PH 4: ÁP 0

Myndin hér til hliðar sýnir götuna okkar og eldfjallið í baksýn. Húsið okkar er á bak við gulbrúna virkisvegginn vinstra megin. Í hvíta húsinu beint á móti fæst besti hádegismatur í Antigua að okkar mati!



Mánudagur 26. mars

Við vorum vöknuð um klukkan hálfsjö að vanda og fengum okkur morgunmat. Töltum af stað í skólann upp úr hálfátta. Þetta er um það bil 15 mínútna gangur. Veðrið var alveg frábært, ekki skýhnoðri á himni og skyrtuveður. Hitinn sennilega rétt undir 20°C. Hér er venjulega heiðskírt á morgnana en þegar líður á daginn eykst skýjafar og svo verður heiðskírt á ný strax eftir sólsetur. Rigningartíminn hefst í maí og stendur fram í september. Þá er oftast er þurrt á morgnana en síðan koma hellidembur öðru hverju frá hádegi til kvölds. Sá árstími kallast vetur hérna þótt landið sé nokkru fyrir norðan miðbaug en nú er sumar.

Við fengum þær fréttir um leið og við komum í skólann að bílstjórinn okkar kæmi með töskuna hennar Ástu klukkan 10 og það stóð heima; taskan var komin á staðinn upp úr klukkan 9. Okkur var úthlutað kennurum sem fóru með okkur hvort á sitt borðið. Kennslan er ávallt maður á mann, þannig að kennari og nemandi sitja sitt hvorum megin við lítið borð en til hliðar við borðið er færanleg tafla til að skrifa á. Við vorum látin taka stöðupróf sem samanstóð af 100 setningum þar em við áttum að bæta inn forsetningum, sögnum o.fl. á réttan hátt. Síðan ræddi kennarinn við mann til að meta getuna og með hliðsjón af þessu tvennu ákvað hann (hún í báðum tilvikum) á hvað leggja skyldi áherslu í náminu. Hérna eru núna 53 nemendur og flestir eru á morgnana. Kennararnir kenna því flestir aðeins hálfan daginn þessa vikuna. Í síðustu viku voru hins vegar 78 nemendur við skólann.

Kennari Ástu heitir May (stytting úr lengra nafni) en mig minnir að minn heiti Miriam. Í samræðum okkar kom fram að hún hefði aldrei farið til útlanda. Hún kann dálítið í ensku og það bjargaði málunum stundum þegar mikið lá við.

Haldið var áfram samfellt í 2 klukkustundir en síðan gert hálftíma hlé. Þá hittum við Scott Mennella sem var með okkur á námskeiði í Costa Rica í fyrra. Nítján ára dóttir hans kom með honum til landsins í gær, sunnudag. Hún er á spænskunámskeiði í öðrum skóla þessa viku en fer svo heim aftur. Konan Scotts, Anne, kemur til landsins á fimmtudaginn og verður líka á námskeiði í skólanum í næstu viku. Þau búa í Washington fylki en dóttirin og annar af tveim sonum þeirra eru í Oregon. Scott er heimilislæknir en Anne er sérkennari í barnaskóla. Þess vegna gat hún ekki tekið sér jafnlangt frí og Scott. Það voru reyndar Anne og Scott sem mæltu með þessum skóla við okkur þegar við vorum í Costa Rica í fyrra.

Í kaffihlénu reyndi ég að komast á netið, en í skólanum er með þráðlaust samband. Þá kom í ljós að ég þurfti að fá sérstakt lykilorð fyrir tölvuna mína. Eftir miklar tilfæringar tókst mér að skrá þetta lykilorð í hádeginu, eftir skóla, og gat þá sett dagbókina mína inn á bloggið. Ég vorkenni þeim sem hafa lesið í gegnum þá langloku sem ég setti inn!

Eftir að hafa lært heima og tekið því rólega um daginn fórum við bæinn og fengum okkur að borða. Þetta var staður sem rekinn er af Bandaríkjamanni á okkar aldri og konunni hans en þau hafa búið hér í þrjú ár. Hann er tónlistarmaður og ferðaðist um með hljómsveit áður en hann settist hér að. Staðurinn er með lifandi tónlist á kvöldin og karlinn tekur stundum í hljóðfæri með hljómsveitinni. Þetta var frekar ódýr staður en það stafar að hluta til af því að þau spara í ráðningu starfsfólks því að flestir virtust vera unglingar sem lítið kunnu til verka við þjónustustörf. Enda fór það svo að pöntunin okkar týndist og við þurftum að bíða í nærfellt klukkustund eftir matnum. Hann var bragðgóður en því miður urðum við að borða hratt því að við höfðum mælt okkur mót við Scott og dóttur hans klukkan hálfníu. Við gáfum því ekkert þjórfé í þetta sinn. Samtals kostaði maturinn og sitt hvort vínglasið u.þ.b. 1600 krónur sem vóg dálítið upp á móti hinni dýru máltíð kvöldið áður.

