Heimför

Sunnudagur, 15. apríl 2007, frh.

Eftir að ég var búinn að skrifa síðasta blogg á herberginu á Westin hótelinu ákváðum við að skreppa til Fort Worth, að ráði flugvallarstarfsmannsins hjálplega. Það kom hins vegar í ljós að við vorum ansi langt frá bænum og að leigubíll hvora leið mundi kosta rúmlega 50 dollara. Ákváðum þess vegna að taka því bara rólega á hótelinu, horfa á sjónvarpsfréttir og borða svo þar. Fengum okkur mismunandi steikur. Ég bað auðvitað um "rare, almost bleu". Hún reyndist hins vegar vera rúmlega "medium", næstum "well done". Bragðið var reyndar afar gott og ég ákvað að vera ekkert að kvarta yfir svona smámunum. Ástu steik var "medium" eins og hún hafði beðið um. Daman sem þjónaði til borðs kom hins vegar og spurði hvort ekki væri allt í sómanum. Ég sagði að steikin væri mjög ljúffeng en hún væri hins vegar ekki "rare". Hún leit í sárið á steikinni og sagði með áherslu að það væri alveg rétt, hún væri sko alls ekki "rare". Spurði hvort hún mætti ekki sýna þeim í eldhúsinu hvernig steikin liti út. Jú, ég leyfði henni það. Hún kom til baka með steikina að vörmu spori og tilkynnti að kokkarnir væru sammála því að þessi steik væri alls ekki "rare" og þeir væru að útbúa nýja steik fyrir mig en mér væri velkomið að borða af þessari þangað til sú nýja væri tilbúin. Ég fékk svo nýju steikina stuttu síðar og var hún nákvæmlega eins og hún átti að vera. Að máltíð lokinni var okkur svo tilkynnt að steikin mín væri í boði hússins! Þeir tóku þjónustuna alvarlega þarna!


Mánudagur, 16. apríl.

Létum vekja okkur kl 6:30 því að við ætluðum að taka shuttle búss út á flugvöll kl. 8:00. Vélin átti að fara í loftið kl. 10:40 en við vildum vera komin á flugvöllinn tveimur og hálfum tíma fyrir brottför, í ljósi reynslunnar frá Guatemala City. Þrátt fyrir góðan ásetning náðum við ekki bússinum kl. 8:00 en tókum þann næsta, kl. 8:20. Ferðin út á völl tók ekki nema 10 mínútur svo að við vorum komin þangað rúmum tveim tímum fyrir áætlaða brottför. Samt kom í ljós að við vorum svo sein að við fengum ekki sæti saman. Létum okkur það í léttu rúmi liggja, enda aðeins um tæplega þriggja tíma flug að ræða til Boston frá Dallas. Reyndar frestaðist brottför um eina og hálfa klukkustund og sýndist okkur það vera meðaltalið fyrir öll flug til Boston þann daginn.

Fórum svo í ótrúlega langa biðröð í öryggisleitina. Ég gleymdi að taka tölvuna úr tölvutöskunni þegar hún fór í gegnum röntgentækið svo að það þurfti að kalla út sérstaka öryggisverði til að leita í töskunni meðan sjálf tölvan var send í gegnum tækið aftur. Meðal annars var taskan strokin öll að innan með grisjutusku sem haldið var í sérstakri töng (ekki ólíkri grilltöng) og tuskan síðan sett í tæki sem væntanlega átti að geta numið hvort eitthvert sprengiefni væri að finna í töskunni.

Eftir að við vorum komin í gegn um öryggisleitina ákváðum við að athuga hvort týnda taskan hefði komið í leitirnar. Spurði einhverja konu sem sagði að við yrðum að fara í "baggage claim" og spyrja starfsmann þar. "Baggage claim" var hinum megin við glervegg og hringdyr (snúningshlið) á milli. Við gengum því í gegnum snúningshliðið og töluðum við konuna þar. Hún leitaði fyrir okkur á netinu og fann ekkert, ekki einu sinni skýrsluna sem sett hafði verið á netið daginn áður. Hún sagði okkur þá að við yrðum að hringja í tiltekið númer (1-800 númer sem er ókeypis innan Bandaríkjanna og Kanada) og þeir gætu gert nákvæmari leit en hún. Við snerum því til baka en þegar ég ætlaði aftur í gegnum snúningshliðið stöðvaðist það og starfsmaður sem þar sat sagði okkur glottandi að við yrðum að fara í gegnum öryggisleit til að komast til baka inn í brottfararsalinn. Það var því ekki um annað að ræða en að fara aftur í biðröðina í öryggisleitina og í þetta sinn passaði ég að taka tölvuna úr töskunni.

Þegar við vorum komin í gegnum öryggisleit í annað sinn hringdi ég í viðkomandi 1-800 númer. Viðmælandi var tölva og þar sem hreimur minn passaði ekki alveg við bandarískan hreim þurfti ég að margendurtaka það sem ég var að segja uns tölvan gafst upp og setti mig í samband við alvöru manneskju. Sú var ósköp þægileg og reyndi hvað hún gat til að leita að töskunúmerinu á netinu en án árangurs. Hún stakk þá upp á því að ég færi í "baggage claim" og fengi starfsmann þar til að hjálpa! Ég sagði henni þá að við værum þegar búin að gera það og fara tvisvar í gegnum öryggisleitina fyrir bragðið og við værum ekki æst í að fara í þriðja sinn í gegnum hana á svo stuttum tíma! Hún ræddi þá lengi vel við kollega sína og sagði að lokum að við ættum að tilkynna um þetta í Boston sem væri lokaflughöfn á ferð okkar með American Airlines.

Nú, við sátum svo á sitt hvorum staðnum á leiðinni til Boston. Þegar þangað kom reyndum við að tilkynna um horfnu töskuna en eftir langar umræður og leit á netinu var niðurstaðan sú að við ættum að tilkynna um þetta í Keflavík, sem væri endastöðin á ferðalaginu. Í Boston var skítakuldi og við berfætt í sandölum og á skyrtunum einum saman en þurftum að fara út til að komast á alþjóðlega "terminalinn". Ástu leist nú ekki á ef hún fengi aftur kvef í Boston. Vonandi hefur það samt ekki gerst. Komumst á Terminal E, alþjóðlega terminalinn, en þá kom í ljós okkur til undrunar að við vorum á biðlista með ferð Icelandair til Íslands. Fjórir á biðlista að okkur meðtöldum. Við höfðum ekki átt von á þessu en við því var svo sem ekkert að gera.

Biðröðin í öryggisleitina var sú lengsta sem ég hef upplifað til þessa, hálftími, en nú passaði ég mig vel á að taka tölvuna úr tölvutöskunni áður en hún fór í gegnum röntgenvélina! Þegar við vorum komin í gegn voru 4 klst í brottför og við orðin svöng enda vel liðið á daginn og við höfðum ekkert borðað síðan kl 7 um morguninn. Fórum því á veitingastað á flugvellinum. Byrjuðum á að bíða í 5 mínútur eftir að vera vísað til sætis. Síðan var 15 mínútna bið eftir að pöntunin væri tekin. Við pöntuðum okkur bæði hamborgara með beikon og gráðaosti. Svo biðum við eftir matnum. Og biðum. Eftir tæpan hálftíma, þegar allir í kringum okkur, sem höfðu komið á eftir okkur, voru búnir að fá matinn sinn og margir hverjir búnir að borða hann, kallaði ég á þjónustustúlkuna og spurði hvernig væri með matinn okkar. Hún fór þá eitthvað að segja að hamborgararnir væru svo þykkir að það tæki lengur að grilla þá en annan mat. Enn gekk ekkert. Við höfðum fengið okkur vínglas "með matnum" en vorum langt komin með það þegar hún spurði hvort við vildum meira vín? Ég sagði að við vildum meira vín, svo framarlega sem maturinn væri í boði hússins vegna þess hve lengi við hefðum beðið. Hún sagði að það kæmi ekki til greina. Svo hvarf hún og stuttu síðar kom yfirmaður hennar til okkar. Þá var liðinn rúmur hálftími frá pöntuninni. Ég gat ekki annað en sagt að okkur þætti þetta óeðlilega langur tími að bíða eftir hamborgurum. Hann fór þá að segja eitthvað á þá leið að það tæki svo langan tíma að grilla hamborgara en ég keypti það ekki, sagðist vita vel að það tæki ekki nema nokkrar mínútur að grilla hamborgara. Svo fór hann. Fimm mínútum síðar kom maturinn og hvort sem það var hungrið eða eitthvað annað þá smökkuðust þessir hamborgarar afskaplega vel og við vorum ekkert að fela velþóknun okkar á matnum þegar þjónustustúlkan spurði hvernig maturinn bragðaðist. Svo kom biðin eftir að fá að borga, sennilega um 5 mínútur, en þegar stúkan tók loks við peningunum var liðinn rúmur klukkutími frá því að við mættum á staðinn. Í þann mund sem hún var að stimpla upphæðina inn í kassann kom yfirmaðurinn og tók við stjórninni. Hann birtist svo með nýjan reikning þar sem búið var að strika út hamborgarana svo að við borguðum bara fyrir vínglösin.

Þetta reyndist því ódýr dvöl í Dallas. Ekkert kostaði að breyta miðunum, hótelherbergið var á kostnað American Airlines (þótt þeir hafi ekki verið skuldbundnir til að borga það samkvæmt smáa letrinu) og ég þurfti hvoruga kvöldmáltíðina að borga en Ásta bara aðra!

Við biðum svo eftir því að einhver starfsmaður birtist við útgönguhliðið að flugvél Icelandair. Það gerðist um klukkustund fyrir brottför. Ég fór þangað strax og sagði mínar farir ekki sléttar. Stúlkan sem þar varð fyrir svörum var bandarísk og ég man varla eftir því að hafa þurft að eiga við jafn kalda og sviplausa konu áður. Ég sagði henni að ég yrði að komast til Íslands með þessu flugi vegna þess að ég væri búinn með blóðþrýstingslyfin mín (sem var alveg rétt - mistök af minni hálfu að hafa aðeins eins dags skammt umfram áætlaða lengd ferðar) og ég væri tilbúinn að borga mismuninn til að fara á Saga Class ef það þyrfti til að komast til Íslands. Ísköld sagði hún (ég held að hún hafi aldrei blikkað þessum gráu, köldu augum allan tímann sem ég talaði við hana) að hinir tveir farþegarnir á biðlistanum væru á biðlista eftir Saga Class. Ég spurði hvort þau væru með samband við lækni sem gæti ávísað mér nauðsynleg lyf ef ég kæmist ekki með vélinni. Nei, sagði hún hiklaust og án þess að depla auga. En ég skyldi tala við yfirmann sinn þegar hún kæmi eftir svo sem hálftíma.

Talaði við yfirmanninn þegar hún kom, 40 mínútum fyrir brottför. Þá var byrjað að hleypa farþegum um borð. Sagði það sama við hana, að ég vildi láta uppfæra mig á Saga Class ef það þyrfti til að komast með vélinni til Íslands. "Sjálfkrafa uppfærsla er aðeins möguleg ef þú ert með gullvildarkort," var svarið. "Já, en ég er ekki að tala um sjálfkrafa uppfærslu - ég er tilbúinn til að borga!" Þessu var ekki svarað. "Þið verðið kölluð upp ef það eru til sæti fyrir ykkur," var allt og sumt sem hún sagði. Það skal tekið fram að hvorugur þessara starfsmanna var Íslendingur.

Þegar allir farþegarnir voru komnir í gegn og út í vél fórum við aftur að borðinu. Þá voru enn 20 mínútur í áætlaða brottför. "Við verðum að bíða, farþegar geta enn átt eftir að tékka inn." Ásta hafði þá vit á að spyrja hve marga farþega vantaði. Þeir voru 12. Við þetta létti okkur nokkuð, töldum að við ættum þokkalega möguleika á að komast með vélinni. Þegar 10 mínútur voru í brottför voru 3 farþegar til viðbótar komnir. Enn voru því 9 sæti laus. Loksins, þegar 7 mínútur voru í brottför gaf hún okkur sæti og okkur til mikillar undrunar fengum við sæti saman. Stuttu síðar kom síðasti farþeginn. Það voru því 6 sæti laus í vélinni þegar hún fór í loftið.

Þegar við komum út í vél mátti sjá á svip flugfreyjanna að þær væru nú ekki beinlínis hrifnar af svona drullusokkum, sem koma á síðustu stundu, löngu eftir að búið er að kalla út í vél. Þær stóðu þrjár saman fyrir ganginum aftur í vélina og sýndi engin merki um að víkja til hliðar svo að við kæmumst inn í ganginn - létu okkur finna það á sinn hátt að svona lið væri ekki þess virði að víkja fyrir. Ég sagði því: "Jæja, þær hleyptu okkur loksins inn í vélina - og ekki seinna vænna!" "Ha, fenguð þið ekki að fara inn í vél?" sdagði ein þeirra. Ég útskýrði í stuttu máli hver staðan hefði verið, að flugið okkar daginn áður hefði verið fellt niður o.s.frv. Við það breyttist viðmótið algjörlega og við vorum boðin velkomin.

Flugið gekk vel að mestu. Ég var að lesa þangað til ég sá að 1 klst og 10 mín voru eftir af fluginu. Ákvað þá að loka augunum aðeins. Dottaði líklega í hálftíma. Vaknaði svo við að flugþjónn bauð okkur djús og vatn. Ég þáði djús. Sem ég bar glasið að vörunum sneri flugþjónninn sér snöggt við og rak afturendann í olnbogann á mér svo að helltist úr öllu glasinu yfir mig. Djúsinn var svo sætur að skyrtan var öll klístruð að framan. Flugþjónninn kom með bæði blautar tuskur og þurrar handa mér til að hreinsa þetta upp en allt kom fyrir ekki. Sem betur fer var ég með aukaskyrtu í handfarangri svo að ég skipti um skyrtu í sætinu. Hefði þurft að skipta um buxur líka og var með aukabuxur í handfarangri en það var svo löng biðröð á salernið að ég nennti ekki að gera það. Kunni heldur ekki við að skipta um buxur í sætinu því það voru ungar stúlkur í sætunum hinum megin við ganginn! Ekki þess virði að fá á sig eitthvert perraorðspor!

