Kvenmannslaus í kulda og trekki!

Jæja, þá er Ásta farin heim. Við vorum samferða í gærmorgun á T-Centralen þar sem hún fór í flugrútuna út á völl en ég í deildina. Kvöldið áður fórum við að borða í Óperunni. Þar eru reyndar fjórir veitingastaðir og einn þeirra mun vera sá allra flottasti í Stokkhólmi. Þangað fer maður ekki slifsislaus! Við vorum auðvitað ekki þar en samt var þetta flott.

Í gær var sólskin og fallegt veður en í dag er rigning. Svo á sólin aftur að skína á morgun en þá kólnar og heldur svo áfram að kólna fram á helgi og búast má við snjókomu undir helgi. Veturinn nálgast.

Héðan er nákvæmlega ekkert að frétta. Ég ákvað að vera heima fram að hádegi og klára að lesa kaflana í bókinni um Sauðeyjarféð (Soay sheep) sem við fjöllum um á föstudaginn. Þá þarf ég ekki að hugsa meira um það í bili. Svo var ég bara latur að koma mér af stað, svona aleinn í kotinu og öll þessi rigning og allt það!

Lifið heil!

Sólskin á sunnudegi

Fallegt veður í dag, sólskin og fremur lygnt en kalt í dag.

Í gær var líka sólskin og kalt en hvasst sem gerði það að verkum að það var ansi hráslagalegt. Mikil drífa af laufum úr trjánum. Við Ásta höfðum hugsað okkur að fara og skoða Sigtuna, gömlu höfuðborgina, en hættum við. Við komumst nefnilega að því að það tæki okkur ca 2 tíma að koma okkur hvora leið með ýmsum strætisvögnum og lestum og þar sem við áttum að vera mætt til Anders og Kerstin kl. 17:30 fannst okkur ekki taka því að fara því að stoppið hefði orðið stutt.

Þess í stað fórum við og skoðuðum nýlistasafnið og arkitektúrsafnið á Skeppsholmen. Það fór ekki hjá því að við hugsuðum til Ragnhildar og Páls Ragnars sem heimsóttu þessi söfn örugglega fyrir tveim árum, þegar þau voru hér á haustmisseri.

Það stóð illa á strætisvögnum þegar við ætluðum heim (enda laugardagur) og því vorum við sein fyrir. Lögðum því ekki af stað til A & K fyrr en klukkan 17 og vorum nákvæmlega klukkutíma á leiðinni enda byrjuðum við í strætó, skiptum svo í Slussen yfir í neðanjarðarlest og svo yfir í ofanjarðarlest í Ropsten til Lidingö.

Ásta og Kerstin höfðu ekki sést í 20 ár, þegar Anders og hún voru á Íslandi! Þar urðu fagnaðarfundir. Ásta var alveg búin að gleyma hvernig Kerstin leit út og var að reyna að spyrja mig á leiðinni en mér lætur ekki vel að lýsa fólki. Til að byrja með var okkur boðið upp á þurrt sérrí og þurran Martini (að eigin vali). Anders sýndi Ástu allt húsið og greindi henni frá fyrirhuguðum breytingum, sem hann sagði mér frá síðast þegar ég var þarna. Okkur var svo boðið upp á elgskjöt og afskaplega góða villisveppasósu ásamt öðru meðlæti. Grískt, ítalskt og franskt rauðvín! Þetta gríska (norðurgríska) rauðvín kom satt að segja á óvart. Var bara verulega gott.

Mikið spjallað, aðallega um verkefni Kerstin sem eru mjög spennandi. Hún hefur meðal annars verið að skoða stökkbreytingu sem veitir vernd gegn eyðniveirunni. Þessi stökkbreyting finnst eingöngu í Evrópu og er algengust nyrst, þar sem um 20% fólks er með hana. Það merkilega er að Kerstin finnur hana líka í ca 2% fólks sem var uppi í Svíþjóð fyrir 4000 árum sem gæti bent til þess að einhver svipaður sjúkdómur hafi gengið fyrir ævalöngu í Norður-Evrópu.

Kvöldið leið hratt og við urðum að hálfhlaupa út úr dyrunum þegar klukkuna vantaði 5 mínútur í ellefu til að ná lestinni klukkan 23:03. Vorum komin inn úr dyrunum hérna heima kl. nákvæmlega 00.05 þrátt fyrir að bíða í korter eftir strætó við Slussen.

Eins og fyrr sagði var veðrið afar fallegt í dag. Við byrjuðum á að fara niður í verslunarhverfið hérna fyrir neðan þar sem við keyptum helstu nauðsynjar (brauð og avocado). Síðan fengum við okkur Sushi og fórum loks heim með "vörurnar". Eftir stuttan stans var farið í göngutúr hérna niður að vatninu (eða er það sjórinn, Eystrasalt?) og fengum okkur tveggja tíma göngutúr í stóran hring (eða frekar sporöskju). Síðan höfum við legið meira og minna í leti, horft á sjónvarp, lesið og fiktað í tölvum.

Ætlunin er að fara niður í bæ og borða úti síðasta kvöldið hennar Ástu því að hún heldur heim á leið á morgun.

Lifið heil!

Bloggið í gær hvarf!

Skrifaði eitthvað í gærkvöldi á bloggið en tókst ekki að koma því frá mér - einhver vandræði með "serverinn" gerði ég ráð fyrir. Hélt að ég hefði vistað það og ég gæti sent það í dag en svo finn ég það ekki.

Hvað með það. Dagurinn í gær var ósköp venjulegur. Sneri mér að því að skrifa greinina því að úrvinnslu er sama sem lokið. Ætla að vera kominn með þokkaleg drög að greininni í lok næstu viku og upphafsdrög að annarri grein enda er efnið sem ég er búinn að vera að "analýsa" raunverulega meira en nóg í tvær greinar sem þó tengjast mikið. Önnur er svona hálfgert framhald af hinni.

Ég hélt líka áfram að lesa bókina um Soay féð á eyjunni Hirtu út af Skotlandi sem síðan var efni umræðufundar í morgun með mér og doktorsnemunum þremur sem Anders er með. Anders hafði auðvitað ætlað að vera með en svo þurfti hann að vera við jarðarför í dag suður í Norrköping. Annars þýðir nafnið "Soay" Sauðey.

Bókin er 10 kaflar og við fórum í gegnum þá 2 fyrstu og ákváðum svo að nemendurnir þrír kynntu sér sérstaklega einn kafla hver sem þeir mundu fjalla um næsta föstudag, hvort sem við komumst yfir svo mikið eða ekki. Þeir eiga líka að kynna sér helstu greinar sem vitnað er til í köflunum og fjalla sérstaklega um fræðilega hlutann sem við kemur hverjum kafla en ekki er sagt svo mikið um í sjálfri bókinni.

Þetta var bara gaman í morgun, afslappað, og krakkarnir eru allir efnilegir. Peter er frekar stærðfræðilega þenkjandi og er aðallega í stofnvistfræði. Karin (en ég er núna meðleiðbeinandi hennar) er í stofnerfðafræði refa og notast við sameindalíffræðilegar aðferðir. Hún notar m.a. svokölluð örtungl (microsatellites) til þess að skoða stofnerfðafræðilegan breytileika á litlum skala (samanburður á refum (refastofnum) innan Skandinavíu). Hún mun einnig gera frekari samanburð á Skandinavíu og Íslandi og skoða breytileika milli svæða á Íslandi. Svo er það Veronika sem er líka í sameindalíffræðinni en hún hefur meðal annars verið að skoða DNA úr refum frá lokum Ísaldar en aðallega snýst verkefnið hennar um mismunandi gamla mammúta frá Wrangel eyju og hvernig erfðabreytileikinn minnkaði eftir að Wrangel varða að eyju þegar Ísaldarjökullinn bráðnaði og sjávarmál hækkaði. Þá einangraðist stofninn en tórði þó mun lengur þar en á meginlandinu. Þeir síðustu dóu út fyrir ca 4000 árum.

Nú eru miðannarfrí í grunnskólum í næstu viku og stefnir Anders á að vera með fjölskyldunni í sumarhúsinu í Tovetorp mestalla vikuna. Mér skilst á honum að aðallega þurfi Kerstin á því að halda að losna við streituna í vinnunni. Það táknar að líklega verð ég einn með krakkana líka næsta föstudag. Ég hefði kosið að Anders væri þar líka - alltaf skemmtilegra að fá fleiri sjónarhorn - en þetta verður samt allt í lagi.

Veður er fremur óstöðugt hér þessa dagana, oft rigning en sjaldan úrhelli. Í gær kólnaði niður í 5°C og átti að fara í 2°C í nótt. Mér fannst þó ekkert mjög kalt í morgun. Á morgun sýnist mér á veðurkortum að eigi að vera þurrt og við Ásta erum að hugsa um að bregða okkur til Sigtuna, gömlu höfuðborgarinnar, sem er ca 20 km norðan við Stokkhólm. Annað kvöld erum við svo boðin í mat til Anders og Kerstin.

