Græðgi eða Hæg heimför

Föstudagur, 13. apríl 2007

Tókum því rólega í dag. Fórum í fasteignasöluna sem hafði milligöngu um leiguna á íbúðinni. Margarita Olson, sem ég hafði verið í tölvusambandi við á sínum tíma, reyndist ekki vera af norrænum uppruna, eins og nafnið benti til, heldur var hún nánast hreinræktaður indjáni sem talaði ágæta ensku. Hún sagði okkur að Gladys okkar Gonzales, leigusalinn okkar, hefði fengið fyrirframgreiðsluna og hefði haft samband við sig því að hún ætlaði að endurgreiða hana á laugardeginum áður en við færum. Fyrirframgeiðslan var öryggisgreiðsla, sem var jafnhá sjálfri leigunni en greidd með bankamillifærslu fyrir 3 mánuðum. Ég greiddi svo leiguna um leið og við komum, svo að hún var með tvöfalda leigu í ávöxtun um nokkurt skeið. Við létum þetta gott heita, en þetta er annað kerfi en var við lýði í Sydney, þar sem sérstök skrifstofa hélt utan um fyrirframgreiðsluna og hefði maður valdið skemmdum á íbúðinni hefði leigusalinn getað krafist bóta af fyrirframgreiðslunni.

Um kvöldið fórum við svo að borða á Maison Panza Verde sem er einn fínasti veitingastaðurinn í Antigua í næst næsta húsi við okkur. Þar var lifandi tónlist undir stjórn eins aðalmannsins úr Buena Vista Social Club, kúbersku hljómsveitinni sem gerð var fræg fyrir nokkrum árum. Sá hefur nú verið búsettur í Antigua í nærfellt 10 ár. Góður matur og góð tónlist.


Laugardagur, 14. apríl 2007

Héldum áfram að láta ýmislegt eftir okkur. Borðuðum til dæmis morgunverð á Antigua Hotel þar sem umhverfið er alveg stórkostlegt með Volcan Agua í bakgrunni. Rétt fyrir hádegi hittum við Gladys sem sagðist aðspurð ætla að borga okkur fyrirframgreiðsluna síðar í dag í QUETZALES!!! Við vorum fljót að benda henni á að það gengi ekki því að við gætum aldrei fengið quetzales skipt í banka á Íslandi. Hún sagðist hafa fengið fyrirframgreiðsluna í quetzales á sínum tíma (þótt ég hafi auðvitað greitt í dollurum á netinu). Það kom dálítið á hana að þurfa að greiða í dollurum en hún sagðist ætla að ganga í það að skipta yfir í dollara en það væri erfitt. Og það er reyndar alveg rétt hjá henni. Ég hafði einmitt reynt daginn áður að taka út dollara sem undirbúning fyrir ferðina um Bandaríkin en ekki tekist. Ég hafði hins vegar greitt henni leiguna í dollurum að hennar kröfu en hún hafði greinilega ekki geymt dollaraseðlana.

Við skruppum í bæinn í tvígang og keyptum hitt og þetta smálegt til minningar um dvölina í Guatemala. Þess á milli tókum við því rólega, sátum og lásum bækur um það hvernig Bandaríkin hafa skipt sér af stjórnmálum í Guatemala undanfarin 100 ár, m.a. stjórnuðu þeir byltingu hér árið 1954 til að vernda hagsmuni bandarískra fyrirtækja og hafa haldið uppi einræðisherrum en barist gegn lýðræðisöflum.