En, sem sé.... Allt endað þetta vel. Meira að segja taskan sem hvarf virðist vera komin í leitirnar. Tilkynntum auðvitað um hana í Keflavík og svo var hringt milli 4 og 5 í eftirmiddaginn og sagt að hún yrði keyrð heim til okkar eftir kl. 19 í kvöld, 17. apríl. Núna er klukkan að verða tólf að kvöldi og taskan er enn ekki komin - en hún hlýtur að koma á morgun!

Lifið heil!

Græðgi eða Hæg heimför

Föstudagur, 13. apríl 2007

Tókum því rólega í dag. Fórum í fasteignasöluna sem hafði milligöngu um leiguna á íbúðinni. Margarita Olson, sem ég hafði verið í tölvusambandi við á sínum tíma, reyndist ekki vera af norrænum uppruna, eins og nafnið benti til, heldur var hún nánast hreinræktaður indjáni sem talaði ágæta ensku. Hún sagði okkur að Gladys okkar Gonzales, leigusalinn okkar, hefði fengið fyrirframgreiðsluna og hefði haft samband við sig því að hún ætlaði að endurgreiða hana á laugardeginum áður en við færum. Fyrirframgeiðslan var öryggisgreiðsla, sem var jafnhá sjálfri leigunni en greidd með bankamillifærslu fyrir 3 mánuðum. Ég greiddi svo leiguna um leið og við komum, svo að hún var með tvöfalda leigu í ávöxtun um nokkurt skeið. Við létum þetta gott heita, en þetta er annað kerfi en var við lýði í Sydney, þar sem sérstök skrifstofa hélt utan um fyrirframgreiðsluna og hefði maður valdið skemmdum á íbúðinni hefði leigusalinn getað krafist bóta af fyrirframgreiðslunni.

Um kvöldið fórum við svo að borða á Maison Panza Verde sem er einn fínasti veitingastaðurinn í Antigua í næst næsta húsi við okkur. Þar var lifandi tónlist undir stjórn eins aðalmannsins úr Buena Vista Social Club, kúbersku hljómsveitinni sem gerð var fræg fyrir nokkrum árum. Sá hefur nú verið búsettur í Antigua í nærfellt 10 ár. Góður matur og góð tónlist.


Laugardagur, 14. apríl 2007

Héldum áfram að láta ýmislegt eftir okkur. Borðuðum til dæmis morgunverð á Antigua Hotel þar sem umhverfið er alveg stórkostlegt með Volcan Agua í bakgrunni. Rétt fyrir hádegi hittum við Gladys sem sagðist aðspurð ætla að borga okkur fyrirframgreiðsluna síðar í dag í QUETZALES!!! Við vorum fljót að benda henni á að það gengi ekki því að við gætum aldrei fengið quetzales skipt í banka á Íslandi. Hún sagðist hafa fengið fyrirframgreiðsluna í quetzales á sínum tíma (þótt ég hafi auðvitað greitt í dollurum á netinu). Það kom dálítið á hana að þurfa að greiða í dollurum en hún sagðist ætla að ganga í það að skipta yfir í dollara en það væri erfitt. Og það er reyndar alveg rétt hjá henni. Ég hafði einmitt reynt daginn áður að taka út dollara sem undirbúning fyrir ferðina um Bandaríkin en ekki tekist. Ég hafði hins vegar greitt henni leiguna í dollurum að hennar kröfu en hún hafði greinilega ekki geymt dollaraseðlana.

Við skruppum í bæinn í tvígang og keyptum hitt og þetta smálegt til minningar um dvölina í Guatemala. Þess á milli tókum við því rólega, sátum og lásum bækur um það hvernig Bandaríkin hafa skipt sér af stjórnmálum í Guatemala undanfarin 100 ár, m.a. stjórnuðu þeir byltingu hér árið 1954 til að vernda hagsmuni bandarískra fyrirtækja og hafa haldið uppi einræðisherrum en barist gegn lýðræðisöflum.

Skömmu eftir að við komum til Antigua bauðst Gladys til að panta hótelherbergi við flugvöllinn í Guatemala City síðustu nóttina og útvega okkur bíl og bílstjóra þangað. Um morguninn sagði hún okkur að bíllinn kæmi milli 4 og 5 um eftirmiddaginn. Við vorum því komin heim í tæka tíð fyrir kl 4 og biðum eftir Gladys, sem ætlaði að borga okkur fyrirframgreiðsluna, og bílnum. Klukkan var orðin rúmlega 17 þegar Gladys mætti á staðinn og sagðist þá mundu borga fyrirframgreiðsluna eftir 15 mínútur. Bíllinn kæmi svo kl. 18:30. Svo kom Gladys kl. 17:30 og fór að telja fram dollaraseðlana. Það voru 500 dollarar og svo 120 quetzales að auki sem hún hefði ekki getað skipt yfir í dollara. Svo kæmu 50 dollarar fyrir hótelið síðustu nóttina, sem hún væri búin að borga, 35 dollarar fyrir aksturinn frá Antigua til hótelsins og loks 5 dollarar fyrir aksturinn frá hótelinu á flugvöllinn. Ég benti henni þá á að ég hefði greitt 850 dollara í fyrirframgreiðslu og að kröfu fasteignasölunnar hefði ég greitt allan bankakostnað svo að öll fyrirframgreiðslan hefði borist óskert. Hún dró þá fram miklu lægri tölu (í quetzales) sem hún sagði að hefði verið lögð inn á sinn reikning sem fyrirframgreiðsla. Á þessu stigi vorum við ekki í sérstaklega sterkri aðstöðu svo að niðurstaðan varð sú að við hefðum bæði samband við fasteignasöluna eftir helgina og síðan greiddi hún það sem upp á vantaði með bankamillifærslu. Við stukkum svo yfir götuna til að fá okkur matarbita því að við höfðum engan áhuga á að ganga um götur í Guatemala City í leit að matsölu. Þar var margt um manninn svo að við pöntuðum okkur bara ommelettu til að spara tíma og báðum um að afgreiðslunni væri hraðað. Það var gert og við til baka, sóttum allar okkur töskur og komum okkur fyrir framan við hliðið til að bíða eftir bílnum. Túristabússarnir eru venjulega alltaf á réttum tíma svo að við gerðum ráð fyrir að þessi bíll yrði það, enda borguðum við næstum tvisvar sinnum meira fyrir hann en túristabúss. En við biðum og biðum og biðum. Ég var búinn að afhenda Gladys símann sem ég hafði leigt af henni svo að ég gat ekki hringt í hana til að spyrja hvað væri í gangi.

Þegar klukkan var orðin hálfátta fórum við aftur inn með töskurnar og ákváðum að bíða þar. Við vorum varna búin að koma okkur fyrir þar þegar flautað var frekjulega fyrir utan hliðið. Ég opnaði. Þá var þar stór jeppi með þrem stelpum. “Við eigum að keyra ykkur til Guatemala City,” sagði sú við stýrið. Við drösluðum þá töskunum aftur út og inn í bílinn. Við bentum á að við hefðum beðið í rúman klukkutíma. “Já, við vorum að ganga í parkinum og gleymdum okkur,” sagði sú í aftursætinu, sem sat við hliðina á Ástu. Í ljós kom að stelpurnar tvær í framsætinu voru bróðurdætur Gladysar en sú í aftursætinu vinkona þeirra. Því var ljóst að þær höfðu ekki leyfi til að aka með farþega fyrir greiðslu. Ásta sagðist þá vona að þær keyrðu varlega því að við værum örugglega ekki tryggð í þessum bíl. Þá hlógu þær allar alveg ógurlega og bílstjórinn sagði okkur að kvíða engu. Ekkert mundi koma fyrir. Síðan var þrælleiðinleg guatemalísk tónlist sett á fullt og þær sungu misjafnlega falskt undir milli þess sem þær sögðu hver annarri partísögur (á spænsku, auðvitað) með viðeigandi hlátrasköllum.

Þegar við komum að hótelinu (sem var ómerkt og falið bak við hlið og var aðallega bílaleiga) spurðum við hvernig við kæmumst á flugvöllinn morguninn eftir. Stelpan sagði að við hringdum bara í leigubíl, það kostaði ekki nema 2 dollara. Við sögðumst þegar vera búin að borga fyrir bílferð á flugvöllinn (5 dollara!). Þá sagði hún að hótelið mundi þá sjá um að borga fyrir leigubíl. Svo sagði ég bílstjóranum að næst þegar hún tæki að sér að aka farþegum fyrir greiðslu skyldi hún mæta á réttum tíma. Þá fór hún eitthvað að babla um að hún væri ekki með úr og hefði ekki náð í pabba sinn í símanum og þar fram eftir götunum. Og við gætum að minnsta kost sagt takk!! Við neituðum bæði að þakka og bentum á að við hefðum borgað heilmikið fyrir ferðina. Þegar Ásta nefndi tónlistina stökk hún upp í bílinn og spændi upp malbikið í burtu! Það er augljóst að þarna voru algjörlega spilltir yfirstéttarkrakkar á ferð.

“Hótelið” var afskaplega einfalt, svo að ekki sé meira sagt. Þó var herbergið hreint. Engin handklæði voru í herberginu en það reyndist vera gleymska starfsmannsins sem var ósköp þægilegur. Við spurðum hann hvað svona herbergi kostaði. Það reyndist vera 30 dollarar nóttin. Gladys var sem sé að smyrja 20 dollurum á herbergið og svo hefur hún ábyggilega ekki ætlað að borga stelpunni fyrir aksturinn. Við hefðum getað fengið ferðina og hótelið fyrir 50 dollara samtals + 2 dollara í leigubíl á flugvöllinn. En við borguðum Gladys 90 dollara fyrir þetta! Svona græðgi boðar ekki gott. Hún á eftir að læra að öll viðskipti byggjast á gagnkvæmu trausti.

Við ákváðum að fara að sofa kl. 10 því að við þurftum að vakna fyrir kl. 6 um morguninn. Fyrsta hálftímann gelti sinnisveikur hundur skammt frá glugganum nánast samfellt. Þá tók hann sér hálftíma hlé en svo tók hann 5-10 mínútna rokur á ca hálftíma fresti næstu klukkutímana. Þegar hundurinn gerði hlé á geltinu heyrði ég í moskítóflugu við eyrað á mér. Við kveiktum þá ljósið og ruðum okkur í moskítófælukremi. Ásta heyrði einu sinni í flugunni eftir þetta en svo gátum við sofnað. Hún náði samt að stinga okkur bæði þegar leið á nóttina – við urðum vör við það daginn eftir. Um þrjúleytið vaknaði ég við að flugumferð var hafin við flugvöllinn sem var alveg við hliðina á hótelinu. Þó var dálítið á milli lendinga og flugtaka þannig að maður náði að sofna á milli. Klukkan hálffjögur byrjaði haninn í næsta húsi að gala. Hélt því áfram um skeið en mér tókst að sofna út frá því þótt hann virtist vera í mútum.


Sunnudagur, 15. apríl

Fórum á fætur kl. 5:40 og vorum komin í morgunmat kl. 6. Hann var einfaldur, “continental breakfast” eins og þeir kalla hann. Leigubíllinn var kominn kl 6:30 og eftir fáeinar mínútur vorum við komin á flugvöllinn, tveim tímum fyrir brottför. Röðin var löng og við uppgötvuðum að við vorum með þeim síðustu til að mæta í þetta flug. Eftir klukkutíma í biðröð komumst við að borðinu til að tékka inn. Þá kom í ljós að búið var að fella niður flugið frá Dallas til Boston. Stúlkan var ósköp hjálpleg en það tók sinn tíma að athuga hvort hægt væri að breyta fluginu þannig að við næðum flugvél til Íslands annars staðar í Bandaríkjunum en frá Boston. Þetta tók næstum því hálftíma og að lokum var ákveðið að tékka bara farangurinn til Dallas og reyna að bjarga málunum þar. Hún gat hins vegar ekki látið okkur fá ákveðið sæti í vélina vegna þess hversu sein við vorum og merkti farangurinn sem “standby” því að flugið var yfirbókað og við síðust að tékka inn! Hún sagði okkur að okkur yrði úthlutað sæti þegar við kæmum að brottfararhliðinu. Þegar þessu var lokið áttum við eftir að borga brottfararskattinn og fara í gegnum öryggisleit áður en við kæmum að brottfararhliðinu. Við vorum svo með þeim síðustu (það voru 3 á eftir okkur) sem fengu sæti en nokkrir komust ekki með vélinni.

Þegar lent var til Dallas kom í ljós að ein taskan hafði ekki komið með. Þetta var lítil taska og í henni voru bara bækur (m.a. kennslubækur og orðabækur í spænsku) og bæklingar svo að skaðinn var ekki mjög mikill. Það tók samt sinn tíma að fylla út viðkomandi eyðublöð. Síðan fórum við að borði American Airlines til að athuga hvort hægt væri að breyta fluginu þannig að við kæmumst áfram samdægurs til Íslands, annað hvort um bandaríska eða evrópska flugvelli. En það gekk ekki. Maðurinn sem afgreiddi okkur var samt hinn elskulegasti og breytti fluginu þannig að við ættum að komast heim á þriðjudagsmorgni. Jafnframt lét hann okkur fá “voucher” fyrir hótelherbergi við flugvöllinn, þótt okkur skyldist reyndar að flugfélögin telji sig ekki ábyrg þegar flug er fellt niður vegna veðurs. Hér erum við nú, mjög gott hótel, fínt herbergi.

