokum að fá hann til að gera það, því að Ásta fær kostnaðinn endurgreiddan frá stjórnendum ráðstefnunnar.

Hér er rosalega þægilegur hiti á daginn, rúmlega 20°C og tæplega það á kvöldin. Fengum okkur göngutúr um nágrennið eftir að við vorum búin að koma okkur fyrir á hótelinu. Hótelið er lítið og frekar ódýrt og ótrúlega ljótt og næstum sóðalegt að sjá en herbergið er bæði rúmgott og hreint.
Kl. 19 var kvöldverður fyrir stjórnendur ráðstefnunnar á veitingastað í 5 mínútna göngufjarlægð frá hótelinu og ég fékk að fljóta með. Var víst eini makinn þar. Ætli við höfum ekki verið svona 14-16 manns þarna. Sat við hliðina á kínverskri konu sem á sér merkilega fjölskyldusögu. Afi hennar var frá mjög afskekktu þorpi í Yunnan í Suður-Kína. Hann vildi mennta son sinn og sendi hann því í skóla í borg í einhverri fjarlægð. Hann flæktist í styrjöldina þegar kommúnistar náðu völdum og flúði til Tævan eins og svo margir Kínverkjar. Þar fæddist hún og ólst upp. Þaðan fluttist fjölskyldan til Bandaríkjanna og hér gekk hún í háskóla. Og nú er hún bandarískur ríkisborgari og starfar sem einn of fremstu sameindalíffræðingunum við UCLA. Hana langar til að heimsækja þorpið sem afi hennar kom frá. Til að komast þangað þarf hún að fljúga til einhverrar borgar í Suður-Kína. Þaðan er heils dags akstur til þorpsins þar sem vegurinn endar. Þaðan þarf að ganga upp í fjallið þar sem „hennar“ þorp er – 8 tíma gangur. Á þessu svæði eru mjög afskekkt svæði sem eru einangruð frá hvert öðru vegna fjallgarðanna og þar eru víst mörg tungumál sem eru að hverfa, auk kínverskra mállýska sem aðrir Kínverjar eiga mjög erfitt með að skilja.

Hinum megin við mig sat Hollendingur sem kemur tvisvar á ári til Íslands vegna samvinnu við Hjartavernd. Hann er búinn að ferðast mikið um Ísland en á Vestfjarðakjálkann eftir.

13. maí 2010
Náðum að sofa næstum því til kl. 7 í morgun! Fengum okkur „continental breakfast“ á hótelinu. Ráðstefnan hófst kl. 9:30 og ég rölti með Ástu að ráðstefnustaðnum sem er á háskólasvæði UCLA í s.k. Ronald Reagan Medical Center. Aðeins rúmlega 10 mínútna gangur. Kom svo aftur á hótelið til að skrifa þessar línur.

Sidasti dagurinn i Costa Rica

Er a tolvu hotelsins her i San Jose og thvi engir islenskir stafir.

Thegar vid komum hingad til San Jose i gaer keyptum vid braud og ost og skinku, raudvin og djus, og satum uti vid sundlaugina asamt Anne og Scott. Svo var siesta en svo hittumst vid 4 asamt Todd og Bonnie og fengum okkur drykk. Vid forum svo 4 ut ad borda. Todd, Bonnie, Ann og Scott flugu svo til Bandarikjanna i morgun.

I morgun forum vid Asta nidur i bae og aetludum i jade safnid en thad var lokad thvi ad nu er "Semana Santa", thad er dymbilvika. Flest svona menningartengt lokad, fri i skolum og svoleidis. Skruppum a markad i stadinn. Asta var med litinn bakpoka og hann var opnadur a tveim stodum an thess ad vid taekjum eftir en engu var stolid thvi ad thar var engu ad stela. Hun var reyndar med vegabrefin okkar i pokanum en their voru i leyniholfi sem vonlaust var fyrir thjofana ad finna vid thessar adstaedur.

