Ferðalok

Við létum vekja okkur fimmtudaginn 23. mars kl. 5:30 og kláruðum þá að ganga frá töskunum. Fengum okkur morgunmat og vorum komin út í flugvallarskutluna kl. 6:50. Þetta er ekki nema 5 mínútna ferð út á völl svo að við vorum komin í tæka tíð. Ég hafði farið daginn áður og borgað brottfararskattinn, 26 dollara á mann, svo að við gátum tékkað okkur strax inn. Innskráning og vopnaleit tók skamma stund (þar töpuðum við tvennum skærum sem gleymst hafði að taka úr snyrtiveski) og við höfðum nógan tíma áður en við vorum kölluð um borð í vélina. "Landfestar" voru leystar 5 mínútum fyrir áætlaðan brottfarartíma (sem var 9:30) og vélin fór í loftið nánast á réttum tíma. Ferðin til Los Angeles tók nákvæmlega 6 klukkustundir. Okkur var boðið að kaupa heyrnartól á 2 dollara til að geta fylgst með kvikmyndinni "Meet the Stones" en þegar ég ætlaði að borga með colones þá neitaði American Airlines að taka við svoleiðis rusli. Ekki vildu flugfreyjurnar heldur taka við kreditkorti, kannski vegna þess hve upphæðin var lág. Ásta var hins vegar búin að taka plastið utan af sínum heyrnartólum svo að hún fékk að halda þeim en ég fékk engin. Ég náði að dotta á leiðinni, hef e.t.v. sofið allt að tvo tíma, en Ásta svaf ekkert, kannski vegna þess að hún var að horfa á kvikmyndina sem var ekki þess virði, sagði hún (kannski til að hugga mig?). Á leiðinni fengum við pappíra til að fylla út og skila við komuna til Los Angeles. Þeir voru á spænsku svo að við báðum um að fá þá á ensku. Eftir nokkurt þóf tókst flugfreyjunum að finna pappíra á ensku. Ég tók eftir því að þeir voru öðru vísi en þeir sem við höfðum fengið á leiðinni frá Íslandi til USA en hugsaði ekki meira um það.

Til Los Angeles vorum við sem sé komin kl. 13:30 að staðartíma. Í vegabréfaskoðuninn kom auðvitað í ljós að við vorum með pappíra ætlaða þeim sem þurfa vegabréfsáritun inn í Bandaríkin svo að við þurftum að fylla út nýja pappíra. Örlítil töf þar eftir hálftímabiðröð. Það tók okkur svo 2 klst samtals að komast í gegnum vegabréfaskoðun og tollskoðun, skila af okkur töskunum, komast af terminali 4 á terminal 2, tékka okkur inn þar og fara í gegnum vopnaleitina, áður en við gátum sest niður og slappað af. Þá hringdum við í Herstein til að láta hann vita af ferðum okkar.

Vélin til London var búin að leysa landfestar vel í tæka tíð fyrir áætlaða brott förog fór í loftið á réttum tíma, kl. 17:15 að staðartíma. Þetta var Airbus vél, alveg eins og sú sem við höfðum farið með frá London á sínum tíma. Afskaplega þægileg vél að sitja í. Vélin tók á loft í vesturátt en það var svo merkilegt að hún hækkaði sig lítið áður en hún rétti sig af og manni fannst hún fara furðulega hægt. Út um gluggann sáum við strandlengjuna norður af Los Angeles og vélin flaug lægra en fjallstopparnir þar, sem eru ekki mjög háir. Vélin hélt áfram furðulengi út á Kyrrahafið áður en hún tók víða vinstri beygju og við snerum í vestur og komum aftur inn yfir ströndina. Enn vorum við furðulágt á lofti. Eftir þetta tók ég aldrei eftir því að við hækkuðum okkur en þegar við vorum komin langleiðina til Salt Lake City vorum við samt komin í rúmlega 33 þúsund fet. Við flugum sunnar núna en á vesturleiðinni, fórum yfir Hudsonflóa sunnarlega, yfir Quebec og sunnan við Baffineyju. Yfir Grænland komum við vel sunnan við Nuuk en á vesturleiðinni höfðum við farið yfir Syðri Straumfjörð. Lentum svo loks í London eftir tæplega 11,5 klst flug. Mér tókst ekki að sofna á leiðinni en Ásta náði að sofa í 2-3 tíma.

Á Heathrow þurftum við að taka við farangrinum en gátum ekki tékkað hann inn aftur fyrr en kl. 5 síðdegis, svo að við sátum með hann í rólegheitunum. Enn vorum við tiltölulega hress, þrátt fyrir lítinn svefn.

Vélin heim átti að fara í loftið kl. 20:35 en henni seinkaði um tæplega einn og hálfan tíma. Þá var nú nokkuð farið að draga af mér og ég náði að sofna í klukktíma á leiðinni. Við fengum greinilega meðvind því að ferðin tók aðeins tvo tíma og 40 mínútur, vorum lent klukkustund á eftir áætlun. Hersteinn sótti okkur út á völl og við vorum komin heim kl. 1:30 um nóttina. Þá voru liðnar 36,5 klst síðan við fórum af hótelinu í San José.

Vel heppnuð ferð á enda!

Síðasta kvöldið í Costa Rica

Þá er síðasti dagurinn í Costa Rica að kvöldi kominn. Það er alveg ljóst að við eigum eftir að koma hingað aftur, þó ekki v erði nema til að hitta Vanessu aftur, en svo er líka ýmislegt sem við eigum eftir að skoða hérlendis.

Mig langar til að þakka góðar kveðjur í dag! Inga mín, þakka þér fyrir að hrinda þessari kveðjuhrinu af stað (ég á eftir að skamma þig þegar við hittumst á laugardaginn). Þetta er í fyrsta skipti sem ég fæ afmælissönginn á Netinu! Því miður virkaði hljóðið ekki. Þú verður að gera betur næst!!!

Dagurinn var afslappaður. Fórum niður í San José og skoðuðum Gullsafnið, sem fjallar í rauninni um sögu Kostaríku fyrir komu Spánverja hingað. Skemmtilegt safn og áhugaverð saga.

Komum aftur á hótelið seint í eftirmiddaginn, fórum í sturtu og svo notfærðum við okkur boðskort upp á ókeypis drykki (sem okkur tókst ekki að nota í gær, daginn sem við komum) áður en við fengum okkur göngutúr í góðu veðri að veitingastað sem hótelstarfsmaður hafði mælt með. Erum sem sé komin aftur upp á hótel og förum fljótlega að sofa enda þurfum við að vakna kl. 5:30 í fyrramálið.

Við uppgötvuðum í dag hvers vegna við pöntuðum ekki far með eftirmiddagsflugi frá London til Keflavíkur. Eftirmiddagsflugið fer kl. 13 frá Heathrow, aðeins rúmum klukkutíma eftir að við lendum þar og við töldum ekki réttlætanlegt að miða við aðeins klukkustundardvöl miðað við hve langt flugið er frá Los Angeles til London er. Munum því taka kvöldflugið til Íslands eins og að var stefnt. Vonandi náum við að sofa eitthvað á leiðinni Los Angeles - London.

Hittumst heil!

Hápunktur ferðarinnar!

Klukkan á mínútunni 16:00 mættum við í leigubíl við hliðið á barnaþorpi SOS í Tres Ríos, skammt suðaustan við San José. Hliðvörðurinn kannaðist ekkert við að við værum væntanleg og það var ekki fyrr en Ásta mundi seinna eftirnafn Vanessu sem hann samþykkti að þetta væri rétti staðurinn en fram að því var hann að reyna að senda okkur í eitthvert annað barnaþorp SOS. Þá fór hann og sótti Vanessu og fósturmóður hennar og með þeim komu nokkur "systkini". Fósturmóðirin var afar elskuleg og Vanessa var það svo sem líka en ósköp hlédræg eins og við var að búast. Við gengum með þeim upp í þorpið og þau buðu okkur inn í húsið sitt. Í þorpinu búa 120 manns í 11 húsum sem öll báru blómanöfn. Fósturmóðirin sagði okkur að hún væri með 8 drengi og 3 stúlkur. Það skal tekið fram að öll samskipti fóru fram á spænsku þannig að oft var hváð og sumt fór vafalalaust fyrir ofan garð og neðan. Stundum voru þagnir sem við Ásta reyndum að fylla með því að segja frá strákunum okkar eða hvað við hefðum verið að gera í Costa Rica, hvernig spænskunámið hefði verið eða með því að spyrja Vanessu um námið o.s.frv. Það kom í ljós að námið er ansi strangt hjá henni. Skólinn byrjar kl. 7 á morgnana og lýkur kl. 17 á daginn og þá á hún eftir að gera einhverja heimavinnu. Skólinn er í 3 kílómetra fjarlægð og hún gengur þangað á morgnana en tekur strætó heim. Hún er byrjuð að læra bæði ensku og frönsku en er skammt á veg komin. Í dag var starfsdagur hjá kennurunum og því var enginn skóli og við gátum hitt Vanessu núna en ekki á morgun eins og við höfðum stefnt að. Þar vorum við heppin því að annars er óvíst að við hefðum getað hitt hana í ferðinni.

Eftir að okkur hafði verið boðið upp á kók sýndu þau okkur pallinn aftan á húsinu en þaðan er ákaflega fallegt útsýni yfir nágrennið. Þarna eru miklir kaffiakrar en skógar inn á milli. Síðan fengum við okkur göngutúr um þorpið og spjölluðum meðal annars við aðra "mömmu" um skeið. Þegar við komum til baka hittum við "þorpsstýruna" sem var ákaflega elskuleg kona sem sagði okkur að það væri ákaflega sjaldgæft að "padrinos" eins og við heimsæktum þorpið. Mér skyldist að við værum aðeins þriðju styrktaraðilarnir sem kæmu - veit þó ekki hvað það var á löngum tíma.

Eftir því sem á leið tók Vanessa að slaka á og opna sig. Fór að brosa og jafnvel hlæja. Hún sagði okkur m.a. að mamma hennar hefði dáið þegar hún var eins árs (við vissum það reyndar) en síðan hefði hún aldrei heyrt frá pabba sínum eða séð hann. Í fyrra, þegar hún lauk grunnskóla og tekin var útskriftarmynd af hennar, sendi hún myndina til pabba síns sem býr í Cartago, aðeins í 10 km fjarlægð. Okkur skyldist líka að hún hefði heimsótt hann í framhaldinu en síðan hefði hann aldrei haft samband. Þetta virtist hvíla þungt á henni, sem eðlilegt er, og hún hafði þörf fyrir að segja frá þessu.

Vanessa á 3 eldri systur sem allar voru aldar upp hjá sömu mömmu í þorpinu. Sú elsta er nú 23 ára og starfar sem blaðamaður en er að læra lögfræði! Hinar tvær eru 19 og 18 ára. Hvorug þeirra hélt áfram námi því að þær urðu báðar ófrískar. Mér skyldist á Vanessu að hún ætlaði aldrei að giftast (hún sagði það að fyrra bragði) og ég geri ráð fyrir að það sé samanburðurinn á "örlögum" systranna sem valdi þeirri afstöðu hennar. Hún er auðvitað bara 15 ára en það segir kannski eitthvað um það hvert hugurinn stefnir þótt hún hafi ekkert viljað segja þegar við spurðum hvað hún vildi verða þegar hún yrði "stór".

Þegar um er að ræða systkinahópa er reynt að halda þeim saman hjá sömu "mömmu". Þannig er "mamma" Vanessu núna með 4 litla bræður en sá yngsti þeirra er aðeins tveggja ára. Fjörugir strákar sem höfðu afar gaman af að láta taka af sér myndir.

Svo kom að því að við færum. Vanessu gáfum við að skilnaði fallegan gullkross (íslenskan þríkross sem páfinn hafði blessað framleiðsluna á), mömmunni silkisjal og síðan gáfum við mömmunni peninga, sem hér eru stór upphæð, fyrir fjölskylduna í heild sinni. Við kvöddum eftir eins og hálfs tíma stopp og ákváðum að vera dugleg að skrifast á. Bæði mamman og Vanessa kysstu okkur að skilnaði og ég held að faðmlag Vanessu hafi komið frá hjartanu. Öll hlédrægni var horfin. Þetta er falleg stúlka, hlý og góðleg. Og ég held að hún sé býsna vel gefin líka.