Við byrjuðum á því að fara á veitingahús hótelsins til að fá okkur hádegisverð. Við biðum nokkra stund án þess að fá þjónustu. Að lokum kom þó starfsmaður sem baðst afsökunar á lélegri þjónustu sem stafaði af því að veitingasalnum væri lokað kl 14 (klukkan var 14:30). En það breytti ekki því að við fengum afgreiðslu. Fín þjónusta.

En við förum sem sé heimleiðis á morgun, mánudag, og lendum á þriðjudagsmorgni.

Lifið heil!

Myndir

Frá Antigua. Ég keypti hálsfesti af thessum indíánakonum til ad fá ad taka myndina.

Kalkúnahani í Tikal. Líkist helst páfugli.

Kólibrífugl milli blómsykurssopa úr bananablómi.

Coatimundi í Tikal.

Uppi á pýramída í Yaxhá.

Andlitsmynd af engisprettu í Yaxhá.

Mario og Ásta vid pýramída í Yaxhá.

Aftur í Antigua

Mánudagur 9. apríl

Nokkrir klukkutímar fóru í að ganga frá pöntuninni okkar til Tikal því að nú vorum við búin að bæta við ferð til Yaxhá líka eftir að hafa rætt við eigendur veitingastaðarins þar sem við borðuðum með Anne og Scott kvöldið áður. Annar þeirra er nefnilega með ferðaþjónustufyrirtæki á svæðinu. Þetta verður raunar lúxusferð því að við verður sótt hingað heim á morgun, þriðjudag, keyrð út á flugvöll, þaðan sem við fljúgum til Flores (Petén), þar sem við verðum sótt af einkaleiðsögumanni sem fer með okkur til Yaxhá og sýnir okkur rústirnar þar áður en hann skilar okkur til Tikal Inn, sem er innan þjóðgarðsins við Tikal. Á miðvikudagsmorgun förum við svo með leiðsögumanni um Tikal rústirnar fram yfir hádegi. Síðan eigum við daginn og kvöldið út af fyrir okkur á eftir. Sömuleiðis fimmtudagsmorguninn því að við förum ekki frá Tikal fyrr en kl 14 á fimmtudaginn (verðum sótt), fljúgum kl. 16 frá Flores, lendum kl 17 í Guatemala City þangað sem við verðum sótt og flutt heim að dyrum í Antigua þar sem við búumst við að vera upp úr kl. 18! Sáraeinfalt.


Þriðjudagur 10. apríl.

Vöknuðum fyrir kl. 6. Fengum okkur morgunverð, lukum við að pakka og vorum komin út fyrir hlið kl. 7:20. Túristabíllinn sem keyrði okkur á flugvöllinn kom kl. 7:35. Í honum var einn fyrir Þjóðverji á eftirlaunum og í sömu götu sóttum við eina írska dömu, ca fertuga. Hún þurfti að koma við í þvottahúsi að sækja þvottinn sinn því að hún var á leiðinni til Buones Aires. Það var fróðlegt að ræða við þetta fólk. Hann hafði ferðast mikið sem starfsmaður alþjóðlegs fyrirtækis en hélt áfram að ferðast einn mánuð á ári eða svo eftir að hann settist í helgan stein. Hún var búin að vera á ferðinni í 20 mánuði, eitt ár og átta mánuði, aðallega í Mið- og Suður-Ameríku. Hún hafði farið tvisvar heim til Írlands á þessum tíma, í annað skiptið til að vera viðstödd brúðkaup systur sinnar og í hitt skiptið til að vera heima um jól. Svo ætlar hún að fara heim í sumar til að vera við brúðkaup annarrar systur. Annars sagðist hún aldrei gera áætlanir fram í tímann. Hún hafði til dæmis ákveðið í gær að fara til Buones Aires. Þar hafði hún verið tvisvar áður undanfarna mánuði og reyndar var hún búin að þvælast um öll lönd Suður- og Mið-Ameríku. Hún á greinilega nóg af peningum því að hún á hús í Suður-Frakklandi og er að hugsa um að kaupa hús í Argentínu. Hún hafði verið rænd tvisvar á þessu ferðalagi sínu. Annars vegar af 6 mönnum í Manaus við Amazon fljótið í Brasilíu og hins vegar af leigubílstjóra og aðstoðarmanni hans í Níkaragúa. Í fyrra skiptið var hún stungin og illa farin eftir árásina en í hitt skiptið létu þeir sér nægja að setja hníf að hálsinum á henni. Þegar hún sagðist ætla að kæra leigubílstjórann og aðstoðarmann hans, sögðu þeir henni að hún skyldi bara gera það. Þeir hefðu tekið peningana hennar en löggan mundi taka töskuna hennar og allt sem í henni væri. Hún ákvað a kæra ekki! Þjóðverjinn og við vorum sammála um, eftir á, að eitthvað væri að hjá manneskju sem hefði enga eirð í sínum beinum eins og þessi kona.

Ferðin sóttist seint því að umferðin var afar hæg. Árekstrar höfðu orðið á hraðbrautinni og við vorum orðin dálítið áhyggjufull um það hvort við kæmumst á réttum tíma á flugvöllinn. En þetta gekk nú allt að lokum. Við vorum komin á flugvöllinn hálftíma fyrir brottför og vorum fljót í gegnum öryggisgæsluna. Ásta missti naglaskæri þar en ég fékk að fara í gegn með sjampó, after-sun og fleira. Við vorum nefnilega bara með handfarangur og svo var þetta nú bara innanlandsflug. Þegar við komumst að brottfararhliðinu spurði ég einhverja farþega sem þar biðu hvort þeir væru að fara til Flores en þeir sögðust þá vera að fara til Cancún í Mexíkó. Mér leist ekki á blikuna en svo kom í ljós að vélin átti að millilenda í Flores á leiðinni til Cancún. Þetta var tveggja hreyfla skrúfuflugvél, stutt og breið og ósköp traustvekjandi.

Það var merkilegt að sjá breytinguna á landslagi á leiðinni því að allt í einu komum við fram af hálendinu og þá tók við láglendið með miklum akuryrkjuhéruðum. Ég hafði búist við meira skóglendi, en þarna er greinilega búið að brjóta mestallt landið til akuryrkju.

Lending í Flores kl 10:50. Þá var leitað að ávöxtum í farangri en við vorum ekki með neitt slíkt. Við sáum strax Mario, leiðsögumanninn okkar, sem beið með skilti með nafninu okkar. Hann var einna líkastur Indverja og benti reyndar á það sjálfur. Hann var sem sé evrópskur í útliti með dökk augu og dökka húð. Með stórt ör sem náði frá munnviki upp undir auga. Bílstjórinn hét José, og hann hefði alveg getað verið franskur samkvæmt útlitinu. Ég ætlaði að kaupa vatn en þeir sögðust vera með nóg vatn. Bíllinn reyndist vera dökkgrænn Land Rover og aftur í honum voru þeir með stóran kælikassa með fullt af vatnsflöskum og banönum.

Síðan var ekið í rúma klukkustund en þá var stansað til að fá sér hádegisverð. Veitingahúsið var undir stráþaki (réttara sagt undir pálmaþaki) en engir veggir voru á því. Fengum frábæran hádegisverð. Við Ásta sátum tvö saman en Mario og José við næsta borð. Áður var Mario búinn að sýna okkur orkideurnar sem voru þarna í blómapottum (reyndar holum trjádrumbum) allt í kring.

Eftir ágætan hádegisverð var ekið áfram til Yaxhá. Vegurinn varð mjórri en hélst þó malbikaður mestalla leiðina en malbikið var þó farið að gefa sig víða. Vegirnir voru þó mun betri en í Costa Rica. Víðast hvar voru hús smábænda meðfram veginum og alls staðar voru hænsni – mikið um hænur með stóra ungahópa – enda er kjúklingakjöt uppistaðan í kjötmeti hér. Einnig var dálítið um dökk og loðin svín með grísi við vegarkantana, stundum skoppandi fyrir bílinn svo að hann varð að snarhægja á sér. Mjög gaman að þessu.

Þegar komið var til Yaxhá fengum við sérstakt leyfi, með undirskriftum og stimplum og öllu tilheyrandi, til að keyra upp að rústunum sem sparaði okkur 200 metra klifur upp á hæðina þar sem þær eru. Við vorum einu túristarnar þarna! Hittum reyndar ein túristahjón sem líklega voru innfædd, að minnsta kosti spænskumælandi, en það var allt og sumt. Ótrúlegt en afskaplega gaman. Sáum líka öskurapa og “spider monkeys” (ég þarf endilega að fletta upp hvað þeir eru kallaðir á íslensku). Fullt af fallegum fuglum líka, meðal annars toucan (með stora nefið) og frænda quetzal fuglsins sem er þjóðarfuglinn hér og myntin er nefnd eftir. Einnig oriolo og innlendan skrækskaða.

Við fengum að heyra sögu Mayanna sem náðu hámarki menningar sinnar um það leyti sem Ísland var numið (en saga þeirra hófst um 1500 f.Kr.). Hnignun var skjót eftir u.þ.b. 900 e.Kr. og þegar Spánverjarnir komu upp úr 1500 var frumskógurinn búinn að hylja allt saman. Píramídarnir voru horfnir í skóginn og byrjaðir að grotna því að þeir voru byggðir út kalksteini sem regnvatn eyðir auðveldlega og trjárætur eiga auðvelt með að skjóta sér milli steinanna.

Talið er að í Petén (nyrstu héruð Guatemala) hafi milljónir manna búið þegar menningin náði hámarki en þar búa nú aðeins 400 þús. manns. Mayarnir voru þá búnir að ryðja allan frumskóg og gera allt svæðið að akurlendi. Um 900 e. Kr. kom þurrkatímabil og það, ásamt því að búið var að ganga nærri jarðveginum og ryðja frumskóginn, olli líklega hungursneyð sem varð til þess að fólki fækkaði snarlega, að hluta vegna mannfellis en einnig vegna þess að fólk fluttist af svæðinu. Forfeður fólksins sem nú lifir þarna kom síðar inn á svæðið að norðan. Undanfarin 15 ár hefur úrkoma verið langt undir meðaltali á svæðinu og menn tengja það hlýnun jarðar. Það merkilega er að einmitt um það leyti sem Ísland var numið var tiltölulega hlýtt og þá voru þurrkar þarna. Manni finnst þetta því trúleg skýring á því hvers vegna menning Maya leið undir lok á svæðinu. Píramídarnir sem ekki hafa verið grafnir upp enn þá eru eins og stórir haugar eða hólar og ekki auðvelt að ímynda sér að undir þessum hólum séu svo stórkostleg mannvirki.

Uppgröftur í Yaxhá er kominn mun styttra á veg en í Tikal. Uppgreftri fyrsta hofsins lauk árið 1993. Þá gerðist nokkuð merkilegt. Fornleifafræðingarnir sendu alla aðstoðarmennina, um 100 að tölu, í vikulangt frí. Þegar þeir komu aftur til vinnu var búið að opna píramídann og fjarlægja allan fjársjóðinn. Fornleifafræðingarnir höfðu stolið honum og komið í verð! Þar með var uppgröftur í Yaxhá stöðvaður í næstum því áratug, en er nú kominn á fullt aftur. Mario vissi ekki hvað hefði orðið um fornleifafræðingana en líklega hefðu þeir mútað sér leið út úr vandræðunum. Aðspurður sagði hann að spillingin væri meiri nú en áður.

Síðan var ekið til Tikal en þangað vorum við komin um kl 17. Við vorum í herbergi í húsi sem ekki var tengt við sjálft hótelið, í jaðri frumskógarins. Þarna sáum við oftar en einu sinni apa (spider monkeys) á ferð. Í tvígang var það kvendýr með hálfstálpaðan unga, líklega sömu dýrin í bæði skipti. Í annað skiptið þurftu þau að fara milli tveggja trjáa sem töluvert bil var á milli. Mamman fór þá yst á grein sem svignaði í átt að hinu trénu. Þar hélt hún sér með halanum og öðrum afturfætinum meðan hún teygði sig í grein á hinu trjánu og togaði hana til sín. Þannig var hún dágóða stund, klóraði sér með lausu afturlöppinni og virtist alveg afslöppuð þangað til unginn var tilbúinn að koma og hlaupa yfir hana eins og brú milli trjánna. Þá losaði hún takið og fylgdi á eftir unganum.

Þarna er engin rafveita heldur er hvert hótel með sína rafstöð. Á okkar hóteli, Tikal Inn, var aðeins kveikt á rafmagninu kl 6-8 á morgnana og kl 18-22 á kvöldin. Þó var alltaf rafmagn í móttökunni. Eftir stuttan göngutúr fram undir myrkur (sem skellur á kl. 18) fengum við vasaljós í móttökunni og fórum að leita að stað til að borða. Heyrðum þrusk í dauðu laufi við stíginn og sáum þá í bjarma vasaljóssins hvar snákur var á ferðinni. Mynstraður, greinilega eitursnákur. Enduðum á að borða á næsta hóteli við okkar, Restaurant Jaguar Hotel. Síðan beint á herbergið aftur. Hitinn og rakinn var gríðarlegur. Auðvitað var engin loftkæling í herberginu en þó var vifta í loftinu. Gallinn var hins vegar sá að hún virkaði auðvitað ekki nema kveikt væri á rafmagninu. Við vorum satt að segja hálflúin eftir daginn og ákváðum að við yrðum að vera sofnuð áður en slokknaði á viftunni. Slökktum því ljósin kl 20:30 og sofnuðum samstundis! Við sváfum svo í rúmar 9 klst því að við vöknuðum ekki fyrr en kl 5:45. Þá var hálfgerð þoka úti en afskaplega þægilegur hiti. Sátum fyrir utan herbergið þar til tímabært var að fara í morgunverð kl 7 og nutum hljóðanna úr skóginum og fuglanna sem nóg var af. Þar á meðal er kalkún sem er aðeins til á litlu svæði þarna og er í útrýmingarhættu. Hann er eiginlega líkari páfugli en kalkún, mjög skrautlegur. Kerlingarnar eru miklul, miklu minni, örugglega aðeins um fimmtungur af þyngd karlanna. Þær fljúga ágætlega en við sáum karlfuglana aldrei fljúga og þeir eru örugglega ekki liðlegir flugfuglar þótt þeir geti eflaust komist upp í trjágreinar fyrir nóttina til að forðast rándýr. Á þessu svæði eru bæði púmur (fjallaljón) og jagúarar auk þriggja minni kattardýra, jagúarundi, margay og ocelot.

