Allra, allra síðasta bloggið frá Svíþjóð

Sit hérna í flughöfninni á Arlanda og hef ekkert betra að gera en að vafra á netinu. Er að spara Newswwek fyrir flugvélina. Sennileg les þetta enginn því að ég er búinn að tilkynna svo rækilega að ég muni ekki blogga í bráð.

Kom mér af stað á réttum tíma í morgun en datt í hug að taka lestina í staðinn fyrir flugrútuna hingað. Helmingi dýrara en ósköp þægilegt að líða áfram í nýtískulest á 200 km hraða án þess að stoppa á leiðinni.

Fékk mér brauðsneið með rækjum og reyktum laxi (ásamt rauðvínsglasi) þegar ég kom hingað því að morgunmaturinn var ekki upp á marga fiska - hrökkbrauð með örlitlu sméri og sultu. Restin úr ísskápnum. Held ég hafi skilið þokkalega við en Rita verður að losa mig við notuðu rafhlöðurnar sem þráðlausa músin mín át upp af mikilli lyst undanfarnar vikur.

Hlakka til að komast heim - þetta er orðið ágætt. Ég minnist þess þegar ég var í Ófeigsfirði forðum að u.þ.b. 6 vikna samfelld vinnutörn er alveg mátulegt. Næst þegar ég verð í þessari aðstöðu að fara einn í sabbatical hugsa ég að ég haldi mig við 6 vikur. Eftir það minnkar framleiðnin.

Nú verður kallað inn í flugvél eftir ca hálftíma og læt ég því staðar numið í bili.

Lifið heil!

Stutt í heimferð

Þetta verður sem sé síðasta bloggið héðan frá Svíþjóð.

Fór út á krá í gærkvöldi með Anders og Gunnari. Hvorki Kerstin né Peter komust. Kerstin var að leika handbolta og Peter inni-bandí. Þetta keppnisíþróttafólk er alltaf til vandræða!

Fengum okkur steik og franskar á kránni, fyrir utan auðvitað Guinness og fleira. Áttum, held ég, ágæta stund saman og gott að Gunnar kynnist Anders. Við borðuðum líka saman í hádeginu í dag ásamt Peter. Peter er fuglamaður eins og Gunnar þótt hann sé ekki jafnheltekinn af söfnunaráráttu. En mér skilst að þeir ætli saman í fuglaskoðun einhvern tíma á næstunni. Gunnar var vitaskuld með óskalista yfir fugla sem hann vill sjá meðan hann er hérna.

Mér varð ekki mjög mikið úr verki í dag. Hugurinn var lagður af stað heim og ég fór snemma úr deildinni. Var kominn í íbúðina klukkan hálfsex. Setti grænmetis lasagna í ofninn og fór að pakka. Það tók svo sem ekki langan tíma enda þurfti lítið að velta því fyrir sér hverju ætti að pakka og hverju ekki. Taskan er allvel troðin enda hafa bæst við tvær bækur og tvær skyrtur. Mig minnir að ég hafi hent einu götóttu sokkapari (Ásta neitar að stoppa í sokka) fyrir nokkrum vikum og svo tók Inga heim með sér gönguskóna og sandalana mína. Þetta verður því ósköp svipað og þegar ég kom.

Enn er milt veður. Reyndar mjög gott veður. Rakt en ekki rigning, 6-7°C. Mér sýndist þó á veðurkortinu í sjónvarpinu áðan að það gæti rignt á morgun. En ég finn nú ekki fyrir því nema rétt á meðan ég bíð eftir strætó í fyrramálið. Ætla að taka vagninn kl. 9:56 til Slussen, svo neðanjarðarlest til T-Centralen og loks flugrútuna til Arlanda. Miða við að verða kominn þangað kl. 11:20, tveim tímum fyrir brottför.

Læt þetta nægja í bili. Næsta blogg verður frá Guatemala í lok mars 2007!!!

Lifið heil!

Góður gestur

Næstum því vika er liðin síðan ég skrifaði síðast. Það var á þriðjudaginn var. Ekkert minnisvert gerðist á miðvikudag. Á fimmtudag fundaði ég með Bodil, fyrrum nemanda Anders, um efni sem kemur til greina að skrifa sameiginlega grein um: samanburð á félagskerfi melrakka á Íslandi og í Svíþjóð. Einhvern veginn grunar mig að einhver bið verði á því að þeim plönum verði hrint í framkvæmd enda hvorki á forgangslista hjá henni eða mér.

Nina Eide kom frá Noregi um á miðvikudagsmorgni og við hittumst eftir hádegi til að ræða ýmsa hluti. Hún er nýkomin aftur til starfa hjá NINA en hún var búin að vera í leyfi þaðan í 18 mánuði sem landvörður í Dofrafjöllum. Nú þarf hún að komast aftur inn í rannsóknahugsunarhátt. Hana langar til að halda áfram með verkefni sem hún byrjaði á fyrir nokkrum árum og byggðist á þeirri kenningu sem við David Macdonald settum fram í grein árið 1992, að rauðrefurinn hafi meiri háttar áhrif á útbreiðslu tófunnar. Þetta er reyndar almennt viðurkennt núna en Ninu langar til að vinna betur úr gömlum rauðrefaveiðigögnum.

Á fimmtudagskvöldið voru flestir komnir sem áttu að vera á SEFALO+ fundinum á föstudegi og farið var út að borða. Meðal þátttakenda var ung kona frá Norrbotten, Anna Karen, sem ég hafði reyndar hitt á fundi í Meråker í Noregi í fyrra. Hún talar alveg ótrúlega góða íslensku en hún var í 6 mánuði á Stóra-Núpi á Íslandi fyrir nokkrum árum. Áhugakona um hesta. Auk þess talar hún finnsku svo að hún á ekki í vandræðum á norrænum fundum! Þarna var líka Heikki Henttonen frá Finnlandi, náungi sem ég er búinn að þekkja í meira en 20 ár – ótrúlega fjölhæfur maður. Upphaflega stofnvistfræðingur en er líka orðinn sérfræðingur í veirufræði og sníkjudýrafræði. Alls vorum við 11 saman í kvöldmatnum. SEFALO+ borgaði.

Fundurinn hófst svo kl. 9 á föstudagsmorgni. Eins og verða vill var farið hægar yfir en ráð var fyrir gert og því voru nokkrir dagskrárliðir eftir þegar komið var fram að hádegi. Eftir hádegi voru fluttir 4 fyrirlestrar og hafði ég heyrt tvo þeirra áður en þar voru nemendur Anders að verki. Auk þess voru tveir fyrirlestrar frá Noregi. Mér hafði tekist að koma mér undan því að halda fyrirlestur því að það hefði þýtt töluverða vinnu og ég vildi frekar verja tímanum til annars, þ.e. greinaskrifa. Þegar fyrirlestrunum lauk var haldið áfram með þá dagskrárliði sem ekki hafði tekist að ljúka um morguninn. Þessu var öllu lokið um kl. 15:30, einum og hálfum tíma eftir áætlun.

