Góður gestur
Næstum því vika er liðin síðan ég skrifaði síðast. Það var á þriðjudaginn var. Ekkert minnisvert gerðist á miðvikudag. Á fimmtudag fundaði ég með Bodil, fyrrum nemanda Anders, um efni sem kemur til greina að skrifa sameiginlega grein um: samanburð á félagskerfi melrakka á Íslandi og í Svíþjóð. Einhvern veginn grunar mig að einhver bið verði á því að þeim plönum verði hrint í framkvæmd enda hvorki á forgangslista hjá henni eða mér.
Nina Eide kom frá Noregi um á miðvikudagsmorgni og við hittumst eftir hádegi til að ræða ýmsa hluti. Hún er nýkomin aftur til starfa hjá NINA en hún var búin að vera í leyfi þaðan í 18 mánuði sem landvörður í Dofrafjöllum. Nú þarf hún að komast aftur inn í rannsóknahugsunarhátt. Hana langar til að halda áfram með verkefni sem hún byrjaði á fyrir nokkrum árum og byggðist á þeirri kenningu sem við David Macdonald settum fram í grein árið 1992, að rauðrefurinn hafi meiri háttar áhrif á útbreiðslu tófunnar. Þetta er reyndar almennt viðurkennt núna en Ninu langar til að vinna betur úr gömlum rauðrefaveiðigögnum.
Á fimmtudagskvöldið voru flestir komnir sem áttu að vera á SEFALO+ fundinum á föstudegi og farið var út að borða. Meðal þátttakenda var ung kona frá Norrbotten, Anna Karen, sem ég hafði reyndar hitt á fundi í Meråker í Noregi í fyrra. Hún talar alveg ótrúlega góða íslensku en hún var í 6 mánuði á Stóra-Núpi á Íslandi fyrir nokkrum árum. Áhugakona um hesta. Auk þess talar hún finnsku svo að hún á ekki í vandræðum á norrænum fundum! Þarna var líka Heikki Henttonen frá Finnlandi, náungi sem ég er búinn að þekkja í meira en 20 ár – ótrúlega fjölhæfur maður. Upphaflega stofnvistfræðingur en er líka orðinn sérfræðingur í veirufræði og sníkjudýrafræði. Alls vorum við 11 saman í kvöldmatnum. SEFALO+ borgaði.
Fundurinn hófst svo kl. 9 á föstudagsmorgni. Eins og verða vill var farið hægar yfir en ráð var fyrir gert og því voru nokkrir dagskrárliðir eftir þegar komið var fram að hádegi. Eftir hádegi voru fluttir 4 fyrirlestrar og hafði ég heyrt tvo þeirra áður en þar voru nemendur Anders að verki. Auk þess voru tveir fyrirlestrar frá Noregi. Mér hafði tekist að koma mér undan því að halda fyrirlestur því að það hefði þýtt töluverða vinnu og ég vildi frekar verja tímanum til annars, þ.e. greinaskrifa. Þegar fyrirlestrunum lauk var haldið áfram með þá dagskrárliði sem ekki hafði tekist að ljúka um morguninn. Þessu var öllu lokið um kl. 15:30, einum og hálfum tíma eftir áætlun.
Ég flýtti mér niður í bæ því að engin önnur en Inga systir var mætt í bæinn og var að skoða sig um á Drottningargötu og nágrenni. Við hittumst fyrir utan Åhlens án nokkurra vandkvæða og héldum heim í íbúðina. Þar náði hún að hvíla lúin bein í 2 klst eða þar um bil áður en haldið var aftur í bæinn. Tókum strætó til Slussen og gengum þaðan niður í Gamla Stan. Rákumst þar á mjög sérstakan og skemmtilegan matsölustað (sem ég man auðvitað ekki hvað heitir – surprise, surprise) en var bæði vínkjallari og matsölustaður. Þar fengum við okkur frábæra hreindýrasteik. Fengum okkur einhvern eftirrétt (gegn betri vitund) sem við vissum eiginlega ekki hver var, en tekið var fram á matseðlinum að hann væri frá því snemma á síðustu öld og kominn væri tími til að hann fengi uppreisn æru. Þar sem við systkinin erum sammála um að allir eigi rétt á öðru tækifæri varð þessi eftirréttur fyrir valinu. Inga getur örugglega sagt þeim, sem áhuga hafa, nákvæmlega hvaða hráefni voru í þessum eftirrétti en það get ég ekki. Hins vegar var stjörnuljósum stungið ofan í glösin og vakti þetta því töluverða athygli á nærliggjandi borðum. Svo óheppilega vildi til að stjörnuljósið í glasi Ingu hallaðist utan í glasbarminn áður en slökknaði á því með þeim afleiðingum að glasið sprakk! Hún ákvað að kvarta ekki – fannst nóg komið af kaloríunum. Ég fékk hins vegar að njóta kaloríanna án vandkvæða.