Skömmu eftir að við komum til Antigua bauðst Gladys til að panta hótelherbergi við flugvöllinn í Guatemala City síðustu nóttina og útvega okkur bíl og bílstjóra þangað. Um morguninn sagði hún okkur að bíllinn kæmi milli 4 og 5 um eftirmiddaginn. Við vorum því komin heim í tæka tíð fyrir kl 4 og biðum eftir Gladys, sem ætlaði að borga okkur fyrirframgreiðsluna, og bílnum. Klukkan var orðin rúmlega 17 þegar Gladys mætti á staðinn og sagðist þá mundu borga fyrirframgreiðsluna eftir 15 mínútur. Bíllinn kæmi svo kl. 18:30. Svo kom Gladys kl. 17:30 og fór að telja fram dollaraseðlana. Það voru 500 dollarar og svo 120 quetzales að auki sem hún hefði ekki getað skipt yfir í dollara. Svo kæmu 50 dollarar fyrir hótelið síðustu nóttina, sem hún væri búin að borga, 35 dollarar fyrir aksturinn frá Antigua til hótelsins og loks 5 dollarar fyrir aksturinn frá hótelinu á flugvöllinn. Ég benti henni þá á að ég hefði greitt 850 dollara í fyrirframgreiðslu og að kröfu fasteignasölunnar hefði ég greitt allan bankakostnað svo að öll fyrirframgreiðslan hefði borist óskert. Hún dró þá fram miklu lægri tölu (í quetzales) sem hún sagði að hefði verið lögð inn á sinn reikning sem fyrirframgreiðsla. Á þessu stigi vorum við ekki í sérstaklega sterkri aðstöðu svo að niðurstaðan varð sú að við hefðum bæði samband við fasteignasöluna eftir helgina og síðan greiddi hún það sem upp á vantaði með bankamillifærslu. Við stukkum svo yfir götuna til að fá okkur matarbita því að við höfðum engan áhuga á að ganga um götur í Guatemala City í leit að matsölu. Þar var margt um manninn svo að við pöntuðum okkur bara ommelettu til að spara tíma og báðum um að afgreiðslunni væri hraðað. Það var gert og við til baka, sóttum allar okkur töskur og komum okkur fyrir framan við hliðið til að bíða eftir bílnum. Túristabússarnir eru venjulega alltaf á réttum tíma svo að við gerðum ráð fyrir að þessi bíll yrði það, enda borguðum við næstum tvisvar sinnum meira fyrir hann en túristabúss. En við biðum og biðum og biðum. Ég var búinn að afhenda Gladys símann sem ég hafði leigt af henni svo að ég gat ekki hringt í hana til að spyrja hvað væri í gangi.

Þegar klukkan var orðin hálfátta fórum við aftur inn með töskurnar og ákváðum að bíða þar. Við vorum varna búin að koma okkur fyrir þar þegar flautað var frekjulega fyrir utan hliðið. Ég opnaði. Þá var þar stór jeppi með þrem stelpum. “Við eigum að keyra ykkur til Guatemala City,” sagði sú við stýrið. Við drösluðum þá töskunum aftur út og inn í bílinn. Við bentum á að við hefðum beðið í rúman klukkutíma. “Já, við vorum að ganga í parkinum og gleymdum okkur,” sagði sú í aftursætinu, sem sat við hliðina á Ástu. Í ljós kom að stelpurnar tvær í framsætinu voru bróðurdætur Gladysar en sú í aftursætinu vinkona þeirra. Því var ljóst að þær höfðu ekki leyfi til að aka með farþega fyrir greiðslu. Ásta sagðist þá vona að þær keyrðu varlega því að við værum örugglega ekki tryggð í þessum bíl. Þá hlógu þær allar alveg ógurlega og bílstjórinn sagði okkur að kvíða engu. Ekkert mundi koma fyrir. Síðan var þrælleiðinleg guatemalísk tónlist sett á fullt og þær sungu misjafnlega falskt undir milli þess sem þær sögðu hver annarri partísögur (á spænsku, auðvitað) með viðeigandi hlátrasköllum.

Þegar við komum að hótelinu (sem var ómerkt og falið bak við hlið og var aðallega bílaleiga) spurðum við hvernig við kæmumst á flugvöllinn morguninn eftir. Stelpan sagði að við hringdum bara í leigubíl, það kostaði ekki nema 2 dollara. Við sögðumst þegar vera búin að borga fyrir bílferð á flugvöllinn (5 dollara!). Þá sagði hún að hótelið mundi þá sjá um að borga fyrir leigubíl. Svo sagði ég bílstjóranum að næst þegar hún tæki að sér að aka farþegum fyrir greiðslu skyldi hún mæta á réttum tíma. Þá fór hún eitthvað að babla um að hún væri ekki með úr og hefði ekki náð í pabba sinn í símanum og þar fram eftir götunum. Og við gætum að minnsta kost sagt takk!! Við neituðum bæði að þakka og bentum á að við hefðum borgað heilmikið fyrir ferðina. Þegar Ásta nefndi tónlistina stökk hún upp í bílinn og spændi upp malbikið í burtu! Það er augljóst að þarna voru algjörlega spilltir yfirstéttarkrakkar á ferð.

“Hótelið” var afskaplega einfalt, svo að ekki sé meira sagt. Þó var herbergið hreint. Engin handklæði voru í herberginu en það reyndist vera gleymska starfsmannsins sem var ósköp þægilegur. Við spurðum hann hvað svona herbergi kostaði. Það reyndist vera 30 dollarar nóttin. Gladys var sem sé að smyrja 20 dollurum á herbergið og svo hefur hún ábyggilega ekki ætlað að borga stelpunni fyrir aksturinn. Við hefðum getað fengið ferðina og hótelið fyrir 50 dollara samtals + 2 dollara í leigubíl á flugvöllinn. En við borguðum Gladys 90 dollara fyrir þetta! Svona græðgi boðar ekki gott. Hún á eftir að læra að öll viðskipti byggjast á gagnkvæmu trausti.