Læt þetta duga í bili.

Lifið heil!

Miðvikudagur

Þetta verður stutt enda ekkert að frétta. Hér er mun kaldara í dag en að undanförnu en engin rigning sem er breyting til batnaðar.

Fór í deildina eins og venjulega en hætti snemma, kl. 16, til að hitta Ástu á T-Centralen. Ætlunin var að versla en heldur gekk það hægt. Vorum að leita að regnkápu/úlpu á Ástu og úlpu á mig. En svo gerðist það auðvitað að ég fann úlpu sem passaði og bætti svo skyrtu við. Ástu vantar enn regnkápuna. Svona er þetta bara.

Borðuðum í bænum í rólegheitunum. Þegar við ætluðum að taka strætó við Slussen var löng bið framundan þannig að við gengum hálfa leið heim áður en vagninn náði okkur. Höfðum gott af göngunni (nema hvað?).

Nú er ég sennilega endanlega búinn með greininguna sem ég hef verið að vinna við og útbúa fyrirlesturinn fyrir Blóðbaðið. Hann er reyndar nokkuð langur, 62 myndir fyrir 45 mínútur. Þarf að athuga hvort ég get stytt hann lítillega. Geri það seinna. Fyrst er að skrifa drög að grein, eða réttara sagt greinum því að þetta er efni í tvær greinar. Ætla ekki að verja miklum tíma í það (fáeinum dögum) á þessu stigi enda er margt annað sem ég vil gera hérna næstu vikurnar.

Mér sýnist að hann byrji að rigna aftur á morgun.

Lifið heil!

Ævintýrakona!

Ósköp venjulegur dagur til að byrja með. Ég fór í vinnuna og hlustaði meðal annars á meistaraprófsfyrirlestur eins nemenda Anders. Hann fjallaði um sameindalíffræðilega fingrafaragreiningu á melrakkasaur til þess að ákvarða stofnstærð. Ágæt vinna hjá stráknum og áhugavert efni.

Ásta beið eftir að verslanir opnuðu hérna á verslunarsvæðinu í Sickla og fór þá að aðgæta hvort hún gæti keypt eitthvað. Fékk sér að lokum kuldaskó. Hún var komin aftur heim kl. 13 og hitti þá Ritu, sem tekur til hér einu sinni í viku. Í ljós kom að Rita gegnir mörgum hlutastörfum. Hún tekur til í íbúðum félagsins sem ég leigi hjá, hún vinnur hjá Kulturhuset, hún er eitthvað viðloðin eitthvert leikhús og að lokum leigir hún út reiðhjól. Hún er bandarísk að uppruna, alin upp í Florida og Kaliforníu þannig að það mun hafa gtekið sinn tíma fyrir hana að venjast veðrinu hérna. Ástin mun hafa verið í spilinu og ráðið því að hún settist að hér. Skrítin þessi ást! Ritastakk upp á því að þær Ásta hittust yfir kaffi og þær sammæltust um að hittast á kaffihúsi á mánudaginn. Síðar kom í ljós að þá verður Ásta farin af landi brott svo að eitthvað þarf að skoða það mál betur.

Ásta, sem er hér í fríi, eyddi síðan eftirmiðdeginum í að vinna! Það er svo sem ekkert nýtt að hún vinni þar sem hún hefur ekki möguleika á að stimpla sig inn (það er stimpilklukka á Keldum), svo sem heima á kvöldin og um helgar og uppi í sumarbústað. Svo er auðvitað alltaf dreginn af henni tíminn ef hún stimplar sig snemma út úr vinnunni!

Við ákváðum síðan að hittast niðri í bæ til að borða úti. Ætluðum að hittast við T-Centralen (aðalneðanjarðarlestarstöðina) en þangað ætlaði Ásta að ganga frá strætisvagnastöðinni í Slussen. Þegar ég uppgötvaði hvað það var mikil rigning ákvað ég að hringja í hana og mæla mér í staðinn mót við hana í Gamla stan, því að það var aðeins einni stöð lengra að fara fyrir mig en mun styttra að ganga fyrir Ástu. Þegar ég loksins náði símasambandi við hana kom í ljós að hún hafði stokkið upp í vagn númer 74 til Mariatorget "því að það voru svo margir í vagninum að hann hlaut að vera að fara niður í miðbæ" eins og hún orðaði það sjálf (vagn númer 71 til Slussen var væntanlegur 3 mínútum síðar). Þar að auki minnti hana að það væri eitthvað Maríutorg þarna einhvers staðar í miðbænum. Nú vill svo til að ég er margoft búinn að sleppa því að taka vagn númer 74 til Maríutorgs vegna þess að Maríutorg er svo sannarlega ekki í miðbænum heldur töluvert suðvestur af Slussen (sem er sunnan við miðbæinn). Og það, sem verra var, þá var Ásta ekki með kort af Stokkhólmi með sér svo að hún vissi í rauninni ekkert hvar hún var.

Nú voru góð ráð dýr. Við ákváðum að lokum að Ásta færi úr vagninum á Maríutorgi en ég færi úr lestinni á T-Centralen til að athuga hvaða lest ég gæti tekið þangað (það eru engin svona lestarleiðakort inni í lestunum, aðeins á lestarstöðunum). Ég stökk út úr lestinni og skoðaði kort og sá það sem mig hafði reyndar grunað, að ég gæti haldið áfram með sömu lest og þá myndi ég að lokum lenda á Maríutorgi. Komst á síðustu stundu aftur um borð í lestina. Og þannig var það - fagnaðarfundir á Maríutorgi. Tókum svo lestina saman til baka í Gamla stan, skruppum á írska krá og síðan á indversk-pakistanskan veitingastað. Það er eins gott að Indverjum og Pakistönum kemur betur saman hérna en heima hjá sér!

Og þá er sagan eiginlega búin. Við komumst klakklaust heim og allt er gott sem endar vel. Ástu grunar reyndar að ég sé á þessari stundu að skrifa eitthvað ljótt um ævintýramennsku hennar. Það er auðvitað algjör misskilningur!

Lifið heil!

Enn rignir'ann

Við Ásta fengum okkur góðan ríflega klukkutíma göngutúr á sunnudagsmorgni meðfram Sickla Strand. Þetta er nýtt og glæsilegt bryggjuhverfi í nokkurra mínútna fjarlægð frá íbúðinni. MJÖG skemmtilegt svæði. Það var dálítið þungbúið svo að fáar myndir voru teknar en Ásta er með myndavél með sér (ekki ég).

Eftir hádegi skelltum við okkur á Vasa safnið. Tókum ferju báðar leiðir. Það er óhætt að segja að við vorum hrifin af safninu. Safnið er byggt í kringum herskipið Vasa sem sökk árið 1628 í jómfrúrferð sinni, eftir 1300 metra siglingu! Þarna er hægt að fá upplýsingar um pólitíkina og styrjaldirnar í upphafi 17. aldar og þörfina fyrir herskip. Þarna er sagt frá byggingu skipsins sem tók rúm 2 ár og stöðugleikaprófinu sem það gekk í gegnum áður en það lagði af stað og hefði átt að verða til þess að það færi aldrei af stað. Þarna er líka sagt frá því þegar það fannst aftur á 6. áratugi síðustu aldar, hvernig því var náð af hafsbotni og hvernig unnið hefur verið að því að forverja það. Þarna var líka hægt að fræðast um lífið um borð, bæði fyrir almenna sjómenn og yfirmenn. Ef maður þreyttist á að ganga um gat maður sest í sýningarsali og horft á kvikmyndir um þetta allt.

Eftir safnferðina fórum við niður í bæ, settumst loks inn á krá og fengum okkur drykk meðan við biðum eftir að kominn væri tími til að borða og stytti upp. Fórum á ítalskan stað. Ég var heppinn með mat, ekki Ásta. Síðan heim í rólegheitunum.

Í dag, mánudag, var venjulegur vinnudagur hjá mér. Ásta fór í bæinn og kortlagði verslanirnar. Keypti ekki mikið (frekar en venjulega). Eina vatnshelda skó, regnhlíf og bók um Paul McCarney! Innst í hjarta sínu eru hún enn sami blanki námsmaðurinn. Hún var komin heim um 5-leytið og var ekki í stuði til að fara aftur niður í bæ svo að ég kom við á japönskum stað og keypti sushi fyrir okkur. Síðan í rólegheitunum heima.

Frúin mætt á staðinn!