Komum aftur upp a hotel kl 15 og eg reyndi ad komast a netid. Thad hafdi gengid vel i gaer. Nu gekk thad ekki. Eg hringdi thvi i lobbyid og their sogdust mundu senda mann ad kikja a malid. Beid og beid. Hringdi aftur eftir halftima. Tha kom i ljos ad madurinn var annars stadar en kaemi fljotlega. Svo komu tveir menn. Thad var hreinn brandari ad fylgjast med theim. Their nalgudust tolvuna eins og hun vaeri villidyr sem haettulegt vaeri ad snerta. Algjor brandari. Their vissu greinilega ekkert i sinn haus en af thvi ad sambandid var ekki fullkomid voru their vissir um ad thad vaeri vandamalid. Foru badir og komu ad vormu spori aftur med kapal og modem til ad tengja vid tolvuna. Settu allt a haus i herberginu til ad finna innstungu. Eg vissi ad thetta var ekki vandamalid en sagdi ekkert. Thetta gekk audvitad ekki. Tha sogdu their ad their gaetu hringt i "help desk" og thar vaeri manneskja sem gaeti hjalpad. Their gerdu thad, settu mig i samband vid konuna og foru svo. Loksins hitti eg a manneskjuna sem eg atti audvitad ad fa samband vid strax i upphafi. Hun byrjadi ad fara med mig i gegnum stillingarnar en thad gekk haegt thvi ad mer gekk illa ad skilja hana i gegnum simann. Svo slitnadi sambandid og thar sem eg hafdi ekki hringt i hana upphaflega, heldur rafvirkjarnir, vissi eg ekki hvert aetti ad hringja. Beid thvi um stund en hun hringd ekki til baka. Gafst upp eftir 10 minutur. Tha var thessi vitleysa buin ad standa i naestum tvo og halfan tima! Thess vegna er eg her i lobbyinu ad hripa thessar linur.

Velin okkar fer i loftid kl 8 i fyrramalid. Fljugum til Atlanta, thadan til Boston og svo loks beinustu leid heim. Lendum ad morgni midvikudags.

Lifid heil!

Mynd

Sendi hér myndir af 6 dýrum á 4 myndum.

Lifið heil!

Sendi bara

Komin til San José á ný

Pálmasunnudagur 2009

Klukkan er hálftíu að morgni og við verðum sótt af leigubíl kl. 11:00 til að flytja okkur út á flugvöllinn hér í Drake Bay. Stefnan sett á San José í dag.

Í gær var síðasti heili dagurinn okkar hér og hann átti að vera letidagur. Mestallan morguninn vorum við úti í húsinu hjá Jan og Richard að skoða myndirnar okkar Ástu úr ferðinni. Við erum þau einu sem hafa tekið einhverjar myndir. Þegar við svo ætluðum út í Internet Café fréttum við að þar væri lokað í hádeginu svo að við urðum að biða með það. Alex (sá sem rekur bátaútgerðina) hafði nefnilega boðið öllum hópnum í bátsferð að skoða súluvarp hér skammt frá. Scott ákvað að koma ekki með. Lagt var af stað kl. 13:30 og siglt sem leið lá í áttina að eyjunum þar sem súluvarpið er. Á leiðinni var rennt fyrir fisk og náðust tveir makrílar. Varpið reyndist að mestu vera búið en þó voru bæði fullorðnar súlur og ungar sitjandi í trjám í varpinu. Þarna voru líka freigátufuglar og gaman að sjá rauðan hálsinn á karlfuglunum.

