Skólavist að ljúka
Miðvikudagur 4. apríl.
Eftir góðan nætursvefn vaknaði ég alheill að öllu öðru leyti en því að ég var með moskítóbit við ytri augnkrókinn á vinstra auga sem olli því að ég var allbólginn og eftir því sem leið á daginn seig bólgan niður svo að lokum leit helst út fyrir að ég væri með glóðarauga.
Fórum í skólann að vanda. Spjallaði mikið við kennarann minn. Hún var að segja mér frá spillingarmáli sem kom upp fyrir hálfu ári eða svo. Nýr lögreglustjóri í Guatemalaborg fór að rannsaka spillingu í stærsta fangelsinu í borginni. Það sem út úr þeirri rannsókn kom er með ólíkindum. Fimmtán fangar höfðu látið reisa glæsileg einbýlishús innan fangelsismúranna með einkaleikfimisölum, meðal annars. Þeir höfðu vopnaða verði um húsin (munið að þetta er innan fangelsismúranna!) og kröfðu hina fangana um 50 quetzales á mánuði fyrir vernd. Þeir völdu sér konur úr hópi eiginkvenna hinna fanganna og kröfðust þess að þær kæmu til þeirra og svæfu hjá þeim áður en þær heimsæktu eiginmennina, annars myndu þeir láta drepa þá og stóðu við það ef þær brugðust. Þeir voru með “rekstur” utan múranna en þó einnig innan múranna því að þar voru þeir voru með verkstæði þar sem þeir tóku við stolnum bílum og létu breyta þeim áður en þeir voru fluttir aftur á götuna og seldir! Lögreglustjórinn lét gera áhlaup á þetta hverfi innan fangelsins og kom til skotbardaga þar sem 8 menn féllu. Jarðýta var sett á einbýlishúsahverfið og það jafnað við jörðu en “fínu” fangarnir fluttir í einangrun. Nú er ljóst að fangelsisstjórnin hlýtur að hafa verið með í ráðum og ekki ólíklegt að þeim og fjölskyldum þeirra hafi verið hótað öllu illu ef “starfsemin” fengi ekki að hafa sinn gang.
Hér í Guatemala hafa margir skrítnir gaurar sest að í gegnum tíðina. Á heimilinu þar sem Scott og Anne búa er Bandaríkjamaður sem þar er búinn að vera í 12 ár. Hann kom víst fyrst til þess að læra spænsku en ákvað svo að þarna vildi hann lifa í ellinni því að hann er eftirlaunamaður. Fyrir fullt fæði og húsnæði hjá fjölskyldunni borgar hann sem semsvarar um 20 þús. kr. á mánuði. Eftirlaunin endast sennilega vel þannig. Hann situr í öndvegi við matarborðið og fjölskyldan er afskaplega hrifin af honum. Tími hans fer að mestu í lestur en þó fer hann á hverjum degi á Macdonalds til að fá sér kaffi vegna þess að honum finnst kaffið gott þar og vegna þess að hann hefur gaman af að hlusta á aðra Bandaríkjamenn tala um hve fallegt sé að sjá eldfjallið, Volcan Agua, bera við himin fyrir enda götunnar. Hann er mikill besserwisser og það er sama hvert umræðuefnið er, hann veit alltaf betur en aðrir.
Annan furðulegan náunga frá Oregon hittum við í bílnum á leiðinni frá Atitlan vatni á sunnudaginn. Hann kvaðst vera altalandi á spænsku og geta talað á spænsku um allt frá andlegum málefnum til stjórnmála og umhverfismála. Hann sagðist vera lærður trúður og ætlar að koma á næsta ári með kvikmyndatökulið til að gera heimildarmynd um trúð sem ferðast ofan úr fjöllunum til Guatemalaborgar og lýsa þannig mismunandi aðstæðum fólks. Síðan ætlar hann að setja á stofn fjölda spænskuskóla og gistihúsa í Kolombíu. Hann hafði skoðun á öllu, allt frá hlýnun jarðar til stríðsins í Írak, hafði lausnir á þessu öllu á reiðum höndum. Sagðist hafa alið upp fimm systkini sín og farið létt með. Ekki mikið mál að ala upp börn.