Ásta kom í dag. Við töluðum saman í gærkvöldi og af rælni var ákveðið að ég hringdi í hana í morgun kl. 6:30 að sænskum tíma, 4:30 að íslenskum tíma, bara til öryggis, en hún hafði hringt í 118 til að fá vakningu kl. 4:30. Þegar við erum bæði á landinu og þurfum að vakna snemma vegna utanlandsferðar látum við alltaf útvarpsklukkuna fara í gang á þeim tíma sem við látum 118 vekja okkur en Ásta treysti sér ekki til að gera það, sagðist ekki kunna á klukkuna: þess vegna átti ég að hringja. Ég gerði það vitaskuld en 118 hringdi aldrei svo að ef ég hefði ekki hringt hefði Ásta sennilega sofið yfir sig og ekki komist! Ekki nógu gott!

Við hittumst á T-Centralen en það gekk svona og svona því að svæðið er æði stórt. Töluðum mikið saman í síma í gegnum Ísland. Komum okkur svo hingað í íbúðina með neðanjarðarlest og strætó. Svo fóum við í Sickla köpkvarter þar sem eru alls konar verslanir í fáeinna mínútna fjarlægð frá íbúðinni. Keyptum í matinn (ísskápurinn var tómur) og fórum svo fljótlega niður í bæ.

Skelltum okkur í Gamla stan þar sem við fengum okkur að borða. Elgssteik bæði tvö. Gengum svo þaðan upp eftir Drottninggatan þar til við komum á svæðið þar sem ég þekki mig til í grennd við Författnars Hus. Fengum okkur drykk þar áður en við héldum heim á leið. Tókum neðanjarðarlest til Slussen en þar sem hittist illa á varðandi strætó ákváðum við að taka leigubíl heim. Leigubílstjórinn var greinilega tyrkneskur, bæði í útliti og hvað varðaði hreim, en hann var samt harður á því að hann væri úr Dölunum þegar við spurðum hann hvaðan hann væri!!!

Þegar þessar línur eru ritaðar er orðið nokkuð áliðið. Ásta er að horfa á einhvern vestra (heyrist mér) og líklega förum við að halla okkur fljótlega.

Enn er hálfgerð rigning - ekkert úrhelli - en því miður er spáð meiri rigningu á næstunni.

Lifið heil!

Þriðja vikan á enda

Þá er þriðja vikan hér í Stokkhólmi á enda sem þýðir að þriðjungur dvalarinnar er að baki. Þótt ég sé búinn að vinna "baki brotnu" og hafi komist vel áfram, er ég eiginlega alveg steinhissa á því hve tíminn hefur liðið hratt. Í rauninni hefði ég þurft að vera hér í 3-4 mánuði.

Það var rigning í dag og því miður sýnist mér á veðurspánni að það eigi að rigna nánast stanslaust næstu daga. Þetta er svo sem ekkert úrhelli en þó rigning. Þannig er það bara þegar það er norðanátt á Íslandi.

Hélt áfram úrvinnslunni og um leið er ég að semja fyrirlestur til að halda í blóðbaðinu í nóvember. Er að verða búinn að þessu og þarf að semja drög að grein upp úr þessu. Við Anders ætlum að setjast saman í næstu viku og reyna að átta okkur á því hvað við getum gert saman meðan ég er hérna, en þessi grein sem ég er að vinna að er í mínu nafni þótt ég hafi grætt heilmikið á að spjalla við Anders.

Ég tek þátt í lesnámskeiði sem Anders heldur með doktorsnemum sínum. Þeir eru að lesa bók sem við munum fjalla um á nokkrum fundum. Ég á þessa bók og hafði samband við Ragnhildi, ritara líffræðiskorar, og bað hana um að brjótast inn á skrifstofuna mína og finna bókina og senda mér hana. Hún er nú komin svo að ég býst við að kíkja í hana í kvöld en fyrsti fundurinn um hana með nemendunum verður líklega á fimmtudaginn. Ég held að nemendurnir fá eina sænska einingu fyrir þetta.

Nú er hún Ásta mín að koma á morgun svo að ég mun hafa einhvern til að tala við á kvöldin næstu 9 daga eða svo! Því er ekki líklegt að ég verði jafnduglegur við bloggið á meðan hún er hér og að undanförnu.

Lifið heil!

Fátt að frétta

Héðan er svo sem ekkert að frétta. Reyni samt að skrifa dagbók þegar ég hef tækifæri til.

Hér var dálítil rigning í morgun. Kom svo sem ekki á óvart í ljósi þess að það er norðanátt á Íslandi (og því væntanlega hæð yfir Grænlandi) svo að lægðirnar fara sunnan við land og til Bretlandseyja og það til sunnanverðrar Skandinavíu. Ekki var rigningin samt mikil, svona á íslenskan mælikvarða.

Hélt mínu striki í vinnunni. Uppgötvaði samt slæma villu í fyrri útreikningunum sem gerði það að verkum að ég varð að endurtaka nokkurn hluta af þeirri úrvinnslu sem ég hef verið að gera að undanförnu. Breytir engu í meginatriðum en rétt skal vera rétt! Þetta tók allan daginn og sennilega lýk ég ekki endurútreikningum fyrr en annað kvöld.

Anders stakk upp á því að við fengjum okkur bjór saman eftir vinnu. Hann var að fara að hitta gamla félaga í Södermalm, skammt frá Slussen, þar sem ég fer um tvisvar á dag. Hann bjó í nokkur ár á svæðinu og ég fékk ókeypis leiðsögn um svæðið áður en við fundum okkur krá þar sem við fengum okkur Guinness. Þetta er reyndar mjög skemmtilegt svæði með þröngum götum, ekki ósvipað Gamla stan að sumu leyti. Ég hélt svo áfram heim en Anders fór á fund vina sinna. Fékk mér frosna Lasagne (ég hitaði hana reyndar áður en ég borðaði hana) þegar heim var komið. Hef setið við að svarað tölvupósti eftir að heim kom, meðal annars vegna spænskunámskeiðsins sem við Ásta ætlum á í lok mars á næsta ári í Guatemala.

Nú styttist í að Ásta komi í heimsókn (2 dagar). Þá hef ég afsökun fyrir því að gera eitthvað annað en að vinna! Býst því við að vinnudagurinn styttist eitthvað í seinni endann og ég sitji ekki hér heima í íbúðinni öll kvöld.

Fékk líka í dag upplýsingar um símanúmer og heimilisfang Lassa sem mig langar mikið til að heimsækja einhvern tíma meðan ég er hérna. Fyrir óinnvígða þá vorum við Lassi skóla- og bekkjarbræður og miklir vinir frá 9 ára aldri til tvítugs. Síðan við vorum 24 ára hef ég líklega hitt hann tvisvar. Einu sinni hér í Stokkhólmi og einu sinni á Íslandi. Fyrra skiptið var sennilega fyrir 23 árum og síðara skiptið fyrir u.þ.b. 16-17 árum! Lassi er hálfsænskur og vann á sumrin í Svíþjóð meðan hann var í menntaskóla heima. Svo fór hann í háskóla í Svíþjóð og vann heima á sumrin. Eftir að námi lauk settist hann að í Svíþjóð með (íslenskri) konu sinni og hefur sjaldan komið til Íslands.

Lifið heil!

Miðvikudagskvöld

Bara venjulegt kvöld í kvöld. Kominn heim um klukkan hálfátta, át restina af köldum kjúklingi síðan í fyrrakvöld með kartöflusalati og asparagus! Náði í restina af þætti um Dr. Phil (skyldi hann vera á hverju kvöldi?). Ekki eins hrifinn núna og síðast. Hann var svo sem ósköp skynsamlegur sjálfur í öllu sem hann sagði en efnið var svolítið sérstakt og ekki fyrir minn smekk: Fegurðarsamkeppni barna! Mikil rosaleg eigingirni er í þessum konum sem byrja að senda myndir af börnunum sínum jafnvel meðan þau eru innan við hálfs árs gömul! Ruglað fólk.

Hvað um það. Ekkert blogg í gærkvöldi því ég fór út að borða með Anders og Kerstin og breskum fornleifafræðingi sem er búinn að vera í heimsókn í deildinni hjá Kerstin. Skildi tölvuna því eftir í deildinni. Fórum á ítalskan stað í grennd við Odenplan (fyrir þá sem þekkja anatómíu Stokkhólms). Fékk mér lambakjöt með gnocchi! Ágætismatur en hef oft borðað betra lamb. Það var fróðlegt að pumpa fornleifafræðingana um menninguna til forna, hvernig þeir skilgreina breytingarnar frá einu menningartímabili til annars o.s.frv. Komumst að því að fornleifafræðingar virðast flestir telja að menningin breytist fyrir einhverju "innra" afli, sem sé án utanaðkomandi afla, nema þá fyrir áhrif frá annarri menningu. Við Anders lögðum áherslu á að breytingar á loftslagi (og þar af leiðandi plöntu- og dýralífi) hlytu að hafa áhrif á menninguna. Kerstin var sammála (enda hugsa ég að hún og Anders hafi oft rætt þetta) en þetta virtist vera nýtt sjónarhorn fyrir Bretann. Sá er reyndar að grafa upp og rannsaka rústir í grennd við Stonehenge. Ef ég skildi hann rétt, telja þeir að það sé strúktúr sem hafi svipað til Stonehenge en þar sem hann var úr tré er erfiðara að ráða í hann.