Á laugardeginum sváfum við út. Ég svaf á svefnsófanum í stofunni og því gat ég unnið á tölvunni um morguninn og horft á CNN án þess að trufla Ingu sem þurfti á hvíldinni að halda. Eftir hádegi fórum við í bæinn. Byrjuðum ryendar á því að ganga meðfram vatninu að veitingastað þar sem við fengum okkur “brunch”. Tókum svo strætó til Slussen. Gengum þaðan inn í Gamla stan og skoðuðum í búðir og búðarglugga. Lengst stoppuðum við í verslun sem tyrknesk fjölskylda rak. Þar var “hlutur” (segi ekki nánar hvað það var) sem mér fannst koma til greina að gefa Ástu í jólagjöf en það var svo megn og stæk svitalykt af Tyrkjapabbanum að ég hélst ekki við inni í versluninni og fékk nánast ógeð á öllu í versluninni fyrir bragðið. Aumingja dætur hans sem unnu þarna líka! Inga lét sig hins vegar hafa það þótt hún fyndi lyktina og endaði með eyrnalokka handa sjálfri sér.
Það má taka það fram að Inga kom til Stokkhólms harðákveðin í því kaupa EKKERT í ferðinni. Þegar ég hitti hana á föstudaginn var hún búin að vera ein síns liðs og eftirlitslaus í 2-3 klukkustundir í miðbænum og þegar búin að kaupa slatta af diskum o.fl. í setti sem hún á og er hætt að framleiða. Ekki er hægt að álasa henni fyrir það. Fyrir utan eyrnalokkana sem hún keypti af Tyrkjanum náði hún að kaupa nokkrar jólagjafir um helgina, algjörlega fyrirhafnarlaust, sem er meira en hægt er að segja um mig. Af hverju get ég ekki keypt jólagjafir svona fyrirhafnarlaust eins og hún? Fyrirhafnarlaust – það er alveg rétt. En það tekur auðvitað tíma. Sem betur fer vorum við ekki í tímahraki. Ég er ekki að segja þetta til að hneykslast á henni systur minni (það er alveg satt, Inga!). Í rauninni öfunda ég hana af þessum hæfileika. Ólíkt henni taka jólagjafakaup mín yfirleitt ekki mikinn tíma en það er svo sannarlega ekki fyrirhafnar-, angistar- eða áhyggjulaust af minni hálfu.
Þegar leið á daginn gengum við upp eftir Drottningargötu og stoppuðum á “lókal” barnum mínum frá því þegar ég bjó í Författarnas Hus í desember 2005. Mikið rosalega var gott að setjast niður eftir allt röltið! Ákváðum síðan að kíkja aðeins eftir götunni og rákumst þá á alveg frábæran “uppastað” þar sem við borðuðum. Hann heitir einfaldlega “Grill” en því miður man ég ekki númerið við Drottninggötu en það er rétt ofan við 100. Fyrir utan það að maturinn var góður voru réttirnir einstaklega frumlegir og fallegir. Við vorum reyndar heppin að fá sæti svona á laugardagskvöldi.
Í gær, á sunnudegi, skruppum við í mjög skemmtilega siglingu hérna á firðinum. Tók tæpa klukkustund. Síðan röltum við um bæinn, skoðað á jólamörkuðunum o.s.frv. Borðuðum um kvöldið á Sushi stað. Drukkið sake o.s.frv. Bæði gott og gaman.
Í morgun fór Inga svo út á flugvöll og flaug heim. Ég fylgdi henni að flugrútunni en fór síðan í deildina. Í hádeginu kom Gunnar Hallgrímsson, nemandi minn og við fórum að borða með Anders. Gunnar er hér á námskeiði í viku en svo verður hann áfram í tvær vikur við mælingar á eggjaskurnum sem hann safnaði á Íslandi í sumar. Annað kvöld er meiningin að fara út að borða með Anders og Kerstin og vonandi komast Gunnar og Peter, nemandi Anders, nmeð okkur.
