Atitlan
Föstudagur 30. mars
Þetta er skrifað undir berum himni kl. 10:30 að kvöldlagi á hótelið við Atitlan vatn í Guatemala. Við mér blasið vatnið sem merlar af stjörnuskini og páskatunglið nálgast fyllingu. Hinum megin vatnsins ber tvö fagurmynduð eldfjöll við himin í tunglsljósinu. Langt fyrir neðan mig heyrast örfínar öldur skella á ströndinni og á kinnungum bátanna sem bundnir eru við bryggju. Einhvers staðar í frumskóginum í fjallshlíðinni fyrir aftan mig virðist vera fugl sem syngur í sífellu en líklega er þetta fremur einhvers konar skordýr eða jafnvel froskur. Fjær heyrist í krybbum í mökunarhugleiðingum.
Hverfum aðeins til baka. Í morgun kl 7 mætti ungi maðurinn til að gera við sturtuhausinnn hjá okkur, eins og ég var búinn að nefna. Það sem ég gleymdi að segja var að Toby, litli varðhundurinn okkar, réðist á hann þegar hann var að fara og beit hann tvisvar, fyrst í hælinn og svo í buxnaskálmina. Hann var í nokkuð góðum skóm svo að ég vona að hann sé óskaddaður en ég sá bara undir hælana á honum þegar hann flýtti sér út um garðhliðið.
Við vorum mætt í skólann fyrir kl 8 svo að mér gafst tími til að senda síðasta blogg áður en kennslan hófst. Þar sem ég hafði ekkert heyrt frá Gladys fór ég á ferðaskrifstofu skammt frá skólanum kl 9 til að kaupa far fyrir okkur og Anne og Scott hingað til Atitlan með Turismo rútu. Þegar morgunhléið hófst kl 10 datt mér allt í einu í hug að skoða símann til að athuga hvort ég hefði fengið einhver skilaboð. Þar sem ég hef aldrei verið sérlega laginn við farsíma og allur texti var þar að auki á spænsku fékk ég kennarann minn til að hjálpa mér. Þá kom í ljós að dóttir Gladysar hafði skilið eftir skilaboð í talhólfinu. Þau höfðu verið lesin inn seint um eftirmiddaginn á fimmtudegi en ég hef greinilega ekki orðið var við hringinguna þótt ég hafi verið með símann í brjóstvasanum. Skilaboðin voru á þá leið að sturtuviðgerðarmaðurinn kæmist ekki kl 7 um kvöldið og þar sem við yrðum í skólanum allan morguninn eftir mundi mamma hennar sjá um þetta á laugardaginn meðan við værum í burtu. Það reyndist sem sé ekki standast því að hann kom kl 7 morguninn eftir. Svo sagði hún að Gladys væri búin að útvega okkur bíl og bílstjóra og mundi það kosta 140 dollara hvora leið fyrir okkur fjögur, eða 280 dollara alls fram og aftur. Ég var nýbúinn að kaupa far fyrir okkur öll fram og aftur fyrir 96 dollara svo að ég þóttist bara vera heppinn. Með aðstoð kennarans míns hringi ég með símakortinu í númer dótturinnar. Hún svaraði ekki svo að ég skildi eftir skilaboð um að við færum eftir öðrum leiðum. Ég vona að engin vandamál skapist af þessu.
Scott hafði átt slæma nótt. Hann hafði farið út að borða kvöldið áður með dóttur sinni og var afar hrifinn af staðnum og matnum sem þau fengu. Hann vaknaði hins vegar klukkan tvö í nótt með hrikalegan niðurgang og varð ekki svefnsamt eftir það. Og það sem verra var: Þar sem hann býr hjá fjölskyldu er allt sparað og meðal annars er skrúfað fyrir vatnið á nóttunni þannig að hann gat ekki sturtað niður! Hann varð því að skilja eftir sig bréf í morgun þegar hann yfirgaf húsið þar sem hann baðst afsökunar á öllu saman. Þar sem hann er læknir er hann með heilt lyfjabúr með sér og tók þess vegna töflur til að stemma sig af en hann var enn þá hálfslæptur í morgun.