Héðan er annars allt gott að frétta. Vel gengur í "vinnunni" og ég uppgötva alltaf eitthvað nýtt á hverjum degi um það sem knýr refastofninn heima. Ég þurfti svo sannarlega á því að halda að geta einbeitt mér að þessu. Stofninn sá er svo sannarlega undir "density dependent" stjórn, Ester.

Já, Ester er í Tromsö og hét fyrirlestur um verkefnið sitt í gær. Er óróleg vegna þess að Nigel Yoccoz (tölfræðigúrú) veifaði vísifingri að henni á eftir og sagðist að þau þyrftu að tala saman við fyrsta tækifæri. Það getur ekki nema verið af hinu góða - hann sér væntanlega eitthvað í gögnunum hennar frá öðru sjónarhorni en við höfum gert. Það er einmitt tilgangurinn með dvöl hennar þarna.

Heyri frekar lítið frá öðrum nemendum mínum. Veit þó að Menja og Róbert hafa (meira en) nóg að gera. Á Snæfellsnesi hafa minkaveiðar og minkamerkingar verið í fullum gangi í tvo mánuði en svo virðist sem minkastofninn sé lítill núna því að lítið veiðist. Ef það er vegna þess að stofninn er lítill þarf það ekki að vera svo alvarlegt. Fyrir óinnvígða er tilgangurinn tvíþættur, annars vegar að reyna að ákvarða náttúruleg vanhöld minka og hins vegar að ákvarða stofnstærð. Menja ætti nátturulega ekki að koma nálægt þessu heldur einbeita sér að sínu verkefni - en svona er þetta samt (veit að þú lest þetta, Menja).

Hef ekki heyrt múkk frá Gunnari og Guðbjörgu. Treysti því að þar sé allt í góðu.

Sem sé - ég leyfi mér að hugsa til nemendanna (og fjölskyldunnar) á kvöldin en á daginn er ég í mínum eigin (refa)heimi!

Lifið heil!

Dr. Phil!

Halló, halló!

Kom heim klukkan rúmlega 7 eftir ágætan dag í "vinnunni" (innan gæsalappa því mér finnst svo gaman að geta einbeitt mér að úrvinnslunni sem gengur mjög vel). Kveikti í rælni á sjónvarpinu og hitti á upphafið að þætti Dr. Phil. Þar sem ég hef aldrei horft á þátt með Dr. Phil áður (ekkert nema gamal gufan í Blesugrófinni) kom þátturinn mér þægilega á óvart. Ef allir þættirnir með þessum náunga eru af sama "kaliber" og þessi er ég sannfærður um að bæði Jón og séra Jón (og þeirra konur, kærustur, dætur, mæður og systur) hafa gott af að horfa á þá. Ég var aðallega hrifinn af því hvað hann virtist hafa lagt mikla vinnu í að velta fyrir sér vandamálum viðkomandi og hvað ráðleggingar hans höfðu almennt gildi, langt út fyrir aðstæður viðkomandi fólks. Þar sem ég er viss um að flestir sem lesa þetta (nema Ásta) hafi horft á fjölda þátta með Dr. Phil geri ég ráð fyrir að ég sé að ég er að predika yfir hinum trúuðu og hef því ekki fleiri orð um þetta.

Átti fund í dag með Anders og Bodil (fyrrum doktorsnema Anders sem nú er post-doc í Uppsölum en er einn dag í viku hér við deildina) og ræddum möguleikann á sameiginlegri grein. Enn á ný er um að ræða þennan skemmtilega mun sem er á aðstæðum tófunnar á Íslandi og í Skandinavíu. Stefnt að því að vera komin með drög að handriti áður en ég hverf héðan í lok nóvember.

Enn er varla hægt að tala um að hér sé komið haust. Skýjað í dag en ósköp milt veður. Hef ekki séð spá fyrir Stokkhólm en mér sýnist á veðurspá heima að hér muni fara að rigna fljótlega. Vildi gjarnan halda lengur í sumarið.

Anders stakk upp á því að ég kæmi út að borða annað kvöld. Kerstin er með breskan gest við fornleifafræðideildina sem hún býður út að borða. Hún lét þau boð út ganga í deildinni hjá sér að deildin borgaði fyrir þá sem vildu koma. Enginn sýndi áhuga! Hún býður því Anders með sér og Anders stakk upp á að ég kæmi líka - hann lofaði þó ekki að fornleifafræðideildin mundi borga. Hvað um það, ég er búinn að vera svo sparsamur í matarinnkaupum undanfarið að ég má alveg við því að fara út að borða. Mér sýnist í fljótu bragði að ég eyði ca 750 ísl. kr. á dag í mat að jafnaði dags daglega. Það er um 30 þúsund á mánuði. Er það ekki frekar lítið í ljósi þess að ég elda aldrei sjálfur? Jæja, mér er sama hvað ykkur finnst - mér finnst það!

Í breinu framhaldi af þætti Dr. Phil var þáttur um konu sem hjálpar fólki við að laga ósiði hjá hundum. Sá reyndar sambærilegan þátt áður, sennilega fyrir nákvæmlega viku. Ég hafði ekki síður gaman af þessum þætti. En hvað fólk og hundar eru líkar skepnur!

Var sem sé búinn að slappa af fyrir framan sjónvarpið í hátt í 2 tíma þegar ég skipti yfir á CNN og settist við að skrifa þessar línur. Það er hægt að gera allan fjandann með CNN í bakgrunninum! Klukkan bráðum orðin 10 að kvöldi en ég hef enn þá klukkutíma til að vinna (sem sé að gera eitthvað af viti). Ykkur til upplýsingar er verið að fjalla um Guinness einmitt núna og þar kemur auðvitað ekkert fram sem ég vissi ekki fyrir!

Lifið heil!

Helgin nánast liðin

Já, tíminn líður.

Hef verið að vinna í gögnunum mínum alla helgina og haft gaman af. Eitt leiðir af öðru og erfitt að hætta. Mér finnst ég skilja breytingarnar í refastofninum undanfarin 50 ár betur núna en nokkurn tíma. Þess vegna hef ég ekki getað slitið mig frá úrvinnslunni. Því miður hef ég fyrir bragðið ekki gert það sem ég ætlaði að gera (fyrirgefðu Ester!).

Fór í rúmlega klukkustundar göngutúr bæði í gær og í dag. Þetta er mjög skemmtileg svæði til gönguferða en auðvitað er þetta ósköp "tamið". Ekki miklar líkur á að rekast á elg eða úlf, gaupu eða greifingja.

Ákaflega fallegt veður í dag, sólskin og blíða, 14°C. En nú sé ég á www.vedur.is að gert er ráð fyrir norðaustanátt alla næstu viku á Íslandi. Það þýðir að lægðirnar fara sunnan við Ísland og skella á Norður-Evrópu í staðinn. Því má gera ráð fyrir úrkomu hér.

Engar fréttir sem sé. Engar fréttir = góðar fréttir.

Lifið heil!

Aftur komin helgi

Hér í Sickla var glaðasólskin þegar ég fór að heiman á föstudagsmorgni en svartaþoka á háskólasvæðinu þegar þangað kom. Um hádegi var þokan horfin og veðrið orðið hreint frábært.

Gekk vel í vinnunni. Anders bauð mér í mat í gærkvöldi og fékk ég nákvæmar lýsingar á því hvernig ég ætti að komast heim til hans. Fyrst með neðanjarðarlest til Östermalmstorg, skipta þar um neðanjarðarlest og fara til Ropsten. Skipta þar og fara í venjulega lest út á Lidingö og fara út á stoppistöðinni Larsberg. Ganga þaðan eftir korti heim til hans.

Ég gat ekki dregið mig frá gögnunum fyrr en klukkan korter yfir sex og var því nokkru seinna á ferðinni en ég hafði hugsað mér. Þurfti líka að bíða dálítið eftir lestinni í Ropsten. Þegar ég kom var Kerstin um það bil að fara í partý hjá doktorsnemanum sínum, klædd í síðkjól, enda geri ég ráð fyrir að karlarnir hafi verið í kjóli og hvítt þar. Anders keyrði hana svo að ég sneri mér að því að marinera kjötið en Anders var þegar búinn að setja kartöflurnar á grillið. Fékk mér svo bjór (hafði verið bent á að gera það!) og beið úti á svölum í góða veðrinu. Þegar Anders kom til baka voru kartöflurnar tilbúnar svo að ég sneri mér að því að grilla meðan Anders lauk við að útbúa salad og sveppasósu úr sveppunum sem við tíndum um síðustu helgi. Ég held svei mér þá að þessar trantkantarellur séu betri en venjulegar kantarellur.