Kl 9:30 fórum við í göngu með öðrum túristum undir leiðsögn Nixons. Já, hann hét Nixon. Einhver spurði hann hvernig þetta nafn væri til komið. Hann sagðist hafa verið nefndur eftir frægum knattspyrnumanni sem héti Nixon. Gangan um svæðið tók 4 klst og í lokin var hitinn orðinn nánast óbærilegur þótt maður gæti oftast haldið sig í skugga trjáa. Þó ekki síðustu 800 metrana eða svo. Við vorum fyrst til baka ásamt bandarískum hjónum. Hádegisverður var innifalinn svo að við settumst til borðs með þessum hjónum. Hann var hávaxinn og frekar þrekinn og jafnsveittur og ég eftir gönguna en hún var lítil og nett og sást ekki svitadropi á henni. Alla gönguna hafði hún haldið með sinni nettu hendi um litla fingurinn á manninum. Í ljós kom að hann er prestur í Kaliforníu en kirkjan hans rekur líka kirkju í nágrenni við Antigua – trúboðskirkju. Svo virðist sem mótmælendakirkjur hamist við að boða katólskum Guatemalabúum trú sína og verður vel ágangt því að um 30% Guatemalabúa hafa snúist til mótmælendatrúar. Katólska kirkjan í landinu er klofin. Íhaldssami armurinn heldur boðskap páfa en sá frjálslyndi vill aðlaga boðskapinn ástandinu í landinu og gera meira til að hjálpa hinum fátæku. Innfæddir, sérstaklega indíánarnir, eru fremur blendnir í trúnni og þótt þeir séu katólskir að nafninu til halda þeir enn fast í gamla siði en þeir voru fjölgyðistrúar og munaði því ekki svo mikið um að bæta einum guði við. Hvort sá guð er guð katólskra eða mótmælenda skiptir ekki öllu máli fyrir þá. Hins vegar á maður satt að segja erfitt með að skilja hvaða máli það skiptir fyrir þessa bandarísku trúboða hvort fólkið er að nafninu til katólskt eða mótmælendatrúar.

Við borðið okkar sátu líka hjón frá Colorado, sem gaman var að spjalla við, David Hill og Betsy Ellis að nafni. Þau voru ótrúlega vel að sér um Ísland og almennt um heimsmálin – ekki hrifin af Bush! Það kom þó ekki fram fyrr en klerkurinn og konan hans voru farin frá borðinu – þau þurftu að flýta sér aftur út á flugvöll. Við hittum þessi hjón svo aftur á fimmtudeginum meðan við vorum að bíða eftir að vera sótt og spjölluðum meira við þau. Hann er smiður – sem minnti okkur á smiðinn frá Nýju Mexíkó sem við hittum í fyrra í Costa Rica og var líka svo ótrúlega vel að sér um heimsmálin. Það má kannski sjá á þessu hvað maður hefur mikla fordóma gagnvart Bandaríkjamönnum að þegar maður hittir fólk sem fylgist með heimsmálunum þá er maður alveg steinhissa!

Við tókum því rólega það sem eftir var dagsins enda var hitinn (og rakinn) alveg óskaplegur og maður gerði ekki annað en að drekka vatn þar sem maður sat í skugganum. Aftur að sofa kl. 20:30 eins og kvöldið áður.


Fimmtudagur, 12. apríl.

Vöknuðum um 6-leytið eins og áður. Í morgunmat kl 7 og svo í hálftíma göngutúr eftir stíg að stað þar sem timburtröppur liggja upp í tré og maður hefur útsýni til píramídanna og að nokkru leyti yfir skóginn. Þorðum ekki að ganga mjög langt enda höfðum við gleymt að taka með okkur vatn og vorum minnug þess þegar sonur Ágústs Einarssonar alþingismanns, sem þá var, villtist í skógi, líklega Tikal þótt við þurfum að tékka á því, og fannst ekki fyrr en eftir 3 daga, nær dauða en lífi af vatnsskorti og moskítóbitum. Annars var lítið um moskítóflugur þarna núna, því að ekki hefur rignt á svæðinu í meira en 3 mánuði.

Tókum því svo rólega og sötruðum appelsínusafa og lásum á veitingahúsi fram að hádegi. Það var einfaldlega of heitt til að vera á ferðinni. Við vorum svo sótt klukkan 14 og ekið með okkur á flugvöllinn. Sátum viðhliðina á dýralækni, konu um fertugt af Mexikóskum ættum, frá Kaliforníu. Umræðan snerist aðallega um fuglaflensku og svo þá sjúkdóma sem gæludýr í Kaliforníu fá.

Flugið suður gekk eins og í sögu og svo beið okkar bíll á flugvellinum í Guatemala City til að keyra okkur upp að dyrum í Antigua. Í bílnum var líka dönsk stúlka, Charlotte, líklega um þrítugt, sem er hér ein á ferð og búin að þvælast víða í gegnum tíðina. Hún er sölumaður hjá danska lyfjafyrirtækinu Lundberg og ætlar að fara aftur til Íslands í hjólreiðaferð næsta sumar.

Við vorum komin inn úr dyrunum rétt um kl. 18:30. Þar hafði leigusalinn okkar sett blóm í krús á borðið sem var ósköp notalegt. Gengum svo í bæinn til að fara í banka, fá okkur að borða og kaupa salernispappír því hann virðumst við þurfa að leggja til sjálf.

Snemma í háttinn og rólegur dagur framundan í Antigua, en brottför héðan til Guatemala City er áætluð um 5-leytið um eftirmiddaginn á laugardegi.

Ég geri því ráð fyrir að þetta verði síðasta bloggið úr ferðinni.

Lifið heil!

Tikal

Flugum til Flores i gaer. Lentum kl 11. Beint thadan til Maya rustanna i Yaxha. Vorum einu turistarnir thar! Gengum okkur upp ad hnjam. Svo var okkur ekid til Tikal.

Her er ekki rafmagn nema kl 6-8 a morgnana og 18-22 a kvoldin. Tha slokknar a viftunni i loftinu lika!!! Thad er erfidast. Sofnudum kl 20:30 i gaer og voknudum 5:45 i morgun.

Forum i langa gongu i morgun um rustirnar. Gengum okkur aftur upp ad hnjam. Her erum vid inni i frumskogi og buin ad sja margt skemmtilegt, m.a. eiturslongu. Hitinn 28C kl 9 i morgun, 32C kl 15. Mjog rakt. Mikid vokvatap! En afskaplega gaman.

Aetlum nuna i gongutur ad skoda dyralifid i frumskoginum.

Sennilega er thetta naestsidasta bloggid okkar hedan. Fljugum til baka til Guatemala City og svo i bil thadan til Antigua. Komum "heim" um kvoldmatarleytid. Svo er brottfor a laugardagsmorgni.

Lifid heil!

Miriam, kennarinn minn, ad fara yfir og leidrétta verkefni eftir mig.

Kvedjukvoldverdur med Anne og Scott. Annar eigandi stadarins standandi.

Thessi var ekki nema 5 mm ad lengd. Ég tók ekkert eftir rondunum fyrr en eg skodadi myndina i tolvunni.


Mynd fra adalgotunni í Antigua. Volcan Agua í bakgrunni. Vid búum vid thessa gotu en naer fjallinu.

Thesi vespa er ad byggja ser bú í gardinum okkar. Ef myndin er staekkud med thví ad tvíklikka á hana má sjá ad hun er byrjud ad verpa. Vid fylgjumst med daglega.

Their halda mikid upp a Johannes Pál páfa hérna. Thessi mynd var uppi á vegg í einni kirkjunni. Med JP páfa er helsti dýrlingur Guatemala.

Madurinn med ljáinn i skrúdgongunni.

Katalina litla vard thyrst og fekk konnu af vatni hja mommu sinni.

Tìminn flýgur

Helgin 7.-8. apríl.

Nennti ekkert að skrifa á laugardeginum enda svo sem ekki frá miklu að segja. Rólegur dagur. Rigndi dálítið í eftirmiddaginn. Hér segja allir að hér hafi ekki rignt í vikunni helgu, Semana Santa, í manna minnum. Hlýnun jarðar, hvísla menn.

Á laugardagsmorgni ákváðum við að prófa að borða morgunverð á rosalega fínu hóteli hér handan við hornið. Tvisvar sinnum dýrara en alls staðar annars staðar en þess virði að sitja við sundlaug og horfa á allt ríka fólkið sem þarna gistir. Á næsta borði var fjölskylda sem við reiknuðum út að væru eiturlyfjabarónar frá El Salvador.

Hittum svo Anne og Scott eftir hádegið og fengum okkur kaffi með þeim. Tókum því rólega það sem eftir var dagsins. Algjört letikast. Röltum um bæinn. Allt í rólegheitum um kvöldið. Okkur tókst að hringja í Pál Ragnar af því að við héldum að hann væri að fara aftur til Danmerkur eldsnemma um morguninn en þá reyndist hann ekki fara fyrr en eftir hádegi.

Um kvöldið borðuðum við á ódýrum stað. Allt of ódýrum! Tölum ekki meira um það!

Á sunnudagsmorgni byrjuðum við á því að ræða við textílsölukonu sem heldur til hér rétt hjá okkur í götunni. Þar er hún á hverjum degi með tveggja ára dóttur sinni sem virðist ekki eiga nein leikföng. Keyptum smávegis af henni og spjölluðum við hana. Hún er frá San Antonio alveg eins og hinar konurnar sem við keyptum af um daginn. Þessar konur eru allar svo sviphreinar og greindarlegar að ég á varla til orð að lýsa þeim. Þessar mæðgur heita María Magdalena (mamman) og Katalina (dóttirin). Magdalena sagði okkur að lögreglan væri sífellt að reka þær í burtu og því er hún með samning við fólkið sem býr í húsinu, sem hún heldur til fyrir framan, um að fá að fara inn fyrir hliðið ef lögreglan nálgast. Gleymdi að spyrja hvort hún þyrfti að borga fyrir það. Í lok viðskipta gaf hún okkur litla heimagerða dúkku af Mayakonu með dóttur í poka á bakinu. Dúkkan er með segli til að hægt sé að festa hana á ísskápinn okkar heima svo að við munum alltaf eftir Magdalenu og Katalinu þegar við opnuðum ísskápinn okkar! Það er alveg öruggt að við gerum það.

Um hádegisbilið fórum við í bæinn til að leita að skemmtilegum veitingastað til að borða kveðjukvöldverð með Anne og Scott en þau fóru síðar um kvöldið til Guatemala City og flugu heim til Seattle eldsnemma á mánudagsmorgni.

Við fundum reyndar stað þar sem hægt var að borða úti undir beru lofti uppi á þaki þar sem var stórkostlegt útsýni yfir borgina og fjallahringinn allt í kring. Eigendurnir reyndust vera tveir, báðir frá Guatemala en báðir altalandi á ensku. Við spjölluðum heillmikið við annan þeirra (hittum ekki hinn fyrr en undir lokin). Þeir eru nýbúnir að kaupa húsið sem áður var einkaheimili og breyta því í þennan veitingastað, Capitan Tortuga. Hann tók reyndar mynd af okkur sem hann bað um að fá að setja á heimasíðu staðarins (www.capitantortuga.com). Kannski er myndin komin nú þegar á heimasíðuna! Annars vinnur hann á þróunarskrifstofu Guatemala, sem vinnur að því að styrkja sprotafyrirtæki í Guatemala, meðal annars með fé frá Spáni og Bandaríkjunum. Hann sagði okkur meðal annars að veltan í ferðabransanum í Guatemala hefði aukist um 60% á síðastliðnum 2 árum, en almennur hagvöxtur í Guatemala hefði verið um 6% á ári undanfarin ár, sem er mikil breyting frá því sem var áður en borgarastyrjöldinni lauk fyrir 10 árum. Meðeigandi hans er búinn að vera lengur í ferðabransanum en hann er samt vel innan við fertugt, sýndist okkur. Hann sagði okkur frá rústum í grennd við Tikal sem fáir ferðamenn heimsæktu og hann mælti með. Við höfum nokkuð rúman tíma í Tikal svo að ég geri fastlega ráð fyrir að fara að tillögu hans.

Við vorum mætt á þennan stað fyrir klukkan 5 um eftirmiddaginn en sátum þar allt til klukkan að verða hálfátta. Þá var komið að kveðjustund og Anne og Scott héldu sína leið en við okkar.

Þegar heim var komið þurftum við að fóðra varðhundinn Tobý því að Gladys, leigusalinn okkar, fór til Guatemala City í dag og kemur ekki aftur fyrr en á þriðjudaginn.

Á þriðjudagsmorgun förum við hins vegar til Tikal og því er ekki víst að ég geti bætt neinu inn á bloggið fyrr en á fimmtudag eða föstudag.

Lifið heil!

Ahugaverdir dagar i Antigua

Miðvikudagur, 4. apríl, frh.