Þá átti Anne, konan hans ekki heldur góðan dag í gær. Hún kom fljúgandi frá Seattle um Dallas. Þar sem gekk á með óskaplegu þrumuveðri í Dallas var beðið með brottför frá Seattle svo að hún kom þremur og hálfum tíma of seint til Dallas. Með réttu hefði hún átt að bíða í 4 klst í Dallas en í reynd þurftu hún að taka á honum stóra sínum til að komast í réttu flugvélina áfram til Guatemala. Stuttu síðar ók vélin frá flugstöðvarbyggingunni út á brautarenda. Þá var veðrið enn þá svo brjálað að beðið var með flugtak – og beðið – og beðið!. Vélin fór fjórum klukkustundum of seint í loftið en þar sem hún fór frá flugstöðvarbyggingunni á réttum tíma náði farangurinn hennar ekki í gegn. Og það sem meira var: Þar sem ekki er boðið upp á veitingar í þessu flugi, annað ein eitt djúsglas á mann, var það það eina sem farþegarnir fengu í þessar 7 klukkustundir sem þeir voru um borð í vélinni! Hún var komin á hótelið sitt í Antigua löngu eftir miðnætti.
Við höfðum beðið um að rútan sækti okkur að skólanum kl 12:30 en svo kom babb á bátinn því að spænsku konungshjónin voru í heimsókn í Antigua í dag og voru einmitt stödd í spænska sendiráðinu, sem var aðeins í 70-80 metra fjarlægð frá skólanum, að hlusta á fyrirlestra um hvernig fjárhagsaðstoð frá Spáni væri notuð til að byggja upp efnahagslífið í Guatemala. Bærinn var fullur af lögreglu og hermönnum og búið var að loka götunni. Það var því ljóst að rútan gæti ekki sótt okkur að skólanum. Scott rölti út á ferðaskrifstofu um það leyti sem rútan átti að vera komin og þar sem þeir voru í farsímasambandi við bílstjórann var ákveðið að við gengjum sem samsvarar tveim blokkum og við urðum tekin upp á á götuhorni þar. Til að komast þangað urðum við að ganga fram hjá dyrunum að spænska sendiráðinu þar sem varla var hægt að komast áfram fyrir lögregluþjónum og hermönnum við alvæpni. Við Ásta vorum með fulla ferðatösku til helgarinnar sem ég dró á eftir mér á grýttri götunni. Mér til mikillar furðu var mér hleypt þarna um með tösku sem hefði þess vegna getað verið full af sprengiefni. Ekkert vandamál. Við komum okkur svo fyrir á umræddu götuhorni og biðum. Þá hringdi síminn minn allt í einu og ég var viss um að þetta væri Gladys að tilkinna mér að ég væri búinn að valda henni ómældum skaða með því að taka ekki tilboði hennar en sem betur fer var þetta ekki hún, heldur móðir mín! Það var verulega gaman að heyra í henni alla leið frá Íslandi og að allt sé í sómanum þar. Þegar engin rúta birtist tölti Scott aftur á ferðaskrifstofuna og þá kom í ljós að við hefðum átt að fara inn á einhverja skrifstofu sem var í grennd við þetta götuhorn. Stúlkan ranghvolfdi í sér augunum yfir því hvað við værum vitlaus en sem betur fer náði hún sambandi við bílstjórann sem kom og náði í okkur. Þegar hér var komið sögu vorum við þegar meira ein hálftíma á eftir áætlun.
Ferðin sóttist seint því að allir eru að fara í frí um þessar mundir. Í dag var síðasti skóladagur í barnaskólunum og framundan tveggja vikna páskaleyfi. Við vorum því um þrjá og hálfan tíma á leiðinni sem venjulega er ekin á 2,5-3 klst. Rútan ofhitnaði í inni brekkunni og varð að stansa. Bílstjórinn og einn farþeganna skriðu undir bílinn og tókst einhvern veginn að gera hann gangfæran á ný.