Krakkarnir þeirra voru þarna auðvitað. Erik er 15 ára og Karen er 11 ára. Erik hefur lent í einelti og gekk það svo langt að þau létu hann skipta um skóla í haust. Fer ekki nánar út í það hér en þetta er víst búið að vera mjög erfitt.

Ég tók svo lestina kl. 23:33 til Ropsten, náði strax í lest áfram til Slussen en þar þurfti ég að bíða í tæpar 20 mínútur eftir strætó. Kominn heim kl. korter í eitt.

Hef nú setið við tölvuna og unnið í nokkra klukkutíma fyrir utan stuttan göngutúr niður í Sickla köpkvarter til að fara í búðir. Er að velta því fyrir mér að fá mér göngutúr niður á strönd áður en myrkur skellur á en reyna annars að nota helgina vel. Hér er núna skýjað og og dálítil gola en einhvers staðar sá ég að spáð var 14°C í Stokkhólmi í dag.

Góða helgi!

Fimmtudagur

Tíminn líður hratt. Allt í einu er komið fimmtudagskvöld. Fékk formlegt boð í dag um að halda einn af þremur inngangsfyrirlestrum, s.k. "plenary" fyrirlestrum (45 mínútur + 15 mínútna umræður), í "blóðbaðinu" sem haldið verður í Tovetorp rannsóknarstöðinni dagana 14.-16. nóvember. Hinir tveir inngangsfyrirlesararnir eru frá Oxford annars vegar og Dublin hins vegar. Báðir vel þekktir í faginu. Ég stakk upp á titlinum "Coping without lemmings: The Arctic fox in Iceland". Nógu óljós (og pínulítið "próvókerandi) titill til að ég geti talað almennt og ákveðið síðar hvað ég fer nákvæmar út í. Langar til að tala um það sem ég er að vinna við núna en sé til hversu langt ég verð kominn. Annars gengur vinnan vel og mér finnst ég vera að þræða dálítið nýjar slóðir. Samt dálítið "flashback" til hluta sem ég var að fjalla um í doktorsritgerðinni einhvern tíma á síðustu öld.

Veður stillt og hálfskýjað, aðeins farið að kólna. Allt í einu eru farnir að birtast afskaplega fallegir litir í trjánum á Háskólasvæðinu. Sá sem valdi hvaða trjám var plantað þar á sínum tíma á heiður skilinn. Mjög falleg litasymfónía.

Kom mér úr vinnunni kl. hálfsex til að lenda ekki aftur í strætisvagnaskorti eftir kl. sex. Það er merkilegt að þeir eru með strætisvagna á 10 mínútna fresti frá Slussen til klukkan sex en síðan fækkar þeim á einu bretti í einn á hálftíma fresti og svo á 35 mínútna fresti eftir kl. 7.

Gerði stans í Kvantum hér í Sickla til að versla. Ætlaði að fá mér eitthvað sem ég þyrfti að hafa fyrir en þegar ég rakst óvænt á nýsteiktan kjúkling stóðst ég ekki lyktina. Engin eldamennska í kvöld. Sleppti samt öllum kolvetnum og át hann án meðlætis. Reyndar fékk ég mér Gamla Óla í eftirrétt en ég veit að þið kjaftið ekki frá!

Hersteinn hringdi - er að fara í sumarbústaðinn með Boggu og bað um að fá að fara á Fordinum. Allt gott að frétta af honum. Talaði við Pál Ragnar. Hann er loksins búinn að fá lyklavöldin að lítilli íbúð í Tietgens Garðinum við hliðina á ITU og þau Ragnhildur ætla að flytja inn um helgina. Þá verður stutt fyrir hann að fara í skólann en leiðin lengist um 10-15 mínútur fyrir Ragnhildi.

Pantaði skólavist í gærkvöldi fyrir okkur Ástu í spænskuskóla vikurnar tvær fyrir páska í Antigua í Guatemala . Er ekki farinn að fá svar enn þá. Vonandi berst svar á næstunni því að það er hætt við að þetta sé vinsæll tími og rétt að vera snemma í því að panta. Ætla að bíða með að panta flugfar þar til Ásta kemur hingað eftir rúma viku.

Svona er það þegar maður er ekki vanur að ferðast með strætó: Maður verður vitni að ýmsu sem maður missir af þegar maður ferðast alltaf í einkabíl. Um daginn var strætisvagninn svo fullur að vatnstjórinn varð að hætta að hleypa fólki inn. Hann var margbúinn að biðja fólk um að færa sig aftar í vagninum og allir voru tilbúnir að gera það - nema einn. Það var ungur maður sem var með heyrnartól á eyrunum og tónlistina svo hátt stillta að hann heyrði ekki orð af því sem vagnstjórinn sagði. Hann stóð þarna með hálflokuð augun og sneri aftur, greinilegt að hann var ekkert að velta því fyrir sér hvers vegna allir færðu sig aftar meðan fólk hlóðst upp aftan við hann, þ.e. framar í vagninum. En engum datt í hug að banka í öxlina á honum og biðja hann um að færa sig aftar því að þá hefði öruglega myndast rými fyrir 4-5 í viðbót í vagninum!

Áðan, þegar ég kom upp úr lestarstöðinni í Slussen gekk ég að vanda að skiltinu í biðskýlinu þar sem segir hvenær vagnarnir eiga að leggja af stað (er ekki búinn að læra það utan að enn þá). Þá stóð þar ungur maður og hallaði sér upp að veggnum, beint fyrir skiltinu. Þrátt fyrir að hann sæi að ég var að reyna að lesa hvað stóð á skiltinu aftan við hálsinn á honum hvarflaði ekki að honum að færa sig nokkra sentimetra til hliðar. Mér tókst reyndar að lesa það sem ég sóttist eftir en fyrr má nú fyrr vera!

Anders býður mér heim annað kvöld. Kerstin verður ekki heima því að einn doktorsneminn hennar er að verja og svo verður væntanlega eitthvað um að vera á eftir. Þannig að þetta verðum bara við Anders og krakkarnir. Anders veit að ég hef ekkert á móti því að grilla svo að mér skilst að ég muni grilla meðan hann sér um hitt.

Einhvern veginn veginn hef ég ekki fengið mig til að fara í göngutúra á kvöldin og hafði ég þó haft nokkrar hugmyndir um að gera það. En nú er helgi framundan svo að ég hugsa gott til góðarinnar að fá mér göngutúra (engar áhyggjur, Ester: Ég skal samt lesa handritið!).

Þá er ég þurrausinn í bili. Lifið heil!

Landsleikur: Ísland-Svíþjóð!!!

Jæja, þá er hálfleikur í leik Svía og Íslendinga, leikurinn jafn 1-1. En því er ekki að neita að ég ber nokkurn kvíðboga fyrir síðari hálfleik, þegar Íslendingar leika á móti vindi. Annars er athyglisvert að Svíinn sem lýsir leiknum talar jafnmikið um rokið og rigninguna eins og sjálfan leikinn.

Ég bloggaði ekkert í gær. Hafði góða afsökun fyrir því. Það var nefnilega fundur í maltviskísmökkunarklúbb deildarinnar. Þar var ég heiðursgestur - ja, þó ekki meiri heiðursgestur en svo að ég borgaði fyrir mig. Hvers vegna klúbburinn hittist á þriðjudögum veit ég ekki; kannski vegna þess að fólk vill komast snemma heim á föstudögum. Auk þess mun vera bjórklúbbur við deildina sem hittist á föstudögum en þar mun meðalmæting vera 2. Í gær voru hins vegar 9 manns. Kannski var það dæmigert að Svíar voru þar í minnihluta. Þarna voru nefnilega þrír hreinræktaðir Finnar og einn hálfur Finni, einn Ungverji, einn Íslendingur og loks þrír hreinræktaðir Svíar. Menn kaupa maltviskíflöskur (sem þeir fá endurgreiddar) og koma með þær vafðar í pappír eða plast svo að tegundin þekkist ekki. Svo er skammtað í sérstök glös sem mjókka upp, svo að lyktin haldist í glasinu. Þrjár mismunandi tegundir voru prófaðar og ég verða að segja að mér fannst sumir þarna ansi glúrnir að þekkja tegundirnar, ekki síst Anders. Ég sé að ég á mikið ólært! Í lokin borga menn eftir því hvað þeir hafa drukkið. Miðað er við kostnaðarverð svo að sá þeir sem kaupa flöskur fá andvirði þeirra. Þegar búið er að smakka á öllum nýju viskítegundunum er komið með nokkrar "gamlar" flöskur á borðið og menn geta haldið áfram að smakka og bera saman. Þegar menn voru búnir að fá nóg af viskí var dreginn fram bjór. Það kann að koma á óvart að af 9 manns voru 3 konur og þær voru ekki síðri en aðrir að giska á réttu tegundina.