Ég flýtti mér niður í bæ því að engin önnur en Inga systir var mætt í bæinn og var að skoða sig um á Drottningargötu og nágrenni. Við hittumst fyrir utan Åhlens án nokkurra vandkvæða og héldum heim í íbúðina. Þar náði hún að hvíla lúin bein í 2 klst eða þar um bil áður en haldið var aftur í bæinn. Tókum strætó til Slussen og gengum þaðan niður í Gamla Stan. Rákumst þar á mjög sérstakan og skemmtilegan matsölustað (sem ég man auðvitað ekki hvað heitir – surprise, surprise) en var bæði vínkjallari og matsölustaður. Þar fengum við okkur frábæra hreindýrasteik. Fengum okkur einhvern eftirrétt (gegn betri vitund) sem við vissum eiginlega ekki hver var, en tekið var fram á matseðlinum að hann væri frá því snemma á síðustu öld og kominn væri tími til að hann fengi uppreisn æru. Þar sem við systkinin erum sammála um að allir eigi rétt á öðru tækifæri varð þessi eftirréttur fyrir valinu. Inga getur örugglega sagt þeim, sem áhuga hafa, nákvæmlega hvaða hráefni voru í þessum eftirrétti en það get ég ekki. Hins vegar var stjörnuljósum stungið ofan í glösin og vakti þetta því töluverða athygli á nærliggjandi borðum. Svo óheppilega vildi til að stjörnuljósið í glasi Ingu hallaðist utan í glasbarminn áður en slökknaði á því með þeim afleiðingum að glasið sprakk! Hún ákvað að kvarta ekki – fannst nóg komið af kaloríunum. Ég fékk hins vegar að njóta kaloríanna án vandkvæða.

Á laugardeginum sváfum við út. Ég svaf á svefnsófanum í stofunni og því gat ég unnið á tölvunni um morguninn og horft á CNN án þess að trufla Ingu sem þurfti á hvíldinni að halda. Eftir hádegi fórum við í bæinn. Byrjuðum ryendar á því að ganga meðfram vatninu að veitingastað þar sem við fengum okkur “brunch”. Tókum svo strætó til Slussen. Gengum þaðan inn í Gamla stan og skoðuðum í búðir og búðarglugga. Lengst stoppuðum við í verslun sem tyrknesk fjölskylda rak. Þar var “hlutur” (segi ekki nánar hvað það var) sem mér fannst koma til greina að gefa Ástu í jólagjöf en það var svo megn og stæk svitalykt af Tyrkjapabbanum að ég hélst ekki við inni í versluninni og fékk nánast ógeð á öllu í versluninni fyrir bragðið. Aumingja dætur hans sem unnu þarna líka! Inga lét sig hins vegar hafa það þótt hún fyndi lyktina og endaði með eyrnalokka handa sjálfri sér.

Það má taka það fram að Inga kom til Stokkhólms harðákveðin í því kaupa EKKERT í ferðinni. Þegar ég hitti hana á föstudaginn var hún búin að vera ein síns liðs og eftirlitslaus í 2-3 klukkustundir í miðbænum og þegar búin að kaupa slatta af diskum o.fl. í setti sem hún á og er hætt að framleiða. Ekki er hægt að álasa henni fyrir það. Fyrir utan eyrnalokkana sem hún keypti af Tyrkjanum náði hún að kaupa nokkrar jólagjafir um helgina, algjörlega fyrirhafnarlaust, sem er meira en hægt er að segja um mig. Af hverju get ég ekki keypt jólagjafir svona fyrirhafnarlaust eins og hún? Fyrirhafnarlaust – það er alveg rétt. En það tekur auðvitað tíma. Sem betur fer vorum við ekki í tímahraki. Ég er ekki að segja þetta til að hneykslast á henni systur minni (það er alveg satt, Inga!). Í rauninni öfunda ég hana af þessum hæfileika. Ólíkt henni taka jólagjafakaup mín yfirleitt ekki mikinn tíma en það er svo sannarlega ekki fyrirhafnar-, angistar- eða áhyggjulaust af minni hálfu.

Þegar leið á daginn gengum við upp eftir Drottningargötu og stoppuðum á “lókal” barnum mínum frá því þegar ég bjó í Författarnas Hus í desember 2005. Mikið rosalega var gott að setjast niður eftir allt röltið! Ákváðum síðan að kíkja aðeins eftir götunni og rákumst þá á alveg frábæran “uppastað” þar sem við borðuðum. Hann heitir einfaldlega “Grill” en því miður man ég ekki númerið við Drottninggötu en það er rétt ofan við 100. Fyrir utan það að maturinn var góður voru réttirnir einstaklega frumlegir og fallegir. Við vorum reyndar heppin að fá sæti svona á laugardagskvöldi.

Í gær, á sunnudegi, skruppum við í mjög skemmtilega siglingu hérna á firðinum. Tók tæpa klukkustund. Síðan röltum við um bæinn, skoðað á jólamörkuðunum o.s.frv. Borðuðum um kvöldið á Sushi stað. Drukkið sake o.s.frv. Bæði gott og gaman.

Í morgun fór Inga svo út á flugvöll og flaug heim. Ég fylgdi henni að flugrútunni en fór síðan í deildina. Í hádeginu kom Gunnar Hallgrímsson, nemandi minn og við fórum að borða með Anders. Gunnar er hér á námskeiði í viku en svo verður hann áfram í tvær vikur við mælingar á eggjaskurnum sem hann safnaði á Íslandi í sumar. Annað kvöld er meiningin að fara út að borða með Anders og Kerstin og vonandi komast Gunnar og Peter, nemandi Anders, nmeð okkur.

Jæja, þetta er orðið allt of langt. Best að hætta. Kannski verður þetta síðasta bloggið héðan frá Stokkhólmi?

Lifið heil!

Draumórar og martraðir

Það hefur ekkert merkilegt gerst síðan ég skrifaði síðast á laugardaginn. Ég var heima að vinna á sunnudaginn en fékk mér þó góðan göngutúr í nágrenninu seinnipartinn.

Í gær, mánudag, var kennslufundur um sauðeyjarféð. Ágætt eins og fyrri daginn. Í dag var bara venjulegur vinnudagur í deildinni. Er enn að reyna að bæta fyrri greinina og vona að ég sé nú að verða búinn með hana. Ætla að reyna að taka dálítinn skurk í þeirri seinni áður en ég fer heim.

Á föstudaginn verður fundur í SEFALO+ verkefninu (þar sem ég er formlega ráðgjafi verkefnisins). Honum á að ljúka um kl. 14 eftir hádegi en síðastir á dagskrá eru nokkrir fyrirlestrar. Nina Eide hin norska á að halda fyrirlestur meðal annarra en hugsanlegt er að hún gangi úr skaftinu og er Anders búinn að biðja mig um að hlaupa í skarðið ef svo fer. Ég samþykkti það en það kemur væntanlega í ljós á morgun. Ég mun byggja á fyrirlestrinum sem ég hélt á fimmtudaginn í Tovetorp en þarf að stytta hann verulega því að ég hef korter núna en klukkutíma síðast!

Annars kemur Nina Eide hingað á fimmtudaginn og við munum hafa smáfund ásamt Anders. Ég er líka búinn að bóka fund með Bodil Elmhagen, fyrrum nemanda Anders, þennan dag. Á fimmtudagsköld eiga allir að vera komnir sem verða á föstudagsfundinum og þá verður farið út að borða.