Eitt er víst: Við Ásta erum sammála um að þetta hefði verið hápunktur heimsóknarinnar til Costa Rica og er þá mikið sagt.

Á myndinni sem fylgir eru mamman (lengst til vinstri) sem heldur á yngsta "bróðurnum", síðan er stóri "bróðir" sem er orðinn 19 ára og farinn að vinna við húsgagnasmíðar en býr enn þá heima, þá annar yngri "bróðir", þá Vanessa og loks enn einn " bróðir". Myndin er tekin á pallinum aftan við húsið þeirra í dag.

Nýtt hótel

Þá erum við búin að flytja okkur um set og komin á nýtt hótel. Það er nær flugvellinum og héðan er ókeypis skutluþjónusta á 10 mínútna fresti á flugvöllinn sem er ágætt því að við þurfum að vera komin á völlinn kl. 7 á fimmtudagsmorgni. Hér er líka internettenging á herberginu og ég er einmitt að prófa hana. Á hótelinu er líka kasínó en ég geri ekki ráð fyrir að Ásta hleypi mér í rúllettuna.

Við fórum niður í San José í morgun til að fara á skrifstofuna fyrir SOS þorpin í Costa Rica. Fyrst í flugvallarskutlunni, síðan í strætó niður í bæ og loks í leigubíl - heilmikið ferðalag. Í ljós kom að við getum ekki hitt Vanessu á morgun vegna anna hennar í skólanum en við getum hitt hana í dag kl. 16:00 og munum gera það. Fórum því aftur á hótelið til að finna til gjafir sem við ætlum að færa henni og "mömmu" hennar og þurfum líklega að leggja af stað héðan upp úr 14:30 til að komast á leiðarenda í tæka tíð. Aumingja Vanessa kvíðir örugglega mikið fyrir að hitta þetta útlenda fólk en við kvíðum reyndar fyrir líka.

Við vorum að uppgötva að við verðum lent í London kl. 12 á hádegi á föstudaginn og þurfum að bíða í meira en 8 klst á Heathrow. Hvorugt okkar man eftir þessari löngu bið þegar við vorum að gera áætlunina. Ætlum að athuga á netinu í kvöld hvort hægt verður að breyta áætluninni London-Keflavík en finnst það ólíklegt, svona á föstudegi. Sennilega hefur allt verið upppantað með eftirmiddagsfluginu þegar við gengum frá áætluninni. En þetta kemur allt í ljós.

Efst er mynd af blómi á runna sem mikið er notaður sem limgerði í Cahuita.

Komin til Alajuela

Vid komum heilu og holdnu til Alajuela í gaerkvoldi eftir 5 klst rutuferd fra Cahuita. Heilsan er í lagi. Hins vegar reyndist hótelid sem vid hofdum valid ekki nógu gott ad okkar mati svo ad vid munum skipta í dag og fara á 3 sinnum dýrara hótel (thad virdist vanta oll millistig). Alajuela er í ca 15 km fjarlaegd frá San José en thangad aetlum vid í dag til ad heimsaekja skrifstofu barnathorpa SOS til ad komast ad thví hvernig vid getum heimsótt Vanessu, fósturdóttur okkar, á morgun.

Myndirnar hérna eru smásýnishorn af kongulóm, froskum og landslagi í Cahuita. Myndin af gulu blómi med fidrildi og flugu er líka mynd af gulri konguló sem heldur flugunni í ormum sér. Nedsta myndin sýnir konguló sem var a.m.k. 5 cm ad staerd. Myndin af strondinni er tekin skommu eftir sólarupprás um 150 metra neadan vi Cabinas Iguanas thar sem vid bjuggum. Froskurinn á myndinni hér fyrir ofan er eitradur!

Stefni ad thvi ad blogga a.m.k. einu sinni enn ádur en vid leggjum í hann á fimmtudagsmorgun.

Lídur ad brottfor fra Cahuita

Kona í Garðabænum spyr hvort ekki sé músagangur hér í landi. Henni skal nú svarað. Hér eru allmargar tegundir músa en við höfum ekki orðið vör við þær. Hins vegar höfum við séð nagdýr. Fyrst ber að telja Agouti (Dasyprocta punctata) sem við sáum bæði í þjóðgarðinum Manuel Antonio, sem og hér við húsið fyrir tveim dögum. Þá voru þrjú dýr á ferðinni saman. Þessi dýr eru af amerískri ætt og höfuðlagið minnir dálítið á flóðsvín. Þau eru 2-4 kg að þyngd og fagurlega rauðbrún. Agouti erfðasætið fyrir lit (A locus) tekur nafn sitt af þessum dýrum. Þá höfum við séð tvær tegundir af íkornum, annars vegar “Variegated squirrel” (Sciurus variegatoides) sem er ótrúlega stór, vegur 450-900 g. Sá sem við sáum var örugglega í stærri kantinum því okkur fannst hann næstum því eins stór og kötturinn sem var að reyna að veiða hann. Íkorninn var nefnilega uppi á fuglaborði að éta fuglakorn í garði á veitingahúsi sem við vorum á í Monteverde. Þess má geta að hann forðaði sér í tæka tíð undan kettinum. Hinn íkorninn sem við sáum hlýtur að hafa verið “Tropical red-tailed squirrel” (Sciurus granatensis) samkvæmt bókinni. En svo sáum við líka svartan íkorna í Manuel Antonio sem ekki finnst í bókinni. E.t.v var þetta aðeins litarafbrigði af öðrum hvorum hinna en þess er þó reyndar ekki getið í bókinni minni að slík litarafbrigði séu til.

Í Kostaríku er vitað um 239 spendýrategundir en af þeim eru 108 leðurblökutegundir, 48 nagdýrategundir og 18 tegundir sjávarspendýra. Aðeins eru 4 apategundir hér og við erum búin að sjá þrjár þeirra. Hér eru tvær tegundir af hundaætt, grárefur (Urocyon cinereoargentatus) sem við sáum í Monteverde og sléttuúlfur (Canis latrans) sem hefur sífellt verið að færast sunnar undanfarna áratugi eftir því sem regnskógarnir hopa vegna landbúnaðar og landið opnast. Hann er nú kominn til Panama og menn óttast afleiðingarnar fyrir dýralíf í Suður-Ameríku ef hann kemst þangað. Þá yrði hann fljótur að dreifast um alla álfuna að undanskildum regnskógunum. Þar eru nokkrar tegundir af hundaætt sem gætu orðið illa úti í samkeppni við sléttuúlfinn. Hér eru aftur á móti 6 tegundir af kattaætt, þar á meðal bæði púma eða fjallaljón (Puma concolor) og jagúar (Panthera onca) sem, merkilegt nokk, er mun skyldari ljónum og tígrisdýrum en hlébörðum, þrátt fyrir blettina. Líkurnar á að sjá kattardýr (önnur en heimilisketti) eru þó afar litlar.

Nóg um spendýr í bili. Við sáum okkar fyrsta snák í dag. Vorum að rölta í bæinn og þá var hann að koma sér í rólegheitunum yfir veginn. Hann var brúnn með ljósbrúnum rákum eftir endilöngu, án allra viðvörunarmerkinga, og leit satt að segja út alveg eins og sprekin sem hrunið hafa úr trjánum og liggja tvist og bast um veginn. Hann var rúmur metri á lengd en ákaflega grannur, varla meira en 1,5 cm í þvermál. Þetta mun vera “Road guarder” (Conophis lineatus) og nafnið bendir til að hann sé algengur meðfram vegum, vill sennilega ekki vera í mjög þéttum skógi. Hann er ekki eitraður. Við fylgdumst með honum þar sem hann liðaðist afar rólega yfir veginn og klifraði svo upp í limgerði handan vegarins. Stuttu síðar sáum við eðlu sem kallast Emerald Basilisk (Basilicus plumifrons). Hún er um 25 cm á lengd, dökkgræn og hefur þann sið að rísa upp á afturlappirnar og hlaupa upprétt þegar hún þarf að komast hratt áfram. Það gerði hún einmitt þegar hún sá okkur. Á höfði er hún með háan kamb, á baki er hún með langan og allháan “ugga” og annan á halanum, sem hún notar væntanlega til að verma sig í sólinni á morgnana. Hún er náskyld Jesúeðlu (Basiliscus vittatus) sem fær nafnið af því að hún getur hlaupið á afturfótunum á vatni. Í leiðinni má geta þess að græni, eða jafnvel blágræni froskurinn með svörtu deplana sem við sáum á gönguför hér við húsið um daginn er eitraður og heitir “Black and green Dart Frog” á ensku (Dendrobates auratus). Liturinn gaf það svo sem til kynna að hann væri eitraður. Þessi froskur og fleiri skyldir honum voru notaðir af innfæddum til að búa til eitur á örvarodda. Þaðan er nafnið “dart frog” komið.

Fyrir fuglaáhugamenn má geta þess að í dag sáum við uppi í pálmatré “Montezuma Oropendola” (Psarocolius montezuma), stóran og fallegan fugl með rauðan fremri hluta goggs, gult stél og hvítar kinnar en svartur er hann að öðru leyti. Þá má nefna að í gær sáum við “Little Blue Heron” (Egretta caerulea) á krabbaveiðum niðri við sjó. Þeir eru fyrst og fremst vetrargestir hér. Og enn má greina frá því að ég gleymdi að telja upp um daginn að við sáum nokkra Anhinga (Anhinga anhinga), litla og mjóslegna skarfa, á Arunalvatni þegar við fórum þar um fyrir tæpum tveim vikum síðan.



Hér varð hlé um nokkurra klukkustunda skeið. Nú er klukkan 22:45 og ég hef sjaldan verið svo lengi á fótum síðan við komum hingað. Við fórum í kvöld niður í bæ og borðuðum hjá Miss Edith í annað sinn. Síðast komum við með vínflösku með okkur því að í Lonely Planet er tekið fram að hún hafi ekki vínveitingaleyfi en það sé í lagi að taka með sér flösku á staðinn. Þá sagði hún okkur að hún væri komin með vínveitingaleyfi en þó var allt í lagi að opna flöskuna sem við komum með. Í kvöld var nánast fullt hjá henni en við fengum þó tveggja manna borð utandyra, undir skyggni. Þegar við pöntuðum matinn og vín með matnum sagði hún að hún ætti ekki sama vín og við vorum með síðast. Þá kom í ljós að hún mundi nákvæmlega hvar við sátum um daginn, hvað hvort okkar pantaði þá og hvaða vín við vorum með. Við vorum alveg steinhissa satt að segja því að hún hefur svo sannarlega nóg að gera, alltaf fullt hjá henni. Miss Edith (Miss er virðingarheiti hér um slóðir jafnvel þótt konan sé harðgift) er svertingi, sennilega rúmlega fimmtug að ald, frekar breiðvaxin og vagar lítillega þegar hún gengur og hún gengur svo sannarlega mikið á hverju kvöldi á veitingastaðnum sínum, því hún er ein um að þjóna til borðs þótt hún sé með kokk og sennilega uppvaskara líka bakatil. Af fyrri reynslu vissum við að við myndum þurfa að bíða töluvert eftir matnum svo að við báðum um margarítu fyrir matinn. Aldrei fyrr höfum við getað valið um ávöxt til að hafa út í Margarítu. Þetta kom svolítið flatt upp á okkur en við báðum vitaskuld um lime. Miss Edith kýs að tala ensku við viðskiptavini sína og ég spurði hana hvar hún hefði lært ensku. “Heima hjá mér,” svaraði hún og í ljós kom að á hennar heimili var töluð enska þegar hún var að alast upp. Tengslin við Jamaika voru svo mikil og svo stutt síðan forfeður hennar fluttu til Kostaríku, að hún var alin upp við ensku. Hún er örugglega ekkert einsdæmi því að við höfum tekið eftir því að svertingjar hér heilsa manni yfirleitt á ensku, og þeir heilsa manni flestir. Þar sem þeir voru annars flokks borgarar hér allt þar til nýlega litu þeir frekar á sig sem hluta hins karabíska menningarheims en sem Kostaríkana þótt það virðist fremur vera að breytast núna.