Um það bil sem við lögðum af stað fór að rigna. Reyndar var þetta bara suddi og fremur háskýjað en þetta hélt áfram alveg sleitulaust þangað til að halla fór niður að Atitlan vatni. Þá stytti upp og fljótlega fór að rofa til. Um kvöldið var ekki ský á himni.
Þegar við komum til Panachatel, sem er við norðanvert vatnið, þurftum við að rölta með farangurinn niður að vatninu til að ná í bát hingað á hótelið. Okkur gekk vel að finna bátinn. Þetta er svona eins og yfirbyggður teinæringur en þó úr trefjagleri, yfirbyggður. Það fer vel um 12 manns á þóftunum en alls vorum við 25 í bátnum á leiðinni að meðtöldum “skipstjóranum” og strák sem var honum til aðstoðar. Uppi undir lofti í bátnum voru 12 björgunarvesti! Okkur var sagt að farið kostaði 15 quetzales á mann (150 kr). Ég borgaði stráknum með 100 qetzala seðli og hann lét mig hafa 40 til baka. Ég hélt áfram að halda fram hendinni og þá rétti hann mér annan 20 qetzala seðil. Það mátti reyna!
Við komum svo að hótelinu okkar þar sem við stigum frá borði. Þá tók við klifur – hátt í hundrað há þrep. Sem betur fer var starfsmaður hótelsins til staðar sem tók ferðatöskuna, setti hana á höfuðið og tölti upp tröppurnar án nokkurra vandkvæða. Við Ásta áttum í mesta basli við að koma okkur sjálfum upp allar þessar tröppur. En það gekk. Í móttökunni kom í ljós að þeir taka ekki kreditkort! Þessu áttum við ekki von á því að í Antigua er yfirleitt hægt að nota kreditkort. Á tímabili leit út fyrir að við yrðum að koma okkur til byggða á laugardegi til að taka út peninga. Svo kom í ljós að við gætum fengið að komast á netið hjá þeim á laugardagskvöldi til að borga á netinu með s.k. Pay-Pal kerfi. Málinu var reddað.
Við skráðum okkur í “fjölskyldumáltíð” um kvöldið sem þýddi að við fengjum bara það sem hótelið ákvæði hvoru sinni. Allir gestirnir virtust hafa valið þennan kostinn. Borðunum var raðað upp í langa röð svo að allir sátu við sama borð. Fyrir matinn fórum við að spjalla við par, Jeff og Tracy, frá Cleveland, Ohio. Bæði um fertugt (hann 42, hún líklega aðeins yngri), bæði fráskilin með tvö börn úr fyrra hjónabandi sem voru hjá hinu foreldrinu meðan þau fóru í vikuferð til Guatemala. Þau voru bæði nánast mállaus í spænsku en voru búin að vera í þriggja daga gönguferð tvö með tveim leiðsögumönnum og tvo hesta til að bera farangurinn í frumskógunum norðar í landinu, í grennd við Tikal, en þar endaði ferðin. Mikil ævintýraferð. Tikal er staður langt inn í frumskóginum sem uppgötvaðist fyrir 50 árum fyrir algjöra tilviljun en þar reyndist hafa verið mikil borg á hátindi Mayaveldisins og gríðarstórir píramídar. Kannski skreppum við þangað í síðustu vikunni okkar hér.
Alveg eins og Scott og Ann, höfðu þau miklar áhyggjur af því hvaða áhrif ríkisstjórn Bush hefur haft á álit Bandaríkjanna um allan heim. Annars var þetta fjörugt fólk og mikið hlegið um kvöldið.
Nú eru allir farnir að sofa nema ég sem sit hér úti í stjörnubjartri nóttinni að skrifa.
Lifið heil!