Þegar við vorum búin að skoða varpið var siglt sem leið lá í afskekkta sandvík, sem er aflokuð á alla kanta af klettum. Mjög fallegur staður. Þar fór allt kvenfólkið og ég, ásamt Alex, í land en Richard og Todd fáru út á sjó aftur að veiða ásamt aðstoðarmanni Alex. Alex er alltaf í símanum og hann eyddi fyrstu 20 mínútunum í símanum en svo steinsofnaði hann, enda búinn að vera á ferðinni frá því kl. 5 um morguninn. Við hin fórum í sjóinn. Þegar fiskimennirnar voru búnir að ná í 3 „Jacks“ (fallegur fiskur með gula ugga) var siglt til baka og fiskurinn svo hafður í matinn um kvöldið. Alla þessa leið (um 20 mínútna sigling á fullri ferð) sigldum við meðfram sandströndum með pálmum og öðrum hitabeltisgróðri en ekki einni einustu manneskju. Á einstaka stað voru klettahöfðar sem skipti ströndinni niður í víkur.

Á öllu þessu svæði, Drake Bay, bjó enginn fyrir ca 50 árum. Fyrstu „landnemarnir“ eru núna 60-80 ára. Núna er það 2. kynslóð sem rekur staðinn ef svo má segja og þriðja kynslóðin er að vaxa úr grasi. Landið var á þessum tíma í eigu einhvers bandarísks stórfyrirtækis (sem notaði landið ekki neitt) svo að fólkið settist hér að í óleyfi. En samkvæmt lögunum gildir hefðarréttur þannig að þegar landnemarnir voru búnir að búa hér í ákveðinn tíma eignuðust þeir rétt til áframhaldandi búsetu. Þeir mega hins vegar ekki selja landið en þó gera þeir það og nú eru þeir sem keyptu land af þeim líka komnir með hefðarrétt á landinu. Svo skilst mér að þetta verði allt gefið frjálst eftir 2 ár og þeir sem eiga hefðarrétt munu þá formlega eignast landið. Athyglisvert!

Kl. 17:00

Komin til San José eftir fallegt flug með Twin Otter vél Nature Air flugfélaginu.

Lifið heil!

Meira frá Drake Bay

Fimmtudagur 2. apríl, 2009

Ég var að koma úr 2. sturtunni í dag. Ég var líka að kasta vatni í fyrsta sinn síðan kl. 6:30 í morgun, þ.e. í 10 klst. Það skýrist allt á eftir.

Ég gleymdi að nefna það í einhverju blogginu hér framar að daginn sem við fórum á kanó upp eftir Rio Claro slóst í för með okkur leiðsögumaður að nafni Carlos, mikill vinur Jan og Richards. Hann fræddi okkur mikið um ávextina á trjánum hérna; það er eins og flest trén á þessu svæði beri æta ávexti. Hann opnaði termítabú og gaf okkur termíta að smakka. Þeir eru víst bráðhollir og ég minnist þess að hafa heyrt, séð eða lesið einhvers staðar að indjánar í S-Ameríku noti þá ofan á brauð. Hann hélt því fram að það væri meira prótein í einni matskeið af termítum en í meðalstórri nautasteik. Ég kaupi það nú ekki alveg en trúi því hins vegar vel að þeir séu næringarríkir. Fólk var ekki sammála um bragðið af þeim. Einhver nefndi nautakjöt, annar pipar. Kannski að þeir hafi bara verið eins og piparsteik.

En í gær vorum við sem sé á Caňo eyju. Eitt af því merkilegra sem þar bar fyrir augu voru þúsundir „hermit“ krabba (man ekki hvað þeir heita á íslensku). Þeir eru ekki með neina kalkskel um líkamann en nota sér kuðunga sem þeir finna í fjörunni til að setja mjúka líkamshlutann inn í og hlaupa svo um með kuðunginn á bakinu. Ein klóin er sérlega aðlöguð því að halda kuðunginum föstum. Þeir voru þarna í svo miklum mæli að maður varð að gæta að sér hvar stigið var niður. Flestir voru með ósköp litlausa kuðunga en einstaka voru með litríka eða hvíta kuðunga á bakinu og voru því áberandi. Ótrúlega margir kuðungar voru götóttir og illa slitnir af langri notkun. Og það var greinilega kuðungaskortur á svæðinu. Þessir krabbar verða nefnilega að skipta um kuðung og fá sér annan stærri þegar þeir verða of stórir fyrir gamla kuðunginn. Og þar sem er meiri eftirspurn eftir kuðungum en framboð þá er auðvitað barist um þá. Til að byrja með finnst manni skrítið að sjá krabba í litlum kuðungi hundelta krabba í stórum kuðungi, sem flýr undan sem fætur toga eða verst árásinni, þangað til maður áttar sig á að krabbarnir eru raunverulega álíka stórir en annar er með mátulegan kuðung, hinn ekki.