Á næsta borði við okkur sátu hjón um sextugt frá Florida. Hann hafði verið í flughernum í 30 ár og meðal annars verið í eitt ár í Thule á Norðvestur-Grænlandi. Hann er innfæddur Floridabúi sem þeim fannst ástæða til að nefna því að flestir Floridabúar á þeirra aldri eru aðfluttir. Hún var aftur á móti frá Kaliforníu. Í ljós kom að þetta var fyrsta ferð þeirra til Mið- eða Suður-Ameríku en þau höfðu aftur á móti ferðast mikið um Evrópu. Einnig kom í ljós að loftslagið hér er afar svipað því sem þau eiga að venjast heima hjá sér. Það sem var nýtt fyrir þeim var vegakerfið (afar slæmt hér) og hverirnir og eldvirknin sem þau sáu á Arunalsvæðinu þar sem við höfðum líka verið fyrir skömmu.

Um það leyti sem þessi hjón fóru byrjaði að rigna. RIGNA! Það var sem hellt væri úr fötu beint niður því að lognið var algjört. Það var satt að segja mjög sérkennilegt að sitja þarna undir skyggninu og horfa á holótta malarveginn, dauf götuljósin og rigninguna undan skyggninu meðan gekkóeðlurnar, 2-4 við hvert ljós, veiddu sér flugur og lítill landkrabbis skaust um innan um borðfæturna. Maður hafði á tilfinningunni að aðstæður þarna hefðu ekkert breyst í 50 ár. Miss Edith gekk um beina en börnin hennar og kærastar og kærustur þeirra sátu úti í einu horninu og skemmtu sér. Sonarsonur eða dóttursonur hennar, ca 5-6 ára, hélt uppi skemmtidagskrá fyrir litla ameríska stelpu á svipuðum aldri, sem sat í fanginu á mömmu sinni og hló og skríkti þegar hann bjó til alls konar skrítin hljóð, þóttist vera að borða sandalann sinn, þóttist slá höfðinu af afli utan í hurðina, hljóp um á fjórum fótum með sandalana á höndunum, borðaði banana án þess að nota hendurnar og svo framvegis, samfellt í klukkustund. Never a dull moment. Hugmyndaflugið var með ólíkindum. Það er annars athyglisvert að við höfum aldrei séð eldingar eða heyrt í þrumum í rigningu þótt himininn væri upplýstur af eldingum ef þetta væri í Bretlandi.

Við fengum okkur spaghetti með sjávarfangi að karabískum sið. Í fyrsta bita lenti ég á einhverju svo sterku að ég byrjaði að hiksta og óttaðist að ég yrði þannig það sem eftir væri kvöldsins en það leið hjá sem betur fór. Þetta reyndist alveg mátulega sterkt, mjög góður matur. Svo kom að því að við þyrftum að ganga af stað í rigningunni. Reyndar var aðeins farið að sljákka á henni en Ásta hafði haft þá fyrirhyggju að taka með sér regnhlíf svo að þetta var allt í lagi. Helsta vandamálið var að sneiða hjá pollunum sem nóg var af. Þetta er rúmlega 20 mínútna gangur en þegar við vorum hálfnuð hætti að rigna.

Nú sit ég úti á verönd og hitabeltisrigningin er aftur komin á fullt. Tveir froskar keppast við að ropa hærra en hinn einhvers staðar í grenndinni. “Bue, bue,” segja þeir. Ég reyndi að staðsetja þá áðan en þeir þögnuðu vitaskuld um leið og þeir urðu varir við ferðir mínar. Auk þess heyrast alls kyns smellir og tíst í skorkvikindum af ýmsum stærðum og gerðum (sem ég hef auðvitað enga möguleika á að sjá).

Brigitte, sem fyrr er nefnd og við borðuðum morgunmatinn hjá nokkra morgna í upphafi og er með Internetþjónustu (28 kbyte/sek), rekur einnig nokkurs konar ferðaþjónustu, aðallega þó hestaferðir um nágrennið. Við leituðum ásjár hjá henni í dag og fengum hana til að panta fyrir okkur hótel frá og með mánudegi í Alajuela sem er borg rétt utan við San José en alveg við flugvöllinn. Þá báðum við hana um að panta fyrir okkur Interbus héðan á mánudaginn til hótelsins. Svona lagað fer fram með faxi hérlendis svo að ég kom til hennar seinna til þess að athuga hvað hefði nú komið út úr þessu. Brigitte (ég held að ég hafi nefnt það áður) er svissnesk að uppruna, rauðhærð og afskaplega evrópsk í útliti. Meðan ég var staddur hjá henni kom dóttir hennar heim úr skóla, falleg stúlka, 11-12 ára, múlatti. Í samræðum okkar kom fram að hún kom hingað fyrst fyrir 23 árum, þá tvítug, varð ástfangin af innfæddum manni og hefur ekki farið héðan síðan. Maðurinn hennar er rastafan sem rekur tjaldsvæði á næstu lóð. Svona er ástin í Cahuita og hefur ekkert breyst í 23 ár og sennilega mun lengur! En ósjálfrátt veltir maður því fyrir sér hvort hún hafi aldrei hugleitt hvort hún hefði getað búið börnum sínum betri framtíð með því að eiga þau og ala upp í Sviss heldur en hér. Auðvitað hefur hún hugleitt það en sjálfsagt lítur hún svo á að lífsgæðin hér séu þess virði að fórna auðæfum Sviss fyrir þau.

Sem ég sit hérna núna bylur rigningin á skyggninu yfir mér. Þetta er einstök tilfinning. Hljóðin í froskum og skordýrum heyrast í gegnum hávaðann í rigningunni. Ég var að enda við að endurnýja flugnafælukremið á löppum og framhandleggjum, enda sit ég hér berfættur í stuttermaskyrtu þótt klukkan sé að nálgast miðnætti (hugsa sér að vera vakandi svona lengi í landi þar sem allir vakna fyrir klukkan 6 á morgnana!!!).


Hér varð lengra hlé en lagt var upp með. Það byrjaði allt með því að ég tók upp á því að ganga í svefni um nóttina, nokkuð sem ég hef ekki gert síðan ég var barn. Mér fannst ég vera á einhverjum áningarstað langferðabíla og var að leita að salerni. Ég gekk eftir því sem mér fannst vera langur og mjór gangur, en svo endaði hann bara. Sem ég stóð þarna og þreifaði á veggjunum fyrir framan mig og hægra megin við mig og einhvers konar tjaldi sem ég fann vinstra megin, heyri ég Ástu ávarpa mig. Uppgötvaði þá að ég var að ganga í svefni og tjaldið sem ég var að þreifa á var moskítónetið yfir rúminu.

Um morguninn þegar Ásta vakti mig með kaffi kl. 6:30 hélt ég að ég væri svona hræðilega syfjaður af því að ég hefði vakað svo lengi kvöldið áður. En svo kom í ljós að ég var með háan hita og beinverki um allan skrokkinn, ógleði og niðurgang. Ég lá eins og skotinn allan daginn og gat mig varla hrært. Át ekkert en Ásta hrærði fyrir mig salt- og sykurlausn í vatni sem fólki er gefin við ofþornun. Tók 2 magnyl einhvern tíma um eftirmiddaginn og þá bráði lítillega af mér en síðan fór í sama farið á ný. Við höfðum rætt að fara í þjóðgarðinn þennan dag en af því varð vitaskuld ekki.

Ég svaf svo meira og minna í alla nótt og er mun skárri núna en er samt ekki orðinn góður. Dálítið þungur í höfðinu. Við vitum eiginlega ekki hvað amar að mér því að svo vill til að við höfum alltaf pantað sama matinn undanfarna daga. Ásta er með þá tilgátu að ég hafi fengið þetta af klaka sem var notaður í ávaxtadrykk sem við fengum okkur. Hún sleppti klakanum en ég drakk hann eftir að hann bráðnaði. Hér er kranavatn ekki drykkjarhæft fyrir utanaðkomandi og alveg mögulegt að klakinn hafi verið búinn til úr kranavatni.

Í gær, laugardag, þurftum við að skipta um hús. Fórum í nýtt og mun fallegra hús en þó er sá ókostur á þessu húsi að hér er engin eldunaraðstaða og enginn fataskápur, bara risastór kommóða. Ásta sá um að flytja allt okkar drasl á milli, en svo staulaðist ég á milli. En um það bil sem ég var að fara milli húsa sáum við risastóra Iguana eðlu, rúmur metri á lengd, spásserandi fyrir framan húsið okkar. Cabinas Iguanas bera greinilega nafn með rentu.

Beint fyrir framan húsið okkar er heil varpkólonía af Montezuma Oropendola (Psarocolius montezuma) sem fyrr eru nefndir. Þeir vefa sér ílanga hreiðurpoka sem hanga margir saman hátt uppi í tré. Fuglarnir eru nokkuð stórir og lenda á þessum hreiðurpokum með allmiklum þunga, svo að það er eins gott að vefararnir svíkist ekki um.

Enn í Cahuita

Cahuita er 4200 manna bær en þá eru sveitirnar meðtaldar. Við búum í jaðrinum á þéttbýlinu og þó er þetta eiginlega utan við sjálft þorpið. Allar götur eru malarvegir og þar ráfa um hundar bæjarbúa og liggja gjarnan á miðri götunni. Um veginn fara flestir gangandi, sumir á reiðhjólum, einstaka maður á bíl og jafnvel á hestbaki. Öðru hverju sér maður karlmenn með mikla sveðju í slíðri. Þessar sveðjur eru yfirleitt 70-80 cm langar og eru notaðar til að höggva gat á pálmahnetur.

Eftir að hafa farið á Internet niðri í bæ (símalínan lá niðri í hverfinu okkar og því komst ég ekki á netið hjá Brigittu eins og venjulega) og sent síðasta pistil, gengum við niður að sjónum og fengum okkur hádegisverð á veitingahúsi við sjóinn. Við þurftum að bíða í klukkustund eftir matnum eftir að við pöntuðum en hugguðum okkur við að í Panama tekur venjulegur hádegisverður á veitingahúsi 3 klukkustundir, að sögn kostaríkana. Eftir matinn ætluðum við að hringja í Herstein en þá kom í ljós að báðir götusímarnir í Cahuita eru bilaðir og hafa verið það mánuðum saman. Á heimleiðinni gengum við fram á einn af þessum hundum sem eiga göturnar. Hann hafði greinilega lent í ryskingum, því að hann var með svöðusár á pungnum og lágu bæði eistun úti. Ekki veit ég hvort eigandinn fer með hann til dýralæknis eða hvort hann notar tækifærið og fer eftir auglýsingu sem má sjá víða hér á krám þar sem einhver aðili (örugglega ekki dýralæknir því að þá kæmi það fram) býður fram þjónustu sína við að gelda hunda. Nema þetta sé einn af viðskiptavinum hans sem hefur sloppið á elleftu stundu?