Mig dreymdi skrítinn draum í nótt. Ákvað að reyna að muna hann því að venjuleg gleymi ég öllum draumum jafnóðum. Mér fannst ég vera að keyra bíl og ákvað af einhverri ástæðu að taka 180° beygju á malbikuðum vegi. En þá kemur í ljós að það er hálka á veginum. Bíllinn nær að vísu að snúast 180° og fara yfir á hinn vegarhelminginn en rennur áfram út á hlið inn í smáútskot þar sem er einhvers konar glingurverslun. Þar skellur bíllinn utan í litla styttu sem stendur fyrir utan verslunina. Þetta var einhvers konar Búddalíkneski nema hvað Búdda stóð uppréttur og var ekki feitur með krosslagaðar lappir eins og er svo algengt. Styttan skemmdist, það brotnaði lítillega út úr höfðinu á henni, við munninn. Út úr versluninni kemur ungur maður og ég útskýri fyrir honum hvað hafi gerst og býðst til að kaupa styttuna. Jú, það var allt í lagi. Þúsund kall, sagði hann. Mér fannst það eitthvað dýrt en hugsaði með mér að það borgaði sig ekki að vera að rífaast yfir þessu. Ég var auðvitað að flýta mér eins og venjulega.

Í því bili kemur verslunareigandinn út. Það var enginn annar en Árni Johnsen! Hann segir að ég verði endilega að fá jólaseríu í kaupbæti. Mér fannst það bara hið besta mál. Hann lét þá taka saman einhvera risastóra jólaseríu og pakka henni inn. Hún var svo stór að ég var ekki viss um að koma henni inn í bílinn.

“Þetta verða þá fimm milljónir,” segir Árni.

“Fimm milljónir?” segi ég.

“Á mánuði,” segir Árni.

“Á mánuði?”

“Já, heldurðu að það sé ekki kostnaður við að senda menn mánaðarlega til að kveikja á seríunni?” segir Árni.

Ég fór eitthvað að malda í móinn en þá hallar Árni sér í öllu sínu veldi yfir mig, þefar ógurlega og segir: “Heldurðu að ég viti ekki að þú varst að keyra fullur? Þú kemst ekkert upp með að brjóta hér styttur fyrir mér ef þú vilt ekki ganga til samninga við mig! Þá er það bara löggan og Kvíabryggja, góði minn!”

Við þetta vaknaði ég og hvernig sem ég reyndi, tókst mér ekki að sofna aftur til að svara Árna Johnsen fullum hálsi eins og ég hefði þó viljað gera.

Hér eru því tvær spurningar:

1) Hvað táknar þessi draumur?
2) Hverju hefði ég átt að svara Árna?

Lifið heil!

Ekkert að frétta

Já, þetta verður stutt. Það er sem sé ekkert að frétta. Svaf vel út í morgun. Er búinn að vera að heima að myndast við að vinna fyrir utan stutta ferð niður í Sickla köpkvarter að kaupa nauðsynjar.

Annars er ég búinn að vera að horfa á þátt á Discovery um Brasilíu með öðru auganu. Skemmtilegur og fróðlegur þáttur. Hún Maja, vinkona okkar, hefði þurft að sjá hann áður en hún fór þangað um daginn til nokkurra mánaða dvalar.

Ég gleymdi að nefna það í gær að á fimmtudagskvöldið var einhver svo sniðugur að koma með fartölvuna sína inn í matsalinn (eftir matinn) til að gá hverjir hefðu fengið styrk frá FORMAS, sem er rannsóknarsjóður þeirra Svía, sambærilegur við RannÍs á Íslandi, en upplýsingar um styrkþega voru settir á netið þá um kvöldið. Í ljós kom að hlutur dýrafræðideildarinnar var mjög rýr, sem mun setja strik í reikninginn fyrir deildina á næsta ári því að deildin tekur töluvert "overhead". Anders hafði sótt um 20 milljóna króna styrk á ári til þriggja ára og fékk ekki. Ég spurði hvort upphæðin hefði ef til vill verið of há til að hann fengi styrkinn. Hann taldi þetta hafa vera ósköp hóflega umsókn. Af einhverri ástæðu hafði grasafræðideildin komið vel út úr umsóknarferlinu. Kannski grasafræði verði næsta tískufagið í Svíþjóð.

Menn létu þetta greinilega töluvert fá á sig og eldri kynslóðin var fremur niðurdregin þarna um kvöldið. Nemendurnir voru hins vegar kátir enda flestir búnir að flytja sína fyrirlestra og vildu halda upp á það, auk þess sem niðurstöðurnar í ár munu koma lítið við þeirra eigin verkefni.

Svona er lífið!

Lifið heil!

Blóðbað

Jæja, þá er blóðbaðið á enda.

Blóðbaðið í Tovetorp er kennt við blóðbaðið mikla í Stokkhólmi haustið 1520 þegar Kristján II (Danakonungur og að eigin dómi Svíakonungur líka) bauð helstu fyrirmönnum og fyrrum andstæðingum sínum í Stokkhólmi og nágrenni til veislu í tilefni af vígslu sinni til konungs, lét síðan dæma gesti sína á nokkrum klukkustundum fyrir trúvillu og ýmist hálshöggva eða drekkja þeim næstu daga (sjá nánar: http://en.wikipedia.org/wiki/Stockholm_Bloodbath). Ég sé alveg tiltekinn íslenskan stjórnmálamann í sömu aðstöðu! Hann hefði breytt eins!

Þar er til að taka að ég fékk far með manni að nafni Olle Leimar suður til Tovetorp fyrir hádegi á miðvikudaginn. Anders var á fundi í Meråker í Noregi þannig að hann komst ekki fyrr en um hádegi á fimmtudegi. Með í för í bíl Olle Leimar voru tveir kennarar við deildina sem ég hafði séð svona út undan mér undanfarnar vikur en aldrei talað við. Þeir sögðust báðir muna eftir fyrirlestri sem ég hefði haldið við deildina einhvern tíma í fyrndinni. Ég man eftir því að hafa haldið fyrirlestur þarna einu sinni – ætli það séu ekki nærri 20 ár síðan! Þá man ég að ég var í splunkunýjum fyrirlestrasal sem var með sjálfvirkum gardínum fyrir gluggunum sem drógu gluggatjöldin fyrir þegar sólin skein. Svo óheppilega vildi til að þá var hálfskýjað og gluggatöldin voru alltaf á fleygiferð þegar sólin ýmist fór á bak við ský eða dró frá sólu, með viðeigandi hávaða. Þeir hljóta að vera búnir að laga það.

Við komum í tæka tíð í hádegismat til Tovetorp. Mér var vísað í annað af tveimur fyrirlesaraherbergjum með öllum þægindum nema mini-bar. Síðan í hádegismat og svo byrjaði ráðstefnan. Fyrst til að tala var bresk (mjög bresk – þið vitið: vantaði á hana hökuna o.s.frv) kona sem reyndar er lektor við Trinity College í Dublin. Hún flutti mjög áhugaverðan fyrirlestur um tilraunir sem sýna fram á svokallaða mataríhaldssemi hjá fuglum. Næst talaði nemandi Anders um DNA-rannsóknir á mammútum. Síðan voru nokkrir fyrirlestrar um feluliti og liti sem ætlaðir eru til að sýna að viðkomandi dýr sé óætt. Ég komst að því að það er mikið um klassíska atferlisfræðinga hérna í Stokkhómi. Sumar rannsóknirnar fannst mér vera frekar gamaldags – aðferðirnar og spurningarnar svipaðar og ég mundi eftir þegar ég var í námi. Síðan hef ég lítið fylgst með hreinni atferlisfræði og það er kannski þess vegna sem mér fannst þetta frekar gamaldags. Ég hafði samt mjög gaman að þessu. Margt athyglisvert.

