Komin til Boston!
Eftir mikla vinnutörn (aðallega hjá Ástu) lögðum við af stað í ævintýraferðina. Inga systir bauðst til að aka okkur niður á BSÍ þar sem við tókum flugrútuna kl. 13:30 í dag, 21. mars. Farþegar í rútunni voru þrír, við Ásta og einn til! Allt var breytt í innritunarsalnum á flugstöðinni og við slysuðumst á innritunborðið fyrir Saga Class en það var fyrirgefið og við fengum sæti við innganginn, í sætaröð 9. Vélin var sein fyrir og átti upprunalega að vera 15 mínútum á eftir áætlun en vegna tafa við afísun fór hún 45 mínútum of seint í loftið.
Við hlið mér sat Aðalsteinn Davíðsson, málfarsráðunautur ríkisútvarpsins sem er vikulega á Rás 1 milli kl. 1 og 2 á föstudögum að ræða íslenskt mál. Við áttum ákaflega skemmtilegt samtal um uppruna evrópskra tungumála og mállýska á Íslandi á leiðinni. Hann var þó ekki í neinni skemmtiferð því að hann var að heimsækja son sinn og tengdadóttur í Norður-Karólínu en hún er dauðvona úr krabbameini. Hann á 3 syni sem allir eru prófessorar í Bandaríkjunum og allir í stærðfræðitengdum fögum! Sjálfur er hann mikill áhugamaður um bílvélar og hefur alltaf gert sjálfur við bílana sína sem kemur vissulega á óvart um málfræðing!
Við lentum hér í Boston kl. 19 að staðartíma en 4 tíma munur er á Íslandi og austurströnd Bandaríkjanna núna. Þar sem við sátum við dyrnar í flugvélinni vorum við fyrst frá borði og fyrstu farþegarnir í biðröðinni hjá vegabréfaskoðuninni. En við vorum óheppin. Okkur var vísað á vegabréfaskoðara nr. 14 sem reyndist vera lærlingur með leiðbeinanda sér við hlið. Þótt við værum fyrst í röðinni, eins og fyrr er sagt, urðum við síðust í gegn! Hluti af ástæðunni fyrir því hve lengi við vorum hjá honum var sú að Ásta virtist ekki vera með nein fingraför. Það var alveg sama hve mikið hún strauk fingrinum um lófann og ennið á sér (til að fá fitu á fingurinn); það einfaldlega náðist ekkert fingrafar lengi vel. Hvort það náðist að lokum eða hvort þeir gáfust bara upp veit ég ekki. En ég þurfti að hins vegar að minna þá á að taka mitt fingrafar og nota augnskannann á mig! Þegar við fórum loksins heyrði ég aumingja drenginn barma sér yfir því við kennara sinn hve ömurlega hann hefði staðið sig en kennarinn huggaði hann og sagði honum að hann hefði staðið sig vel.
Við ætluðum að taka leigubíl að hótelinu en vorum hædjakkuð af einhverjum náunga sem þóttist vera með hótel shuttle. Það kostaði 13 dollara á mann sem var örugglega dýrara en leigubíll en við létum okkur hafa það því að við sáum enga leigubíla.
Eftir að hafa komið okkur fyrir á herberginu okkar á 10. hæð á Boston Park Plaza and Towers fórum við að borða á ítölskum veitingastað hinum megin við götuna. Fengum verulega góðan mat að hætti Toskanabúa og Toskanavín með. Þegar við fengum reikninginn kom í ljós að gleymst hafði að færa vínið til bókar og við urðum að benda á að reikningurinn ætti að vera næstum því tvisvar sinnum hærri. Þjónninn okkar var reyndar hálfur Sikileyingur og hálfur Portúgali, fæddur og uppalinn í Brasilíu. Hann talaði enga ítölsku en ágæta spænsku. Við gátum meira að segja kennt honum hvað tannstönglar eru á ítölsku! Hann var afskaplega þakklátur okkur fyrir að benda á gallann á reikningnum enda er hætt við að hann hefði ella lent í vandræðum.