Það munaði ekki miklu að ég rotaðist þarna á eyjunni. Við höfðum fengið okkur sæti í skugga af nokkrum trjám þegar allt í einu heyrðist þytur og svo þungt högg þegar kókoshneta, á stærð við mannshöfuð, skall í sandinn rétt við vinstri olnbogann á mér. Við höfðum fengið okkur sæti undir 15 metra háum kókospálma! Hneturnar vaxa hringinn í kringum pálmann, undir pálmalaufunum og við nánari aðgæslu kom í ljós að þessi kókoshneta fullkomnaði hring af kókoshnetum sem höfðu fallið í sandinn úr pálmanum áður (pálminn hallaðist svo að hneturnar duttu ekki við rætur hans). Þetta hefði því átt að vera fyrirséð. Hér eftir gái ég upp fyrir mig til að aðgæta hvers konar tré er að veita mér skugga!

Um kl. 16:30 í gær, að fenginni hvíld eftir allt snorklið, lögðum við af stað gangandi að veitinga- og gististað þar sem meiningin var að gista í tjaldi. Fyrst var gengið í ca korter að hinum enda þorpsins þar sem hægt var að komast á Netið. Þar þurftum við að bíða dálítið eftir að komast að en þó gekk það að lokum. Þaðan var haldið áfram í ca hálftíma í viðbót, upp í móti allan tímann, uns við komum á áfangastað. Við komumst í tæka tíð til að sjá sólsetrið. Þetta er stór veitingasalur en skammt frá eru 5 pallar, hver með 2 tjöldum, hvert tjald með einu tvöföldu rúmi og einu einföldu. Fernando, sem á og rekur staðinn, lauk ekki við að reisa hann fyrr en í nóvember síðastliðinn og hefur ekki enn tekist að koma honum almennilega á framfæri. Fernando var ein aðalástæðan fyrir því hve krakkar Richards og Jan sóttu hingað, því að hann var leiðsögumaður áður og var alltaf að finna nýja og skemmtilega staði til að fara með þau á. Hann var líka sá sem hvatti þau til að kaupa sér lóð hérna. Þeim finnst því að einhverju leyti að þau eigi honum skuld að gjalda og því hafa þau hjálpað honum mikið fjárhagslega. Um fjögur leytið í gær, skömmu áður en við lögðum af stað, hringdi Fernando í Richard og sagði honum að rafmagnið yrði tekið af hjá sér eftir hálftíma því að hann hafði ekki haft efni á að borga rafmagnið. Richard varð því að bregðast við og lagði 400 dollara inn á reikning rafmagnsfyrirtækisins á Netinu svo að ekki yrði slökkt á rafmagninu hjá honum. Okkur skildist að í rauninni hefði reikningurinn verið kominn í 800 dollara. Svo kom í ljós seinna um kvöldið að Jan hefði reddað Fernando um mikla peninga, eiginlega keypt sig inn í fyrirtækið, þegar hann kláraði peninginn sinn löngu áður en honum tókst að ljúka við að koma aðstöðunni upp. Það kom líka fram að Fernando skuldar flestum í kringum sig og fólk er hætt að vilja lána honum – allir nema Richard og Jan.