Ég komst ekki af stað heimleiðis fyrr en klukkan var langt gengin í 10 svo að ég ákvað að skija fartölvuna eftir á skrifstofunni. Þegar ég kom neðanjarðarlestinni á Slussen kom í ljós að það var 25 mínútna bið eftir strætó svo að ég ákvað að nota tímann til að fá mér í svanginn. Hinum megin við götuna var Macdonalds staður og þrátt fyrir mótmæli samviskunnar ákvað ég að fá mér bara ostborgara og franskar. Það eru sennilega 10-15 ár síðan ég fékk mér síðast hamborgara á Macdonalds en þegar í ljós kom að herlegheitin kostuðu bara 20 s.kr. (200 ísl. kr.) skildi ég hvers vegna þeir eru svona vinsælir þótt verðið sé væntanlega hærra á Íslandi. Það passaði að þegar ég var búinn með borgarann kom strætó. Þegar heim var komið var lítið annað að gera en að horfa á Frasier og Seinfeld fyrir svefninn! Jú, reyndar þá tók ég sveppina saman og kom fyrir í lpftþéttu íláti. Þurrkunin hafði heppnast vel og ég er núna stoltur eigandi nokkurra gramma af þurrkuðum sveppum! Líklega best að Ásta taki þá með sér heim þegar hún fer héðan seinna í mánuðinum. Hún var reyndar að koma heim til Íslands frá Ítalíu eftir vel heppnaða ferð, fyrst á ráðstefnu í Torino og síðan í stuttu fríu hjá Kristínu vinkonu sinni og Grími í Rómaborg.

Það var svo ósköp þægilegt í morgun að fara upp í deild léttklyfjaður: Engin fartölva um öxl! Vinnan gekk vel. Ég er kominn á töluvert skrið með úrvinnslu og vonast til að vera langt kominn um helgina. En á ég þó eftir að skrifa sjálfa greinina en ég veit þó nokkurn veginn hvað þar mun standa. Þegar ég verð búin með drög að henni mun ég snúa mér að næstu grein því að af nógu er að taka!

Hér við deildina eru miklir dýravinir. Að minnsta kosti tveir eru með hundana sína inni á herbergjum hjá sér og ein daman er með kanínu!!! Annar hundurinn er afskaplega mikill persónuleiki. Þetta mun vera belgískur fjárhundur, svipaður íslenska hundinum en minni og með jafnvel enn sperrtari rófu. Eigandinn er alltaf með dyrnar opnar en dálítið net fyrir, ekki meira en 30 cm hátt en hundurinn virðir það og fer ekki út fyrir. Hann er hins vegar dálítið geltinn þegar fólk fer hjá og þegar eigandinn bregður sér frá í meira en 5-10 mínútur ýlfrar hann heil ósköp. Mikil félagsvera. Stundum heyri ég gelt ofan af næstu hæð svo að þetta eru líklega ekki einu hundarnir í húsinu. En þótt þeir þurfi að halda sig inni á skrifstofu eigandans er það þó örugglega skömminni skárra en að vera einir heima, eins miklar félagsverur og þeir eru.

Ég var kominn á strætóstöðina á Slussen kl. 18:15. Sá þá að strætó hafði farið 3 mínútum áður og að 27 mínútur væru í næsta strætó. Datt í hug að skreppa í Co-op hinum megin við götuna. Þegar inn í húsið var komið reyndust miklar krókaleiðir í Co-opið og áttaði mig síðar á því að verslunin var raunverulega beint undir strætisvagnastöðinni þar sem ég tek vagninn. Keypti mér brauð, mjólk og ost og lét það nægja í bili enda vildi ég alls ekki missa af strætó. Nokkur biðröð var við kassann en ég var þó kominn vel fyrir réttan tíma á strætóstöðina. Þarna voru líka nokkur kunnugleg andlit svo að ég var viss um að hafa ekki misst af vagninum. En klukkan varð 18:42 og síðan 18:45 og síðan 18:50. Ekki kom vagninn. Hann átti að koma 18:42! Athugaði hvenær næsti vagn kæmi. Það var 19:15. Og það stóðst! Það var sem sé enginn vagn í meira en klukkutíma! Þessu hefði ég aldrei trúað upp á Svía nema vegna þess að ég hafði lent í þessu einu sinni að morgni dags en þá var munurinn sá að aðeins voru 10 mínútur á milli vagna þannig að aukabiðin varð aðeins 10 mínútur. Við vorum þarna nokkur sem vorum orðin ansi samanbitin í framan þegar vagninn loksins kom!

Nú, hér er ég sem sé og leikurinn er búinn. Ísland tapaði 1-2 en ég verð nú bara að segja að Íslendingar voru heilmikið með boltann og voru eiginlega óheppnir að skora ekki annað mark. Það verður gaman að hitta Svíana í fyrramálið!

Lifið heil!

Moskítóflugur elska mig

Það var svo sem ekki að sökum að spyrja. Ég er með fjögur myndarleg moskítóbit á fingrum og handarbökum og eitt á enninu eftir ferðina til Tovetorp. Heyrði reyndar í einni þeirra þarna úti við um kvöldið en hélt að ég hefði snúið hana af mér. Það var svolítið sérkennilegt að kaupa sér After-Bite í apótekinu áðan, svona þegar komið er fram undir miðjan október.

Í morgun var afskaplega fallegt veður, sólskin og blíða en greinilega kaldara en hefur verið að undanförnu. Ég sá í strætó á einhverjum hitamæli á leiðinni í deildina að hitinn var 8°C.

Dagurinn gekk svo fyrir sig eins og venjulega. Ekkert meira um það að segja. Þegar ég kom út var farið að draga fyrir sól og einhvern veginn hef ég það á tilfinningunni að góða veðrið sé að verða búið.

Kom við í apótekinu á bakaleiðinni til að kaupa After-Bite, eins og áður sagði, síðan heim. Varpaði öndinni léttara þegar kóðinn að útihurðinni virkaði - ég fæ alltaf vægt kvíðakast þegar ég kem að útihurðinni eftir reynsluna um daginn.

Ákvað að vígja örbylgjuofninn og setja einhvern tilbúinn rétt inn í hann sem ég hafði keypt á laugardaginn. Samvæmt forskriftinni átti hann að vera 12 mínútur á hæsta styrk. Koma aftur í eldhúsið eftir 12 mínútur slefandi af svengd: Rétturinn var jafnfrosinn og þegar ég setti hann í ofninn! Reyndi hvað ég gat að koma honum í gang, án árangurs. Diskurinn snerist og allt það en greinilega engar örbylgjur. Þegar þessar línur eru ritaðar er rétturinn í bakarofninum þar sem hann á að vera í 45 mínútur.

Já, þessi litlu ævintýri sem maður lendir í hversdagslega!

Tófuþorp

Þrátt fyrir rigninguna í gær hringdi Anders um þrjúleytið og stakk upp á að við skryppum í sumarhúsið hans í Tovetorp. Kerstin og börnin, Erik (15 ára) og Karen (11 ára) eru öll í handboltanum. Kerstin æfir og leikur enn þá þótt hún sé orðin 46 ára en auk þess þjálfar hún telpnalið. Erik er markvörður í sínu liði. Afleiðing þessa alls er sú að laugardagar eru teknir upp af handbolta hjá þeim öllum. Við fórum því bara tveir.

Við lögðum sem sé af stað einhvern tíma upp úr kl. 4 í gær og þurftum að stoppa á tveim stöðum, annars vegar til að kaupa sérstaka gifsmálningu fyrir sumarhúsið og hins vegar til að fara með vélsög í viðgerð. Vorum því ekki komnir á staðinn fyrr en rétt fyrir kl. 18. Byrjuðum á því að rölta inn í skóg fyrir aftan húsið þar sem við tíndum slatta af kantarellum og gulbroddum. Fundum enga kóngasveppi en þeir eru víst á svæðinu.

Náðum síðan í kolagrill inn í skúr og komum því fyrir utan við eldhúsgluggann. Ég sá um að grilla kjötið og laukinn en Anders útbjó salad og steikti sveppina. Indælis máltíð. Við vorum svo ekki búnir að borða fyrr en um miðnætti og fórum allt of seint að sofa.

Sváfum fram eftir og ég var rétt nýbúinn að opna augun þegar Ásta hringdi. Hún var í vandræðum með að finna flug frá Róm til Mílanó og ætlaði að athuga hvort ég gæti gert það á netinu. En ég var sem sé fjarri nettengingu og gat ekki hjálpað.

