Stórkostlegur staður

Var að lesa síðasta blogg sem ég sendi óyfirlesið í mesta flýti frá Atitlan þegar ég komst óvænt á netið. Allt fullt af prentvillum. Vona að það fyrirgefist!!!


Laugardagur 31. mars.

Vöknuðum í algjörri paradís! Sólskin og lygnt. Hitastigið sennilega um 16°C kl 7:30 í morgun. Handan við Atitlan vatn blöstu við eldfjallakeilurnar tvær sem við sáum kvöldið áður, nema hvað nú sást að önnur keilan var þreföld!

Herbergin okkar sneru út að vatninu svo að við höfðum þessa frábæru fjallasýn beint út um gluggann. Herbergin eru reyndar fremur fábrotin. Þar er til dæmis ekkert skrifborð og stóllinn er ekki til að sitja lengi á. Ekkert sjónvarp er í herberginu en þess söknuðum við svo sannarlega ekki. Ekkert sjampó var í baðherberginu en lítil sápa var þó við vaskinn. Ástu fannst rúmið hart en mér fannst það alveg mátulegt.

Fengum okkur morgunmat með sama fólkinu og við borðuðum kvöldmat með kvöldið áður. Fékk mér morgunmat að hætti innfæddra, þ.e. spæld egg, baunastöppu, steikta banana, tortilla, sósu með lauk og fleiru (sem ég kann ekki að nefna) og brauð ásamt besta kaffi sem við höfum drukkið hér í Guatemala, líkast því sem var í Costa Rica, en það er besta kaffi sem við höfum nokkurn tíma drukkið. Við erum nefnilega farin að drekka espresso kaffi hér í Antigua því að okkur finnst venjulegt kaffi ekki alveg nógu gott hér.

Eftir rólegan morgunverð fórum við að skipuleggja gönguferð ásamt Anne og Scott. Hótelið heitir La Casa del Mundo (www.lacasadelmundo.com) og er alveg út af fyrir sig, hangandi utan í fjallshlíð, en í 10 mínútna göngufjarlægð er lítið þorp sem heitir Jaibalito. Þar er ekki einu sinni verslun. Hugmyndin var að ganga í eitthvert stærra þorp, til dæmis San Marcos la Laguna, til að komast í verslun þar sem væri hægt að kaupa betra rauðvín en var á boðstólum á hótelinu okkar (þar er ekki talið neitt óeðlilegt við að koma með sitt eigið vín). Það eina sem við getum sett út á hótelið er að vínlistinn er fátæklegur og greinilega ekki saminn af neinum með vínsmekk. Við fengum nú leiðbeiningar um hvernig við ættum að komast þangað og vorum lögð af stað um kl. 10:30. Fyrst þurfti að klifra upp steinlagðar tröppur 70-80 metra og taka svo stíginn í vestur. Þetta reyndist hið mesta puð og smám saman hækkað sól á lofti og hitinn jókst. Stígurinn var krókóttur meðfram vatninu en auk þess þurfti mikið að príla upp og niður. Sums staðar var laus jarðvegur ofan á bergi svo að maður óttaðist að skrika fótur. Ekki er laust við að einn og einn svitadropi hafi lekið úr hársverði niður í augu (best að vera ekki að ýkja neitt)! Eftir tæplega þriggja tíma gang komum við að hóteli og veitingahúsi. “Lomas de Tsununá” (www.lomasdetzununa.com) heitir það og er í jaðrinum á pínulitlu þorpi sem heitir einmitt Tsununá. Þarna fannst okkur kominn tími til að setjast niður og fá sér eitthvað frískandi þótt við hefðum svo sem haft nóg af vatni með okkur. Við settumst í skuggann og horfðum yfir vatnið til eldfjallanna og drukkum safa úr nýkreistum ávöxtum. Dásamlegt! Við vorum öll hálflúin þannig að við vorum ekkert að flýta okkur.