Þetta er skrifað undir berum himni kl. 10:30 að kvöldlagi á hótelið við Atitlan vatn í Guatemala. Við mér blasið vatnið sem merlar af stjörnuskini og páskatunglið nálgast fyllingu. Hinum megin vatnsins ber tvö fagurmynduð eldfjöll við himin í tunglsljósinu. Langt fyrir neðan mig heyrast örfínar öldur skella á ströndinni og á kinnungum bátanna sem bundnir eru við bryggju. Einhvers staðar í frumskóginum í fjallshlíðinni fyrir aftan mig virðist vera fugl sem syngur í sífellu en líklega er þetta fremur einhvers konar skordýr eða jafnvel froskur. Fjær heyrist í krybbum í mökunarhugleiðingum.
Hverfum aðeins til baka. Í morgun kl 7 mætti ungi maðurinn til að gera við sturtuhausinnn hjá okkur, eins og ég var búinn að nefna. Það sem ég gleymdi að segja var að Toby, litli varðhundurinn okkar, réðist á hann þegar hann var að fara og beit hann tvisvar, fyrst í hælinn og svo í buxnaskálmina. Hann var í nokkuð góðum skóm svo að ég vona að hann sé óskaddaður en ég sá bara undir hælana á honum þegar hann flýtti sér út um garðhliðið.
Við vorum mætt í skólann fyrir kl 8 svo að mér gafst tími til að senda síðasta blogg áður en kennslan hófst. Þar sem ég hafði ekkert heyrt frá Gladys fór ég á ferðaskrifstofu skammt frá skólanum kl 9 til að kaupa far fyrir okkur og Anne og Scott hingað til Atitlan með Turismo rútu. Þegar morgunhléið hófst kl 10 datt mér allt í einu í hug að skoða símann til að athuga hvort ég hefði fengið einhver skilaboð. Þar sem ég hef aldrei verið sérlega laginn við farsíma og allur texti var þar að auki á spænsku fékk ég kennarann minn til að hjálpa mér. Þá kom í ljós að dóttir Gladysar hafði skilið eftir skilaboð í talhólfinu. Þau höfðu verið lesin inn seint um eftirmiddaginn á fimmtudegi en ég hef greinilega ekki orðið var við hringinguna þótt ég hafi verið með símann í brjóstvasanum. Skilaboðin voru á þá leið að sturtuviðgerðarmaðurinn kæmist ekki kl 7 um kvöldið og þar sem við yrðum í skólanum allan morguninn eftir mundi mamma hennar sjá um þetta á laugardaginn meðan við værum í burtu. Það reyndist sem sé ekki standast því að hann kom kl 7 morguninn eftir. Svo sagði hún að Gladys væri búin að útvega okkur bíl og bílstjóra og mundi það kosta 140 dollara hvora leið fyrir okkur fjögur, eða 280 dollara alls fram og aftur. Ég var nýbúinn að kaupa far fyrir okkur öll fram og aftur fyrir 96 dollara svo að ég þóttist bara vera heppinn. Með aðstoð kennarans míns hringi ég með símakortinu í númer dótturinnar. Hún svaraði ekki svo að ég skildi eftir skilaboð um að við færum eftir öðrum leiðum. Ég vona að engin vandamál skapist af þessu.
Scott hafði átt slæma nótt. Hann hafði farið út að borða kvöldið áður með dóttur sinni og var afar hrifinn af staðnum og matnum sem þau fengu. Hann vaknaði hins vegar klukkan tvö í nótt með hrikalegan niðurgang og varð ekki svefnsamt eftir það. Og það sem verra var: Þar sem hann býr hjá fjölskyldu er allt sparað og meðal annars er skrúfað fyrir vatnið á nóttunni þannig að hann gat ekki sturtað niður! Hann varð því að skilja eftir sig bréf í morgun þegar hann yfirgaf húsið þar sem hann baðst afsökunar á öllu saman. Þar sem hann er læknir er hann með heilt lyfjabúr með sér og tók þess vegna töflur til að stemma sig af en hann var enn þá hálfslæptur í morgun.