Jæja, þetta er orðið allt of langt. Best að hætta. Kannski verður þetta síðasta bloggið héðan frá Stokkhólmi?
Lifið heil!
Nina Eide kom frá Noregi um á miðvikudagsmorgni og við hittumst eftir hádegi til að ræða ýmsa hluti. Hún er nýkomin aftur til starfa hjá NINA en hún var búin að vera í leyfi þaðan í 18 mánuði sem landvörður í Dofrafjöllum. Nú þarf hún að komast aftur inn í rannsóknahugsunarhátt. Hana langar til að halda áfram með verkefni sem hún byrjaði á fyrir nokkrum árum og byggðist á þeirri kenningu sem við David Macdonald settum fram í grein árið 1992, að rauðrefurinn hafi meiri háttar áhrif á útbreiðslu tófunnar. Þetta er reyndar almennt viðurkennt núna en Ninu langar til að vinna betur úr gömlum rauðrefaveiðigögnum.
Á fimmtudagskvöldið voru flestir komnir sem áttu að vera á SEFALO+ fundinum á föstudegi og farið var út að borða. Meðal þátttakenda var ung kona frá Norrbotten, Anna Karen, sem ég hafði reyndar hitt á fundi í Meråker í Noregi í fyrra. Hún talar alveg ótrúlega góða íslensku en hún var í 6 mánuði á Stóra-Núpi á Íslandi fyrir nokkrum árum. Áhugakona um hesta. Auk þess talar hún finnsku svo að hún á ekki í vandræðum á norrænum fundum! Þarna var líka Heikki Henttonen frá Finnlandi, náungi sem ég er búinn að þekkja í meira en 20 ár – ótrúlega fjölhæfur maður. Upphaflega stofnvistfræðingur en er líka orðinn sérfræðingur í veirufræði og sníkjudýrafræði. Alls vorum við 11 saman í kvöldmatnum. SEFALO+ borgaði.
Fundurinn hófst svo kl. 9 á föstudagsmorgni. Eins og verða vill var farið hægar yfir en ráð var fyrir gert og því voru nokkrir dagskrárliðir eftir þegar komið var fram að hádegi. Eftir hádegi voru fluttir 4 fyrirlestrar og hafði ég heyrt tvo þeirra áður en þar voru nemendur Anders að verki. Auk þess voru tveir fyrirlestrar frá Noregi. Mér hafði tekist að koma mér undan því að halda fyrirlestur því að það hefði þýtt töluverða vinnu og ég vildi frekar verja tímanum til annars, þ.e. greinaskrifa. Þegar fyrirlestrunum lauk var haldið áfram með þá dagskrárliði sem ekki hafði tekist að ljúka um morguninn. Þessu var öllu lokið um kl. 15:30, einum og hálfum tíma eftir áætlun.
Ég flýtti mér niður í bæ því að engin önnur en Inga systir var mætt í bæinn og var að skoða sig um á Drottningargötu og nágrenni. Við hittumst fyrir utan Åhlens án nokkurra vandkvæða og héldum heim í íbúðina. Þar náði hún að hvíla lúin bein í 2 klst eða þar um bil áður en haldið var aftur í bæinn. Tókum strætó til Slussen og gengum þaðan niður í Gamla Stan. Rákumst þar á mjög sérstakan og skemmtilegan matsölustað (sem ég man auðvitað ekki hvað heitir – surprise, surprise) en var bæði vínkjallari og matsölustaður. Þar fengum við okkur frábæra hreindýrasteik. Fengum okkur einhvern eftirrétt (gegn betri vitund) sem við vissum eiginlega ekki hver var, en tekið var fram á matseðlinum að hann væri frá því snemma á síðustu öld og kominn væri tími til að hann fengi uppreisn æru. Þar sem við systkinin erum sammála um að allir eigi rétt á öðru tækifæri varð þessi eftirréttur fyrir valinu. Inga getur örugglega sagt þeim, sem áhuga hafa, nákvæmlega hvaða hráefni voru í þessum eftirrétti en það get ég ekki. Hins vegar var stjörnuljósum stungið ofan í glösin og vakti þetta því töluverða athygli á nærliggjandi borðum. Svo óheppilega vildi til að stjörnuljósið í glasi Ingu hallaðist utan í glasbarminn áður en slökknaði á því með þeim afleiðingum að glasið sprakk! Hún ákvað að kvarta ekki – fannst nóg komið af kaloríunum. Ég fékk hins vegar að njóta kaloríanna án vandkvæða.