Sem við sátum þarna kom eigandinn að máli við okkur. Þetta er rúmlega sextugur maður, hávaxinn, grannur og myndarlegur, belgískur að uppruna. Í ljós kom að hann opnaði staðinn fyrir ári síðan en það tók 3 ár að byggja hótelið og allt sem því fylgir. Næsta vika, Semana santa (heilaga vikan), er fyrsta vikan sem hótelið er fullbókað. Hann sagðist hafa orðið fyrir miklu áfalli í fyrra þegar fellibylurinn Stan gekk yfir og hann missti heila tvo mánuði úr vegna afpantana. Fellibylurinn Stan kom frá Kyrrahafinu og gekk yfir Guatemala til austurs. Þegar hann kom inn yfir fjöllin hægði hann á sér og þar fylgdi honum fyrst og fremst hrikalegt úrfelli en ekki mikill vindur og hraðinn á ferli fellibylsins var ekki nema 2 km/klst. Hann var því lengi að koma sér yfir svæðið. Hinum megin við vatnið er bær sem heitir Santiago en þrem kílómetrum innan við hann var lítið þorp með tæplega 400 íbúa. Mönnum varð ljóst að fyrir ofan þorpið væri jarðvegurinn orðinn alveg gegnsósa af vatni og að mikil hætta væri á aurskriðum. Bæjarstjórinn keyrði um bæinn með gjallarhorn á bílnum og hvatti fólk til að yfirgefa bæinn strax meðan hættuástandið varði. Aðeins 10% íbúa hlýddi kallinu. Svo hrundi fjallshlíðin yfir bæinn í risastórri aurskriðu. Yfir 300 manns létu lífið. Þessi atburður var hins vegar ekki lengi í fréttunum vegna þess að stuttu síðar urðu jarðskjálftarnir miklu í Pakistan og síðan gekk fellibylurinn Catarina yfir New Orleans. Santiago gleymdist umheiminum og alþjóðleg aðstoð var lítil.

Við spurðum eigandann auðvitað út ástæður þess að hann settist þarna að. Hann sagði okkur að hann hefði verið starfsmaður UNICEF (er það ekki Þróunarstofnun Sameinuðu þjóðanna?) í Sviss og hefði sem slíkur verið sendur til Guatemala til að taka þátt í friðarsamningunum um lok borgarastyrjaldarinnar og síðan, þegar samingaferlinu lauk árið 1996, var honum falið að fylgjast með því hvernig samningunum væri framfylgt. Hann sagði okkur að Vigdís Finnbogadóttir hefði verið einn að vottunum að friðarsamningnum og var alveg hissa að heyra að hún væri ekki lengur forseti Íslands. Starf hans var svo lagt niður fyrir tveim árum en þá var hvort sem er komið að því að hann settist í helgan stein. Þá var hann búinn að vera í nálega einn og hálfan áratug í Gutamala og ákvað að setjast hér að. Hann var þarna með konu sem er greinilega evrópsk, ákaflega falleg og sjarmerandi kona, en sennilega ekki meira en fertug. Þau eiga saman fjögurra ára dreng. Sá er alinn upp við þrjú tungumál, frönsku, spænsku og chiputlan sem er Maya málið sem talað er þar um slóðir.

Á endanum ákváðum við að fá okkur hádegisverð þarna og drukkum með því kælt rósavín, afar gott. Svo kaffi á eftir. Þá gátum við keypt flösku af Bordeaux víni sem við höfðum með okkur. Þarna ganga bátarnir meðfram ströndinni á um það bil hálftíma fresti svo að við komum okkur bara niður að vatninu þarna og veifuðum næsta báti. Reyndar tók gangan niður að vatni töluvert á því að þetta voru 426 há þrep. Líklega hefur hótelið verið nálægt því að vera í 100 metra hæð yfir vatninu. Báturinn sem við tókum til baka reyndist vera sami báturinn og við tókum daginn áður. Í þetta sinn var það pabbinn sem rukkaði inn. Ég borgaði fyrir okkur fjögur og vissi að farið ætti að kosta 15 quetzales á mann en lét hann fá 100 quetzales (ca 1000 kr) um leið og ég sagði að ég væri að borga fyrir fjóra. Hann lét mig fá 10 Q til baka og þegar ég hélt hendinni áfram úti til að fá meira til baka, þóttist hann koma af fjöllum og sagði “quatro?” og ég sagði “si” og þá lét hann mig fá 10 í viðbót. Snuðaði mig um 20 Q en ég nennti ekki að fást um það. Hins vegar munu innfæddir ekki borga meira 2-3 quetzales fyrir farið.