Þegar heim var komið var varla til þurr þráður á okkur enda er þetta sennilega heitasti dagurinn hér síðan við komum. Meðalhitinn hér yfir árið er aðeins um 26°C sem er mjög þægilegt, en maðurinn sem sér um að raka saman dauðu laufi hér sagði okkur að nú væri 35 stiga hiti. Hann sá aumur á okkur og skar niður “pipas” úr einum pálmanum, hjó af endanum á þeim og gaf okkur rör til að sjúga. Þegar búið er að höggva í gegnum trénaðan endann á hnetunni kemur í ljós bláhvít himna. Maður stingur röri í gegnum hana og sýgur vökvann sem er að mestu leyti vatn en þó er örlítið sætubragð. Magn vökvans er álíka og í litlu vatnsglasi. Þegar við vorum búin að sjúga allan vökvann hjó hann hneturnar í tvennt og þá kom í ljós að hvíta himnan er æt og borðuðum við hana með skeið. “Pura vitamina” sagði maðurinn en mig grunar að þetta sé nánast hreint prótein því að þetta er mjög líkt hvítunni í hálfsoðnum eggjum að sjá og sömuleiðis á bragðið. Hver hneta er í rauninni fræ og fái hnetan að liggja vex upp af henni planta sem væntanlega nýtir sér þessa próteinhimnu og vökvann fyrsta kastið, þar til henni tekst að skjóta rótum og mynda nógu mörg blöð til að tillífa. Trénaði hlutinn er mjög trefjaríkur en um leið nokkuð loftfylltur og marar í hálfu kafi í sjó, svo að hneturnar geta numið lönd á fjarlægum eyjum.

Þessi maður sem var að gefa okkur “pipas” býr hér rétt hinum megin við limgerðið ásamt fjölskyldu sinni sem rekur staðinn í sameiningu. Þau eru með 3 hunda, einn gulan, þýskan fjárhund (shaeffer), einn boxer og einn einhvers konar spaniel. Boxerinn er greinilega leiðtoginn í hópnum, hleypur hér um allt með shaefferinn á hælunum og stoppar öðru hverju til að vera viss um að hinn síðarnefndi sé nú örugglega með í för. Spanielhundurinn er minnstur og er stundum lagður í einelti af hinum þar til hann verður svo reiður að hann snýst gegn þeim með gelti og urri svo að hinir flýja. Þá eltir hann þá eins hratt og fætur toga en hann nær þeim aldrei, því hinir eru svo miklu stærri. Þeir eru alveg eins og börn.

Fólkið er líka með hænur og hana og kalkúna. Nokkra metra frá okkur eru þau með smápoll með steyptum veggjum þar sem eru nokkrar skjaldbökur, flestar um það bil 25-30 cm langar. Það hefur hvarflað að okkur að þessi pollur gæti verið gróðrarstía fyrir moskítóflugur. Má vera að þarna séu enn fleiri gæludýr sem við vitum ekki af því að við sjáum nánast ekkert inn í garðinn til þeirra héðan af pallinum okkar.

Ströndin hér fyrir neðan kallast “Playa Negra” því að sandurinn er grár en í þjóðgarðinum, hinum megin við þorpið, er sandurinn á ströndinni hvítur. Hér eru afskaplega fáir á ströndinni - maður hefur hana nánast út af fyrir sig. Playa Negra er talin mjög örugg strönd því að hér eru engir straumar sem geta borið mann út á rúmsjó, öldurnar eru ekki mjög stórar og hér eru engir hættulegir hákarlar. Í nokkurra kílómetra fjarlægð er hins vegar strönd sem hentar vel fyrir brimbrettaiðkun.


Hér varð hlé meðan við skruppum þessa 150 metra niður á Playa Negra. Það fór sem sagt svo að við skelltum okkur í Karabíska hafið. Ég gerði það ekki þegar við vorum í Mexíkó forðum en Ásta mun hafa gert það. Í hlýrri sjó hef ég aldrei komið, það er alveg víst. Hvorki Miðjarðarhafið né “höfnin” í Sydney eru neitt í líkingu við þetta. Og er þó “vetur”! Það var óvenjumargt fólk á ströndinni áðan, kannski vegna þess hve hlýtt hefur verið í dag. Hægra megin við okkur voru 20-30 metrar í næsta hóp, nokkra stráka með brimbretti sem gekk ekkert að láta öldurnar bera sig því brimið var einfaldlega ekki nógu mikið. Hinum megin voru um 50 metrar í næsta fólk, ástfangið par. Þetta teldist víst ekki þröng á þingi víða við Miðjarðarhafið eða á Kanaríeyjum.

Annars snýst lífið töluvert um húð um þessar mundir. Í fyrsta lagi að passa að láta sólina ekki skína of mikið á sig eða nota að minnsta kosti sólarvörn. Sjálfur er ég fremur mótfallinn sólarvörn vegna þess að ég óttast að það gefi fólki falskt öryggi og valdi því að það sé of lengi í sólinni í einu. Kýs fremur að vera meira klæddur og halda mig í skugga. Síðan eru það flugurnar og flærnar. Passa að bera á sig moskítófæliáburð og þegar það dugar ekki til þá er það peroxíðið og sárakrem, einnig hydrókortísón og svo erum við með ofnæmistöflur ef allt annað bregst. Ásta hefur umsjón með apótekinu þar sem einnig er að finna breiðvirkandi fúkkalyf, staðdeyfilyf gegn sólbruna og salt-sykurblöndu gegn ofþornun! Svo má ekki gleyma plástri sem reyndar virðist vera erfitt að fá í apótekum hér. Ekkert ætti að koma okkur á óvart! Reyndar má taka fram að hvorugt okkar hefur fengið í magann í ferðinni (enn þá) sem telst líklega nokkuð gott svona í Mið-Ameríku.

Sem ég var að rita þessi orð staldraði ungur maður hjá okkur. Hann er þýskur og býr í næsta kofa ásamt nokkrum félögum sínum. Hann sólbrann illa í dag þegar hann var á brimbretti og er ansi illa rauður. Hann hafði sett á sig sólaráburð með faktor 30 en það hefur væntanlega skolast fljótt af. Ásta heimtaði að hann tæki lidokainið og hefði hjá sér í nótt ef honum liði illa. Hann er reyndar að fara aftur heim á morgun og kveið dálítið fyrir fluginu vegna ástandsins. Hann er búinn að vera hérlendis í 10 daga og aldrei brunnið fyrr en í dag. Sól og sjór, það er það versta, og hann var bara eina klukkustund að reyna sig á brimbretti.


Kominn nýr dagur. Það rigndi mikið í nótt og öðru hvoru mátti heyra hvernig laufblöð buldu á þakinu. Hér er auðvitað eingöngu sígrænn gróður svo að tré og runnar eru að missa lauf allan ársins hring. Það er ekkert lítið sem hrynur á stígana hérna á einum sólarhring, enda þarf að sópa og raka daglega. Laufskurðarmaurarnir hirða sumt af því og við sátum lengi í gærkvöldi og fylgdumst með maurunum reyna að flytja bleika blómhluta sem hrunið höfðu á jörðina. Þeir reyndu alltaf að flytja þetta í heilu lagi fyrst og stundum voru þeir margir að reyna við sama laufið svo að það snerist bara í hringi. En að lokum fóru þeir að skera það niður.

Hér var þægilega svalt fyrst í morgun, sennilega aðeins um 20°C, skýjað og ákaflega rakt. Núna, þegar klukkan er að verða hálftíu að morgni, er farið að hlýna töluvert og farið að sjá í bláan himin hér og þar. Það verður sennilega hlýtt aftur í dag.

Við skruppum út að borða í gærkvöldi á sama stað og við borðuðum fyrsta kvöldið hérna, á Sobre las olas. Þegar okkur var vísað til sætis voru hjón með 3 börn á næsta borði sem heilsuðu okkur eins og við ættum að þekkjast. Ég er svo ómannglöggur að ég hélt að fólkið byggi kannski í einhverjum kofanum í Cabinas Iguanas en Ásta fullvissaði mig um að svo væri ekki. Þetta reyndist þá vera afskaplega mannblendið fólk frá norðurhluta Bresku Kólumbíu í Kanada sem við spjölluðum heilmikið við, þó aðallega við 16 ára dógttur þeirra sem talaði svo hratt að við áttum í mestu erfiðleikum með að skilja hana. Það var náttúrulega ekki síst vegna þess að á staðnum var svertingi sem barði á trommu og söng lög eftir Harry Belafonete og fleiri og gekk svo um með hattinn sinn. Karabísk stemmning yfir því.

Þegar heim var komið sátum við um stund úti á palli og fylgdumst með gekkóunum uppi undir sólskyggninu þar sem þær voru að veiða sér flugur sem löðuðust að ljósinu. Allt í einu kom fiðrildi, ekkert stórt, vænghafið aðeins ca 3-4 cm, sem tók að flögra í kringum ljósið. Önnur gekkóan varð svo æst að hún tók að hlaupa í áttina að því, sem hún hefði ekki átt að gera, því hún missti fótanna og datt á gólfið við fætur okkar úr meira en tvegja metra hæð. Gólfið er flísalagt og það buldi í greyinu þegar hún lenti á því. Þar lá hún svo vönkuð dágóða stund en þegar ég stóð upp til þess að fara að nota munn-við-munn aðferðina við hana tók hún sprettinn. Hún er vonandi búin að ná sér að fullu.

Sem ég skrifa þetta er Ásta að skoða bækurnar okkar um Costa Rica og reyna að átta sig á hvar við eigum að gista þrjár síðustu næturnar, frá og með mánudegi. Við þurfum að panta hótel í San José eða nágrenni og þegar það er búið þurfum við að panta Interbus til að flytja okkur héðan. Við þurfum að hafa tvo heila daga í San Jose, annars vegar til þess að fara á skrifstofu SOS samtakanna og sækja um leyfi til að heimsækja “fósturdóttur” okkar í þorpinu Tres Ríos sem er skammt austan við San José, og síðan þurfum við heilan dag til að fara þangað og hitta stúlkuna. Þegar við erum búin að ákveða hvaða hótel við viljum munum við fara í göngutúr til að hringja og setja þetta bull inn á bloggsíðuna í leiðinni.

Enn í Cahuita

Fuglaáhugamaður í austurbænum (GÞH) spyr hvort nökkvurt sé fugla í Kostaríku. Því er til að svara að svo mun vera en sá er þetta ritar hefur lítið haft fyrir því að fletta upp á nöfnum fuglanna, heldur gert meira af því að dásama fegurð þeirra og söng. Þó má nefna nokkur nöfn. Resplendent quetzal (Pharomachrus mocinno) sáum við í Monteverde. Hann er þjóðarfugl Guatemala en Kostaríkanar eru mjög stoltir af honum líka. Ákaflega fallegur fugl og kom á óvart hversu stór hann er, eftir að hafa eingöngu séð myndir af honum áður. Við sáum Keel-billed Toucan (Ramphastos sulfuratus) og Blue-throated Toucanet (Aulachorhynchus prasinus) í grennd við Fortuna, fjöldann allan af Scarlet Macaw (Ara macao) við Kyrrahafsströndina skammt sunnan við Puenta Arena þar sem þeir flugu í pörum, væntanlega í átt að náttstað enda skammt í sólsetur. Black vulture (Coragyps atratus) er úti um allt og virðist til dæmis koma í staðinn fyrir svartbakinn heima við að hreinsa rekann á ströndinni hér í Cahuita. Green-backed Heron (Butorides virescens) sáum við í þjóðgarðinum Manuel Antonio. Great Egret (Casmerodius albus) sáum við víða. Turquoise-browed Motmot (Eumomota superciliosa) sáum við á kvöldgöngu í myrkri þar sem hann svaf á grein. Skoðuðum hann með aðstoð vasaljóss. Ofboðslega flott stél og litfagur á höfði. Summer Tanager (Piranga rubra), karlfuglinn eldrauður og líklega sáum við kvenfugl líka á morgunverðarpallinum á hótelinu okkar í San José. Þeir eru vetrargestir hér. Hérna í Cahuita halda til nokkrir Scarlet-rumped Tanager (Ramphocelus passerinii) með fagurrauðan gump eins og nafnið bendir til. Rétt áðan fór hér um hópur af Grey-headed Chacalaca (Ortalis cinereiceps) í trjátoppunum, 5-7 fuglar saman. Auk þess höfum við séð fjölmargar tegundir kólibrífugla sem ég treysti mér ekki til að nefna á nafn og margar tegundir litfagurra spörfugla þar sem ýmist gult eða blátt er uppistaðan í litnum og ég get ómögulega greint til tegundar. Reyndar er fuglabókin sem ég keypti léleg því að þar eru innan við 300 tegundir tilgreindar sem er rétt um þriðjungur allra tegunda hér. Við sáum til dæmis eina tegund af toucan og aðra af toucanet sem ekki eru í bókinni. Við þetta má bæta að við höfum aðeins séð einn máf og tvisvar höfum við séð vaðfugl, sennilega sömu tegundina í bæði skiptin, líktist mest sandlóu. Sem ég sit hér eru 3 agouti (amerísk nagdýratgund á stærð við kanínu) á ferð á lóðinni.