Eftir morgunmatinn fórum við í alllangan göngutúr út í skóg ot tíndum sveppi. Fundum töluvert af kantarellum og gulbroddum en auk þess tíndum við mikið af frænku kantarellunnar sem þeir nefna "Trattkantarell" (Cantharellus tubaeformis) og er víst ekki síðri matsveppur(http://www.svampguiden.com/art.asp?art=cantharellus_tubaeformis). Ég hafði nú ekki hugsað mér að halda neinu af sveppunum en Anders heimtaði að ég héldi því sem ég tíndi svo að nú er ég að reyna að þurrka sveppi hér á gluggakistunni. Ég tímdi eiginlega ekki að skera þá mikið niður svo að ég vona að þeir nái að þorna áður en þeir mygla. Við sjáum til.

Hvað veðrið varðar, þá stytti upp á leiðinni til Tovetorp og var orðið ljómandi gott veður þegar þangað kom. Ekki var veðrið síðra í morgun. Glaðasólskin og næstum því of heitt að sitja úti undir húsvegg. Þarna sá ég stærstu geitunga sem ég hef séð (held ég). Þernurnar voru fullra þriggja sentimetra langar en drottningarnar munu vera 5-6 sentimetra langar! Sá þó engar drottningar. En þessi tegund er víst ekki sérlega árásargjörn.

Svo hefst ný vinnuvika á morgun!

Rigning á laugardegi

Nú er laugardagur og hellirignir. Það er líka þokkalega hvasst og gulnuð laufblöð falla af eikum og beykitrjám fyrir utan gluggann minn. Þó eru afskaplega fá gulnuð lauf á trjám almennt - eg veit eiginlega ekki hvaðan þau koma, þessi laufblöð sem fjúka hjá.

Í gærmorgun var fundur í doktorsnefnd Karinar Nyström og var ég beðinn um að mæta á fundinn. Farið var yfir hennar mál og óhætt er að segja að henni hefur gengið vel á þessu fyrsta ári. Í lok fundar var ég spurður hvort ég vildi verða meðleiðbeinandi hennar og sitja í nefndinni. Þótt ég vissi af þessari hugmynd átti ég ekki beinlínis von á að verða spurður á fundinum - hélt að ég fengi lengri umþóttunartíma. Ég samþykkti að verða meðleiðbeinandi.

Í lok vinnudags, um 6-leytið, mætti Anders á skrifstofuna mína með tvo flöskubjóra sem við drukkum í rólegheitunum og spjölluðum. Síðan fórum við niður í bæ, ég með fartölvuna um öxl, skruppum á enskan pöbb og fengum okkur alvörubjór. Þaðan fórum við á veitingahús í Konunglegu óperunni. Þar eru tvö veitingahús, annað þar sem þarf að mæta í jakkafötum og með bindi og svo hitt. Þið megið giska þrisvar á hvorn staðinn við fórum. Meðan við vorum þar hringdi Ásta, þá stödd í leigubíl með Kristínu í Róm á leið á norræna hátíð þar sem Sjón var heiðursgestur.

Loks gengum við yfir í Gamla stan og fengum okkur drykk áður en hvor hélt til síns heima. Var kominn heim klukkan hálfeitt - löngu eftir venjulegan háttatíma.

Anders talaði um að bjóða mér annað hvort í sumarhúsið í Tovetorp í sveppatínslu í dag eða heim til sín í mat í kvöld. Honum líst greinilega ekki á rigninguna fyrir sveppatínslu því ég hef ekkert heyrt frá honum enn þá.

Í millitíðinni reyni ég að vinna eitthvað.

Góða helgi!

Fimmtudagur

Héðan er ekkert að frétta. Ekkert! EKKERT!

Finnst samt að ég verði að skrifa eitthvað, kæra dagbók. Kom mér í vinnuna í strætó og lest og síðan var ég bara í vinnunni í allan dag! Hélt áfram að vinna úr gögnum fyrir grein um stofnvistfræði tófunnar. Þetta er tímafrekt en miðar þó áfram. Og svo sömu leið til baka. Spjallaði dálítið við herbergisfélaga minn sem er frá Zanzibar fyrir ströndum Tanzaníu en hann er að rannsaka höfrunga þar. Viðkunnanlegur náungi en vinnusamur og frkar þögull sem er ágætt.

Fékk skeyti frá Ester og Menju, ólík skeyti en sýna þó bæði að þar er eitthvað að gerast, sem er gott. Mun leggjast yfir viðkomandi mál um helgina.

Er að hlusta á sjónvarpsfréttir á RÚV (reyndar Kastljósið núna) í tölvunni meðan ég skrifa þetta. Ágætt að fá Ísland í æð líka.

Held að Frasier sé að byrja í sjónvarpinu (er með 20 stöðvar sem dálítill munur frá því að vera eingöngu með gömlu gufuna heima) og læt því staðar numið.

Meira á morgun.

Miðvikudagur

Kæra dagbók!

Í morgun ferðaðist ég í fyrsta skipti frá íbúðinni til háskólans með strætisvagni og lest. Sem betur fer stoppar vagninn nánast beint fyrir utan blokkina. Ferðin þaðan að Slussen tekur 16 mínútur. Í Slussen skipti ég yfir í neðanjarðarlest sem ég tek alla leið til háskólans. Sú ferð tekur 15 mínútur í viðbót. Þetta tekur því svona 35-40 mínútur í allt eftir því hvort ég þarf að bíða eftir strætó.

Ég hafði hauskúpurnar meðferðis í plastpoka og í staðinn fyrir að fara í dýrafræðideildina fór ég í fornleifafræðideildina. Var mættur þar á mínútunni kl. 9 eins og um hafði verið rætt og þar hitti ég hitti Kerstin og Anders. Því miður var það almennt álit sérfræðinganna á staðnum að hauskúpurnar væru ekki mjög gamlar, kannski nokkurra áratuga, kannski nokkur hundruð ára. Að vísu tóku þau skýrt fram að auðvitað færi þetta allt eftir því hvernig aðstæður hefðu verið á staðnum síðan dýrin drápust. Það var samt ákveðið að bora í allar hauskúpurnar og freista þess að einangra kollagen úr þeim til aldursgreininga og hugsanlegrar DNA-greiningar. Þar sem hver aldursgreining kostar 30 þús. kr. var ákveðið að aldursgreina bara kollagen úr einni hauskúpu í upphafi og sjá svo til.

Kerstin sýndi mér svo alla fornleifafræðideildina og þar er sko aldeilis tækjabúnaðurinn!!! Allt sem hugur hvers fornleifa- og fornlífsfræðings kann að girnast. Ég ætla ekki einu sinni að reyna að byrja að telja það upp.

Anders sýndi mér svo aðalbókasafnið og bókasafn deildarinnar svo að mér ætti ekki að vera neitt að vanbúnaði að leita fróðleiks þar þótt nánast öll tímarit séu núna aðgengileg á netinu, ýmist í gegnum net HÍ eða Stokkhólms háskóla.

Dagurinn fór svo í að vinna við úrvinnslu og undirbúning greinar með dálitlu hléi í hádeginu og fyrirlestri gestafyrirlesara frá Bandaríkjunum strax á eftir.

Kom mér af stað áleiðis heim kl. 17:40 og keypti mér mánaðarkort í allar neðanjarðarlestir og strætisvagna. Mér sýnist að það geti sparað mér 10 þús. ísl. kr á mánuði.

Þegar ég kom á verslunarsvæðið í Sickla var búið að loka flestum verslunum þar nema Kvantum og aðeins virtust vera tvö veitingahús á svæðinu, ítalskur staður og tyrkneskur kebabstaður. Prófaði þann síðarnefnda en endaði á að fá mér hamborgara þar. Bað um diet Coke með en eitthvað átti íslensksænskan mín illa við tyrkjasænskuna því að ég fékk pilsner! Lét mér það vel líka.

Þegar ég kom að blokkinni dró ég upp minnisblaðið með kóðanum fyrir dyrnar (hér fer maður varla í gegnum dyr án þess að slá inn kóða á þar til gert spjald). Nema hvað kóðinn virkaði ekki! Reyndi nokkrum sinnum í viðbót en allt kom fyrir ekki. Reyndi að hringja í Ritu en fékk bara rödd sem tilkynnti að þetta númer væri ekki skráð! Reyndi aftur - og aftur - en allt kom fyrir ekki. Þegar ég var lagður af stað frá húsinu til þess að prófa bakdyrnar komu miðaldra hjón út úr húsinu. Ég reyndi að sannfæra þau um að ég byggi í húsinu en þau gerðu mig alveg ruglaðan með því að segja þetta vera hús númer 36 en ekki 41. Loksins samþykktu þau að þetta væri hús númer 41. Það kom sem sé í ljós að þau búa ekki í húsinu heldur virtust þau vinna fyrir póstþjónustuna. Þegar þau voru búin að sannreyna að minn kóði virkaði ekki, ákváðu þau að prófa kóða póstþjónustunnar sem sennilega virkar á allar blokkirnar á svæðinu. Sá kóði virkaði ekki heldur. Þá dró karlinn upp lykil og reyndi hann. Í fyrstu virtist hann ekki duga en svo opnuðust dyrnar loksins eins og fyrir kraftaverk. Ég verða að viðurkenna að ég var frekar feginn að þurfa ekki að sofa utandyra í nótt.