Kvöldverður var kl. 18 um kvöldið og þarna var hægt að kaupa bjór eða rauðvín fyrir 20 kr sænskar (200 ísl kr). Loks ostur og meira rauðvín. Spjallað fram yfir kl. 10 um kvöldið en þá dró ég mig í hlé og fór yfir fyrirlesturinn minn. Gerði smávægilegar breytingar, vonandi til batnaðar.

Ráðstefnan hélt svo áfram kl. 9:30 morguninn eftir. Komið var að mér eftir hádegi. Í ljósi þess hve margir atferlisfræðingar voru meðal áhorfenda hefði ég e.t.v. átt að fara dálítið meira í grunninn eða teoríuna en einhvern veginn fannst mér, þegar ég var að undirbúa fyrirlesturinn, að þarna yrðu allir með teoríuna á hreinu. Líklega hafa ekki allir skilið allt. En því verður ekki breytt út þessu.

Síðasti fyrirlesturinn þennan dag var fluttur af Dan Brooks, þessum sem ég fékk höfuðverkinn af um daginn á kránni. Hann flutti reyndar mjög skemmtilegan og fróðlegan fyrirlestur um hættuna sem stafar af því ef háskólum og rannsóknarsjóðum verður stýrt af rekstrarfræðingum eins og allt stefnir í í Kanada þar sem hann starfar. Hann nefndi ýmis dæmi sem maður kannast reyndar við frá Íslandi um um hræðsluna við áhættu af því að ekkert komi út úr rannsóknum. Það þýðir að í framtíðinni (fari allt eins og hann spáir) verður ekki fengist við rannsóknir nema ljóst sé fyrir fram hvað kemur út úr þeim – engin áhætta verður tekin – sem þýðir jafnframt að rannsóknir verða tilgangslausar. Hvers vegna að gera rannsóknir þegar niðurstaðan er þekkt fyrir fram? Það þýðir einnig að ekkert nýtt kemur út úr rannsóknum. Frjáls hugsun hverfur. En frá peningalegu og stjórnunarlegu sjónarhorni hefur vel tekist til! Allt fór samkvæmt áætlun!

Kvöldmatur kl. 19, reykt dádýrakjöt með meiru. Nóg af rauðvíni. Yðar einlægur dró sig í hlé upp úr klukkan 11 en átti erfitt með svefn því að það var partý hjá unga fólkinu á hæðinni fyrir ofan. Náði samt að sofna upp úr klukkan þrjú. Hlýt að vera orðinn gamall því að ég frétti í morgun að partýið hefði haldið áfram til klukkan fimm. Svona er þetta bara!

Góðir fyrirlestrar í morgun allt til hádegis. Síðan hádegismatur: “Pytt i panna”, eða járnbrautarslys eins og við Maggi kölluðum það í Skärblacka Pappersbruk í gamla daga (bara 36 ár síðan).

Ráðstefnunni lauk þarna um hádegi. Ég hef komið þarna á rannsóknarstöðina í Tovetorp þrisvar sinnum áður, fyrst sennilega árið 1982 með Ástu og Heribert Hofer, þegar ég lenti í karate við gaupu, síðan á fundi um tófuna í Skandinavíu, sem líklega var haldinn árið 1984, og loks um eða rétt upp úr 1990 þegar ég var á fundi Nordisk Kolleguium för Viltforskning skammt frá í aðalstöðvum sænskra skotveiðimanna en Anders sótti mig til að líta á veikar tófur sem hann var með í girðingu. Þær drápust fljótlega eftir þetta og nú er talið að þær hafi drepist vegna herpesveiru sýkingu í heila (herpesveira veldur m.a. munnangri í fólki). Síðan ég komið til Tovetorp síðast hafa tvö hús verið byggð. Annað er kennsluhúsnæði með fyrirlestrasölum og rannsóknarstofu (til kennslu) en þar er líka matsalurinn. Hitt er rannsóknarhúsnæði fyrir þá sem stunda (alvöru)rannsóknir á svæðinu. Aðstaðan þarna er í einu orði sagt “frábær!” Anders sýndi mér þetta allt eftir matinn og ég gat ekki annað en hugsað til aðstöðuleysisins heima.

Við Anders skruppum svo í sumarhúsið hans sem er þarna rétt hjá meðan hann reyndi að ná sambandi við 17 ára stráka sem höfðu verið að gera við gamalt bifhjól sem Erik, sonur hans, átti að fá þegar hann fengi bifhjólaprófið sitt á næstunni. Þeir voru í skólanum, svo að við kveiktum upp í arninum og spjölluðum fram yfir kl. 3, þegar við lögðum af stað heim til annars stráksins. Stoppuðum á leiðinni og skoðuðum ansi merkilega rúnasteina frá því í kringum árið 1000. Svo kom í ljós að strákurinn var ekki væntanlegur heim strax og við fórum heimleiðis, enda voru Anders og Kerstin eiginlega búin að ákveða að gefa Erik nýtt bifhjól í staðinn fyrir þetta gamla. Eftir á að hyggja er ég vekki viss um hvaðan þetta gamla hjól kom, hvort Anders átti það frá gamalli tíð eða hvað. En hvernig sem því líður er líklegt að það verði bara afskrifað.

Ég kom svo heim um 6-leytið í kvöld. Hef setið hér heima með CNN í gangi. Las tölvupóstinn minn og fékk mér einhvern skyndimat þótt ég væri svo sem ekki svangur – hef ekki borðað jafnmikið á tveim sólarhringum í mörg ár, held ég, eins og ég gerði í Blóðbaðinu í Tovetorp.

Hafi einhver nennt að lesa þetta til enda bið ég hinn sama fyrirgefningar.

Lifið heil.

PH
P.S. Ég gleymdi að nefna það að systir og mágur Anders, sem ég hitti í afmælisboðinu hans um daginn, höfðu bæði lesið bók eftir Arnald Indriðason (líkega Mýrina þótt sænska nafnið skírskotaði alls ekki til Mýrarinnar) sem þau héldu ekki vatni yfir bæði tvö – svo hrifin voru þau. Þau voru afskaplega hissa á að ég hefði ekki lesið svo frábæra bók eftirjafnfrægan og merkilegan rithöfund.

Kungsbacka Strö

Hmmm, það er orðið svo langt síðan að ég bloggaði síðast að ég veit eiginlega ekki hvar ég á að byrja.

