Tìminn flýgur
Helgin 7.-8. apríl.
Nennti ekkert að skrifa á laugardeginum enda svo sem ekki frá miklu að segja. Rólegur dagur. Rigndi dálítið í eftirmiddaginn. Hér segja allir að hér hafi ekki rignt í vikunni helgu, Semana Santa, í manna minnum. Hlýnun jarðar, hvísla menn.
Á laugardagsmorgni ákváðum við að prófa að borða morgunverð á rosalega fínu hóteli hér handan við hornið. Tvisvar sinnum dýrara en alls staðar annars staðar en þess virði að sitja við sundlaug og horfa á allt ríka fólkið sem þarna gistir. Á næsta borði var fjölskylda sem við reiknuðum út að væru eiturlyfjabarónar frá El Salvador.
Hittum svo Anne og Scott eftir hádegið og fengum okkur kaffi með þeim. Tókum því rólega það sem eftir var dagsins. Algjört letikast. Röltum um bæinn. Allt í rólegheitum um kvöldið. Okkur tókst að hringja í Pál Ragnar af því að við héldum að hann væri að fara aftur til Danmerkur eldsnemma um morguninn en þá reyndist hann ekki fara fyrr en eftir hádegi.
Um kvöldið borðuðum við á ódýrum stað. Allt of ódýrum! Tölum ekki meira um það!
Á sunnudagsmorgni byrjuðum við á því að ræða við textílsölukonu sem heldur til hér rétt hjá okkur í götunni. Þar er hún á hverjum degi með tveggja ára dóttur sinni sem virðist ekki eiga nein leikföng. Keyptum smávegis af henni og spjölluðum við hana. Hún er frá San Antonio alveg eins og hinar konurnar sem við keyptum af um daginn. Þessar konur eru allar svo sviphreinar og greindarlegar að ég á varla til orð að lýsa þeim. Þessar mæðgur heita María Magdalena (mamman) og Katalina (dóttirin). Magdalena sagði okkur að lögreglan væri sífellt að reka þær í burtu og því er hún með samning við fólkið sem býr í húsinu, sem hún heldur til fyrir framan, um að fá að fara inn fyrir hliðið ef lögreglan nálgast. Gleymdi að spyrja hvort hún þyrfti að borga fyrir það. Í lok viðskipta gaf hún okkur litla heimagerða dúkku af Mayakonu með dóttur í poka á bakinu. Dúkkan er með segli til að hægt sé að festa hana á ísskápinn okkar heima svo að við munum alltaf eftir Magdalenu og Katalinu þegar við opnuðum ísskápinn okkar! Það er alveg öruggt að við gerum það.
Um hádegisbilið fórum við í bæinn til að leita að skemmtilegum veitingastað til að borða kveðjukvöldverð með Anne og Scott en þau fóru síðar um kvöldið til Guatemala City og flugu heim til Seattle eldsnemma á mánudagsmorgni.
Við fundum reyndar stað þar sem hægt var að borða úti undir beru lofti uppi á þaki þar sem var stórkostlegt útsýni yfir borgina og fjallahringinn allt í kring. Eigendurnir reyndust vera tveir, báðir frá Guatemala en báðir altalandi á ensku. Við spjölluðum heillmikið við annan þeirra (hittum ekki hinn fyrr en undir lokin). Þeir eru nýbúnir að kaupa húsið sem áður var einkaheimili og breyta því í þennan veitingastað, Capitan Tortuga. Hann tók reyndar mynd af okkur sem hann bað um að fá að setja á heimasíðu staðarins (www.capitantortuga.com). Kannski er myndin komin nú þegar á heimasíðuna! Annars vinnur hann á þróunarskrifstofu Guatemala, sem vinnur að því að styrkja sprotafyrirtæki í Guatemala, meðal annars með fé frá Spáni og Bandaríkjunum. Hann sagði okkur meðal annars að veltan í ferðabransanum í Guatemala hefði aukist um 60% á síðastliðnum 2 árum, en almennur hagvöxtur í Guatemala hefði verið um 6% á ári undanfarin ár, sem er mikil breyting frá því sem var áður en borgarastyrjöldinni lauk fyrir 10 árum. Meðeigandi hans er búinn að vera lengur í ferðabransanum en hann er samt vel innan við fertugt, sýndist okkur. Hann sagði okkur frá rústum í grennd við Tikal sem fáir ferðamenn heimsæktu og hann mælti með. Við höfum nokkuð rúman tíma í Tikal svo að ég geri fastlega ráð fyrir að fara að tillögu hans.
Við vorum mætt á þennan stað fyrir klukkan 5 um eftirmiddaginn en sátum þar allt til klukkan að verða hálfátta. Þá var komið að kveðjustund og Anne og Scott héldu sína leið en við okkar.
Þegar heim var komið þurftum við að fóðra varðhundinn Tobý því að Gladys, leigusalinn okkar, fór til Guatemala City í dag og kemur ekki aftur fyrr en á þriðjudaginn.
Á þriðjudagsmorgun förum við hins vegar til Tikal og því er ekki víst að ég geti bætt neinu inn á bloggið fyrr en á fimmtudag eða föstudag.