Eftirmiddagurinn fór að miklu leyti í heimanám fyrir síðasta skóladaginn. Við áttum svo von á Anne og Scott í rauðvínsglas áður en við færum út að borða. Þau komu um hálfsjö og höfðu með sér ost og kex og við spjölluðum saman í klukkutíma áður en við héldum út að borða. Anne hafði ekki séð íbúðina okkar áður og ég held að hún hafi hálföfundað okkur af að vera í svona íbúð því að þau hafa verið hjá fjölskyldu. Scott er hins vegar hæstánægður að vera hjá fjölskyldu, hefur gaman af að spjalla við fólkið á spænsku, en hann er kominn töluvert lengra í spænskunni en við hin. Við Ásta og Anne röðuðumst nefnilega saman í bekki í Costa Rica í fyrra vegna þess að við erum á mjög svipuðu reki í spænskunni. Annars fluttu þau á hótel fyrr um daginn sem kom sér vel eins og síðar verður greint frá.

Við fórum síðan út að borða á perúskan stað, Café Perú. Maturinn var frábær. Við Ásta fengum okkur steik en hin tvö fisk. Fengum að smakka hann og hann var frábær líka. Ég held að þessi staður hafi gleymt að tvöfalda verðið eins og allir aðrir hér um slóðir hafa gert í “Semana Santa”, heilögu vikunni, því að matur fyrir tvo með víni kostaði aðeins 2700 kr. Við erum ákveðin í að fara þangað aftur seinna og panta þá fisk. Vorum svo komin heim upp úr kl 10 um kvöldið og fljótlega að sofa eftir það.


Skírdagur, 5. apríl: Síðasti skóladagur

Spjallaði heilmikið við Miriam eins og fyrri daginn. Foreldrar hennar eru báðir 49 ára (unglömb). Pabbi hennar vinnur sem smiður frá mánudegi til hádegis á laugardegi en hálfan laugardaginn og á sunnudögum er hann bóndi. Hann er með landskika ca klukkustundar gang frá heimilinu þar sem hann ræktar grænmeti og ávexti til heimilisins. Ekki kom fram hvort hann ræktar nóg til að selja. En hann er afar kátur núna, sagði Miriam, því að á morgun, föstudaginn langa, verður hann einn af þeim sem heldur á pramma í aðalprósessíunni.

Við töluðum mikið um prósessíurnar sem farnar eru þessa dagana. Hún sagði að 90 menn bæru stærstu flekana (en þeir eru misstórir eftir kirkjum) og borguðu 30-50 quetzales (300-500 kr) fyrir að bera flekann eina húsalengd, sem er samkvæmt minni mælingu um 120 metrar. Síðan tekur annar hópur við. Byrjað er á tilteknum tíma að morgni dags með því að bera flekann og styttur dýrlinga út úr viðkomandi kirkju. Síðan eru gengnar 80-100 húsalengdir þvers og kruss um bæinn áður en endað er í sömu kirkju um 10 klst síðar.

Í kaffihléinu kl 10 var kominn tími til að afhenda diplómur eða skólaskírteini. Allir þeir sem voru að ljúka námskeiði í dag voru kallaðir upp með pompi og prakt og afhent skírteinið, eftir að skólastjórinn hafði látið alla klappa fyrir Guði. Þegar við fórum að lesa skírteinið kom í ljós að við vorum að fá skírteinið fyrir að hafa verið að læra spænsku sem annað (segundo) mál. Smámunir, auðvitað, en hvað okkur Ástu varðar er þetta auðvitað 6. eða 7. málið, eftir því hvernig á það er litið.

Í ljós kom að nú var Anne búinn að fá magakveisuna með tilheyrandi slappleika sem ég hafði fengið fyrr í vikunni og Scott fyrir helgi. Þau voru rosalega fegin að hafa flutt á hótel í gær, minnug þess þegar Scott gat ekki sturtað niður eftir sig á heimilinu. Ásta fékk líka dálitla kveisu fyrr í vikunni en hún var ekki nærri því eins veik og við hin og vonandi er hún þar með komin með ónæmi fyrir þessu, hvort sem það er veira eða baktería.

Á heimleiðinni komum við við á ferðaskrifstofunni sem sá um ferðina okkar til Atitlan vatns. Pöntuðum ferð til Tikal þar sem frægustu Maya rústirnar eru. Við verðum sótt á þriðjudagsmorgun kl 7:30 og flutt til flugvallarins í Guatemalaborg þaðan sem við fljúgum til Flores í 30 km fjarlægð frá Tikal. Verðum flutt þaðan inn í þjóðgarðinn þar sem við eigum núna pantað herbergi í tvær nætur á hóteli inni í frumskóginum í nokkurra mínútna fjarlægð frá rústunum. Þá erum við búin að panta leiðsögumann í 4 klst um rústasvæðið daginn eftir að við komum. Síðan verðum við keyrð aftur út á flugvöll í Flores á fimmtudeginum, fljúgum til Guatemalaborgar og verðum svo flutt heim.

Eftir stutta hvíld heima fórum við í bæinn og fylgdumst með prósessíunni þegar hún fór um aðaltorgið. Við vorum heppin og fundum góðan stað þar sem við sáum vel yfir. Þegar við komum á staðinn var í gangi nokkurs konar leikrit þar sem réttað er yfir Jesú og lýðnum boðið að krossfesta hann í staðinn fyrir Barrabas. Þarna var allt morandi í rómverskum hermönnum, sumir voru á hestvögnum eins og Ben Hur forðum. Í hinum ýmsu kirkjum bæjarins fer hins vegar fram fótaþvottur að hætti Jesú í síðustu kvöldmáltíðinni, þar sem prestur kirkjunnar þvær fætur 12 valinna manna, ígildi postulanna. Þetta fer fram á mismunandi tímum í hinum ýmsu kirkjum svo að fólk geti farið á milli og fylgst með. Áður en við fórum í bæinn vorum við að horfa á CNN eða einhverja aðra fréttastöð og þá sáum við myndir frá Evrópu þar sem fólk var klætt upp sem páskahérar og var að útbýta máluðum hænueggjum. Okkur fannst það heldur ómerkilegt miðað við það sem hér fer fram!

Á heimleiðinni í dag, um 5-leytið, tók að rigna og stuttu eftir að við sluppum inn um dyrnar var komin hellirigning. Það var samt lítið miðað við steypiregnið sem hér gerði fyrir 2 dögum. Það var sko alvöru hitabeltisrigning! Þá rann stórfljót eftir götunni hér fyrir utan! Regntíminn byrjar ekki fyrr en í maí, en rigningarnar núna stafa af því að “el niňo” er eitthvað að bæra á sér í Kyrrahafinu.

Við höfum tekið eftir því að fólk er ákaflega barngott hérna. Það er sífellt að kyssa og kjassa börnin, maður heyrir aldrei barnsgrát og aldrei styggðaryrði frá foreldrunum. Konur gefa brjóst þar sem þær eru staddar og feður ganga um og gefa börnum pela. Aldrei sér maður börnin heldur vera með frekju þrátt fyrir að ýmislegt freistandi sé á boðstólum fyrir þau úti á götum þessa dagana.


Föstudagurinn langi, 6. apríl 2007

Afmaelisdagur Sigmundar! Til hamingju!

Í morgun hófst aðalprósessían kl. 5, fyrir sólarupprás! Kennarinn minn, hún Miriam, ætlaði að vakna klukkan 3:30 til að vera komin í bæinn fyrir 5, enda átti pabbi hennar að bera prammann, eins og fyrr er sagt. Margir munu ekkert hafa sofið í nótt, sumir voru að skemmta sér en aðrir að útbúa alfombras (teppi) á götunum sem prósessían fer um. Scott ætlaði til dæmis að vera kominn til fjölskyldunnar sinnar kl 5 um morguninn til að hjálpa þeim að útbúa alfombra fyrir utan húsið þeirra þar sem prósessían fór um í morgun. Þessari prósessíu lauk kl 15 en eftir hádegið voru hvorki meira né minna en 3 aðrar prósessíur á ferð. Þetta er þó sorgardagur og ekki sami gleðibragur á og áður. Þeir sem bera prammann (“la andaría” kallast hann) eru svartklæddir og svo er um marga aðra.

Við fórum í bæinn í morgun og fylgdumst með þegar fólk var að útbúa “teppi” á götunum. Í hádeginu komu Scott og Anne hingað og við skruppum yfir götuna í hádegisverð. Scott er að lesa Sjálfstætt fólk sem við gáfum þeim á ensku. Hann er stórhrifinn af bókinni en var með nokkrar spurningar til að skilja bókina betur. Meðal annars voru nokkkur ensk orð þarna sem hann kannaðist ekki við en ég kannaðist við þau frá Skotlandi. Það er greinilegt að þýðandinn (ekki Magnús Magnúson) notaði skosk orð yfir ýmislegt varðandi gamaldags landbúnað til að gera sögusviðið afksekktara. Þar lenda Bandaríkjamenn hins vegar í vandræðum.

Eftir hádegi skruppum við í bæinn og sáum þá eina prósessíuna þar sem fólk er að bera styttu af líki Jesú á pramma. Allir svartklæddir. Á eftir kemur María, í þetta sinn í svörtu, borin af svartklæddum konum.

Við keyptum dálítið af vefnaði af konum sem eru hérna úti á horni á hverjum degi að selja vörur sínar. Þær eru úr þorpi hér fyrir utan bæ, San Antonio, og ég giska á að tvær þeirra séu mæðgur. Það er verulega gaman að tala við þær og ég hef á tilfinningunni að þetta séu bráðvelgefnar konur. Þær eru svo greindarlegar til augnanna. Þær tala spænskuna hægt, til þess að við skiljum þær örugglega og sú yngri er ekki að hika við að leiðrétta spænskuna okkar. Gaman að því. Samt er spænskan ekki þeirra móðurmál. Ég vildi að við gætum rætt við þær í betra tómi og fræðst meira um þeirra líf. Við erum búin að sjá þær á hverjum degi þegar við göngum fram hjá og þær voru farnar að kannast við okkur þegar við gáfum okkur fyrst á tal við þær í gær og keyptum af þeim mittislinda fyrir Ástu.

Í dag keyptum við bókina eftir Rigobertu Menchú, sem fékk friðarverðlaun Nobels fyrir nokkrum árum, þar sem hún lýsir uppvexti sínum og lífi, en hún missti báða foreldra sína og bróður í borgarastyrjöldinni sem hér geysaði í 36 ár, frá 1960-1996. Hún þurfti meðal annars sjálf að flýja land á þessum tíma. Fróðlegt að lesa um reglurnar sem gilda um börn í Mayaþorpunum í hálöndunum. Þegar kona er ófríst tilkynnir hún öldungum þorpsins (sem eru kosnir af þorpsbúum) um það og þeir tilnefna guðforeldra fyrir barnið en um leið tilkynna þeir henni formlega að þeir muni ávallt hafa sjálfir umsjón með velferð barnsins. Þannig á barnið foreldra, afa og ömmur, guðforeldra og loks öldungana sem vaka yfir velferð barnsins.

Við fórum út um kvöldið og hittum Scott og Anne. Borðuðum á Café Perú aftur. Fengum okkur svo drykk utandyra annars staðar. Á heimleiðinni hittum við á prósessíu sem var sennilega með stærsta prammann sem við höfum séð hingað til. Hann var allur upplýstur, tónlistin var drungaleg og allir svartklæddir. Þeir voru líka með styttur af manninum með ljáinn og svo auðvitað ýmsa dýrlinga og Maríu mey í svörtu.

Lifið heil!

"Teppið" í San Fransisco kirkjunni.

Eitt af blómunum fyrir utan gluggann okkar.

Skólavist að ljúka

Miðvikudagur 4. apríl.

Eftir góðan nætursvefn vaknaði ég alheill að öllu öðru leyti en því að ég var með moskítóbit við ytri augnkrókinn á vinstra auga sem olli því að ég var allbólginn og eftir því sem leið á daginn seig bólgan niður svo að lokum leit helst út fyrir að ég væri með glóðarauga.

Fórum í skólann að vanda. Spjallaði mikið við kennarann minn. Hún var að segja mér frá spillingarmáli sem kom upp fyrir hálfu ári eða svo. Nýr lögreglustjóri í Guatemalaborg fór að rannsaka spillingu í stærsta fangelsinu í borginni. Það sem út úr þeirri rannsókn kom er með ólíkindum. Fimmtán fangar höfðu látið reisa glæsileg einbýlishús innan fangelsismúranna með einkaleikfimisölum, meðal annars. Þeir höfðu vopnaða verði um húsin (munið að þetta er innan fangelsismúranna!) og kröfðu hina fangana um 50 quetzales á mánuði fyrir vernd. Þeir völdu sér konur úr hópi eiginkvenna hinna fanganna og kröfðust þess að þær kæmu til þeirra og svæfu hjá þeim áður en þær heimsæktu eiginmennina, annars myndu þeir láta drepa þá og stóðu við það ef þær brugðust. Þeir voru með “rekstur” utan múranna en þó einnig innan múranna því að þar voru þeir voru með verkstæði þar sem þeir tóku við stolnum bílum og létu breyta þeim áður en þeir voru fluttir aftur á götuna og seldir! Lögreglustjórinn lét gera áhlaup á þetta hverfi innan fangelsins og kom til skotbardaga þar sem 8 menn féllu. Jarðýta var sett á einbýlishúsahverfið og það jafnað við jörðu en “fínu” fangarnir fluttir í einangrun. Nú er ljóst að fangelsisstjórnin hlýtur að hafa verið með í ráðum og ekki ólíklegt að þeim og fjölskyldum þeirra hafi verið hótað öllu illu ef “starfsemin” fengi ekki að hafa sinn gang.