Á fimmtudaginn fórum við Anders eftir vinnu á krá við Odenplan ásamt Bandaríkjamanni að nafni Dan Brooks, sem er gestafyrirlesari við deildina, kennara sem heitir Nicholas og doktorsnema hans (sem ég man ekki hvað heitir). Dan hafði frá ýmsu að segja – og gerði það! Ég man varla eftir að hafa verið í félagsskap nokkurs sem hefur getað talað og malað jafnlengi og stöðugt og hann. Sumt var reyndar mjög áhugavert. Hann er sníkjudýrafræðingur og hefur mikið rannsakað sníkjudýr í froskum. Hann hefur meðal annars verið mikið í Costa Rica. Hann sagði frá eldfroskunum sem eingöngu var að finna í skýjaskógunum (cloud forests) í Monteverde (þar sem við Ásta vorum s.l. vetur) en eru nú taldir útdauðir. Það sem varð þeim að aldurtila var sveppasjúkdómur og var í fyrstu talið að ástæðan fyrir því að þeir voru viðkvæmir fyrir sveppunum hafi verið loftslagsbreytingar. Nú var Dan að segja frá því að sveppirnir hefðu reynst vera af sama stofni og sveppir sem eru algengir við vötnin miklu á mörkum Kanada og Bandaríkjanna. Því var talið mögulegt að þeir hefðu borist á svæðið með ferðamönnum og/eða vísindamönnum. Dan sagðist svo hafa brotist í gegnum skóginn upp á tind afskekkts eldfjalls þarna í grenndinni þar sem er stöðuvatn í gígnum. Þar hefði hann uppgötvað að eldfroskarnir væru enn þá til staðar. Tegundin væri sem sé ekki útdauð. Hins vegar færu hvorki ferðamenn né vísindamenn á þennan stað og því liti hann svo á að þeir hefðu sloppið við sveppasmitið. Hann sagðist hafa flýtt sér af staðnum um leið og hann uppgötvaði froskana og komið því til leiðar að nú væri öll umferð á svæðinu bönnuð. Jafnframt hefði verið ákveðið að segja ekki frá því að eldfroskarnir væru þarna til að fólk freistaðist ekki til að fara þangað til að sjá þá.

Þegar leið á kvöldið fór ég að finna fyrir höfuðverk sem er afar sjaldgæft. Þegar Nicholas afsakaði sig með því að hann væri með höfuðverk og fór, sá ég að það var greinilega malið í Dan sem hitti á einhverja bylgjulengd sem væri óholl fyrir heilann. Ég kvaddi því fljótlega líka og kom mér heim. Tók neðanjarðarlest til Slussen en þar uppgötvaði ég að strætó nr. 71 var nýfarinn og hálftími í næsta vagn. Kom mér því þangað sem vagn nr. 401 fer og var svo heppinn að hann var um það bil að fara. Nokkur biðröð var við vagninn. Ég tók upp veskið til að ná í mánaðarkortið. Þar var einhver nóta að flækjast fyrir mér svo að ég henti henni í ruslafötu. Þegar ég kom að biðröðinni áttaði ég mig á því að ég var ekki lengur með kortið í höndunum. Hafði ég fleygt því í ruslafötuna með nótunni? Ég sneri við en sá þá að ruslaföturnar voru þrjár með stuttu millibili og ég mundi alls ekki í hverja þeirra ég hafði hent nótunni. Ég leit ofan í þær hverja á fætur annarri en sá ekki kortið. Fór að róta aðeins í þeim til að gá hvort kortið hefði farið niður á botn. Leit upp til að gá hvort biðröðin væri að styttast. Sá þá að allir farþegarnir voru að horfa á mig róta í ruslinu. Síðasti farþeginn steig inn í vagninn. Átti ég að róta áfram og missa af vagninum? Nei, ég gekk að vagninum og borgaði mínar 20 kr fyrir farið. Tók eftir að fólk horfði ýmist meðaumkunar- eða undrunaraugum á mig þegar ég gekk aftur eftir vagninum. En þar sem enginn þekkir mann, þar er gott að vera! Keypti mér svo annað mánaðarkort daginn eftir þegar ég var b´juinn að reikna út að það borgaði sig.

Á föstudagskvöldi var ég í afmælisboði hjá Anders. Þar var einnig systir hans og maður hennar og einn kennarinn í deildinni. Við vorum því bar 6 fullorðin og börnin. Ósköp rólegt og gott kvöld. Sushi og bjór. Mágur Anders er eitthvað í viðskiptum og honum lék forvitni á að vita hvernig íslensk útrásarfyrirtæki fjármögnuðu öll þessi fyrirtækjakaup erlendis. Væru einhverjir peningar þarna á bak við eða væru þetta bara bólur sem mundu að lokum springa? Ég er nú kannski ekki rétti maðurinn til að svara þessu, en reyndi að greina eftir bestu getu frá einkavæðingu bankanna, lækkun tekjuskatts fyrirtækja í 18% og hvernig þessi fyrirtæki hefðu haft vit á að halda áfram á þeim sviðum sem þau þekktu til á. Sagði frá kaupum Baugs á Magasin de Nord og Illum, hvernig þau hefðu selt húsin með gróða og leigt þau til baka, aukið vöruúrval og sett mannskapinn á námskeið í sölumennsku og framkomu við viðskiptavini. Hvernig viðskipti í miðborg Kaupmannahafnar hefðu aukist um 4% á fyrsta hálfa árinu eftir kaupin á Magasin de Nord eftir áratug hnignunar. Veit ekki hvort hann var sannfærður um að þetta væri ekki bara bóla en ég er svo sem ekki sannfærður heldur þótt ég voni hið besta!

Ég fór frekar snemma úr boðinu því að ég var að fara til Lassa daginn eftir. Reyndar átti lestin ekki að fara frá aðaljárnbrautarstöðinni fyrr en kl. 11:35 á laugardagsmorgni en ég vildi hafa tímann fyrir mér. Vildi vera viss um að finna lestina, rétta vagninn og sætið mitt áður en lestin færi af stað.

Vaknaði frekar seint, fór í sturtu, fékk mér morgunmat og s.frv. Var búinn að komast að því á netinu að best væri að taka vagn nr. 403 á Sickla Strand, fyrir neðan Atlasvägen, kl. 10:46. Um það bil 10 mínútum áður en ég hafði ætlað út úr dyrunum leit ég yfir eldhúsið og blöskraði allt óhreina leirtauið og ákvað að vaska upp áður en ég færi. Það tók lengri tíma en ég hafði búist við svo að ég var dálítið seinn fyrir. Hljóp niður allan Atlasvägen og kom kl. 10:44 á biðstöðina. Þar voru engir farþegar. Ekki boðaði það gott. Leit á tímatöfluna í biðskýlinu. Þar stóð að vagninn ætti að fara kl. 10:44 en ekki 10:46 eins og ég hafði komist að á netinu. Gátu þeir nú ekki einu sinni haft þetta rétt á netinu! Og helv... vagninn hafði þar að auki verið á undan áætlun! Næsti vagn ekki fyrr en kl. 11:07. Það var of seint. Ákvað að ganga að næstu biðstöð, Sickla Allé. Þar vissi ég að vagn nr. 71 stansaði líka og kannski yrði hann fyrr á ferðinni. Gekk af stað. Gekk rösklega. Leit við eftir ca 100 metra. Var þetta strætisvagn? Nei, þetta var örugglega bara trukkur sem var eins á litinn og strætó. Að minnsta kosti sá ég ekkert númeraskilti framan á honum. Gekk áfram. Leit við á ný. Hvur fjandinn! Þetta var þá strætó! Átti ég að hlaupa til baka og vona að hann stoppaði fyrir mér eða átti ég að hlaupa áfram og reyna að komast á næstu biðstöð? Tók síðari kostinn. Hljóp af stað. Hljóp hratt. Hljóp hratt og lengi. Hraðar og lengur en ég hafði hlaupið í mörg ár. Sem betur fer voru farþegar að bíða eftir vagninum framundan. Mér tókst að komast að vagninum án þess að hann þyrfti að bíða eftir mér. Mikill léttir. Meira að segja dálítið ánægður með að uppgötva að ég gæti hlaupið!