Í dag fórum við gangandi í þjóðgarðinn hérna. Hann er raunar aðeins mjó ræma með sjónum en er aðallega þjóðgarður í sjó vegna kóralrifa sem þar eru. Lentum í dálítilli rigningu en ekki alvarlegri. Sáum tvo hópa af öskuröpum. Seinni hópurinn sem við sáum var í miklum ham, stefndi í áttina að hinum fyrri og öskraði mikið. Hljóðin í þeim eru hreint ótrúleg. Minna helst á ljónsöskur. Sáum líka þrjár tegundir af kröbbum. Einn þeirra var með kuðung sem vörn. Hinir voru að skjótast inn og úr holum sem þeir grófu. Næst ströndinni voru þeir ýmist ljósgrænir eða drapplitaðir en fjær ströndinni voru þeir skrautlegri, bláir að hluta. Hérna eru líka merkilegar, litlar eðlur, líklega 7-8 cm langar, sem geta stokkið eins og froskar. Þær stökkva auðveldlega tífalda lengd sína.

Þá er ekki hægt annað en að nefna laufskurðarmaurana (leaf-cutter ants) sem eru mest áberandi maurarnir hérna. Þeir mynda þjóðbrautir sem eru tugir metra á lengd, oft allt að 20 cm breiðar þar sem maurar streyma annars vegar í átt að maurabúinu með stykki sem þeir hafa klippt úr laufblöðum en í hina áttina fara léttklyfjaðir maurar. Maurabúin sjálf geta vorið 2-5 metrar í þvermál og náð allt að 50 cm upp fyrir yfirborð jarðar en ekki veit ég hversu langt niður þau ná. Opin, þar sem maurarnir streyma inn með byrði sína, geta verið allt að 10 cm í þvermál. Á þessum laufblöðum rækta maurarnir sveppi neðanjarðar sem eru þeirra aðalfæða. Sumir mauranna sjá um að bera úrgang út um önnur op á búinu þar sem úrgangurinn myndar hrauka, stundum 20 cm háa. Maurarnir klifra með úrganginn upp á hraukana og henda þeim fram af brúninni. Afar gaman að fylgjast með þessu. Einn hermaur sáum við í dag. Veit ekki hvort hann var af þessari laufskurðarmaurategund eða einhverri allt annarri. Hann var rúmur sentimetri að lengd og ég er viss um að hausinn og munnlimirnir hafa verið um það bil helmingur massans. Guð hjálpi þeim maur sem verður fyrir klípitöngunum sem hann var með framan á sér.

Þegar við komum til baka var búið að skipta út bananaknippinu okkar, komnir líklega um 100 bananar sem við getum gengið í. Efst í knippinu eru bananarnir enn þá grænir en neðst eru þeir gulir og alveg tilbúnir til átu. Maðurinn sem sér um að halda hér öllu í skikki, hreinsa sundlaugina og sópa stéttarnar kom svo með pálmahnetur til okkar rétt áðan, sem hann var búinn að höggva opnar, og rétti okkur þær ásamt röri sem við gátum teygað með vökvann sem er í þessu hnetum. Mjög gott og frískandi. Þetta vex á pálmatrjánum hérna úti um allt. Þeir kalla þetta “pipa”.

Hér varð nokkurra klukkustunda hlé meðan við skruppum í bæinn að fá okkur kvöldmat. Lesendur eru beðnir um að hafa það í huga að þessar línur eru skrifaðar á veröndinni fyrir utan kofann okkar og fara ekki á netið fyrr en daginn eftir að þær eru skrifaðar. Lesendur eru enn fremur beðnir um að hafa það í huga að tíminn sem gefinn er upp á blogginu er Kaliforníutími, en við erum tveim tímum fyrr á ferðinni en Kalifornía og 6 tímum seinna en Ísland.

Í dag var skýjað og ákaflega þægilegur hiti og á tímabili rigndi dálítið. Við verðum líka meira vör við moskítóflugur í kvöld en áður. Ég fékk tvær stungur fyrr í kvöld á hendina en það stafar líklega af því að ég hef þvegið af mér moskítófælikremið sem við reynum eftir bestu getu að hafa á okkur alltaf. Flær forðast hins vegar ekki þetta krem og Ásta fékk að kenna á því í gær því að hún er með ein 12 flóabit á fótleggjunum, stór og mikil um sig, sem hún telur sig hafa fengið í strætisvagninunum í gær.

Við skruppum sem sé í bæinn áðan og fengum okkur að borða. Fórum á Miss Edith’s Place sem fékk góða dóma í Lonely Planet. Þetta var tæplega tveggja kílómetra gangur eftir illa upplýstum og holóttum sveitavegi hérna í þorpinu (sem er mjög dreift) en gangan var þess virði. Þarna fengum við loksins ekta karabískan mat. Miss Edith gekk sjálf um beina og mér reiknast til að hún gangi að minnsta kosti 10 km á kvöldi við að færa gestunum mat, drykk og reikningana. Á heimleiðinni rákumst við á rastafan svertingja (flestir svertingjanna hérna eru rastafanar) sem vildi endilega selja okkur gúanabaňana sem er ávöxtur er líkist avocado í útliti en er margfalt stærri og allt öðru vísi á bragðið. Við ákváðum að versla við hann og keyptum ávöxtinn á 100 kr íslenskar sem hefur áreiðanlega verið stórgróði fyrir hann en okkur er alveg sama. Við ætlum nefnilega að fá okkur morgunverð hérna í kofanum okkar á morgun og erum búin að birgja okkur upp með brauð, smjör og sultu, auk þessa gúanabaňana og banananna sem hér hanga við dyrnar.

Fólkið í þorpinu er hvert öðru vingjarnlegra og heilsar manni yfirleitt þegar maður mætir því á vegunum, jafnvel þegar það hjólar fram úr manni. Við höfum verið að velta því fyrir okkur hvort þetta tengist því að árið 2000 voru tvær erlendar stúkur myrtar hérna, sem var mikið áfall fyrir alla bæjarbúa og hafði mjög neikvæð áhrif á streymi ferðamanna hingað um skeið. Morðingjarnir náðust og sitja nú inni. Fólki er greinilega mikið í mun að láta mann finna að maður er velkominn.

Á heimleiðinni áðan stoppuðum við á staðnum þar sem við borðuðum á mánudagskvöldið og settumst þar við sjóinn og fengum okkur margarítu. Við urðum að minna hvort annað á að við sætum raunverulega við öldurót Karabíska hafsins undir pálmatrjám í ca 25 stiga hita, alveg mátulegum hita. Urðum sem sé að minna okkur á hvar við erum stödd því að það verður svo ótrúlega fljótt að mást yfir þessa tilfinningu þegar við komum heim.

Sem ég sit hérna uppgötva ég allt í einu að hér rétt við tærnar á mér er braut laufskurðarmaura. Þeir þramma hér fram hjá með laufblöðin sín í lóðréttri stellingu, einn á fætur öðrum. Þeir halda víst áfram allan sólarhringinn því að þeir fylgja lyktarslóð. En þetta hlýtur að vera erfitt hjá þessu búi því að stígurinn hér er sópaður daglega.

-----

Nú er runninn upp nýr dagur, fimmtudagur. Fórum í morgungöngu á ströndinni hér fyrir neðan og síðan í morgunmat á kaffihúsi Brigitte, þrátt fyrir góðan ásetning um að útbúa okkar eigin morgunmat. Það er alltaf gaman að velta fyrir sér fólkinu sem sækir svona staði. Þarna var t.d. par á fimmtugsaldri sem kom á reiðhjólum. Hann var feitlaginn, með grátt hár niður á bak og grátt skegg niður á bringu, vel húðflúraður og feitlaginn. Hefði passað í Hells Angels mótorhjólagengi. Hún var fíngerð með dýra skartgripi og vel lakkaðar gervineglur. Hvaða saga er þarna að baki? Í gær sat á næsta borði við okkur á veitingahúsi Miss Edith stúlka á þrítugsaldi sem drakk bjór af stút. Borðaði ein. Bráðlagleg en sorgmædd á svip, sneri upp á lokka í hárinu á sér í gríð og erg meðan hún beið eftir matnum. Eftir á vorum við Ásta sammála um að hún virtist öðru hverju vera gráti nær. Hvaða saga býr þarna að baki? Áttum við að bjóða henni að setjast til borðs með okkur?

Fyrr um daginn hittum við bandarísk hjón um sjötugt sem voru svo afskaplega ánægð með lífið. Hann alveg sköllóttur, stuttur og feitur. Hún hálfu höfðinu hærri en hann og grindhoruð. Þau sögðu okkur að þau hefðu flutt inn í hótel við ströndina í september og ætluðu bara að vera þarna framvegis. Þegar þau heyrðu að við værum frá Íslandi þurftu þau endilega að heilsa okkur með handabandi því að þau hefðu aldrei hitt neinn frá Íslandi áður. Svo gengu þau hönd í hönd í burtu á vit ævintýra dagsins.

Meira frá Cahuita

Í gærkvöldi, fyrsta kvöldið okkar í Cahuita, fórum við skömmu eftir sólsetur (sem er kl. 17:50) hér suður (austur) með ströndinni og fengum okkur kvöldverð á veitingastaðnum Sobre las olas (Undir öldunum) við sjóinn. Megnið af borðunum er innandyra en við báðum um að fá að sitja úti og sáum ekki eftir því. Tunglið var fullt og myndaði silfrað mynstur í öldurnar þar sem þær brotnuðu á kóralklöppunum rétt við fætur okkar. Hitastigið var alveg mátulegt. Á matseðlinum var blanda af karabískum og hefðbundnum kostaríkenskum réttum. Ásta fékk sér cajun hrísgrjón með sjávarfangi og var hrifin. Ég hélt mig við steik að hætti landsmanna.

Bergundirlagið hérna er myndað af kóröllum. Landið er að rísa. Árið 1991 varð hér jarðskjálfti upp á 7,4 á Richterkvarða með þeim afleiðingum að landið reis um 1 metra. Frægt kóralrif sem er hér fyrir utan ströndina (þjóðgarðurinn er að mestu leyti í sjó) lyftist og skemmdist mikið. Kóraalrifið dó þó ekki allt.

Við vorum komin í bólið um kl. 21:30 í gærkvöldi og vöknuðum við fyrsta hanagal kl. 5:30 í morgun. Kl. 5:50 vorum við komin niður í fjöru en misstum þó af sólarupprásinni. Hérna er mikill reki en enginn hirðir hann því að nóg er af öðrum trjáviði. Fjörunni er haldið hreinni þannig að varla sést þar plastdrasl en þeim mun meira af pálmahnetum af ýmsum gerðum auk viðardrumba. Þarna slóst í för með okkur hundur það sem eftir var gönguferðarinnar. Þetta var reyndar algengt í Monteverde. Þar voru tveir eða þrír hundar sem slógust stundum í för með fólki. Maður sá þá hér og þar á svæðinu með hinu og þessu fólki.

Á mínútunni kl. 7:00 vorum við mætt í morgunverð hjá Brigitte sem einnig rekur Internetaðganginn. Brigitte er frá Sviss og það eru reyndar líka eigendur Cabinas Iguana þar sem við búum, þótt staðurinn sé rekinn af innfæddum. Hér er dálítið um fólk af evrópskum uppruna. Á veitingastaðnum þar sem við borðuðum í hádeginu í gær var t.d. sænsk stúlka að vinna með lítinn hrokkinkoll með sér, sem greinilega átti föður héðan. Foreldrar stúlkunnar og önnur sænsk hjón voru í heimsókn. Meðan við dvöldum þar kom önnur sænsk stúlka á reiðhjóli að spjalla við þau. Í þessu sambandi er sennilega ekki úr vegi að vitna í Lonely Planet bókina um Costa Rica þar sem segir orðrétt um Cahuita á bls. 403, efst í vinstri dálki: “Women should know that the town enjoys a free-love reputation and evidently some female travellers do come here for a quick fling. Be prepared to pay your gent’s way around town and bring (and use!) your own condoms.” Svo mörg voru þau orð!