Hér í Guatemala hafa margir skrítnir gaurar sest að í gegnum tíðina. Á heimilinu þar sem Scott og Anne búa er Bandaríkjamaður sem þar er búinn að vera í 12 ár. Hann kom víst fyrst til þess að læra spænsku en ákvað svo að þarna vildi hann lifa í ellinni því að hann er eftirlaunamaður. Fyrir fullt fæði og húsnæði hjá fjölskyldunni borgar hann sem semsvarar um 20 þús. kr. á mánuði. Eftirlaunin endast sennilega vel þannig. Hann situr í öndvegi við matarborðið og fjölskyldan er afskaplega hrifin af honum. Tími hans fer að mestu í lestur en þó fer hann á hverjum degi á Macdonalds til að fá sér kaffi vegna þess að honum finnst kaffið gott þar og vegna þess að hann hefur gaman af að hlusta á aðra Bandaríkjamenn tala um hve fallegt sé að sjá eldfjallið, Volcan Agua, bera við himin fyrir enda götunnar. Hann er mikill besserwisser og það er sama hvert umræðuefnið er, hann veit alltaf betur en aðrir.

Annan furðulegan náunga frá Oregon hittum við í bílnum á leiðinni frá Atitlan vatni á sunnudaginn. Hann kvaðst vera altalandi á spænsku og geta talað á spænsku um allt frá andlegum málefnum til stjórnmála og umhverfismála. Hann sagðist vera lærður trúður og ætlar að koma á næsta ári með kvikmyndatökulið til að gera heimildarmynd um trúð sem ferðast ofan úr fjöllunum til Guatemalaborgar og lýsa þannig mismunandi aðstæðum fólks. Síðan ætlar hann að setja á stofn fjölda spænskuskóla og gistihúsa í Kolombíu. Hann hafði skoðun á öllu, allt frá hlýnun jarðar til stríðsins í Írak, hafði lausnir á þessu öllu á reiðum höndum. Sagðist hafa alið upp fimm systkini sín og farið létt með. Ekki mikið mál að ala upp börn.

Í frímínútunum í morgun vorum við Ásta að spjalla lítillega við trúboðahjónin, Paulu og Robert, sem ég hef nefnt áður. Hann var að segja frá því þegar hann og hópur annarra trúboða kom hingað til lands fyrir nokkrum árum. Hver um sig var með tvær stórar töskur, aðra með eigin farangri, en hin var full af lyfjum og öðrum sjúkrahúsvörum. Töskurnar þeirra birtust hins vegar ekki á færibandinu. Honum sagðist svo frá: “Ég sneri mér þá að manninum frá trúboðsmiðstöðinni sem var að taka á móti okkur og spurði hann: ‘Er þetta verk Satans eða er þetta vilji Guðs?’ því að sjálfur vissi ég það ekki”. Hann taldi að þetta væri vilji guðs. Svo lýsti Robert því hvernig allur farangurinn skilaði sér eins og fyrir kraftaverk í borgina þar sem þau voru við störf og mátti skilja á því að þar með hefði sannast að þetta hefði verið vilji guðs.

Í einhverju samtalinu kom fram að þau eiga fjögur börn, það yngsta 18 eða 19 ára, og einn sonurinn er rafmagnsverkfræðingur. Það tók þau fjögur ár að taka þá ákvörðun að gerast trúboðar í fullu starfi. Þau eru bæði sest í helgan stein en hann var áður opinber starfsmaður, hafði umsjón með nokkrum þjóðgörðum í Michigan, en hún var skólaritari.

Þessi hjón gefa sig alltaf á tal við okkur þegar við erum nálægt þeim og við finnum alveg að þau brenna í skinninu að spyrja okkur um trú okkar. Á morgun, fimmtudag, er síðasti kennsludagur, svo að það er síðasta tækifærið þeirra! Þau fara heim um helgina en koma aftur í maí og verða þá í spænskunámi hér í 6 vikur áður en trúboðsstarfið hefst.

Síðasti skóladagur er á fimmtudegi, skírdag.

Lifið heil!

Veikindi og skjótur bati

Þriðjudagur 3. apríl.

Ég ákvað að reyna að bæta fyrir að hafa ekki útbúið morgunkaffið fyrir Ástu á afmælisdaginn með því að laga kaffið í dag. Ég skreiddist fram úr rúminu og skreiddist er rétta orðið. Sem ég dróst niður stigann var ég að hugsa um hvort ég gæti virkilega verið svona þunnur! Mér fannst ég ekkert hafa drukkið mikið kvöldið áður. Kaffið gerði satt að segja lítið til að hressa mig.

Á leiðinni í skólann var ég fremur slæptur, svo að vægt sé til orða tekið og svo byrjaði “der niedergang” fljótlega eftir að ég kom í skólann. Náði samt að setja texta inn á bloggið áður en kennsla hófst. Kennt er samfleytt frá klukkan 8 til 10 en ég þurfti að fara á salernið á 20 mínútna fresti. Um klukkan hálftíu var ég orðinn svo þreyttur að ég gat varla haldið augunum opnum og mundi ekki einföldustu orð eða beygingar. Miriam bauð mér að ég skyldi fara heim, enda væri ég greinilega með mikinn hita, og við ynnum bara tvo tíma aukalega eftir hádegi daginn eftir í staðinn. Ég ákvað að reyna að þrauka. Í hléinu, kl 10:00-10:30, settist ég þar sem ég gat hallað mér upp að vegg og lokaði augunum. Eftir hlé fórum við Ásta með kennurunum okkar í aðra kirkju þar sem var vaka að þessu sinni. Glæsileg alfombras (teppi) á gólfunum, annað til dýrðar Jesú og hitt til dýrðar Maríu mey. Vorum komin aftur í skólann rétt fyrir 12 svo að ekki var um annað að ræða en að ganga heim. Ég hef sjaldan verið jafnfeginn og þegar ég skreyddist upp í rúm. Ég fann að ég var með mikinn hita. Svaf nánast samfleytt í eina og hálfa klukkustund og vaknaði mun hressari. Fann meira að segja til svengdar. Við skruppum því hérna yfir götuna á okkar venjulega hádegisverðarstað og fengum okkur Plato típico. Ég lét pylsuna eiga sig og hluta af ostinum en borðaði megnið af hinu. Greinilega hressari og hitinn minni.

Það þýðir víst lítið að velta sér upp úr öllum möguleikunum á því hvernig ég hef veikst.

Eftir hádegisverðinn lagðist ég aftur í bælið er var þó nógu hress til að horfa á sjónvarpið, CNN og Fox News. Maður verður bara að horfa á Fox News öðru hverju til að heyra í þessum fanatísku hægri mönnum og fá þeirra sýn á heiminn.

Svo hringdi Hersteinn til að óska mömmu sinni til hamingju með afmælið og þá varð hún verulega hamingjusöm!

Við höfðum mælt okkur mót við Scott og Anne kl. 17 á rosalega fínum veitingastað niðri í miðbæ, Don Rodrigo heitir hann, til að fá okkur bjór. Þau borðuðu svo hjá fjölskyldunni þar sem þau búa.

Á heimleiðinni komum við við í verslun og keyptum jógurt svo að ég gæti borðað eitthvað um kvöldið. Fengum góðan nætursvefn og þegar ég vaknaði í morgun, miðvikudag, var ég eins og nýr maður. Sólarhringsveiran á bak og burt.

Hins vegar er bloggið styttra en venjulega því að ég var ekki í miklu stuði til að skrifa í gær. Kannski meira á morgun eða hinn?

Lifið heil!

Afmælisdagur!

Mánudagur 2. apríl (afmælisdagur ÁP)

Vöknuðum fremur seint af einhverri ástæðu. Ásta hafði verið að vona að ég tæki til morgunmatinn í þetta sinn en ég svaf bara á mínu græna eyra svo að hún fór niður í eldhús kl. 7 til að hella upp á kaffið. Ég mundi eftir afmælinu um leið og ég var búinn með kaffið!

Vorum í seinni kantinum að komast í skólann – vorum heilli mínútu of sein aldrei þessu vant. Enginn tími til að fara á netið áður en skólinn byrjaði. Spjallaði heilmikið við kennarann minn, hana Miriam, sem er gott því að ég þarf að venjast því að hlusta á og skilja talað mál. Hún sagði mér að hún hefði byrjað að kenna útlendingum spænsku 18 ára eftir að hafa verið á 8 mánaða námskeiði – að mér skildist við þennan sama skóla. Kennari Ástu var áður búinn að segja henni að þetta námskeið hefði verið ókeypis en líklega skuldbinda þær sig til að kenna einhvern tiltekinn árafjölda eftir námskeiðið. Þrátt fyrir þetta sagðist kennarinn minn hafa kennt í tveim öðrum skólum líka, sitt hvort árið, og þetta væri mun betri skóli en þeir. Í hinum skólunum hefðu til dæmis bæði nemendur og kennarar mátt reykja meðan á kennslu stóð. Einhvern tíma hefði einn nemandinn spurt hana hvort hún væri þyrst og þegar hún jánkaði því rauk hann á dyr og kom skömmu síðar með tvo bjóra! Hún afþakkaði bjórinn og spurði skólastjórann eftir á hvort það væri leyfilegt að drekka bjór í kennslustund. Hann sagði að það væri allt í lagi ef nemandinn vildi það. Við okkar skóla er mun meiri agi og kennarar mega til dæmis alls ekki vera með farsíma í gangi. Nemendur mega það hins vegar.

Miriam sagði mér að venjan væri sú að nýgiftar konur flyttu inn á heimili eiginmannsins sem venjulega er heimili foreldra hans því að ungt fólk hefur ekki efni á að leigja eða kaupa íbúð. Þegar ungt par hefur efni á, kaupir það lóð sem kostar um 30 þúsund quetzales í þorpunum hér í kring, eða um 300 þúsund krónur. Síðan er sparað þangað til hægt er að kaupa efnið í húsið og ráða byggingaverkamenn til að hjálpa sér að byggja. Hún flutti sem sé heim til foreldra eiginmannsins eftir brúðkaupið en það gekk ekki vel því að þar var fyrir bróðir hans og eiginkona ásamt 2 börnum. Venjan er að eiginkona eldi fyrir eiginmanninn og börn, ef einhver eru, en ekki er um sameiginlega eldamennsku að ræða. Þarna var bara eitt eldhús og eitt baðherbergi og því gekk þetta ekki upp. Þá fluttu þau heim til foreldra hennar og húsinu var skipt í tvennt. Bróðir hennar er tveim árum eldri (27 ára) og ógiftur og býr heima. Sjálf á hún von á sína fyrsta barni, kannski í ágúst, eins og hún orðaði það.

Ég spurði hana hvort hún ætti afa og ömmur á lífi. Báðar ömmurnar eru á lífi og móðurafinn er það líka. Það er hins vegar slæmt samband milli hans og fjölskyldunnar því að hann fór frá ömmunni þegar þau voru búin að eignast 8 börn og fór að búa með annarri konu (ekki kom fram að þau hefðu gifst enda er sennilega ekki auðvelt að giftast aftur vegna kirkjunnar) og með henni átti hann líka 8 börn. Tvö börn úr hvorum systkinahóp dóu reyndar á unga aldri þannig að hann á 14 börn á lífi. Hún hefur einu sinni hitt þennan afa sinn og það var að hennar frumkvæði. Hún sagði að það hefði ekkert verið gaman og hún hefði ekki haft samband við hann aftur og hann ekki við hana eða neitt af hinum barnabörnunum (sem skipta tugum) úr “fyrra” hjónabandi.

Páll Ragnar hringdi svo á mínútunni kl. 10, þegar frímínúturnar voru að byrja, til að óska mömmu sinni til hamingju með afmælið. Hún var voða ánægð að hann skyldi muna eftir því.

Eftir frímínúturnar fórum við Ásta með kennurunum okkar út í kirkju skammt frá til að skoða skreytingu sem er aðeins látin standa uppi í sólarhring. Þetta er kallað vaka og er verið að vísa til vöku yfir Jesú látnum. Kirkjurnar skiptast á um að vera með vöku og fólk sækir því mismunandi kirkju á hverjum degi eða kvöldi til að votta Jesú virðingu sína. Fyrir framan altarið var búið að útbúa “alfombra” eða teppi úr lituðu sagi, blómum og grænmeti af ýmsu tagi. “Til höfða” á teppinu, þ.e. næst altarinu, var nokkurs konar legsteinn gerður úr köku! Allt í kringum teppið var búið að koma fyrir grænmeti og ávöxtum, ekki síst avocado sem mikið er ræktað af hér. Guatemalabúar eru reyndar gjarnan kallaðir “panzos verde” eða “grænbumbur” með tilvísun í allt avocadoið sem þeir borða, aðallega í formi guacamole. Meðan við vorum þarna var komið með fagurlega útbúið og bakað brauð sem lagt var “til fóta” við skreytinguna. Á morgun kemur svo fólkið sem lagði til allan þennan mat og tekur hann með sér heim (og borðar hann væntanlega). Allt þetta minnir óneitanlega dálítið á fórnarsiði Maya frá gamalli tíð.

Þegar skólanum lauk kl. 12 fór ég á netið en svo slitnaði sambandið og endaði það með því að ég þurfti að fá tæknimann skólans til að hjápa mér. Á meðan hann var að hringdi mamma og svo Inga systir strax á eftir til að óska Ástu til hamingju með afmælið. Tæknimaðurinn lauk svo við sína vinnu og mér tókst að koma nokkrum myndum inn á bloggið en það er rosalega tímafrekt.

Fórum svo heim og strax út á veitingasaðinn handan götunnar í hádegisverð. Við erum nánast daglegir viðskiptavinir og erum örlát á þjórfé (enda maturinn góður og ódýr og þjónustan fyrsta flokks) og fáum alltaf konunglegar móttökur. Fengum okkur svo göngutúr hér suður eftir götunni í áttina út úr bænum. Þar rákumst við á mjög skemmtilega gróðrarstöð með kaffihúsi. Við gengum um svæðið og skoðuðum plönturnar. Þar gat að líta ýmsar plöntur sem við könnuðumst við að heiman, til dæmis gullregn, beitilyng og stjúpur (ræktaðar innandyra!!!), þótt vafalaust sé um aðrar en skyldar tegundar að ræða. Eina plantan sem við sáum verðlagða þarna var metra hátt bananatré. Það kostar 85 quetzales (850 kr).