Ég komst vandræðalaust á járnbrautarstöðina sem er áföst T-Centralen og spurði til vegar. Lestin beið við brautarpallinn og renndi af stað á réttum tíma með mig innanborðs. Skipti yfir í langferðabíl í Skövde eftir þriggja tíma ferð. Síðan rúmlega klukkutími í bílnum til Lidköping.

Þegar ég sté út úr bílnum sá ég engan Lassa. Hann birtist þó stuttu síðar og urðu þar fagnaðarfundir enda mörg ár síðan við sáumst síðast. Þegar við vorum sestir inn í bílinn og vorum að renna af stað benti Lassi til hliðar.

“Sérðu þennan?” sagði hann. Ég sá hann. Þetta var maður á mínum aldri með úfið, jarpt hár og skegg. Feitur (feitari en ég). Hann gekk að ruslafötu og fór að róta í henni. Nældi sér í tóma bjórdós. “Ég hélt áðan að þetta væri þú,” sagði Lassi.

“Ha?”

“Já, hann gekk í áttina til mín, og þótt mér þætti þetta ekki sérlega líkt þér þá er nú orðið ansi langt síðan við sáumst síðast. Svo þegar hann fór að róta í ruslafötu áttaði ég mig á að þetta gæti ekki verið þú.”

“Það er nú ekki öruggt merki,” sagði ég. “Það er ekki nema rúmur sólarhringur síðan ég var að róta svona í ruslafötu.”

Svo sóttum við Stellu sem var að versla í Kvantum og urðu þá fagnaðarfundir á ný þótt við hefðum bara sést þrisvar áður á ævinni, þar af einu sinni í aðeins 1-2 mínútur í Leifsstöð. En ég hafði reyndar gist hjá þeim einu sinni í Västerås fyrir rúmum 20 árum. Stella er mikil ágætiskona og þau Lassi eiga vel saman.

Kvöldið leið hratt; það var borðað, drukkið og spjallað. Morguninn eftir fórum við í göngutúr um jörðina sem er 14 hektarar. Lassi erfði hana eftir ókvæntan og barnlausan móðurbróður sinn sem hann var í sveit hjá flest sumur frá 9 ára aldri og fram undir tvítugt. Þau eru búin að gera upp gamla húsið og stækka það. MJÖG smekklegt hjá þeim. Þá reif hann útihús og reisti þar myndarlega skemmu undir starfsemina. Loks eru þau að ljúka við að gera upp 110 fermetra hús sem á að vera gestahús. Aðallega er þetta til að börnin komi frekar í heimsókn en þeim leiðist að þurfa að sofa í stofunni eða í dýnum á gólfinu í “gamla” húsinu. Þarna býðst okkur Ástu að gista hvenær sem okkur hentar. Aldrei að vita nema maður taki þau á orðinu áður en mjög langt um líður. Þetta er 5 klst akstur frá Kaupmannahöfn og rúmlega 3 klst akstur frá Gautaborg en Iceland Express mun vera farið að fljúga þangað.

Stella er hjúkrunarfræðingur en meiddist í baki í umferðarslysi fyrir nokkrum árum og getur ekki unnið við hjúkrun lengur. Lassi er verktaki hjá ABB í Västerås. Þar stýrir hann verkefnum og hefur samið um að þurfa ekki að vera á staðnum nema á fimmtudögum og föstudögum. Þau eiga íbúð þar og gista þar þegar þau eru á staðnum. Hina daga vikunnar er Lassi að smíða vogir fyrir kornsíló og vinna að frekari útfærslu hans aðferðum við að nýta þá staðreynd að það myndast segulsvið í stáli þegar það er undir álagi og að segulsviðið snýst með auknu álagi. Þetta nýtir hann sér til að mæla kraftana (t.d. þyngd) sem stálið verður fyrir. Hann er með ungan mann í vinnu sem sér um hugbúnaðinn og samskipti við viðskiptavinina. Hann selur um 12 vogir á ári og segist þurfa að selja 20 vogir á ári til að segja upp samningnum við ABB. Hann tók þátt í stórri landbúnaðarsýningu í lok október og er vongóður um að sala aukist í kjölfarið, en hann hefur aldrei gert neitt áður til að auglýsa vogirnar.

Forsaga þessa máls er annars sú að Lassi var starfsmaður ASEA sem breyttist í ABB í kringum 1990 eða kannski fyrr. Lassi var orðinn mjög óánægður með að ASEA og síðar ABB tóku út fjöldann allan af einkaleyfum á uppfinningum hans án þess að hann fengi krónu aukalega fyrir það. Hann fór að vinna að því í bílskúrnum heima hjá sér að þróa vogir sem geta mælt gríðarlega krafta (þunga) af mikilli nákvæmni út frá fyrrgreindu segulsviði. Svo fór hann að selja vogirnar og notaði þá tækifærið til að segja upp hjá ABB. En svo breyttist landbúnaðarstefna Svía og bændur fengu ekki lengur endurgreiðslur vegna ýmissa útgjalda, eins og svona vogarkaupa. Salan datt niður. Í tvö ár var hann tekjulaus! Hann var að verða desperat. Þá ákvað hann að athuga hvort ABB vildi kaupa hugmyndir sem hann var með að nýrri tækni (sem ég veit ekki hver er). Þeir gerðu það og réðu hann þar að auki sem verktaka til að fylgja þessu eftir innan fyrirtækisins. Þar með redduðust fjármálin.

Nú er hann búinn að standa í öllum þessum breytingum og byggingum á Kungsbacken þar sem hann býr og fyrirtækið hans er skráð. Hann hefur ekki þurft að taka lán til að gera þetta enda gerir hann mikið af þessu sjálfur (það leikur allt í höndunum á honum) en þar að auki er hann með tvo gamla smiði í vinnu við þetta. Þar sem fyritækið er skráð þarna skilst mér að hann hafi getað notað þetta til skattafrádráttar á fyrirtækið. Nú eru allar endurbæturnar að verða búnar og kannski er salan að fara að aukast hjá honum og þá langar hann til að kaupa sér sumarbústað eða jörð á Íslandi svo að þau hjónin og börnin geti farið að vera eitthvað á Íslandi á sumrin og skoða landið. Hann dreymir um að fara í langa göngutúra um landið. Mér skildist að Stella hefði kannski ekki jafnmikinn áhuga á gönguferðum en vill samt geta verið meira heima á Íslandi.

Lassi og Stella eiga 3 börn, syni sem eru 32 og 28 ára og dóttur sem er 25 ára. Öll flutt að heiman og farin að búa. Elsti sonurinn á tvö börn, fjögurra og tveggja ára. Mikil lukka með barnabörnin hjá afa og ömmu.

Eftir gönguferð um jörðina skruppum við Lassi í bíltúr um nágrennið og komum svo heim að Kungsbacken í heita og góða kjúklingasúpu sem Stella hafði útbúið. Loks keyrði Lassi mig út á járnbrautarstöð og sá til þess að ég færi í rétta lest áleiðis til Stokkhólms!