Þegar við komum til baka fór ég að lesa “Lonely Planet” sem er nokkurs konar biblía ferðamanna um allan heim. Þar er þetta að finna um svæðið þar sem við vorum: “Though most visitors never experience any trouble, there have been incidents of robbery, rape and murder in the highlands. These have occurred on volcano trails, [...], at desolate spots along roads, and, with disturbing frequency, on mountain and lakeside trails in the Atatlán area, including robberies by gangs with machetes ...” Það var eins gott að maður var ekki búinn að lesa þetta fyrir göngutúrinn!

Kvöldið var rólegt og við borðuðum “fjölskyldumáltíð” eins og kvöldið áður. Í þetta sinn sátum við hjá tveim mæðgum frá New York sem búa í Rye af öllum stöðum! Móðirin var líklega um sextugt en dóttirin 25 ára. Pabbinn var með í för en nennti ekki að taka þátt í máltíðinni. Í lós kom að móðirin er hagfræðingur sem vann í kauphöllinni á Wall Street en hætti að vinna þegar hún eignaðist börnin. Dóttirin er búin að vera á spænskunámskeiði nokkrar vikur í Antigua áður en foreldrarnir komu í heimsókn en dóttirin ætlaði svo að verða eftir og stunda jóga í San Marcos la Laguna en sá bær mun aðallega lifa á túristum sem koma til að stunda jóga.

Eftir kvöldmatinn sátum við úti í góða veðrinu og spjölluðum við Anne og Scott til kl. 22:30 þegar við fórum að sofa eftir að einhver gestanna bað okkur um að hafa ekki svona hátt! Þarna fara allir snemma að sofa.



Pálmasunnudagur 1. apríl.

Vöknuðum á venjulegum tíma og fengum okkur morgunmat. Síðan tók við að fara að borga á Netinu með Paypal sem tók sinn tíma. Reikningurinn fyrir okkur Ástu fyrir gistingu í tvær nætur, morgunmat í tvo daga, kvöldverð tvö kvöld, tvær flöskur af rauðvíni og nokkra rommsjússa í ís (þeir voru ekki með viskí) kostaði 210 dollara eða um 14 þúsund krónur sem gerir 3500 kr/mann á dag!

Við drösluðum farangrinum niður að vatni rétt fyrir klukkan 11 og veifuðum báti sem sem flutti okkur til Panachatel þar sem rútan átti að leggja af stað klukkan 12. Þegar við gengum frá borði var ég með nákvæmlega 30 Q fyrir okkur tvo en maðurinn á undan boragði með 40 q fyrir tvo og þegar hann hikaði í þeirri trú að fá 10 Q til baka leit maðurinn bara í aðra átt og maðurinn ákvað að láta sig hafa það að vera snuðaður. Svona gengur þetta fyrir sig þarna.

Bíllinn fór næstum því á réttum tíma. Við vorum með þeim síðustu að komast um borð og lentum því á aukasætum og satt að segja var afturendinn orðinn ansi aumur þegar við komumst til Antigua. Sem betur fer var umferðin tiltölulega lítil og ferðin tók ekki nema tvo og hálfan tíma.

Gladys Gonzales var á staðnum þegar við komum og tók okkur fagnandi. Í uppsiglingu var afmælisboð dóttur hennar svo að hún var í frábæru skapi þegar gestirnir streymdu að. Við komum okkur niður í bæ enda þurftum við að útvega okkur peninga úr bankasjálfsala og kaupa ýmsar nauðsynjar, eins og brauð, ost, kaffi og kaffipoka. Eftir að hafa skrifað nokkrar línur hér í dagbókina og flutt myndir af myndavélinni inn á tölvuna, fórum við aftur í bæinn. Fengum okkur að borða á ítölskum veitingastað með þeim afleiðingum að við misstum af skrúðgöngunni sem okkur hafði skilist að færi um aðaltorgið klukkan hálfníu. Einhver misskilningur þarna því að hún var greinilega farin hjá svo að ekki var um annað að ræða en að koma sér heim og fara snemma að sofa.

Lifið heil!