Fórum svo heim til að skrifa dagbók og læra fyrir morgundaginn. Stuttu síðar gekk mikið steypiregn yfir með þrumum og eldingum. Fyrsta alvörurigningin sem við verðum vör við hérna, enda á regntímabilið ekki að hefjast fyrr en í maí. Það sem eftir var dagsins, fram undir kvöldmat, fór í heimalærdóm. Ragnhildur hringdi um klukkan sex til að óska Ástu til hamingju með afmælið – hafði reynt margoft en ekki komist í gegn fyrr.

Við höfðum mælt okkur mót við Anne og Scott á La Peňa de la Sol Ladino, sem rekið er af bandarískum hjónum, klukkan átta en þá átti dóttir þeirra að leggja af stað heimleiðis með næturdvöl í Guatemala City. Við vorum mætt vel fyrir klukkan átta og tókum því rólega. Þegar klukkan var orðin rúmlega 8 ákváðum við að við mundum panta matinn kl. 8:20 ef þau væru ekki mætt. Þarna var lifandi tónlist, ungur trúbador spilaði á gítar og söng suðuramerísk, bandarísk og evrópsk lög. Þegar klukkan var nákvæmlega 8:20 og við vorum að biðja um matseðilinn heyrðum við allt í einu hávaða við glugga veitingahússins. Í fyrstu héldum við að þarna væru einhverjar fyllibyttur á ferð en allt í einu gerðum við okkur grein fyrir því að þetta var afmælissöngurinn sem Anne og Scott voru að syngja fyrir Ástu inn um gluggann í samkeppni við trúbadorinn sem var að syngja lag eftir Bob Dylan. Þau komu svo inn og urðu miklir fagnaðarfundir. Við áttum mjög skemmtilega kvöldstund saman, eins og venjulega með þeim, enda fjörug og skemmtileg hjón. Við Ásta ætluðum alls ekki að fá okkur eftirrétt en einhvern veginn tókst þeim, ásamt konunni sem á staðinn (með manni sínum), að sannfæra okkur um að fá okkur eftirrétt. Svo kom eftirrétturinn og voru þá ekki fjögur kerti á súkkulaðimúsinni hennar Ástu! Starfsmennirnir röðuðu sér í kringum borðið og sungu afmælissönginn með hjálp trúbadorsins! Við urðum aldrei vör við að Scott eða Anne létu starfsliðið vita af afmælinu en það hlýtur þó svo að vera. Mjög vel lukkað afmæliskvöld. Þetta endaði svo með því að þau heimtuðu að borga – þetta var afmælisgjöfin þeirra!

Lifið heil!

Fleiri myndir

Tvær innfæddar í dæmigerðum klæðnaði úr sveitunum í kringum Antigua.

Herbergið okkar (séð að utan!) í Casa del Mundo við Atitlan vatn. Ótakmarkað útsýni!

Landslag við Atitlan vatn.

Á gönguför við Lago de Atitlan. Tók myndina þannig ég hélt bara á vélinni í hendinni til að ekki sæist að ég væri að taka mynd. Takið eftir klæðaburði Maya kvennanna. Það er eins og allar konur séu að bera eitthvað, ef ekki börn þá eru það aðrar byrðar.

Nokkrar myndir

Í gönguferð við Lago de Atitlan.

Varðhundurinn Toby bíður og vonar að einhver vilji leika sér við hann með sítrónunni sem hann henti inn um dyragættina!

Hinn fullkomni hádegisverður með svörtum baunum, steiktum banönum, hrísgrjónum, hvítum osti, guacamole, pylsur og fyllt paprika.

Stórkostlegur staður

Var að lesa síðasta blogg sem ég sendi óyfirlesið í mesta flýti frá Atitlan þegar ég komst óvænt á netið. Allt fullt af prentvillum. Vona að það fyrirgefist!!!


Laugardagur 31. mars.

Vöknuðum í algjörri paradís! Sólskin og lygnt. Hitastigið sennilega um 16°C kl 7:30 í morgun. Handan við Atitlan vatn blöstu við eldfjallakeilurnar tvær sem við sáum kvöldið áður, nema hvað nú sást að önnur keilan var þreföld!

Herbergin okkar sneru út að vatninu svo að við höfðum þessa frábæru fjallasýn beint út um gluggann. Herbergin eru reyndar fremur fábrotin. Þar er til dæmis ekkert skrifborð og stóllinn er ekki til að sitja lengi á. Ekkert sjónvarp er í herberginu en þess söknuðum við svo sannarlega ekki. Ekkert sjampó var í baðherberginu en lítil sápa var þó við vaskinn. Ástu fannst rúmið hart en mér fannst það alveg mátulegt.

Fengum okkur morgunmat með sama fólkinu og við borðuðum kvöldmat með kvöldið áður. Fékk mér morgunmat að hætti innfæddra, þ.e. spæld egg, baunastöppu, steikta banana, tortilla, sósu með lauk og fleiru (sem ég kann ekki að nefna) og brauð ásamt besta kaffi sem við höfum drukkið hér í Guatemala, líkast því sem var í Costa Rica, en það er besta kaffi sem við höfum nokkurn tíma drukkið. Við erum nefnilega farin að drekka espresso kaffi hér í Antigua því að okkur finnst venjulegt kaffi ekki alveg nógu gott hér.

Eftir rólegan morgunverð fórum við að skipuleggja gönguferð ásamt Anne og Scott. Hótelið heitir La Casa del Mundo (www.lacasadelmundo.com) og er alveg út af fyrir sig, hangandi utan í fjallshlíð, en í 10 mínútna göngufjarlægð er lítið þorp sem heitir Jaibalito. Þar er ekki einu sinni verslun. Hugmyndin var að ganga í eitthvert stærra þorp, til dæmis San Marcos la Laguna, til að komast í verslun þar sem væri hægt að kaupa betra rauðvín en var á boðstólum á hótelinu okkar (þar er ekki talið neitt óeðlilegt við að koma með sitt eigið vín). Það eina sem við getum sett út á hótelið er að vínlistinn er fátæklegur og greinilega ekki saminn af neinum með vínsmekk. Við fengum nú leiðbeiningar um hvernig við ættum að komast þangað og vorum lögð af stað um kl. 10:30. Fyrst þurfti að klifra upp steinlagðar tröppur 70-80 metra og taka svo stíginn í vestur. Þetta reyndist hið mesta puð og smám saman hækkað sól á lofti og hitinn jókst. Stígurinn var krókóttur meðfram vatninu en auk þess þurfti mikið að príla upp og niður. Sums staðar var laus jarðvegur ofan á bergi svo að maður óttaðist að skrika fótur. Ekki er laust við að einn og einn svitadropi hafi lekið úr hársverði niður í augu (best að vera ekki að ýkja neitt)! Eftir tæplega þriggja tíma gang komum við að hóteli og veitingahúsi. “Lomas de Tsununá” (www.lomasdetzununa.com) heitir það og er í jaðrinum á pínulitlu þorpi sem heitir einmitt Tsununá. Þarna fannst okkur kominn tími til að setjast niður og fá sér eitthvað frískandi þótt við hefðum svo sem haft nóg af vatni með okkur. Við settumst í skuggann og horfðum yfir vatnið til eldfjallanna og drukkum safa úr nýkreistum ávöxtum. Dásamlegt! Við vorum öll hálflúin þannig að við vorum ekkert að flýta okkur.

Sem við sátum þarna kom eigandinn að máli við okkur. Þetta er rúmlega sextugur maður, hávaxinn, grannur og myndarlegur, belgískur að uppruna. Í ljós kom að hann opnaði staðinn fyrir ári síðan en það tók 3 ár að byggja hótelið og allt sem því fylgir. Næsta vika, Semana santa (heilaga vikan), er fyrsta vikan sem hótelið er fullbókað. Hann sagðist hafa orðið fyrir miklu áfalli í fyrra þegar fellibylurinn Stan gekk yfir og hann missti heila tvo mánuði úr vegna afpantana. Fellibylurinn Stan kom frá Kyrrahafinu og gekk yfir Guatemala til austurs. Þegar hann kom inn yfir fjöllin hægði hann á sér og þar fylgdi honum fyrst og fremst hrikalegt úrfelli en ekki mikill vindur og hraðinn á ferli fellibylsins var ekki nema 2 km/klst. Hann var því lengi að koma sér yfir svæðið. Hinum megin við vatnið er bær sem heitir Santiago en þrem kílómetrum innan við hann var lítið þorp með tæplega 400 íbúa. Mönnum varð ljóst að fyrir ofan þorpið væri jarðvegurinn orðinn alveg gegnsósa af vatni og að mikil hætta væri á aurskriðum. Bæjarstjórinn keyrði um bæinn með gjallarhorn á bílnum og hvatti fólk til að yfirgefa bæinn strax meðan hættuástandið varði. Aðeins 10% íbúa hlýddi kallinu. Svo hrundi fjallshlíðin yfir bæinn í risastórri aurskriðu. Yfir 300 manns létu lífið. Þessi atburður var hins vegar ekki lengi í fréttunum vegna þess að stuttu síðar urðu jarðskjálftarnir miklu í Pakistan og síðan gekk fellibylurinn Catarina yfir New Orleans. Santiago gleymdist umheiminum og alþjóðleg aðstoð var lítil.

Við spurðum eigandann auðvitað út ástæður þess að hann settist þarna að. Hann sagði okkur að hann hefði verið starfsmaður UNICEF (er það ekki Þróunarstofnun Sameinuðu þjóðanna?) í Sviss og hefði sem slíkur verið sendur til Guatemala til að taka þátt í friðarsamningunum um lok borgarastyrjaldarinnar og síðan, þegar samingaferlinu lauk árið 1996, var honum falið að fylgjast með því hvernig samningunum væri framfylgt. Hann sagði okkur að Vigdís Finnbogadóttir hefði verið einn að vottunum að friðarsamningnum og var alveg hissa að heyra að hún væri ekki lengur forseti Íslands. Starf hans var svo lagt niður fyrir tveim árum en þá var hvort sem er komið að því að hann settist í helgan stein. Þá var hann búinn að vera í nálega einn og hálfan áratug í Gutamala og ákvað að setjast hér að. Hann var þarna með konu sem er greinilega evrópsk, ákaflega falleg og sjarmerandi kona, en sennilega ekki meira en fertug. Þau eiga saman fjögurra ára dreng. Sá er alinn upp við þrjú tungumál, frönsku, spænsku og chiputlan sem er Maya málið sem talað er þar um slóðir.

Á endanum ákváðum við að fá okkur hádegisverð þarna og drukkum með því kælt rósavín, afar gott. Svo kaffi á eftir. Þá gátum við keypt flösku af Bordeaux víni sem við höfðum með okkur. Þarna ganga bátarnir meðfram ströndinni á um það bil hálftíma fresti svo að við komum okkur bara niður að vatninu þarna og veifuðum næsta báti. Reyndar tók gangan niður að vatni töluvert á því að þetta voru 426 há þrep. Líklega hefur hótelið verið nálægt því að vera í 100 metra hæð yfir vatninu. Báturinn sem við tókum til baka reyndist vera sami báturinn og við tókum daginn áður. Í þetta sinn var það pabbinn sem rukkaði inn. Ég borgaði fyrir okkur fjögur og vissi að farið ætti að kosta 15 quetzales á mann en lét hann fá 100 quetzales (ca 1000 kr) um leið og ég sagði að ég væri að borga fyrir fjóra. Hann lét mig fá 10 Q til baka og þegar ég hélt hendinni áfram úti til að fá meira til baka, þóttist hann koma af fjöllum og sagði “quatro?” og ég sagði “si” og þá lét hann mig fá 10 í viðbót. Snuðaði mig um 20 Q en ég nennti ekki að fást um það. Hins vegar munu innfæddir ekki borga meira 2-3 quetzales fyrir farið.

Þegar við komum til baka fór ég að lesa “Lonely Planet” sem er nokkurs konar biblía ferðamanna um allan heim. Þar er þetta að finna um svæðið þar sem við vorum: “Though most visitors never experience any trouble, there have been incidents of robbery, rape and murder in the highlands. These have occurred on volcano trails, [...], at desolate spots along roads, and, with disturbing frequency, on mountain and lakeside trails in the Atatlán area, including robberies by gangs with machetes ...” Það var eins gott að maður var ekki búinn að lesa þetta fyrir göngutúrinn!

Kvöldið var rólegt og við borðuðum “fjölskyldumáltíð” eins og kvöldið áður. Í þetta sinn sátum við hjá tveim mæðgum frá New York sem búa í Rye af öllum stöðum! Móðirin var líklega um sextugt en dóttirin 25 ára. Pabbinn var með í för en nennti ekki að taka þátt í máltíðinni. Í lós kom að móðirin er hagfræðingur sem vann í kauphöllinni á Wall Street en hætti að vinna þegar hún eignaðist börnin. Dóttirin er búin að vera á spænskunámskeiði nokkrar vikur í Antigua áður en foreldrarnir komu í heimsókn en dóttirin ætlaði svo að verða eftir og stunda jóga í San Marcos la Laguna en sá bær mun aðallega lifa á túristum sem koma til að stunda jóga.

Eftir kvöldmatinn sátum við úti í góða veðrinu og spjölluðum við Anne og Scott til kl. 22:30 þegar við fórum að sofa eftir að einhver gestanna bað okkur um að hafa ekki svona hátt! Þarna fara allir snemma að sofa.



Pálmasunnudagur 1. apríl.