Í frímínútunum í morgun vorum við Ásta að spjalla lítillega við trúboðahjónin, Paulu og Robert, sem ég hef nefnt áður. Hann var að segja frá því þegar hann og hópur annarra trúboða kom hingað til lands fyrir nokkrum árum. Hver um sig var með tvær stórar töskur, aðra með eigin farangri, en hin var full af lyfjum og öðrum sjúkrahúsvörum. Töskurnar þeirra birtust hins vegar ekki á færibandinu. Honum sagðist svo frá: “Ég sneri mér þá að manninum frá trúboðsmiðstöðinni sem var að taka á móti okkur og spurði hann: ‘Er þetta verk Satans eða er þetta vilji Guðs?’ því að sjálfur vissi ég það ekki”. Hann taldi að þetta væri vilji guðs. Svo lýsti Robert því hvernig allur farangurinn skilaði sér eins og fyrir kraftaverk í borgina þar sem þau voru við störf og mátti skilja á því að þar með hefði sannast að þetta hefði verið vilji guðs.
Í einhverju samtalinu kom fram að þau eiga fjögur börn, það yngsta 18 eða 19 ára, og einn sonurinn er rafmagnsverkfræðingur. Það tók þau fjögur ár að taka þá ákvörðun að gerast trúboðar í fullu starfi. Þau eru bæði sest í helgan stein en hann var áður opinber starfsmaður, hafði umsjón með nokkrum þjóðgörðum í Michigan, en hún var skólaritari.
Þessi hjón gefa sig alltaf á tal við okkur þegar við erum nálægt þeim og við finnum alveg að þau brenna í skinninu að spyrja okkur um trú okkar. Á morgun, fimmtudag, er síðasti kennsludagur, svo að það er síðasta tækifærið þeirra! Þau fara heim um helgina en koma aftur í maí og verða þá í spænskunámi hér í 6 vikur áður en trúboðsstarfið hefst.
Síðasti skóladagur er á fimmtudegi, skírdag.
Lifið heil!
Eftir góðan nætursvefn vaknaði ég alheill að öllu öðru leyti en því að ég var með moskítóbit við ytri augnkrókinn á vinstra auga sem olli því að ég var allbólginn og eftir því sem leið á daginn seig bólgan niður svo að lokum leit helst út fyrir að ég væri með glóðarauga.
Fórum í skólann að vanda. Spjallaði mikið við kennarann minn. Hún var að segja mér frá spillingarmáli sem kom upp fyrir hálfu ári eða svo. Nýr lögreglustjóri í Guatemalaborg fór að rannsaka spillingu í stærsta fangelsinu í borginni. Það sem út úr þeirri rannsókn kom er með ólíkindum. Fimmtán fangar höfðu látið reisa glæsileg einbýlishús innan fangelsismúranna með einkaleikfimisölum, meðal annars. Þeir höfðu vopnaða verði um húsin (munið að þetta er innan fangelsismúranna!) og kröfðu hina fangana um 50 quetzales á mánuði fyrir vernd. Þeir völdu sér konur úr hópi eiginkvenna hinna fanganna og kröfðust þess að þær kæmu til þeirra og svæfu hjá þeim áður en þær heimsæktu eiginmennina, annars myndu þeir láta drepa þá og stóðu við það ef þær brugðust. Þeir voru með “rekstur” utan múranna en þó einnig innan múranna því að þar voru þeir voru með verkstæði þar sem þeir tóku við stolnum bílum og létu breyta þeim áður en þeir voru fluttir aftur á götuna og seldir! Lögreglustjórinn lét gera áhlaup á þetta hverfi innan fangelsins og kom til skotbardaga þar sem 8 menn féllu. Jarðýta var sett á einbýlishúsahverfið og það jafnað við jörðu en “fínu” fangarnir fluttir í einangrun. Nú er ljóst að fangelsisstjórnin hlýtur að hafa verið með í ráðum og ekki ólíklegt að þeim og fjölskyldum þeirra hafi verið hótað öllu illu ef “starfsemin” fengi ekki að hafa sinn gang.