Þarna var kátt á hjalla, við vorum 8 saman ásamt Fernando og konunni hans (hann átti 48 ára afmæli daginn sem við komum hingað í Drake Bay; konan hans er svona 15 árum yngri). Hún er frábær kokkur og sá um eldamennskuna um kvöldið. Allir drykkir voru innifaldir – vandinn var hins vegar sá að úrvalið var takmarkað. Sem betur fer höfðum við haft njósn af því og bárum því með okkur hvítvín, rauðvín og viskí. Í forrétt var blómkálssúpa en í aðalrétt æðislega góður fiskur, „red snapper“ heitir hann á ensku, og með honum hreint frábær sítrónusósa. Við erum samt sammála um að maturinn hjá Jan kvöldið áður hafi verið betri. Eftir matinn var dregið fram sjónvarpstæki því að Costa Rica lék landsleik við El Salvador í Ameríkudeildinni fyrir heimsmeistaramótið á næsta ári. Costa Rica vann 1-0 en Fernando var ekki ánægður með sína menn. Þeir misstu af allt of mörgum tækifærum, skoruðu m.a. ekki úr vítaspyrnu, voru með allt niður um sig, sagði hann. Svo var farið að sofa um 10-leytið í tjöldunum.

(Sem þetta er ritað er sólin að setjast og hér koma háværir páfagaukar og setjast í trén, einn kólibrífugl er á sveimi í pálmatrénu hér fyrir framan mig, og froskur baular í sífellu í tjörninni fyrir utan.)

Í morgun fórum við svo á fætur upp úr kl. 6 og í morgunmat hæá Fernando. Fengum „huevos rancheros“ (egg búmannsins) í hreint frábærri sósu sem allir þurftu að fá uppskriftina að. Um kl. 8:30, eftir að hafa tekið því afar rólega yfir morgunverðarborðinu, var lagt af stað í gönguferð inn á land sem Richard og Jan eiga og svo áfram upp með ánni sem rennur þar í gegn. Við vorum aðeins 5 í þessari ferð því að Anne, Todd og Ásta ákváðu að spara sig fyrir ferðina á morgun inn í þjóðgarðinn. Við gengum sem sé upp með þessari skemmtilegu á og urðum sífelt að vaða hana fram og aftur því að áreyrarnar voru ýmist við vinstri eða hægri bakkann en hinum megin var þá ófært. Ég hef sjaldan séð jafnmargar tegundir fiðrilda á sama svæði, í öllum regnbogans litum. Í ánni voru líka risatorfur af halakörtum, tugir þúsunda saman. Í sandinum á bakkanum var líka allt krökkt af pínulitlum froskum, innan við sentimetri að lengd og svo líkir sandinum að maður sá þá ekki nema þegar þeir stukku undan manni. Svo þarf auðvitað ekki að nefna allar eðlurnar, smáar og stórar, sem voru þarna. Það sem kannski kom mest á óvart var að á ákveðinni breiðu á ánni hafði aliönd komið sér fyrir og gert staðinn að heimili sínu. Hún var draugspök en þó ekki nógu spök til að verða kvöldmaturinn okkar í kvöld. Á svipuðum slóðum var hvítur ibis á halakörtuveiðum. Við gengum í um það bil 2 klst þar til við komum að afar fallegum fossi en fyrir neðan hann á mörgum stöllum voru djúpir hylir þar sem hægt var að fá sér sundsprett. Reyndar var enginn hægðarleikur að komast þennan spöl upp eftir hyljunum að fossinum því að þarna var mikið stórgrýti og áin rann í flúðum milli hyljanna. Það var ósköp notalegt að kæla sig í vatninu.

Meðan við vorum þarna uppi við fossinn fór að rigna. Ég meina RIGNA! Í rúman klukkutíma rigndi á meðan við gengum niður eftir ánni. Þar sem áður voru sléttar breiður í ánni titraði allt yfirborðið í skoppandi risadropum. Þegar rignir á Íslandi ofan í slétt vatn getur maður greint hvar einstakir dropar lenda. Það var ekki hægt þarna. Allt grjót varð gríðarlega hált og það fór svo að þrjú af fimm duttu á leiðinni. Aðeins við Richard náðum að standa í fæturna alla leið. Bonnie meiddi sig töluvert í síðunni og framhandlegg og var eiginlega sárþjáð eftir að við komumst „til byggða“. Sem betur fer voru þrír læknar í hópnum sem allir voru auðvitað ósammála um hvað væri best að gera fyrir hana. Hún endaði með því að fá vænan skammt af verkjastillandi lyfjum.