Eftir morgunverðinn fórum við í stuttan göngutúr inn í skóginn fyrir aftan húsið. Sáum þar meðal annars nokkra skærgræna froska með svörtum doppum innan um botngróðurinn. Ég tók nokkrar myndir en get líklega ekki sett þær á bloggið. Þar sem ég sit núna í ruggustólnum og er að skrifa þetta, get ég fylgst með flugunum sem sækja í bananaknippið. Fyrst koma vespur og klippa gat á hýðið. Þær háma í sig bananakjötið og leggi maður eyrun að heyrir maður munnlimina smella saman við hvern bita. Það má eiginlega segja að þær smjatti! Þegar vespurnar eru búnar að opna bananana nógu vel koma ávaxtaflugurnar (Drosophila), a.m.k. tvær tegundir. Önnur tegundin er pínulítil og ljósbrún en hin er svört og nokkru stærri.

Hér gerði ég örstutt hlé á skrifunum til að finna tvo góða banana handa okkur af knippinu og rugga svo Ástu sem liggur í hengirúminu og les spennubók (á ensku, ekki spænsku, skamm skamm!!!).

----

Hér varð nokkurra klukkustunda hlé á skrifunum. Ég fór í Internetkaffið hennar Brigittu en símalínurnar voru svo lélegar að ég gafst upp á að reyna að senda textann.

Við gengum niður í “miðbæ” Cahuita og fengum okkur hádegismat. Ætlaði svo að reyna að finna bankasjálfsala til að fá peninga út á kortið en komst fljótlega að því að ekkert slíkt er í Cahuita og reyndar alls enginn banki. Næsti banki og sjálfsali er í Puerto Viejo, í 20 km fjarlægð. Það var því ekki um annað að ræða en að koma sér þangað. Keyptum strætómiða á 45 kr og tókum næsta vagn en þeir fara á milli á klukkustundar fresti.

Puerto Viejo er ekki aðlaðandi bær að okkar mati. Það er víst þangað sem unga fólkið fer helst til að skemmta sér. Við spurðum til vegar að bankanum í lítilli ferðaskrifstofu þar sem seldar eru túristaferðir um nágrennið. Þar var starfsmaðurinn finnsk stúlka. Spurðum ekki nánar hvað hefði orðið til þess að hún settist að þarna. Við fórum svo í apótek og keyptum sótthreinsandi vökva en Ásta er með sár á hnénu eftir að hafa dottið tvisvar á það í grjótinu á vegunum í Monteverde. Svo var hún svo óheppin að vinalegur hundur flaðraði upp um hana á strætóstöðinni í Cahuita og lagði einmitt loppuna á sárið. Því var talið best að fá sér sótthreinsandi krem við fyrsta tækifæri. Reyndar má bæta því við að stuttu áður hafði hún orðið vör við að fluga nokkur sótti mjög í að setjast á sárið og kom þá í ljós að það var ekki alveg lokað. Hún hafði nokkrar áhyggjur af því að flugan væri búin að verpa í sárið og lirfurnar ættu eftir að éta hana að innan. Ég huggaði hana með því að það væri vel þekkt að lirfur sem kæmu úr eggjum svona flugna ætu aðeins ónýta holdið en létu lifandi vefi í friði. Hún var ekki alveg sátt við þetta af einhverjum ástæðum. Við reyndum líka að kaupa plástur í apótekinu en því miður var enginn plástur til þar! Við fórum þá í Supermercado og þar keypti Ásta plástur fyrir 3 íslenskar krónur (þeir taka að vísu ekki íslenskar krónur hér af einhverri ástæðu en þetta var jafngildi þriggja íslenskra króna í colones). Loks fengum við okkur kaffitár á litlum kaffistað og eins og venjulega í Costa Rica fengum við alveg frábært kaffi. Það var hins vegar óvenjulega dýrt, 100 kr bollinn.

Þegar við vorum loks tilbúin að fara til baka þurftum við að bíða á strætóstöðinni í 50 mínútur. Það gaf okkur tíma til að virða fyrir okkur mannlífið og ekki síður hundalífið á staðnum. Eins og víða er þarna nokkuð um lausa hunda. Í nágrenni stoppistöðvarinnar réði ríkjum gríðarstór hundur, gæti verið bastarður milli dóbermanns og St. Bernharðs. Þegar ég sá hann fyrst hélt ég að hann gæti verið með hundaæði því að hann froðufelldi, vafr alveg hvítur um kjaftinn og slefan lak niður á jörð. En líklega á hann bara erfitt með að stjórna vörunum svo að munnvatnskirtlarnir eru í yfirvinnu. Hans aðalstarf þarna virtist vera að tékka á öllum hinum hundunum og sjá til þess að þeir sýndu honum tilhlýðilega virðingu, enda gnæfði hann yfir þá alla.

Þegar við komum til baka til Cahuita tóku á móti okkur sömu tveir hundar og voru þar þegar við fórum, tveimur og hálfri klukkustund áður, annars vegar hundurinn sem flaðraði upp um Ástu, og hins vegar pínulítill hundur, á stærð við chihuahua en leit út eins og púðluhundur, var þó ekki hvolpur. Sá var fótbrotinn við hækil á hægri afturfæti en beinið var gróið í 90° horni, þannig að hann gat ekki stigið í fótinn. Gat þó notað hann til að klóra sér, en það gerðu þeir báðir í gríð og erg. Maður hafði á tilfinningunni að þetta væru einskismanns hundar sem héldu til þarna við strætóstoppistöðina, vegna þess að fólk henti til þeirra matarbita þar. Við sáum reyndar einn farþeganna gefa þeim sitt hvora kexkökuna fyrr í dag.

Þegar þetta er ritað er klukkan orðin 6 að kvöldi og skollið á myrkur svo að ég sé ekki lengur á lyklaborðið (sit auðvitað í ruggustólnum úti á palli). Einhver vesalings bjalla á stærð við nöglina á litla fingri hefur ákveðið að skjárinn á tölvunni sé hliðið að paradís og reynir hvað hún getur að klifra upp eftir honum en hrynur alltaf niður þegar hún er hálfnuð. Öðru hverju sé ég skuggann af moskótóflugu framan á skjánum en ég er allur löðrandi í moskítófælukremi og treysti á að það virki. Þegar ég lít í kringum mig tek ég eftir því að hér eru engar eldflugur. Af þeim sáum við hins vegar mikið í ferðinni til Fortuna, þegar við fórum að skoða eldfjallið Arunal. Hér er aftur á móti mikill kór skordýra af ýmsum gerðum, krybbur, chicadas o.m.fl. Í dag var hitinn ákaflega þægilegur enda skýjahula á himninum, en nú er orðið mjög heitt og ákaflega rakt.

Hér var gert hlé á skrifum því að við skruppum 150 metra niður að ströndinni og fengum okkur kvöldverð á karabískum matsölustað, Restaurant Reggae. Borðuðum bæði tvö rækjur í karabískri sósu með soðnu grænmeti al dente. Með þessu drukkum við hvítvín. Frábær matur. Fyrir þetta borguðum við 650 ísl. kr. á mann (í colones). Nú erum við komin aftur upp í kofann okkar. Ég sit úti í myrkrinu og skrifa en Ásta er inni að lesa. Það er vegna þess að ljósið á lampanum sem er uppi undir rjáfri er svo veikt að hún getur ekki lesið við það. Reyndar eru tvær luktur þarna uppi en peran er biluð í annarri. Afleiðingin er sú að gekkóeðlurnar tvær, sem væntanlega hafa áður stundað flugnaveiðar við sitt hvora lugtina, verða nú að deila með sér plássinu í kringum þá sem virkar. Önnur er greinilega ríkjandi og heldur sig nær lugtinni, þótt hún sé minni. Mér sýnist hún ná flugu á um það bil tveggja mínútna fresti en hin mun sjaldnar. Við báðum um það í dag að skipt yrði um peru í biluðu lugtinni en það hefur ekki verið gert. Á morgun getum við fært þau rök fyrir því að nauðsynlegt sé að skipta um peru að stóra gekkóeðlan fái ekki nóg að éta meðan ástandið er svona.

Myndir

Her aetladi eg ad setja inn myndir en sambandid er svo lelegt herna, eins og eg ottadist, ad thad tokst ekki, thvi midur.

Reyni aftur seinna en er ekki vongodur!

Thakka vidbrogd vid fyrri bloggum!

Cahuito

Þessar línur eru skrifaðar sitjandi í ruggustól með skemil undir löppunum í ca 30 stiga hita í skugganum á veröndinni á kofanum sem við erum búin að leigja af Cabinas Iguanas í Cahuita á Kyrrahafsströnd Costa Rica. Rétt fyrir framan mig ruggar Ásta sér til hliðanna í hengirúmi en vinstra megin við mig, í rúmlega seilingarfjarlægð, hangir kippa af ca 80 banönum sem við og flugurnar megum ganga í eins og okkur sýnist.

Eins og ég hef nefnt áður þá stendur allt eins og stafur á bók í viðskiptum við kostaríkana og maður hefur á tilfinningunni að þetta sé allt stálheiðarlegt fólk. Í morgun átti að sækja okkur kl. 7:00 en í leiðbeiningunum sem við fengum stóð að við ættum að vera tilbúin kl. 6:45. Því miður byrjaði morgunmaturinn á hótelinu ekki fyrr en kl. 7:00 þannig að við misstum af honum. Ástu tókst samt að kría út 2 banana úr starfsliðinu í eldhúsinu þegar hún fór að spjalla við það kl. 6:00. Við vorum búin að pakka og gera upp hótelleiguna (2000 kr/tveggja manna herbergi með morgunmat (sem við gátum ekki nýtt okkur)) kl. 6:45 og það stóð heima að lítil rúta kom að sækja okkur kl. 6:55). Í rútunni var bílstjórinn og aðstoðarmaður sem kom farangrinum fyrir. Við áttum von á að fleiri yrðu sóttir á önnur hótel en svo var ekki. Við vorum einu farþegarnarnir. Eftir tveggja tíma akstur var stöðvað við lítið kaffihús, eða kaffistað undir þaki án veggja, þar sem við keyptum okkur sitt hvora samlokuna og kaffi sem var eldað á hlóðum. Eitthvert besta kaffi sem ég hef fengið. Spjölluðum lítillega við aðstoðarmann bílstjórans, sem var afskaplega ánægður yfir því að við gætum bablað pínulítið á spænsku. Síðan var haldið áfram til hafnarborgarinnar Límon, þar sem bílstjórinn varð eftir en aðstoðarmaðurinn keyrði okkur þann spöl sem eftir var, tæplega 50 km, alveg upp að dyrum, þótt hann yrði reyndar að hringja til að spyrjast til vegar í restina.

Kofinn er ljómandi góður. Svefnherbergið er með einu tvíbreiðu og öðru einbreiðu rúmi og moskítóneti um bæði rúmin. Síðan er stofa með eldhúskrók. Í stofunni er kringlótt, vandað borð og fjórir stólar og í eldhúskróknum er ágætur ísskápur. Svo er auðvitað baðherbergi með sturtu. Fyrir öllum gluggum eru hlerar en ekkert gler eða moskítónet þannig að við munum þurfa að loka þeim á nóttunni og þegar við förum út. Síðan er örlítil verönd, eins og fyrr sagði. Í 10 metra fjarlægð, falin bak við gróður, er lítil sundlaug og hinum megin við hana eru fleiri kofar sem við verðum ekkert vör við. Hinum megin við kofana tekur svo villtur skógur við og okkur skilst að þar séu stígar sem gaman sé að ganga eftir. Munum prófa þá á næstunni. Fyrir þetta borgum $35 á nóttu, eða ísl. kr. 2.550,–.