Og þar með er ferðasagan búin.

Lifið heil!

Sjónleysi

Fyrst af öllu: Rumsfield er hættur ! Farið hefur fé betra!

Í morgun kallaði Anders mig inn á skrifstofu til sín ásamt sameiginlegum nemanda okkar til að horfa á myndband sem hann tók á Hornströndum fyrir nokkrum árum. Ástæðan var sú að sjónvarpsstöð vildi fá myndefni til að sýna með umfjöllun um tófuna í Skandinavíu sem dæmi um hugsanlegt fórnarlamb hlýnunar jarðar. Sem ég stóð þarna og horfði á þetta gerðist það skyndilega að annað glerið í gleraugunum mínum hrökk úr festingunni og datt á gólfið. Nánari athugun sýndi að umgerðin var brotin. Ég lagðist nú í tilraunir til lagfæringar því að þetta eru einu gleraugun sem ég er með hér og algjörlega nauðsynleg til að ég geti unnið. Reyndi fyrst að nota límband, síðan lím. Það háði mér auðvitað að ég var að reyna að gera þetta gleraugnalaus! Þetta var auðvitað tilgangslaust.

Þetta hálfkák (eða kannski heilkák?) gekk auðvitað ekki upp svo að ég fór með neðanjarðarlest niður í bæ í leit að gleraugnaverslun. Það er svo skrítið að þegar maður þarf ekki á gleraugnabúð að halda eru þær úti um allt en nú fann ég enga - lengi vel. Á Kóngsgötu fann ég loksins eina. Afgreiðslumaðurinn talaði með mjög sterkum finnskum hreim sem ég átti erfitt með að skilja. Venjulega finnst mér auðveldara að skilja finnlandssænsku en venjulega sænsku en það átti ekki við núna. Það er skemmst frá því að segja að maðurinn var ákaflega neikvæður. Fyrst vildi hann láta gera við þetta en sagðist þurfa að senda gleraugun frá sér og ég fengi þau ekki fyrr en í næstu viku. Ég sagðist ekki geta beðið svo lengi. Þá sagði hann að það væri svo sem möguleiki á því að hann gæti fundið umgerð sem passaði fyrir glerin. Leitaði fyrst í ódýru deildinni en fann ekkert. Fann svo eina umgjörð (dumbrauða!) á 20 þúsund ísl. kr. Sagðist svo sem geta látið mig fá þetta en þegar umgjörðin væri svona dýr væri eins gott að láta skipta um gler líka en þá fengi ég gleraugun ekki fyrr en í næstu viku.

Mér leist ekki á blikuna. Spurði hvort það væri ekki einhver önnur gleraugnaverslun í nágrenninu. Hann sagði að það væri auðvitað gleraugnaverslun í verslunarmiðstöðinni á Hafnargötu (og bandaði eitthvað aftur fyrir sig til að sýna hvar Hafnargata væri). Ég þakkaði fyrir og fór. Þar sem ég vissi auðvitað ekki hvar Hafnargata væri og var ekki með kort af borginni, reyndi ég að finna einhverja götu sem gæti leitt mig á áttina að Hafnargötu. Þá var ég svo heppinn að hitta á aðra gleraugnaverslun örstutt frá hinni fyrri. Þar voru viðtökurnar dálítið aðrar. Maðurinn svipti upp skúffu með tugum gleraugnaumgerða og fann eina sem passaði. Setti glerin í og ég var kominn út á götu eftir 10 mínútur með gleraugu á nefinu. Mikill léttir!

Framundan eru heilmiklar sviptingar í félagslífinu (a.m.k. miðað við undanfarna 10 daga). Annað kvöld förum við Anders út á krá með öðrum gistivísindamanni og á föstudagskvöld er ég boðinn í 56 áa afmæli Anders heima hjá honum með nokkrum vinum og ættingjum hans. Á laugardagsmorgun fer ég svo til Lassa sem býr í grennd við Lidköping og mun ég taka lest þangað. Kem til baka á sunnudag. Veit því ekki hve mikið ég mun blogga á næstunni.

Lifið heil!

Vorveður

Bloggaði ekkert í gær enda var ég bara heima að vinna og gerði ekkert merkilegt. Í dag var vorveður, 10-12°C og lygnt, jafnvel dálítið sólskin með köflum. Vorum með tveggja tíma fund um Sauðeyjarféð í morgun. Anders mætti svo að við vorum fimm. Bara gaman.

Nú er ég eiginlega búinn með (fyrri) greinina en það er ótrúlega mikið verk að ganga frá öllum lausu endunum og setja greinina í það format sem viðkomandi tímarit vill fá hana. Ég byrjaði á útdrættinum í gær og hélt að ég væri langt kominn með hann þegar ég hætti. Hélt áfram með hann eftir hádegi í dag og það fór nánast allur dagurinn í þetta (að meðtöldum tímanum sem fór í að breyta inngangi og umræðukafla þegar ég var svona að ákveða hverjir væru mikilvægustu þættirnir í greininni). Á morgun mun ég fara aftur í inngang og umræðukafla og reyna að skerpa á mikilvægustu atriðunum og stilla þeim hvorum á móti öðrum - draga fram samhengið.

Er með CNN í gangi. Allt snýst um kosningarnar í bandaríkjunum. Vona bara að Buskur fái þann rassskell sem hann á skilinn.

Lifið heil!

Sádámi dæmdur

Jæja, þá er búið að dæma Saddam Hussein til dauða. Ekki óvænt, svo sem. Hef horft á dómsuppkvaðninguna ca 20 sinnum í dag þar sem ég er með CNN í gangi jafnframt því sem ég er að vinna við borðstofuborðið í íbúðinni. Hef verið að bæta við ýmsum fylgniútreikningum (correlation) á veðurfarsþáttum annars vegar og stofnþáttum hins vegar sem ég hugsa að ritstjórar viðkomandi vísindarits mundu hvort sem er krefjast. Ekkert óvænt kom í ljós. En tímafrekt var það!

Héðan er sem sagt ekkert að frétta. Hef setið við í allan dag og unnið með CNN í gangi. Hinar rásirnar eru jafnvel enn þá leiðinlegri.

Skrapp aðeins niður í Sickla köpkvarter í eftirmiddaginn og keypti helstu nauðsynjar. Hafði verið farinn að hlakka til að fá mér avocado en aldrei þessu vant var það ekki tilbúið til neyslu strax. Eins og trúfastir lesendur eru eflaust farnir að átta sig á er avocado í miklu uppáhaldi hjá mér um þessar mundir!

Ég ætlaði í göngutúr í dag en þegar ég mundi eftir því var klukkan að verða 8 að kveldi og mér fannst ekki taka því að gera það. Best að halda bara áfram að vinna. Frekar tilbreytinarlaust líf en á hinn bóginn hef ég afkastað töluverðu og til þess er ég hérna!

Fer í deildina á morgun enda þarf ég að hafa rafrænan aðgang að tímaritum. Ýmsar greinar sem ég þarf að líta á.

Vona að óveðrið heima sé liðið hjá og öllum líði vel.

Lifið heil.