Ég sendi svo fyrirtækinu, sem ég leigi af, tölvupóst og sagði mínar farir ekki sléttar. Vona að kóðinn verði kominn í lag á morgun. Já, meðal annarra orða - eigandi íbúðarinnar (nafn hans/hennar er á hurðinni) heitir M. Sahlin. Mona Sahlin er ráðherra í ríkisstjórninni en hún varð að segja af sér fyrir nokkrum árum fyrir að lifa hátt á kostnað ríkisins og nota kreditkort ráðuneytisins til að kaupa sér föt fyrir hundruð þúsunda króna. En hún er nú búin að fá uppreisn æru og orðin ráðherra á ný (http://www.regeringen.se/sb/d/1193) þótt það standi reyndar ekki mikið lengur því að stjórnin féll í kosningunum um daginn. Skyldi hún eiga íbúðina?

Jæja, leit aðeins á póstinn minn og var þá ekki komið svar frá fyrirtækinu sem leigir mér íbúðina. Það er sem sé búið að breyta kóðanum!!! Er búinn að skrifa nýja kóðann hjá mér. Eins got að ég var ekki búinn að læra þann gamla utan að!

Lifðu heil, kæra dagbók.

Íbúðin

Er fluttur í íbúðina. Var upp á hótelherbergi að vinna til hádegis en þurfti að rýma herbergið kl. 12. Hótelið var ekki tilbúið til að taka ábyrgð á ferðatösku og fartölvu svo að ég sat niðri í móttökunni til kl. 13:30 (og las um aðferðir til að rannsaka stofnstærðarbreytingar) þegar ég lét hringja á leigubíl fyrir mig. Hann lét bíða dálítið eftir sér, í korter svo að ég sé nákvæmur, og mér vara hætt að lítast á blikuna því að ég var búinn að tilkynna að ég yrði kominn kl. 14 í íbúðina. Hefði samt ekki þurft að hafa áhyggjur því að umferð var lítil og ég sté út úr bílnum á mínútunni 13:58 og náði að finna íbúðina á tveim mínútum!

Á móti mér tók Rita, konan sem gerir hreint í íbúðinni. Áð giska fertug og í vextinum eins og frjósemisgyðja frá steinöld. Ákaflega elskuleg og þægileg. Sýndi mér allt sem sýna þurfti í íbúðinni og hvernig ég kemst niður í verslunarhverfið hér fyrir neðan. Rita mun mæta vikulega og taka til, skipta um handklæði o.s.frv.

Því miður hef ég ekki útsýni úr íbúðinni - gleymdi að taka tillit til trjánna sem skyggja á allt. Þetta er ágætisíbúð en húsið er aðeins farið að láta á sjá enda er það sennilega byggt á 7. áratuginum. Mætti samt vera meira á veggjunum en þeir eru nánast auðir.

Tæmdi töskurnar og kom mér fyrir. Labbaði svo niður í verslunarmiðstöðina hér fyrir neðan. Þangað liggur göngustígur í gegnum dálítinn trjálund - aðeins 5 mínútna gangur. Örlítil rigning en svo stytti upp. Uppgötvaði að ég hafði ekki fengið mér hádegismat og stóðst því ekki mátið að fá mér Canneloni á ítölskum stað. Fór svo í Hagkaup þeirra Svía - man ekki í augnablikinu hvað það heitir - Kvanta eða Kvantum eða eitthvað svoleiðis. Keypti mér helstu nauðsynjar og rölti með þær upp í íbúð.

Svo er bara að mæta í deildina í fyrramálið kl. 9!

Vona að allir hafi það gott.

Fyrsti vinnudagurinn

Kominn heim á hótel eftir fyrsta daginn í "vinnunni". Mætti með fartölvuna í morgun og fyrsta verkið var að fá hana skráða og tengda svo að ég geti notað netið á staðnum. Fékk úthlutað skrifborði í herbergi með tveim öðrum, svertingja frá Afríku sem ég veit lítið um enn þá, og konu sem ég er ekki farinn að sjá. Lærði líka á kaffikerfið hjá þeim.

Anders mætti á staðinn upp úr kl. 11 og var hálfþreyttur og enn á kanadískum tíma. Fórum í hádegismat með Peter, nemanda Anders, og síðan sátum við Anders saman og ræddum greinar í bígerð. Margt spennandi í farvatninu. Á miðvikudagsmorgun mun ég mæta með hauskúpurnar á rannsóknarstofu Karenar (konu Anders sem er prófessor í fornleifafræði) þar sem öll aðstaða er fyrir hendi til að ná DNA úr gömlum vefjum. Veronika, annar nemandi Anders (sú sem er að vinna við mammútana), mun ná kollageninu úr hauskúpunum en það sparar kostnað við aldursgreiningu sem mun fara fram í Uppsölum.

Anders vill fá mig sem meðleiðbeinanda Karinar, eins doktorsnemans hans, en ég á eftir fræðast meira um verkefnið hennar áður en ég ákveð hvort ég tek þetta að mér. Við verðum með fund um þetta á föstudaginn.

Um miðjan nóvembermánuð verður haldið svo kallað "blóðbað" deildarinnar í rannsóknarstöðinni í Tovetorp (um 100 km sunnan við Stockholm) þar sem doktorsnemar og gestir halda fyrirlestra. Þar verður mér úthlutað 40 mínútum til að halda fyrirlestur. Eins og nafnið bendir til er gert ráð fyrir hreinskilnum skoðanaskiptum um gæði rannsóknanna sem fyrirlestrarnir byggjast á!

Á morgun flyt ég í íbúðina. Á að vera mættur þar kl. 14 svo að ég fer ekki í deildina heldur nota daginn til að læra á hverfið og átta mig á hvernig er hagkvæmast að komast þaðan í deildina o.s.frv.

Nú er þessi fjögurra manna fjölskylda dreifð á 4 lönd. Hersteinn er á Íslandi, Páll Ragnar er í Danmörku, Ásta á Ítalíu og ég í Svíþjóð. Ásta kemur svo aftur til Íslands á þriðjudaginn eftir viku.

Vona að allri hafi það sem best.

Sunnudagskvöld

Komið er sunnudagskvöld og fátt eitt að frétta. Var að vinna á hótelherberginu fram að hádegi en gekk síðan niður í Gamla Stan þar sem ég fékk mér hádegisverð. Fékk mér pasta með laxi og sveppum en sá eftir því. Hefði átt að fá mér grænmetispasta - kannski ég ætti að gerast grænmetisæta. Þessir sænsku pastastaðir leggja allt pasta að jöfnu. Í þessu tilviki fékk ég "pennae" sem er í minnstu uppáhaldi hjá mér af öllu pasta. Var kominn heim á hótel eftir 2 klst og vann fram undir 8 um kvöldið. Fór þá aftur út að borða og nú á pizza stað. Pizza quattro formaggio varð fyrir valinu. Held að ég sé orðin grænmetisæta.

Ég var aldursforsetinn á staðnum. Svíar á mínum aldri fara ekki út að borða nema á föstudags- og laugardagslkvöldum. Þarna voru reyndar Danir á næsta borði. Þeir komust næst því að vera á sama aldri og ég - tæplega fimmtugir sýndist mér.

Við þarnæsta borð voru tveir arabar og tvær sænskar. Önnur þeirra var anorexísk og og borðaði tvo kvaðratsentimetra af pizzunni sinni. Hin náði að klára hálfa pizzuna. Þær sátu svo opimynntar og horfðu á yndislegu kærastana sína hinum megin við borðið sem báðir kláruðu sínar pizzur án erfiðleika. Þeir litu aldrei við stúlkunum heldur töluðu saman sín á milli á arabísku. Að máltíð lokinni drógu báðar stúlkurnar upp kortin sín og borguðu hvor fyrir sig og viðeigandi kærasta. Þeir gengu síðan út þrem skrefum á undan dömunum.

Þetta er Svíþjóð (Ísland?) í dag.

Er með Soprano í gangi í sjónvarpinu meðan ég skrifa þetta. Held að ég fari bar að helga mig Soprano fjölskyldunni, að minnsta kosti í bili. Á morgun verður fyrsti heili dagurinn minn á deildinni.

Lifið heil!