Á þessu svæði er töluvert um svertingja sem hingað fluttu snemma á 20. öld frá Jamaíka til þess að vinna á plantekrunum en hér eru gríðarlegar ananas- og bananaplantekrur. Þeim var hins vegar bannað að flytja til annarra héraða allt til 1949. Hér var á tímabili mikil fátækt vegna þess að það kom upp sjúkdómur í banönum á tímabili og öll framleiðslan fluttist til Kyrrahafsstrandarinnar en svertingjarnir fengu ekki að flytja líka. Þetta varð til þess að hér grasseraði löngum kommúnismi. Nú eru bananar aftur framleiddir hér í stórum stíl en framleiðslufyrirtækin eru að miklu leyti í höndum Bandaríkjamanna (Dole of Chiquita) svo að pólítísk afstaða hefur ekki breyst að ráði. Hér mun hins vegar vera mikil karabísk menning fremur en latínó menning og það verður gaman að smakka á matnum hérna.

Á miðvikudaginn í síðustu viku, meðan við vorum enn þá í Monteverde, var þess minnst að ár var liðið frá hörmulegu blóðbaði sem þar varð í misheppnuðu bankaráni. Þrír bræður frá Nikaragúa (flestir glæpir í Costa Rica eru framdir af mönnum frá Nikaragúa, segja innfæddir okkur) reyndu að ræna eina bankann í Santa Elena sem er aðalþorpið í Monteverde með nokkur hundruð íbúa. Tveir vopnaðir verðir voru í bankanum, annar fyrir utan og hinn fyrir innan. Ræningjarnir byrjuðu að skjóta með AK47 rifflum þegar þeir komu að bankanum, skutu inn alla glugga og á allt sem fyrir var. Vörðurinn sem var fyrir utan fékk áfall og leitaði skjóls en hinn tók til varna og náði að drepa tvo bræðranna áður en þeir komust inn í bankann. Sá þriðji komst inn í bankann þar sem voru 33 manns, þ.e. vörðurinn, bankastarfsmenn og viðskiptavinir, þar á meðal einhverjir nemendur úr skólanum okkar, CPI. Vörðurinn sem skaut særðist og varð óvígur. Í þessum upphafsbardaga dóu tveir ræningjar 1-2 aðrir en margir fleiri særðust. Lögreglan kom á staðinn og svo sérsveit lögreglunnar og reynt var að semja við ræningjann. Á meðan lá fólk í blóði sínu og dó eitt af öðru. Fimm tímum eftir árásina skaut ræninginn einn gíslanna til að leggja áherslu á að honum væri alvara. Tuttugu og tveim tímum eftir árásina var gerð tilraun til að frelsa gíslana en ekki tókst betur til en svo að einn lögreglumaður féll. Ræninginn gafst að lokum upp eftir 28 klst. Þá voru 9 menn dánir og margir fleiri særðir, þar á meðal ófrísk kona sem lifði af og fæddi heilbrigt stúlkubarn í fyllingu tímans. Vörðurinn sem var fyrir utan og fékk taugaáfall er nú atvinnulaus og nánast útskúfaður úr þessu litla samfélagi vegna þess að hann brást og fólkið telur að ef hann hefði brugðist rétt við, eins og félagi hans, hefðu ekki svona margir dáið. Vörðurinn sem var inni og drap tvo ræningjanna í upphafi, er nú ráðgjafi lífvarðafyrirtækja, svo að hagur þessara fyrrum samstarfsmanna er allólíkur núna. Um daginn kom út skýrsla um þessa atburði þar sem lögreglan er harðlega gagnrýnd fyrir úrræðaleysi og vanþekkingu og m.a. bent á að fólk var að deyja af sárum sínum í bankanum allt að 20 klst eftir árásina. Samingaviðræður höfðu þegar strandað eftir 5 klst þegar ræninginn skaut einn gíslanna og í ljósi þess að lögreglan vissi af öllu þessu særða fólki sem var að blæða út, hefði hún átt að bregðast fyrr við. Auðvitað er þetta allt umdeilanlegt og ekki ætla ég að dæma um hvernig hefði átt að bregðast við. En þennan miðvikudag í síðustu viku fórum við Ásta “í bæinn” og meðal annars í bankann. Kl. 18 þennan dag var haldin minningarguðsþjónusta og kennarinn okkar sagði okkur að fólk hefði verið mjög stressað allan fyrri part vikunnar en eftir minningarguðsþjónustuna hefði öllum verið ákjaflega létt.

Svo að við snúum okkur aftur að svæðinu sem við erum á núna, Cahuita, þá mun vera töluvert um moskítóflugur hér, en þó minna á þessum árstíma en oft annars. Við berum samt á okkur flugnafælukrem reglulega til þess að taka enga áhættu. Hér er lítið um malaríu en eitthvað um dengue fever.

Morgunverður er ekki innfalinn á þessum stað en í innan við 50 metra fjarlægð eru tveir morgunverðarstaðir. Við ætglum að athuga hvernig þeir eru áður en við förum að kaupa okkur efni morgunverð. Annars skruppum við í bæinn áðan, um 2 km gönguleið, og keyptum okkur 5 lítra af vatni og mango til að úrbúa mangodrykk sem er mjög vinsæll hér um slóðir. Í 100 metra fjarlægð er Internetkaffi. Þar er því miður ekki þráðlaust samband en þeir hljóta að vera með USB tengingu þannig að ég geti flutt þennan pistil beint á milli. Það er alltaf hálffúlt að geta ekki notað íslensku stafina.

Það er reyndar mikill lúxus að vera ekki í skóla!!! Það er eiginlega núna fyrst sem maður getur farið að slappa af. Í Monteverde var maður 4 tíma í skólanum og 2 klst að gera heimaverkefnin því að þetta var sko alvöru skóli og ekkert hálfkák!

Stutt stopp í San Jose

Komin til San José eftir 7 klukkustunda ferðalag frá Manuel Antonio. Leiðsögumaðurinn okkar í þessari ferð, Angelo, var sá sami og í ferðinni til eldfjallsins Arunal fyrir viku. Þetta er skemmtilegur strákur og leynir á sér. Hann er 24 ára með gráðu í ferðamannafræði og er núna í MBA námi. Hann er verktaki, er með sitt eins manns fyrirtæki, og eitt af því sem hann gerir er að taka á móti kvenfólki frá Bandaríkjunum sem kemur hingað í fegrunaraðgerðir. Það eru reyndar hæg heimatökin hjá honum því þrír fjölskyldumeðlimir eru læknar. Hér er reyndar mjög góð heilsugæsla eins og sést á því að meðallífslíkur eru með því hæsta sem gerist í heiminum, rúmlega 81 ár hjá konum og rúmlega 76 ár hjá körlum. Ekki skrýtið að Bandaríkjamenn flykkist hingað til að eyða elliárunum hérna.

Hér fylgja nokkrar myndir. Þarna er m.a. mynd af Angelo, leiðsögumanninum okkar, þar sem hann snýr sér við í framsætinu. Þarna er líka mynd af Söndru, sem var kennarinn okkar seinni vikuna í Monteverde. Hún er óvenjuleg kona með merkilega sögu að baki. Hún er í þjóðbúningnum sínum á myndinni en á föstudaginn var skemmtidagskrá þar sem kennarar komju í þjóðbúiningum í skólann. Þarna er mynd af krókódílum sem urðu á vegi okkar á leiðinni til Manuel Antonio. Myndin er tekin ofan af brú og stærstu krókódílarnir á myndinni eru rúmir tveir metrar á lengd. Sáum einn stærri í ánni sem var um þrír metrar á lengd. Þarna er mynd af "white-faced Chaputin" apa, "stick insect" og þeir sem eru næmir fyrir skordýrum munu sjá að út úr fókus í bakgrunni er drekafluga sem síðan er í fókus á annarri mynd.

Þarna eru líka myndir af tveim tegundum af iguanaeðlum. Sú stærri var ca 70 cm á lengd, hin um 20 cm.

Læt þetta nægja í bili. Vonast til að geta bloggað frá Cahuita, en við leggjum af stað frá hótelinu kl. 7 í fyrramálið.

Manuel Antonio

Thetta verdur stutt thvi ad fljotlega leggjum vid af stad til San Jose again. Forum i gaermorgun i gongutur um thodgardinn og saum tvaer tegundir af opum, nokkur letidyr, agouti, tvaer eda thrjar tegundir af edlum. Vorum i thrja klukkutima a gongu en sloppudum af eftir hadegid vidri vid strondina. Midad vid ad thetta er afar vinsaell badstadur fyrir folk fra San Jose og utlendinga lika er thetta otrulega litill stadur.

I nott verdum vid i San Jose en a morgun holdum vid afram til Cahuita a Kyrrahafsstrondinni. Vonandi komumst vid a netid thar.

Til thess ad geta sent fleiri myndir urdum vid ad taka leigubil nidur i baeinn Santa Elena sem er um 2 km og kostar 100 kr. Her er Intenetkaffi med betri adstodu en hinn stadurinn sem er nalaegt skolanum. Eg hef sett texta inn a sumar myndirnar sem eg vona ad thid getid lesid. Tarantuluna hittum vid a kvoldgongu med leidsogumanni sem vissi hvar holan hennar var og platadi hana ut ur holunni. Bruin sem Asta er a er med lausum fjolum og thratt fyrir margar tilraunir tokst mer ekki ad plata hana til ad ganga yfir hana!

Um helgina forum vid nidur ad Kyrrahafsstrondinni tha sem er thjodgardur og sidan forum vid a manudag ad Karibahafstrondinni thar sem er annar thjodgardur og eg veit ekki hversu audvelt verdur ad komast a Netid a thessum stodum. Reyni samt.

Tvaer myndir

Reyndi ad setja inn myndir en sennilega er kerfid her svo lelegt ad mer tokst bara ad setja thessar tvaer inn. Efri myndin er af pinulitilli graenni kongulo med gul augu sem voru sifellt a hreyfingu. Saum hana vid hotelid sem vid gistum a vid Arenal. Su nedri er af coati sem vid hittum a gongfor i gaerkvoldi eftir solsetur.

Arunal, krossgötur o.fl.

Ég er svo mikill klaufi í þessu bloggi að ég tapaði hluta póstsins sem ég setti inn áðan, en hér kemur hann:

Um helgina fórum við til Arunal sem er eldfjall sem er búið að gjósa daglega í 30 ár. Þetta er 4 klst bílferð eftir hræðilega holóttum vegum. Lögðum af stað kl. 7:30 á laugardagsmorgni og komum til baka rétt fyrir kl. 18 á sunnudagskvöldi. Alls fóru 6 nemendur héðan, auk bílstjórans og leiðsögumanns sem bættist við á staðnum. Þá bættust 4 nemendur við á staðnum en þeir komu frá Flamenco þar sem þeir eru í spænskunámi hjá sama fyrirtæki. Fórum í skemmtilegan göngutúr í frumskóginum og sáum tvær tegundir af toucan (mjög skrautlegir fuglar með gríðarstóran gogg), heyrðum í öskurapa og sáum Geoffroys spider monkey (Ateles geoffroyi). Man ekki hvað hann heitir á íslensku. Svo sáum við auðvitað coati sem eru alengir alls staðar. Eftir gönguferðina fórum við í spa þar sem heita vatnið rennur eins og stórfljót í gegnum staðinn og fólk getur valið hversu heitt það vill hafa vatnið. Síðan borðuðum við þar áður en keyrt var út í myrkrið á stað þar sem var möguleiki á að sjá hraun renna fram í myrkrinu og skýjunum. Fjallstoppurinn var hulinn skýjum eins og hann er reyndar 360 daga á ári. Fyrr um daginn höfðum við heyrt og séð grjóthrunið í fjallshlíðinni þar sem hraunið hrynur niður en er orðið svo kalt að það er bara grátt að degi til. Við sáum glóa í hraunið í myrkrinu í smástund en síðan var allt kyrrt. Eftir það var haldið var á hótelið.