Á laugardeginum sváfum við út. Ég svaf á svefnsófanum í stofunni og því gat ég unnið á tölvunni um morguninn og horft á CNN án þess að trufla Ingu sem þurfti á hvíldinni að halda. Eftir hádegi fórum við í bæinn. Byrjuðum ryendar á því að ganga meðfram vatninu að veitingastað þar sem við fengum okkur “brunch”. Tókum svo strætó til Slussen. Gengum þaðan inn í Gamla stan og skoðuðum í búðir og búðarglugga. Lengst stoppuðum við í verslun sem tyrknesk fjölskylda rak. Þar var “hlutur” (segi ekki nánar hvað það var) sem mér fannst koma til greina að gefa Ástu í jólagjöf en það var svo megn og stæk svitalykt af Tyrkjapabbanum að ég hélst ekki við inni í versluninni og fékk nánast ógeð á öllu í versluninni fyrir bragðið. Aumingja dætur hans sem unnu þarna líka! Inga lét sig hins vegar hafa það þótt hún fyndi lyktina og endaði með eyrnalokka handa sjálfri sér.
Það má taka það fram að Inga kom til Stokkhólms harðákveðin í því kaupa EKKERT í ferðinni. Þegar ég hitti hana á föstudaginn var hún búin að vera ein síns liðs og eftirlitslaus í 2-3 klukkustundir í miðbænum og þegar búin að kaupa slatta af diskum o.fl. í setti sem hún á og er hætt að framleiða. Ekki er hægt að álasa henni fyrir það. Fyrir utan eyrnalokkana sem hún keypti af Tyrkjanum náði hún að kaupa nokkrar jólagjafir um helgina, algjörlega fyrirhafnarlaust, sem er meira en hægt er að segja um mig. Af hverju get ég ekki keypt jólagjafir svona fyrirhafnarlaust eins og hún? Fyrirhafnarlaust – það er alveg rétt. En það tekur auðvitað tíma. Sem betur fer vorum við ekki í tímahraki. Ég er ekki að segja þetta til að hneykslast á henni systur minni (það er alveg satt, Inga!). Í rauninni öfunda ég hana af þessum hæfileika. Ólíkt henni taka jólagjafakaup mín yfirleitt ekki mikinn tíma en það er svo sannarlega ekki fyrirhafnar-, angistar- eða áhyggjulaust af minni hálfu.
Þegar leið á daginn gengum við upp eftir Drottningargötu og stoppuðum á “lókal” barnum mínum frá því þegar ég bjó í Författarnas Hus í desember 2005. Mikið rosalega var gott að setjast niður eftir allt röltið! Ákváðum síðan að kíkja aðeins eftir götunni og rákumst þá á alveg frábæran “uppastað” þar sem við borðuðum. Hann heitir einfaldlega “Grill” en því miður man ég ekki númerið við Drottninggötu en það er rétt ofan við 100. Fyrir utan það að maturinn var góður voru réttirnir einstaklega frumlegir og fallegir. Við vorum reyndar heppin að fá sæti svona á laugardagskvöldi.
Í gær, á sunnudegi, skruppum við í mjög skemmtilega siglingu hérna á firðinum. Tók tæpa klukkustund. Síðan röltum við um bæinn, skoðað á jólamörkuðunum o.s.frv. Borðuðum um kvöldið á Sushi stað. Drukkið sake o.s.frv. Bæði gott og gaman.
Í morgun fór Inga svo út á flugvöll og flaug heim. Ég fylgdi henni að flugrútunni en fór síðan í deildina. Í hádeginu kom Gunnar Hallgrímsson, nemandi minn og við fórum að borða með Anders. Gunnar er hér á námskeiði í viku en svo verður hann áfram í tvær vikur við mælingar á eggjaskurnum sem hann safnaði á Íslandi í sumar. Annað kvöld er meiningin að fara út að borða með Anders og Kerstin og vonandi komast Gunnar og Peter, nemandi Anders, nmeð okkur.
Jæja, þetta er orðið allt of langt. Best að hætta. Kannski verður þetta síðasta bloggið héðan frá Stokkhólmi?
Lifið heil!
posted by PH at 1:02 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home