Vetur

Enn snjóar hann. Þetta er svona róleg snjókoma, ekki mjög stór snjókorn en verulega blaut, enda er hitinn eitthvað fyrir ofan frostmark. Fékk mér langan göngutúr í dag, sömu leið og við Ásta fórum um daginn. Helmingurinner í gegnum skóg sem er látinn í friði og ekki hreinsaður þótt tré falli. Bifrarnir hafa haft nóg að gera því að þeir voru búnir að fella tré þvert yfir göngustíginn. Hvers vegna þeir fella svona stór tré (ca 25 cm í þvermál) veit ég ekki, því þeir hafa enga möguleika á að fjarlægja þau og bæta þeim í búið sitt. Ég hélt alltaf að bifrar gerðu stíflur þvert yfir ár en hér er um að ræða hleðslu sem stendur þvert út frá ströndinni út í vatnið, svona nokkra metra. Grindin er timbur en síðan hafa þeir þakið hana með mold og grasi o.s.frv. Engin op sjáanleg ofan vatnsyfirborðs.

Kom við hjá kaupmanninum á horninu á leiðinni til baka. Fékk mér avocado sem aldrei þessu vant var ekki tilbúið til átu strax í dag - verð að láta það bíða í einn eða tvo daga. Fékk mér líka einhvern skyndimat sem ég setti í ofninn áðan - þori ekki að reyna við örbylguofninn.

Fór í deildina í gær en krakkarnir báðu um frest að fara í bókina um Sauðeyjarféð. Lét það eftir þeim en velti því fyrir mér hvort Anders hefði gert það. Þeim fannst þau ekki vera nógu vel undirbúin og það er svo sem allt í lagi mín vegna að þau undirbúi sig betur. Þá læra þau kannski meira. Ætlum að taka hana fyrir á þriðjudaginn í staðinn. Ég hefði farið í deildina þótt ekki hefði staðið til að fara í bókina því að ég uppgötvaði að ég gat ekki (eðlilega) komist inn á hin ýmsu tímarit á netinu héðan úr íbúðinni heldur verð ég að gera það frá deildinni. Keypti mér sushi áheimleiðinni og át hér heima. Ég er greinilega ekki mjög duglegaru við að fara á veitingahús til að borða.

Fyrir utan það að halda áfram að skrifa greinina fór ég yfir og lauk við að gefa umsögn um umsókn til RannÍs. Ég hefði neitað að fara yfir þessa umsókn í ljósi þess hvernig RannÍs hefur farið með umsóknir mínar undanfarin 7 ár ef beiðnin hefði ekki komið frá Guðrúnu Ólafs, konunni hans Manga, frænda Ástu. En ég lét mig sem sé hafa það að fara yfir umsóknina gegn betri vitund og þótt tímakaupið sé lágt. Gaf góða umsögn enda var hún eftir bestu samvisku og ég var sjálfur ekki með nýja umsókn í fyrsta skipti í ca 15 ár.

Nú á að hlýna eitthvað á þriðjudaginn og ég tók eftir því að þá á að kólna heima. Dæmigert. Hlustaði á sjónvarpsfréttir í gegnum tölvuna áðan. Það tenfir sem sé í ofsaveður heima í nótt. Vona að fólkið mitt nái samt að sofa vært. Ásta mun vera búin að ganga frá öllu lauslegu svo að vonandi fer ekki allt til fjandans hjá okkur.

Lifið heil!

Flugnahöfðinginn

Vann heima í hríðarstormi í gær. Gekk vel og kom miklu í verk.

Rita, sem tekur til hérna einu sinni í viku, kom í gær. Hún hafði ætlað að hitta Ástu á mánudaginn en það gekk ekki upp (enda fór Asta af landi brott þann dag). Rita er mikill feministi og virk í kvennaframboðinu hérna í Svíþjóð þó ég sé ekki viss um að hún hafi sjálf verið í framboði. Hún hafði ætlað að leiða saman einhverja Zakiu og Ástu til að spyrja hina síðarnefndu út úr um feminisma á Íslandi! Rita og Zakia eru að vinna að því að stofna alþjóðleg feministasamttök. Ég hélt satt að segja að slík samtök hlytu að vera til en svo er líklega ekki. Seinna í mánuðinum er Rita að fara að heimsækja Evrópuþingið í Brussel í boði feminista á þinginu.

Rita kallaði á mig þegar hún var að taka til í svefnherberginu og benti mér á að innan á gluggarúðunni voru nokkrir tugir moskítóflugna! Ég hafði haft gluggann opinn alveg frá því að ég kom hingað en lokaði honum um morguninn vegna hríðarinnar. Hún sagðist hafa séð moskítóflugur þarna líka fyrir viku en þá hefði hún drepið þær allar. Hún sagðist bara ekki muna eftir að hafa séð svona nokkuð á þessum árstíma áður. Svo drap hún allar flugurnar og opnaði gluggann til að fá inn ferskt loft. En hvað haldið þið? Inn úr hríðinni flugu ca 10 moskótóflugur og settust á rúðuna innanverða! Þær voru ekkert rosalega hressar en þær voru þó fleygar. Og blóðið úr mér hefði örugglega hresst þær við.

Ég vissi að ég væri aðlaðandi fyrir moskítóflugur en mig hefði aldrei grunað að þær vöknuðu úr dvala í frosti og stórhríð bara vegna þess að ég væri í grenndinni!

Í dag, fimmtudag, er fallegt veður, sólskin og snjór yfir öllu, dálítil gola. Ég ætla að vinna heima í dag enda spara ég þá ferðatíma (tæpar 2 klst alls) og á þessu stigi get ég gert allt heima sem ég þarf að gera. Anders er í fríi en á morgun þarf ég að fara í deildina því þá held ég áfram að fara yfir bókina um Sauðeyjarféð með nemendunum.

Lifið heil!

Stórhríð!

Þá er veturinn skollinn á. Hér er stórhríð, útihiti 0°C (ég var að uppgötva hitamæli utan við svefnherbergisgluggann minn). Anders er í fríi í sumarhúsinu sínu svo að ég ætla að spara mér ferðatímann í deildina og vinna heima. Nenni ekki út í þetta veður! Spáin segir reyndar að hitinn eigi að vera 0°C á daginn og -5°C á nóttunni næstu 2-3 daga en á sunnudaginn á hitinn að fara eitthvað smávegis upp fyrir frostmark.

Í fyrrakvöld, þegar ég var að festa blundinn, trúði ég ekki eigin eyrum þegar mér fannst moskítófluga vera að sveima við eyrað á mér. Ég bandaði þessari ímynduðu flugu frá mér en um það bil sem ég var að sofna aftur heyrði ég þetta á ný. Ég trúði því satt að segja ekki að það væri moskítófluga á sveimi miðað við útihitann. Eða hvað? Í nótt vaknaði ég við að ég var að klóra mér á upphandleggnum og fann fyrir nokkrum hnúðum þar. Og mikið rétt! Var með tvö myndarleg moskítóbit á handleggnum þegar birti af degi. After-bite og meira after-bite. Hvað er eiginlega með þessar flugur? Þær rífa sig upp úr vetrardvalanum bara til þess að leita mig uppi og fá sér fylli sína af þessu gæðablóði sem ég er (með).

Annars er ekkert að frétta - nema hvað hríðin heldur áfram og laufin þyrlast af trjánum í rokinu.

Lifið heil!