Klukkan er núna orðin 23 hjá okkur þannig að þá er líffræðilega klukkan 3 að nóttu og því kominn tími til að halla sér.
Framhald síðar.
Lifið heil!
Við hlið mér sat Aðalsteinn Davíðsson, málfarsráðunautur ríkisútvarpsins sem er vikulega á Rás 1 milli kl. 1 og 2 á föstudögum að ræða íslenskt mál. Við áttum ákaflega skemmtilegt samtal um uppruna evrópskra tungumála og mállýska á Íslandi á leiðinni. Hann var þó ekki í neinni skemmtiferð því að hann var að heimsækja son sinn og tengdadóttur í Norður-Karólínu en hún er dauðvona úr krabbameini. Hann á 3 syni sem allir eru prófessorar í Bandaríkjunum og allir í stærðfræðitengdum fögum! Sjálfur er hann mikill áhugamaður um bílvélar og hefur alltaf gert sjálfur við bílana sína sem kemur vissulega á óvart um málfræðing!
Við lentum hér í Boston kl. 19 að staðartíma en 4 tíma munur er á Íslandi og austurströnd Bandaríkjanna núna. Þar sem við sátum við dyrnar í flugvélinni vorum við fyrst frá borði og fyrstu farþegarnir í biðröðinni hjá vegabréfaskoðuninni. En við vorum óheppin. Okkur var vísað á vegabréfaskoðara nr. 14 sem reyndist vera lærlingur með leiðbeinanda sér við hlið. Þótt við værum fyrst í röðinni, eins og fyrr er sagt, urðum við síðust í gegn! Hluti af ástæðunni fyrir því hve lengi við vorum hjá honum var sú að Ásta virtist ekki vera með nein fingraför. Það var alveg sama hve mikið hún strauk fingrinum um lófann og ennið á sér (til að fá fitu á fingurinn); það einfaldlega náðist ekkert fingrafar lengi vel. Hvort það náðist að lokum eða hvort þeir gáfust bara upp veit ég ekki. En ég þurfti að hins vegar að minna þá á að taka mitt fingrafar og nota augnskannann á mig! Þegar við fórum loksins heyrði ég aumingja drenginn barma sér yfir því við kennara sinn hve ömurlega hann hefði staðið sig en kennarinn huggaði hann og sagði honum að hann hefði staðið sig vel.
Við ætluðum að taka leigubíl að hótelinu en vorum hædjakkuð af einhverjum náunga sem þóttist vera með hótel shuttle. Það kostaði 13 dollara á mann sem var örugglega dýrara en leigubíll en við létum okkur hafa það því að við sáum enga leigubíla.
Eftir að hafa komið okkur fyrir á herberginu okkar á 10. hæð á Boston Park Plaza and Towers fórum við að borða á ítölskum veitingastað hinum megin við götuna. Fengum verulega góðan mat að hætti Toskanabúa og Toskanavín með. Þegar við fengum reikninginn kom í ljós að gleymst hafði að færa vínið til bókar og við urðum að benda á að reikningurinn ætti að vera næstum því tvisvar sinnum hærri. Þjónninn okkar var reyndar hálfur Sikileyingur og hálfur Portúgali, fæddur og uppalinn í Brasilíu. Hann talaði enga ítölsku en ágæta spænsku. Við gátum meira að segja kennt honum hvað tannstönglar eru á ítölsku! Hann var afskaplega þakklátur okkur fyrir að benda á gallann á reikningnum enda er hætt við að hann hefði ella lent í vandræðum.
Klukkan er núna orðin 23 hjá okkur þannig að þá er líffræðilega klukkan 3 að nóttu og því kominn tími til að halla sér.
Framhald síðar.
Lifið heil!
posted by PH at 7:29 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home