Hér í Guatemala hafa margir skrítnir gaurar sest að í gegnum tíðina. Á heimilinu þar sem Scott og Anne búa er Bandaríkjamaður sem þar er búinn að vera í 12 ár. Hann kom víst fyrst til þess að læra spænsku en ákvað svo að þarna vildi hann lifa í ellinni því að hann er eftirlaunamaður. Fyrir fullt fæði og húsnæði hjá fjölskyldunni borgar hann sem semsvarar um 20 þús. kr. á mánuði. Eftirlaunin endast sennilega vel þannig. Hann situr í öndvegi við matarborðið og fjölskyldan er afskaplega hrifin af honum. Tími hans fer að mestu í lestur en þó fer hann á hverjum degi á Macdonalds til að fá sér kaffi vegna þess að honum finnst kaffið gott þar og vegna þess að hann hefur gaman af að hlusta á aðra Bandaríkjamenn tala um hve fallegt sé að sjá eldfjallið, Volcan Agua, bera við himin fyrir enda götunnar. Hann er mikill besserwisser og það er sama hvert umræðuefnið er, hann veit alltaf betur en aðrir.
Annan furðulegan náunga frá Oregon hittum við í bílnum á leiðinni frá Atitlan vatni á sunnudaginn. Hann kvaðst vera altalandi á spænsku og geta talað á spænsku um allt frá andlegum málefnum til stjórnmála og umhverfismála. Hann sagðist vera lærður trúður og ætlar að koma á næsta ári með kvikmyndatökulið til að gera heimildarmynd um trúð sem ferðast ofan úr fjöllunum til Guatemalaborgar og lýsa þannig mismunandi aðstæðum fólks. Síðan ætlar hann að setja á stofn fjölda spænskuskóla og gistihúsa í Kolombíu. Hann hafði skoðun á öllu, allt frá hlýnun jarðar til stríðsins í Írak, hafði lausnir á þessu öllu á reiðum höndum. Sagðist hafa alið upp fimm systkini sín og farið létt með. Ekki mikið mál að ala upp börn.
Í frímínútunum í morgun vorum við Ásta að spjalla lítillega við trúboðahjónin, Paulu og Robert, sem ég hef nefnt áður. Hann var að segja frá því þegar hann og hópur annarra trúboða kom hingað til lands fyrir nokkrum árum. Hver um sig var með tvær stórar töskur, aðra með eigin farangri, en hin var full af lyfjum og öðrum sjúkrahúsvörum. Töskurnar þeirra birtust hins vegar ekki á færibandinu. Honum sagðist svo frá: “Ég sneri mér þá að manninum frá trúboðsmiðstöðinni sem var að taka á móti okkur og spurði hann: ‘Er þetta verk Satans eða er þetta vilji Guðs?’ því að sjálfur vissi ég það ekki”. Hann taldi að þetta væri vilji guðs. Svo lýsti Robert því hvernig allur farangurinn skilaði sér eins og fyrir kraftaverk í borgina þar sem þau voru við störf og mátti skilja á því að þar með hefði sannast að þetta hefði verið vilji guðs.
Í einhverju samtalinu kom fram að þau eiga fjögur börn, það yngsta 18 eða 19 ára, og einn sonurinn er rafmagnsverkfræðingur. Það tók þau fjögur ár að taka þá ákvörðun að gerast trúboðar í fullu starfi. Þau eru bæði sest í helgan stein en hann var áður opinber starfsmaður, hafði umsjón með nokkrum þjóðgörðum í Michigan, en hún var skólaritari.
Þessi hjón gefa sig alltaf á tal við okkur þegar við erum nálægt þeim og við finnum alveg að þau brenna í skinninu að spyrja okkur um trú okkar. Á morgun, fimmtudag, er síðasti kennsludagur, svo að það er síðasta tækifærið þeirra! Þau fara heim um helgina en koma aftur í maí og verða þá í spænskunámi hér í 6 vikur áður en trúboðsstarfið hefst.
Síðasti skóladagur er á fimmtudegi, skírdag.
Lifið heil!
posted by PH at 9:29 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home