Við ákváðum að fara að sofa kl. 10 því að við þurftum að vakna fyrir kl. 6 um morguninn. Fyrsta hálftímann gelti sinnisveikur hundur skammt frá glugganum nánast samfellt. Þá tók hann sér hálftíma hlé en svo tók hann 5-10 mínútna rokur á ca hálftíma fresti næstu klukkutímana. Þegar hundurinn gerði hlé á geltinu heyrði ég í moskítóflugu við eyrað á mér. Við kveiktum þá ljósið og ruðum okkur í moskítófælukremi. Ásta heyrði einu sinni í flugunni eftir þetta en svo gátum við sofnað. Hún náði samt að stinga okkur bæði þegar leið á nóttina – við urðum vör við það daginn eftir. Um þrjúleytið vaknaði ég við að flugumferð var hafin við flugvöllinn sem var alveg við hliðina á hótelinu. Þó var dálítið á milli lendinga og flugtaka þannig að maður náði að sofna á milli. Klukkan hálffjögur byrjaði haninn í næsta húsi að gala. Hélt því áfram um skeið en mér tókst að sofna út frá því þótt hann virtist vera í mútum.


Sunnudagur, 15. apríl

Fórum á fætur kl. 5:40 og vorum komin í morgunmat kl. 6. Hann var einfaldur, “continental breakfast” eins og þeir kalla hann. Leigubíllinn var kominn kl 6:30 og eftir fáeinar mínútur vorum við komin á flugvöllinn, tveim tímum fyrir brottför. Röðin var löng og við uppgötvuðum að við vorum með þeim síðustu til að mæta í þetta flug. Eftir klukkutíma í biðröð komumst við að borðinu til að tékka inn. Þá kom í ljós að búið var að fella niður flugið frá Dallas til Boston. Stúlkan var ósköp hjálpleg en það tók sinn tíma að athuga hvort hægt væri að breyta fluginu þannig að við næðum flugvél til Íslands annars staðar í Bandaríkjunum en frá Boston. Þetta tók næstum því hálftíma og að lokum var ákveðið að tékka bara farangurinn til Dallas og reyna að bjarga málunum þar. Hún gat hins vegar ekki látið okkur fá ákveðið sæti í vélina vegna þess hversu sein við vorum og merkti farangurinn sem “standby” því að flugið var yfirbókað og við síðust að tékka inn! Hún sagði okkur að okkur yrði úthlutað sæti þegar við kæmum að brottfararhliðinu. Þegar þessu var lokið áttum við eftir að borga brottfararskattinn og fara í gegnum öryggisleit áður en við kæmum að brottfararhliðinu. Við vorum svo með þeim síðustu (það voru 3 á eftir okkur) sem fengu sæti en nokkrir komust ekki með vélinni.

Þegar lent var til Dallas kom í ljós að ein taskan hafði ekki komið með. Þetta var lítil taska og í henni voru bara bækur (m.a. kennslubækur og orðabækur í spænsku) og bæklingar svo að skaðinn var ekki mjög mikill. Það tók samt sinn tíma að fylla út viðkomandi eyðublöð. Síðan fórum við að borði American Airlines til að athuga hvort hægt væri að breyta fluginu þannig að við kæmumst áfram samdægurs til Íslands, annað hvort um bandaríska eða evrópska flugvelli. En það gekk ekki. Maðurinn sem afgreiddi okkur var samt hinn elskulegasti og breytti fluginu þannig að við ættum að komast heim á þriðjudagsmorgni. Jafnframt lét hann okkur fá “voucher” fyrir hótelherbergi við flugvöllinn, þótt okkur skyldist reyndar að flugfélögin telji sig ekki ábyrg þegar flug er fellt niður vegna veðurs. Hér erum við nú, mjög gott hótel, fínt herbergi.

Við byrjuðum á því að fara á veitingahús hótelsins til að fá okkur hádegisverð. Við biðum nokkra stund án þess að fá þjónustu. Að lokum kom þó starfsmaður sem baðst afsökunar á lélegri þjónustu sem stafaði af því að veitingasalnum væri lokað kl 14 (klukkan var 14:30). En það breytti ekki því að við fengum afgreiðslu. Fín þjónusta.

En við förum sem sé heimleiðis á morgun, mánudag, og lendum á þriðjudagsmorgni.

Lifið heil!