Við áttum svo ágætt kvöld með Scott og Kaitleen (dótturinni) yfir rauðvínsflösku. Gengum svo hingað heim í húsið okkar því það var í leiðinni heim til Kaitleen sem Scott fylgdi heim til öryggis, en þau búa á sitt hvorum staðnum.


Þriðjudagur 27. mars

Vorum vöknuð klukkan hálfsjö að vanda. Ég fór í kalda sturtu því mér tókst ekki að fá hita á vatnið, hvort sem það er klaufsku minni að kenna eða öðru.

Allt gekk vel í skólanum. Við Ásta erum bæði sammála um það að okkur hafi gengið betur bæði að tala og skilja spænskuna í dag en í gær. Kennslan er mikið til rabb við kennarann þar sem hún leiðréttir mann eftir því sem við á en inn á milli er farið í málfræði.

Skólinn heitir Christian Spanish Academy og er 16 ára um þessar mundir. Upprunalega mun hann hafa verið ætlaður trúboðum sem hugsuðu sér að starfa í Mið- og Suður-Ameríku. Fyrsta daginn þurftum við að skrá tilganginn með veru okkar í skólanum. Meðal þeirra flokka sem gefinn var kostur á að merkja við var “trúboðsstörf”. Á veggspjaldi í skólanum má sjá hvað hver og einn nemandi heitir, hvað kennarinn heitir, við hvaða borð þeir sitja, og hver tilgangurinn með náminu er. Flestir höfðu greinilega merkt við “almennt” eins og við en 8 manns höfðu merkt við “trúboðsstörf”. Nokkrir höfðu merkt við “læknisfræði” og einn við “viðskipti”. Ásta rak líka augun í veggspjald þar sem fram kom að klukkan hálfátta er trúarandakt fyrir þá sem þannig eru þenkjandi.

Á næsta borði við mig er kona sem er að læra spænsku til að stunda trúboð. Við ræddum við hana og manninn hennar (Paula og Robert heita þau, sennilega um fimmtugt) í kaffihléinu og komumst að því að þau eru búin að vera hér í 11 vikur og ljúka náminu í næstu viku. Þá fara þau heim til Michigan en munu svo koma aftur í vor til að hefja trúboðsstörf á afar fátæku svæði norðaustur af Antigua þar sem er bæði láglent og mikil hitasvækja (og væntanlega nóg af moskítóflugum) en þarna er líka fjalllendi þar sem loftslag er mun hagstæðara. Þau hafa víst lítið um það að segja hvar þau lenda. Þetta var afskaplega þægilegt fólk en ég er viss um að þau eiga eftir að spyrja okkur um trúarbrögð. Það verður fróðlegt að sjá viðbrögðin þegar ég segi þeim að ég sé guðleysingi. Við erum ekki búin að ákveða hvaða trúarbrögð við segjum að Ásta aðhyllist!

Kennarinn minn spurði mig reyndar á fyrsta degi hvaða trúarbrögð ég aðhylltist. Ég sagðist vera trúleysingi, eins og satt er, en bætti við að ég hefði áhuga á trúarbrögðum sem menningu. Hún virtist vera dálítið sjokkeruð yfir þessu en reyndi samt að leyna tilfinningum sínu. Í dag sýndi hún mér bók sem hún er að lesa. Hún er um ævi og störf einhvers dýrlingsins þeirra; man ekki hvað hann heitir. Kannski viðbrögð við trúleysi mínu (og áhuga á trú sem menningu?). Hún sagði mér líka að hún kæmi úr þorpi hér skammt norðan við Antigua sem hetir Pastores og nánast allir karlmennirnir fást við að búa til leðurskófatnaði í höndunum. Ekki er um eina stóra verksmiðju að ræða heldur eru þarna mörg lítil skósmíðaverkstæði þar sem einn skósmiður og aðstoðarmenn hans vinna. Hún vaknar klukkan 5 á hverjum morgni til að útbúa morgunmat fyrir sig og manninn sinn sem byrjar að vinna klukkan sex og þarf að leggja af stað klukkan rúmlega hálfsjö. Þegar hann er farinn tekur hún til hendinni við húsverkin en fer sjálf af stað til vinnu klukkan 7:20. Þetta fólk hlýtur að fara mjög snemma að sofa.

Og að lokum þetta: PH – 4, ÁP – 0. Ég er sem sé kominn með fjögur falleg moskítóbit en Ásta ekkert. Samt verður maður varla nokkurn tíma var við moskítóflugur. Ekkert er nýtt undir sólinni.