Föstudagur, 3. apríl.

Jan eldaði ljúffengan grænmetisrétt í gærkvöldi. Carlos, sem var leiðsögumaðurinn okkar í dag, kom í heimsókn. Hann var með umbúðir á hægri kjálka og allir fóru strax að giska á hvað hafði komið fyrir hann. Enginn gat giskað rétt. Hann hafði verið bitinn af manni! Sagan var á þá leið að hann hafði vaknað um morguninn við að tveir menn voru að rífast. Hann fór að reyna að ganga á milli með þeim afleiðingum að annar mannanna, Kólumbíumaður, réðist á hann og sparkaði í síðuna á honum. Þeir tókust svo á og þegar Kólumbíumaðurinn varð undir gerði hann sér lítið fyrir og beit hann í kjálkann. Hann þurfti meira að segja að fá nokkra sauma til að loka sárinu. En hann hafði ekki fengið neinar sprautur fyrir lifrarbólgu eða öðru. Kólumbíumaðurinn er dópisti en Carlos vissi ekki hvort hann væri sprautufíkill. Vont mál fyrir vesalings gæðablóðið Carlos.

Í morgun vöknuðum við rúmlega 5 því að það átti að sækja okkur á báti kl. 6:00. Við vorum lögð af stað kl. 6:10. Siglt var í suðurátt inn í Corcovado þjóðgarðinn, rúmlega klukkustundar siglingu. Ágætt var í sjóinn en þar sem báturinn er svo flatbotna var hann alltaf að lyftast á öldunum og skella svo niður. Við Ásta sátum fremst og ég get vottað að þetta var ekki þægilegt fyrir mjóhrygginn og bakveikir ættu ekki að fara í svona fer. Við Sirena ána fórum við í land og manni fannst merkilegt að þeir gætu bakkað í gegnum brimskaflinn til að setja okkur í land. Gönguferðin var um 4 klst með tveim góðum nestisstoppum og svo auðvitað fjöldanum öllum af öðrum stoppum til að skoða spendýr, fugla, skriðdýr, hryggleysingja og plöntur af öllum stærðum og gerðum. Carlos er mjög góður leiðsögumaður og athugull. Við sáum tvo krókódíla, sinn á hvorum staðnum, annar var stór (2-3 m) og var úti í fljóti, hinn var minni (innan við metri), í ósköp ómerkilegum polli. Toppurinn var kannski að skoða sofandi tapír í leðjupolli úr minna en 5 metra fjarlægð. Þetta var fullorðið karldýr, örugga ekki undir 200 kg að þyngd (þeir geta orðið 300 kg). Hann vissi af okkur greyið, opnaði augun öðru hverju, en hann er næturdýr og því vildi hann bara sofa. Annar toppur var að sjá maurætu (Tamandua mexicana). Sú var ekki í vandræðum að klifra í trjám! Hún hefur líka klærnar til þess. Auk þess sáum við tvær agouti, sem er skottlaust nagdýr, fallega rauðbrúnt á litinn.

Meðan á gönguferðinni stóð var Carlos eitthvað að stríða Richard og hló svo mikið að allt í einu hrökk eitt rifbeinið á honum í sundur! Höggið sem hann hefur fengið í slagsmálunum daginn áður hefur greinilega brákað á honum rifbeinið svo að það þurfti ekki meira. Hann bar sig vel en hristingurinn í bátnum á heimleiðinni var honum kvalræði. Jan er búin að bjóða honum að borða með okkur í kvöld og þá ætla þau að skoða hann betur.

Læt þetta nægja að sinni og reyni að koma þessum útblásna texta á bloggið.

Lifið heil!