Þá átti Anne, konan hans ekki heldur góðan dag í gær. Hún kom fljúgandi frá Seattle um Dallas. Þar sem gekk á með óskaplegu þrumuveðri í Dallas var beðið með brottför frá Seattle svo að hún kom þremur og hálfum tíma of seint til Dallas. Með réttu hefði hún átt að bíða í 4 klst í Dallas en í reynd þurftu hún að taka á honum stóra sínum til að komast í réttu flugvélina áfram til Guatemala. Stuttu síðar ók vélin frá flugstöðvarbyggingunni út á brautarenda. Þá var veðrið enn þá svo brjálað að beðið var með flugtak – og beðið – og beðið!. Vélin fór fjórum klukkustundum of seint í loftið en þar sem hún fór frá flugstöðvarbyggingunni á réttum tíma náði farangurinn hennar ekki í gegn. Og það sem meira var: Þar sem ekki er boðið upp á veitingar í þessu flugi, annað ein eitt djúsglas á mann, var það það eina sem farþegarnir fengu í þessar 7 klukkustundir sem þeir voru um borð í vélinni! Hún var komin á hótelið sitt í Antigua löngu eftir miðnætti.
Við höfðum beðið um að rútan sækti okkur að skólanum kl 12:30 en svo kom babb á bátinn því að spænsku konungshjónin voru í heimsókn í Antigua í dag og voru einmitt stödd í spænska sendiráðinu, sem var aðeins í 70-80 metra fjarlægð frá skólanum, að hlusta á fyrirlestra um hvernig fjárhagsaðstoð frá Spáni væri notuð til að byggja upp efnahagslífið í Guatemala. Bærinn var fullur af lögreglu og hermönnum og búið var að loka götunni. Það var því ljóst að rútan gæti ekki sótt okkur að skólanum. Scott rölti út á ferðaskrifstofu um það leyti sem rútan átti að vera komin og þar sem þeir voru í farsímasambandi við bílstjórann var ákveðið að við gengjum sem samsvarar tveim blokkum og við urðum tekin upp á á götuhorni þar. Til að komast þangað urðum við að ganga fram hjá dyrunum að spænska sendiráðinu þar sem varla var hægt að komast áfram fyrir lögregluþjónum og hermönnum við alvæpni. Við Ásta vorum með fulla ferðatösku til helgarinnar sem ég dró á eftir mér á grýttri götunni. Mér til mikillar furðu var mér hleypt þarna um með tösku sem hefði þess vegna getað verið full af sprengiefni. Ekkert vandamál. Við komum okkur svo fyrir á umræddu götuhorni og biðum. Þá hringdi síminn minn allt í einu og ég var viss um að þetta væri Gladys að tilkinna mér að ég væri búinn að valda henni ómældum skaða með því að taka ekki tilboði hennar en sem betur fer var þetta ekki hún, heldur móðir mín! Það var verulega gaman að heyra í henni alla leið frá Íslandi og að allt sé í sómanum þar. Þegar engin rúta birtist tölti Scott aftur á ferðaskrifstofuna og þá kom í ljós að við hefðum átt að fara inn á einhverja skrifstofu sem var í grennd við þetta götuhorn. Stúlkan ranghvolfdi í sér augunum yfir því hvað við værum vitlaus en sem betur fer náði hún sambandi við bílstjórann sem kom og náði í okkur. Þegar hér var komið sögu vorum við þegar meira ein hálftíma á eftir áætlun.
Ferðin sóttist seint því að allir eru að fara í frí um þessar mundir. Í dag var síðasti skóladagur í barnaskólunum og framundan tveggja vikna páskaleyfi. Við vorum því um þrjá og hálfan tíma á leiðinni sem venjulega er ekin á 2,5-3 klst. Rútan ofhitnaði í inni brekkunni og varð að stansa. Bílstjórinn og einn farþeganna skriðu undir bílinn og tókst einhvern veginn að gera hann gangfæran á ný.