Lifið heil!
Nennti ekkert að skrifa á laugardeginum enda svo sem ekki frá miklu að segja. Rólegur dagur. Rigndi dálítið í eftirmiddaginn. Hér segja allir að hér hafi ekki rignt í vikunni helgu, Semana Santa, í manna minnum. Hlýnun jarðar, hvísla menn.
Á laugardagsmorgni ákváðum við að prófa að borða morgunverð á rosalega fínu hóteli hér handan við hornið. Tvisvar sinnum dýrara en alls staðar annars staðar en þess virði að sitja við sundlaug og horfa á allt ríka fólkið sem þarna gistir. Á næsta borði var fjölskylda sem við reiknuðum út að væru eiturlyfjabarónar frá El Salvador.
Hittum svo Anne og Scott eftir hádegið og fengum okkur kaffi með þeim. Tókum því rólega það sem eftir var dagsins. Algjört letikast. Röltum um bæinn. Allt í rólegheitum um kvöldið. Okkur tókst að hringja í Pál Ragnar af því að við héldum að hann væri að fara aftur til Danmerkur eldsnemma um morguninn en þá reyndist hann ekki fara fyrr en eftir hádegi.
Um kvöldið borðuðum við á ódýrum stað. Allt of ódýrum! Tölum ekki meira um það!
Á sunnudagsmorgni byrjuðum við á því að ræða við textílsölukonu sem heldur til hér rétt hjá okkur í götunni. Þar er hún á hverjum degi með tveggja ára dóttur sinni sem virðist ekki eiga nein leikföng. Keyptum smávegis af henni og spjölluðum við hana. Hún er frá San Antonio alveg eins og hinar konurnar sem við keyptum af um daginn. Þessar konur eru allar svo sviphreinar og greindarlegar að ég á varla til orð að lýsa þeim. Þessar mæðgur heita María Magdalena (mamman) og Katalina (dóttirin). Magdalena sagði okkur að lögreglan væri sífellt að reka þær í burtu og því er hún með samning við fólkið sem býr í húsinu, sem hún heldur til fyrir framan, um að fá að fara inn fyrir hliðið ef lögreglan nálgast. Gleymdi að spyrja hvort hún þyrfti að borga fyrir það. Í lok viðskipta gaf hún okkur litla heimagerða dúkku af Mayakonu með dóttur í poka á bakinu. Dúkkan er með segli til að hægt sé að festa hana á ísskápinn okkar heima svo að við munum alltaf eftir Magdalenu og Katalinu þegar við opnuðum ísskápinn okkar! Það er alveg öruggt að við gerum það.
Um hádegisbilið fórum við í bæinn til að leita að skemmtilegum veitingastað til að borða kveðjukvöldverð með Anne og Scott en þau fóru síðar um kvöldið til Guatemala City og flugu heim til Seattle eldsnemma á mánudagsmorgni.
Við fundum reyndar stað þar sem hægt var að borða úti undir beru lofti uppi á þaki þar sem var stórkostlegt útsýni yfir borgina og fjallahringinn allt í kring. Eigendurnir reyndust vera tveir, báðir frá Guatemala en báðir altalandi á ensku. Við spjölluðum heillmikið við annan þeirra (hittum ekki hinn fyrr en undir lokin). Þeir eru nýbúnir að kaupa húsið sem áður var einkaheimili og breyta því í þennan veitingastað, Capitan Tortuga. Hann tók reyndar mynd af okkur sem hann bað um að fá að setja á heimasíðu staðarins (www.capitantortuga.com). Kannski er myndin komin nú þegar á heimasíðuna! Annars vinnur hann á þróunarskrifstofu Guatemala, sem vinnur að því að styrkja sprotafyrirtæki í Guatemala, meðal annars með fé frá Spáni og Bandaríkjunum. Hann sagði okkur meðal annars að veltan í ferðabransanum í Guatemala hefði aukist um 60% á síðastliðnum 2 árum, en almennur hagvöxtur í Guatemala hefði verið um 6% á ári undanfarin ár, sem er mikil breyting frá því sem var áður en borgarastyrjöldinni lauk fyrir 10 árum. Meðeigandi hans er búinn að vera lengur í ferðabransanum en hann er samt vel innan við fertugt, sýndist okkur. Hann sagði okkur frá rústum í grennd við Tikal sem fáir ferðamenn heimsæktu og hann mælti með. Við höfum nokkuð rúman tíma í Tikal svo að ég geri fastlega ráð fyrir að fara að tillögu hans.
Við vorum mætt á þennan stað fyrir klukkan 5 um eftirmiddaginn en sátum þar allt til klukkan að verða hálfátta. Þá var komið að kveðjustund og Anne og Scott héldu sína leið en við okkar.
Þegar heim var komið þurftum við að fóðra varðhundinn Tobý því að Gladys, leigusalinn okkar, fór til Guatemala City í dag og kemur ekki aftur fyrr en á þriðjudaginn.
Á þriðjudagsmorgun förum við hins vegar til Tikal og því er ekki víst að ég geti bætt neinu inn á bloggið fyrr en á fimmtudag eða föstudag.
Lifið heil!
posted by PH at 10:13 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home