Vöknuðum á venjulegum tíma og fengum okkur morgunmat. Síðan tók við að fara að borga á Netinu með Paypal sem tók sinn tíma. Reikningurinn fyrir okkur Ástu fyrir gistingu í tvær nætur, morgunmat í tvo daga, kvöldverð tvö kvöld, tvær flöskur af rauðvíni og nokkra rommsjússa í ís (þeir voru ekki með viskí) kostaði 210 dollara eða um 14 þúsund krónur sem gerir 3500 kr/mann á dag!

Við drösluðum farangrinum niður að vatni rétt fyrir klukkan 11 og veifuðum báti sem sem flutti okkur til Panachatel þar sem rútan átti að leggja af stað klukkan 12. Þegar við gengum frá borði var ég með nákvæmlega 30 Q fyrir okkur tvo en maðurinn á undan boragði með 40 q fyrir tvo og þegar hann hikaði í þeirri trú að fá 10 Q til baka leit maðurinn bara í aðra átt og maðurinn ákvað að láta sig hafa það að vera snuðaður. Svona gengur þetta fyrir sig þarna.

Bíllinn fór næstum því á réttum tíma. Við vorum með þeim síðustu að komast um borð og lentum því á aukasætum og satt að segja var afturendinn orðinn ansi aumur þegar við komumst til Antigua. Sem betur fer var umferðin tiltölulega lítil og ferðin tók ekki nema tvo og hálfan tíma.

Gladys Gonzales var á staðnum þegar við komum og tók okkur fagnandi. Í uppsiglingu var afmælisboð dóttur hennar svo að hún var í frábæru skapi þegar gestirnir streymdu að. Við komum okkur niður í bæ enda þurftum við að útvega okkur peninga úr bankasjálfsala og kaupa ýmsar nauðsynjar, eins og brauð, ost, kaffi og kaffipoka. Eftir að hafa skrifað nokkrar línur hér í dagbókina og flutt myndir af myndavélinni inn á tölvuna, fórum við aftur í bæinn. Fengum okkur að borða á ítölskum veitingastað með þeim afleiðingum að við misstum af skrúðgöngunni sem okkur hafði skilist að færi um aðaltorgið klukkan hálfníu. Einhver misskilningur þarna því að hún var greinilega farin hjá svo að ekki var um annað að ræða en að koma sér heim og fara snemma að sofa.

Lifið heil!

Atitlan

Föstudagur 30. mars

Þetta er skrifað undir berum himni kl. 10:30 að kvöldlagi á hótelið við Atitlan vatn í Guatemala. Við mér blasið vatnið sem merlar af stjörnuskini og páskatunglið nálgast fyllingu. Hinum megin vatnsins ber tvö fagurmynduð eldfjöll við himin í tunglsljósinu. Langt fyrir neðan mig heyrast örfínar öldur skella á ströndinni og á kinnungum bátanna sem bundnir eru við bryggju. Einhvers staðar í frumskóginum í fjallshlíðinni fyrir aftan mig virðist vera fugl sem syngur í sífellu en líklega er þetta fremur einhvers konar skordýr eða jafnvel froskur. Fjær heyrist í krybbum í mökunarhugleiðingum.

Hverfum aðeins til baka. Í morgun kl 7 mætti ungi maðurinn til að gera við sturtuhausinnn hjá okkur, eins og ég var búinn að nefna. Það sem ég gleymdi að segja var að Toby, litli varðhundurinn okkar, réðist á hann þegar hann var að fara og beit hann tvisvar, fyrst í hælinn og svo í buxnaskálmina. Hann var í nokkuð góðum skóm svo að ég vona að hann sé óskaddaður en ég sá bara undir hælana á honum þegar hann flýtti sér út um garðhliðið.

Við vorum mætt í skólann fyrir kl 8 svo að mér gafst tími til að senda síðasta blogg áður en kennslan hófst. Þar sem ég hafði ekkert heyrt frá Gladys fór ég á ferðaskrifstofu skammt frá skólanum kl 9 til að kaupa far fyrir okkur og Anne og Scott hingað til Atitlan með Turismo rútu. Þegar morgunhléið hófst kl 10 datt mér allt í einu í hug að skoða símann til að athuga hvort ég hefði fengið einhver skilaboð. Þar sem ég hef aldrei verið sérlega laginn við farsíma og allur texti var þar að auki á spænsku fékk ég kennarann minn til að hjálpa mér. Þá kom í ljós að dóttir Gladysar hafði skilið eftir skilaboð í talhólfinu. Þau höfðu verið lesin inn seint um eftirmiddaginn á fimmtudegi en ég hef greinilega ekki orðið var við hringinguna þótt ég hafi verið með símann í brjóstvasanum. Skilaboðin voru á þá leið að sturtuviðgerðarmaðurinn kæmist ekki kl 7 um kvöldið og þar sem við yrðum í skólanum allan morguninn eftir mundi mamma hennar sjá um þetta á laugardaginn meðan við værum í burtu. Það reyndist sem sé ekki standast því að hann kom kl 7 morguninn eftir. Svo sagði hún að Gladys væri búin að útvega okkur bíl og bílstjóra og mundi það kosta 140 dollara hvora leið fyrir okkur fjögur, eða 280 dollara alls fram og aftur. Ég var nýbúinn að kaupa far fyrir okkur öll fram og aftur fyrir 96 dollara svo að ég þóttist bara vera heppinn. Með aðstoð kennarans míns hringi ég með símakortinu í númer dótturinnar. Hún svaraði ekki svo að ég skildi eftir skilaboð um að við færum eftir öðrum leiðum. Ég vona að engin vandamál skapist af þessu.

Scott hafði átt slæma nótt. Hann hafði farið út að borða kvöldið áður með dóttur sinni og var afar hrifinn af staðnum og matnum sem þau fengu. Hann vaknaði hins vegar klukkan tvö í nótt með hrikalegan niðurgang og varð ekki svefnsamt eftir það. Og það sem verra var: Þar sem hann býr hjá fjölskyldu er allt sparað og meðal annars er skrúfað fyrir vatnið á nóttunni þannig að hann gat ekki sturtað niður! Hann varð því að skilja eftir sig bréf í morgun þegar hann yfirgaf húsið þar sem hann baðst afsökunar á öllu saman. Þar sem hann er læknir er hann með heilt lyfjabúr með sér og tók þess vegna töflur til að stemma sig af en hann var enn þá hálfslæptur í morgun.

Þá átti Anne, konan hans ekki heldur góðan dag í gær. Hún kom fljúgandi frá Seattle um Dallas. Þar sem gekk á með óskaplegu þrumuveðri í Dallas var beðið með brottför frá Seattle svo að hún kom þremur og hálfum tíma of seint til Dallas. Með réttu hefði hún átt að bíða í 4 klst í Dallas en í reynd þurftu hún að taka á honum stóra sínum til að komast í réttu flugvélina áfram til Guatemala. Stuttu síðar ók vélin frá flugstöðvarbyggingunni út á brautarenda. Þá var veðrið enn þá svo brjálað að beðið var með flugtak – og beðið – og beðið!. Vélin fór fjórum klukkustundum of seint í loftið en þar sem hún fór frá flugstöðvarbyggingunni á réttum tíma náði farangurinn hennar ekki í gegn. Og það sem meira var: Þar sem ekki er boðið upp á veitingar í þessu flugi, annað ein eitt djúsglas á mann, var það það eina sem farþegarnir fengu í þessar 7 klukkustundir sem þeir voru um borð í vélinni! Hún var komin á hótelið sitt í Antigua löngu eftir miðnætti.

Við höfðum beðið um að rútan sækti okkur að skólanum kl 12:30 en svo kom babb á bátinn því að spænsku konungshjónin voru í heimsókn í Antigua í dag og voru einmitt stödd í spænska sendiráðinu, sem var aðeins í 70-80 metra fjarlægð frá skólanum, að hlusta á fyrirlestra um hvernig fjárhagsaðstoð frá Spáni væri notuð til að byggja upp efnahagslífið í Guatemala. Bærinn var fullur af lögreglu og hermönnum og búið var að loka götunni. Það var því ljóst að rútan gæti ekki sótt okkur að skólanum. Scott rölti út á ferðaskrifstofu um það leyti sem rútan átti að vera komin og þar sem þeir voru í farsímasambandi við bílstjórann var ákveðið að við gengjum sem samsvarar tveim blokkum og við urðum tekin upp á á götuhorni þar. Til að komast þangað urðum við að ganga fram hjá dyrunum að spænska sendiráðinu þar sem varla var hægt að komast áfram fyrir lögregluþjónum og hermönnum við alvæpni. Við Ásta vorum með fulla ferðatösku til helgarinnar sem ég dró á eftir mér á grýttri götunni. Mér til mikillar furðu var mér hleypt þarna um með tösku sem hefði þess vegna getað verið full af sprengiefni. Ekkert vandamál. Við komum okkur svo fyrir á umræddu götuhorni og biðum. Þá hringdi síminn minn allt í einu og ég var viss um að þetta væri Gladys að tilkinna mér að ég væri búinn að valda henni ómældum skaða með því að taka ekki tilboði hennar en sem betur fer var þetta ekki hún, heldur móðir mín! Það var verulega gaman að heyra í henni alla leið frá Íslandi og að allt sé í sómanum þar. Þegar engin rúta birtist tölti Scott aftur á ferðaskrifstofuna og þá kom í ljós að við hefðum átt að fara inn á einhverja skrifstofu sem var í grennd við þetta götuhorn. Stúlkan ranghvolfdi í sér augunum yfir því hvað við værum vitlaus en sem betur fer náði hún sambandi við bílstjórann sem kom og náði í okkur. Þegar hér var komið sögu vorum við þegar meira ein hálftíma á eftir áætlun.

Ferðin sóttist seint því að allir eru að fara í frí um þessar mundir. Í dag var síðasti skóladagur í barnaskólunum og framundan tveggja vikna páskaleyfi. Við vorum því um þrjá og hálfan tíma á leiðinni sem venjulega er ekin á 2,5-3 klst. Rútan ofhitnaði í inni brekkunni og varð að stansa. Bílstjórinn og einn farþeganna skriðu undir bílinn og tókst einhvern veginn að gera hann gangfæran á ný.

Um það bil sem við lögðum af stað fór að rigna. Reyndar var þetta bara suddi og fremur háskýjað en þetta hélt áfram alveg sleitulaust þangað til að halla fór niður að Atitlan vatni. Þá stytti upp og fljótlega fór að rofa til. Um kvöldið var ekki ský á himni.

Þegar við komum til Panachatel, sem er við norðanvert vatnið, þurftum við að rölta með farangurinn niður að vatninu til að ná í bát hingað á hótelið. Okkur gekk vel að finna bátinn. Þetta er svona eins og yfirbyggður teinæringur en þó úr trefjagleri, yfirbyggður. Það fer vel um 12 manns á þóftunum en alls vorum við 25 í bátnum á leiðinni að meðtöldum “skipstjóranum” og strák sem var honum til aðstoðar. Uppi undir lofti í bátnum voru 12 björgunarvesti! Okkur var sagt að farið kostaði 15 quetzales á mann (150 kr). Ég borgaði stráknum með 100 qetzala seðli og hann lét mig hafa 40 til baka. Ég hélt áfram að halda fram hendinni og þá rétti hann mér annan 20 qetzala seðil. Það mátti reyna!

Við komum svo að hótelinu okkar þar sem við stigum frá borði. Þá tók við klifur – hátt í hundrað há þrep. Sem betur fer var starfsmaður hótelsins til staðar sem tók ferðatöskuna, setti hana á höfuðið og tölti upp tröppurnar án nokkurra vandkvæða. Við Ásta áttum í mesta basli við að koma okkur sjálfum upp allar þessar tröppur. En það gekk. Í móttökunni kom í ljós að þeir taka ekki kreditkort! Þessu áttum við ekki von á því að í Antigua er yfirleitt hægt að nota kreditkort. Á tímabili leit út fyrir að við yrðum að koma okkur til byggða á laugardegi til að taka út peninga. Svo kom í ljós að við gætum fengið að komast á netið hjá þeim á laugardagskvöldi til að borga á netinu með s.k. Pay-Pal kerfi. Málinu var reddað.

Við skráðum okkur í “fjölskyldumáltíð” um kvöldið sem þýddi að við fengjum bara það sem hótelið ákvæði hvoru sinni. Allir gestirnir virtust hafa valið þennan kostinn. Borðunum var raðað upp í langa röð svo að allir sátu við sama borð. Fyrir matinn fórum við að spjalla við par, Jeff og Tracy, frá Cleveland, Ohio. Bæði um fertugt (hann 42, hún líklega aðeins yngri), bæði fráskilin með tvö börn úr fyrra hjónabandi sem voru hjá hinu foreldrinu meðan þau fóru í vikuferð til Guatemala. Þau voru bæði nánast mállaus í spænsku en voru búin að vera í þriggja daga gönguferð tvö með tveim leiðsögumönnum og tvo hesta til að bera farangurinn í frumskógunum norðar í landinu, í grennd við Tikal, en þar endaði ferðin. Mikil ævintýraferð. Tikal er staður langt inn í frumskóginum sem uppgötvaðist fyrir 50 árum fyrir algjöra tilviljun en þar reyndist hafa verið mikil borg á hátindi Mayaveldisins og gríðarstórir píramídar. Kannski skreppum við þangað í síðustu vikunni okkar hér.

Alveg eins og Scott og Ann, höfðu þau miklar áhyggjur af því hvaða áhrif ríkisstjórn Bush hefur haft á álit Bandaríkjanna um allan heim. Annars var þetta fjörugt fólk og mikið hlegið um kvöldið.

Nú eru allir farnir að sofa nema ég sem sit hér úti í stjörnubjartri nóttinni að skrifa.

Lifið heil!