Um það bil sem við lögðum af stað fór að rigna. Reyndar var þetta bara suddi og fremur háskýjað en þetta hélt áfram alveg sleitulaust þangað til að halla fór niður að Atitlan vatni. Þá stytti upp og fljótlega fór að rofa til. Um kvöldið var ekki ský á himni.
Þegar við komum til Panachatel, sem er við norðanvert vatnið, þurftum við að rölta með farangurinn niður að vatninu til að ná í bát hingað á hótelið. Okkur gekk vel að finna bátinn. Þetta er svona eins og yfirbyggður teinæringur en þó úr trefjagleri, yfirbyggður. Það fer vel um 12 manns á þóftunum en alls vorum við 25 í bátnum á leiðinni að meðtöldum “skipstjóranum” og strák sem var honum til aðstoðar. Uppi undir lofti í bátnum voru 12 björgunarvesti! Okkur var sagt að farið kostaði 15 quetzales á mann (150 kr). Ég borgaði stráknum með 100 qetzala seðli og hann lét mig hafa 40 til baka. Ég hélt áfram að halda fram hendinni og þá rétti hann mér annan 20 qetzala seðil. Það mátti reyna!
Við komum svo að hótelinu okkar þar sem við stigum frá borði. Þá tók við klifur – hátt í hundrað há þrep. Sem betur fer var starfsmaður hótelsins til staðar sem tók ferðatöskuna, setti hana á höfuðið og tölti upp tröppurnar án nokkurra vandkvæða. Við Ásta áttum í mesta basli við að koma okkur sjálfum upp allar þessar tröppur. En það gekk. Í móttökunni kom í ljós að þeir taka ekki kreditkort! Þessu áttum við ekki von á því að í Antigua er yfirleitt hægt að nota kreditkort. Á tímabili leit út fyrir að við yrðum að koma okkur til byggða á laugardegi til að taka út peninga. Svo kom í ljós að við gætum fengið að komast á netið hjá þeim á laugardagskvöldi til að borga á netinu með s.k. Pay-Pal kerfi. Málinu var reddað.
Við skráðum okkur í “fjölskyldumáltíð” um kvöldið sem þýddi að við fengjum bara það sem hótelið ákvæði hvoru sinni. Allir gestirnir virtust hafa valið þennan kostinn. Borðunum var raðað upp í langa röð svo að allir sátu við sama borð. Fyrir matinn fórum við að spjalla við par, Jeff og Tracy, frá Cleveland, Ohio. Bæði um fertugt (hann 42, hún líklega aðeins yngri), bæði fráskilin með tvö börn úr fyrra hjónabandi sem voru hjá hinu foreldrinu meðan þau fóru í vikuferð til Guatemala. Þau voru bæði nánast mállaus í spænsku en voru búin að vera í þriggja daga gönguferð tvö með tveim leiðsögumönnum og tvo hesta til að bera farangurinn í frumskógunum norðar í landinu, í grennd við Tikal, en þar endaði ferðin. Mikil ævintýraferð. Tikal er staður langt inn í frumskóginum sem uppgötvaðist fyrir 50 árum fyrir algjöra tilviljun en þar reyndist hafa verið mikil borg á hátindi Mayaveldisins og gríðarstórir píramídar. Kannski skreppum við þangað í síðustu vikunni okkar hér.
Alveg eins og Scott og Ann, höfðu þau miklar áhyggjur af því hvaða áhrif ríkisstjórn Bush hefur haft á álit Bandaríkjanna um allan heim. Annars var þetta fjörugt fólk og mikið hlegið um kvöldið.
Nú eru allir farnir að sofa nema ég sem sit hér úti í stjörnubjartri nóttinni að skrifa.
Lifið heil!
posted by PH at 8:26 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home