Á sunnudeginum fórum við að miklum fossi í frumskóginum þar sem við syntum í hyl undir honum. Til að komast þangað urðum við að feta okkur niður með klettavegg, um 150 metra niður (og upp á eftir!). Sem betur fer var keðja meðfram öllum stígnum til að halda sér í. Eftir það var farið heim í sturtu, svo út að borða í hádeginu og loks var haldið heim á leið. Þá fórum við hluta leiðarinnar á báti eftir Arenal vatni sem er reyndar gríðarstórt uppistöðulón. Vatnsborð þessa lóns sveiflast samt ekki mikið vegna þess að úrkoma er fremur svipuð allan ársins hring. Þarna á vatnsbotni er þorp en allt fólkið sem þar bjó var flutt í nýtt þorp sem var byggt fyrir það.

Það var dálítið athyglisvert hversu margt fólk sem er að læra í þessum skólum eru á krossgötum í lífinu. Þarna var t.d. Hollendingur sem er orðinn forríkur á því að kaupa of selja fyrirtæki. Hann er að verða fertugur og er sestur í helgan stein, þótt hann kjósi fremur að kalla það að hann sé í leyfi frá vinnu í eitt ár. Þegar “leyfinu” lýkur ætlar hann að vinna tvo daga í viku við að hjálpa vini sínum sem rekur flughermaframleiðslu en þrjá daga vikunnar ætlar hann að vinna fyrir góðgerðarstarfsemi og stunda útreiðar. Þarna er líka kona frá Hollandi sem er búin að vera vinna við ráðgjöf fyrir stórfyrirtæki og sagði upp vegna þess hve stressandi vinnan er og er ekki búin að finna sér aðra vinnu. Maður hefur á tilfinningunni að hún hafi verið búin að leggja töluvert fyrir. Svo var það hann vinur okkar frá San Diego (sem nú er farinn héðan) en hann sagði upp og seldi allar sínar eigur og veit ekki hvenær hann fer aftur að vinna. Þá er það kanadísk stúlka sem var ráðin pólitískt af ráðherra í ríkisstjórninni en þegar flokkurinn tapaði kosningunum var henni og öllum öðrum starfsmönnum sagt upp. Hún fékk einhverja eingreiðslu sem hún er að nota núna, en hún er reyndar búin að fá annað starf sem bíður hennar heima í Ottawa. Þá er hér þýsk kona á okkar aldri, fuglaskoðari mikill, sem er í ársleyfi frá kennslu og er á hálfsárs ferðalagi um heiminn til að endurskoða líf sitt og 27 ára hjónaband. Um helgina hittum við líka konu frá Minnesota, jafnöldru mína, sem er í leyfi frá kennslu. Við heyrðum hana semja við leiðsögumanninn okkar unga og bráðmyndarlega, sem var með okkur við Arunal um helgina, um að hann yrði einkaleiðsögumaður hennar um Costa Rica í viku þegar dvöl hennar við skólann í Flamenco lyki eftir 1-2 vikur. Skemmtilegt starf, leiðsögumannsstarfið!

Vona að mér takist að láta einhverjar myndir fljóta með í þetta sinn en þá verðið þið bara að giska á hvað er hvað.

Á Monteverde svæðinu búa um það bil 8000 manns. Hér er þó ekkert slökkvilið. Næsta slökkvilið er í 2 klst fjarlægð. Hér geta menn því ekkert gert nema horft á ef kviknar í. Hér er heilsugæslustöð en þar er aðeins einn læknir – eða læknakandidat, réttara sagt. Ég er hræddur um að menn sættu sig tæplega við þetta á Íslandi.

Fólkið hérna er sérlega elskulegt og hér er ekkert sem heitir “maňana”, þ.e. hér stendur allt eins og stafur á bók. Eigi leigubíll eða langferðabíll að leggja af stað kl. 6 þá leggur hann af stað kl. 6. Hér tekur fólk líka daginn snemma. Flestir vakna kl. 5-6 á morgnana, þegar sólin rís. Sólin sest milli 5 og 6 á kvöldin og fólk fer að sofa milli kl. 9 og 10 á kvöldin. Þeir nemendur sem búa hjá fjölskyldum eru yfirleitt mjög ánægðir en helst er kvartað yfir því að fólkið horfi mikið á sjónvarp á kvöldin og tali ekki mjög mikið við nemendurna. Við fréttum reyndar af einum nemanda sem var rekinn af heimilinu vegna þess að hann var svo ánægður með matmóður sína að hann sagði í tíma og ótíma “me gusta mi Mama Tica”. “Me gusta” þýðir að þykja eitthvað gott eða líka vel við það þegar talað er um hluti eða mat. En þegar talað er um fólk þýðir það að vera ástfanginn. Hann var því alltaf að klifa á því óvart að hann væri ástfanginn af hinni kostarísku “móður” sinni (mi Mama Tica). Þar kom að “Papa Tico” var nóg boðið og heimtaði að hann yrði fluttur annað.

Um helgina fórum við til Arunal sem er eldfjall sem er búið að gjósa daglega í 30 ár. Þetta er 4 klst bílferð eftir hræðilega holóttum vegum. Lögðum af stað kl. 7:30 á laugardagsmorgni og komum til baka rétt fyrir kl. 18 á sunnudagskvöldi. Alls fóru 6 nemendur héðan, auk bílstjórans og leiðsögumanns sem bættist við á staðnum. Þá bættust 4 nemendur við á staðnum en þeir komu frá Flamenco þar sem þeir eru í spænskunámi hjá sama fyrirtæki. Fórum í skemmtilegan göngutúr í frumskóginum og sáum tvær tegundir af toucan (mjög skrautlegir fuglar með gríðarstóran gogg), hey

Föstudagur

Í kringum 1950 var þetta svæði hér, Monteverde og nágrenni, nánast mannlaust. Vitað er til að hér hafi búið 3 fjölskyldur hérna þá. Árið 1951 fluttust hingað 44 kvekarar frá Alabama í Bandaríkjunum, vegna þess að í Costa Rica var herinn afnuminn árið 1948 og kvekarar eru friðarsinnar, algjörlega á móti hernaði. Þeir keyptu hér 1200 hektara lands, stofnuðu kúabú og hófu ostaframleiðslu. Fljótlega eftir þetta opnaðist mikill markaður í Bandaríkjunum fyrir nautakjöt. Tíkóarnir (Costa Rica búar kalla sig “Ticos”) hófu þá nautakjötsframleiðslu í stórum stíl og tóku að fella skógana til að bæta við beitilandi. Skógarnir hurfu mjög hratt og fljótlega sáu kvekararnir að í óefni stefndi. Þeir leituðu því hófanna erlendis eftir aðstoð við að stofna sjóð til að kaupa meira land hér í Monteverde. Það gekk eftir árið 1962 og í stuttu máli sagt er friðlandið núna orðið 55 þúsund hektarar (550 km2). Af því eru 10% opið almenningi. Þangað fórum við á fimmtudaginn og fengum frábæra leiðsögn um svæðið í 2,5 klst. Veðrið var óvenjulega gott, sólskin og fremur hlýtt, en þarna er oftast þoka og mjög rakt. Fyrir utan hvað það var gaman að skoða skóginn, allar þessar þúsundir plantna og allmargar tegundir orkidea sem voru í blóma (þarna eru reyndar 480 tegundir af orkideum en við sáum aðeins fáeinar tegundir í blóma), sáum við 10-15 tegundir kólibrífugla. Við sáum líka frægasta og einna sjaldgæfasta fuglinn þarna, quetzel, sem finnst aðeins á svæðinu frá suðurhluta Mexíkó til Panama og er þjóðarfugla í Guatemala. Talið er að þarna á svæðinu séu aðeins um 200 fuglar af þessari tegund. Loks sáum við einn öskurapa og coati, sem er spendýr heldur minna en tófa. Sáum heila fjölskyldu af þeim, 6-7 einstaklinga, fara yfir stíginn rétt hjá okkur.

Um fjórðungur Costa Rica er nú skógi vaxinn en af þessu skóglendi eru aðeins um 15% upprunalegir skógar. Menn hafa reiknað út að það muni taka allt að 1000 ár áður en þessir skógar verða á aftur samsettir úr svipuðu hlutfalli tegunda og upprunalegu skógarnir, því að í “nýju” skógunum eru aðallega tegundir sem eru fljótar að nýta sér opið land, n.k. landnámstré.

Hérna á skólanum er skemmtileg blanda fólks. Ég er búinn að segja frá hommanum Joe frá San Diego og hjónunum frá Washington fylki. Því miður eru þau öll að fara héðan um helgina. Vonandi fáum við aftur jafngóða granna. Í dag vorum við að spjalla við vínbónda frá Kaliforníu sem er hér ásamt 14 ára syni sínum. Vínbóndinn er reyndar Englendingur upprunalega, úr Miðlöndunum, en fluttist vestur um haf á þrítugsaldri. Hérna er líka tvítug stúlka frá San Diego sem giftist í júní í fyrra hermanni sem nú er í Írak í þriðja sinn. Bróðir hennar er þar líka. Eiginmaðurinn (myndarlegur maður, við erum búin að sjá tvær myndir af honum) kemur heim í lok mars og hefur samið um að vera ekki sendur aftur til útlanda næstu 3 árin. Þau ætla að byrja á því að eignast barn (sumir Bandaríkjamenn eru svo opnir að þeir segja manni allt). Eiginmaðurinn er af norrænu og þýsku bergi brotinn og er frá Minnesota en sjálf er hún hálfkúbersk og hún er að læra spænsku vegna þess að hana langar einhvern tíma til að heimsækja ættingja sína á Kúbu. Henni finnast fjölmiðlarnir flytja mjög skakka mynd af ástandinu í Írak og forsetanum sínum. Allir eru afskaplega elskulegir við hana þótt fæstir séu henni sammála. Hér er líka strákur frá Texas sem var að ljúka háskólanámi en ætlar að ganga í herinn í 4 ár og fara svo annað hvort í fasteignabransann eða olíubransann. Ég geri ráð fyrir að hann sé ánægður með forsetann sinn og fyrrverandi ríkisstjóra þótt það hafi ekki komið til tals.

Reyni að láta eina eða tvær myndi fylgja með en það tekur svo langan tíma að flytja þær yfir á netið (hér er flutningsgetan ekki mjög mikil) að ég veit ekki hvað þær verða margar.

Á morgun, laugardag, förum við í helgarferð til eldfjallsins Arunal sem hefur gosið samfellt í nokkra áratugi og gistum þar í grenndinni. Við erum að vona að ekki verði mjög skýjað svo að við sjáum fjallið en það er víst fremur sjaldgæft! Vegna þessarar ferðar er ekki líklegt að neitt bætist við bloggið fyrr en eftir helgina.

Ég ætlaði að setja inn myndir af skólanum og úr skóginum en gafst upp á því í bili. Þarf líklega að minnka þær áður. Reyni aftur seinna.

Miðvikudagur í Monteverde

Í gær var svo mikið að gera að ekki gafst tími til að blogga. Hér verður því stiklað á ákaflega stóru um það sem við höfum verið að gera undanfarna tvo daga.

Við erum í skólanum frá kl. 8 til 12 á hverjum degi. Kl. 10 er 20 mínútna kaffihlé. Það verður að segjast eins og er að maður er algjörlega tilbúinn til að fá sér kaffi þá. Síðan höfum við heilmikla heimavinnu, erum að tæpa tvo tíma á dag að gera heimaverkefnin! Við erum bara þrjú í bekknum núna. Átján ára stelpa sem byrjaði með okkur var komin heldur lengra en við hin og fékk sig flutta yfir í annan bekk. Sem betur fer erum við sem eftir erum á ákaflega svipuðu stigi í spænskunni. Með okkur Ástu er bandarísk kona á svipuðum aldrei en maðurinn hennar er í öðrum bekk. Ég er ekki viss hvort hann er kominn lengra eða styttra í spænskunni en við. Þessi kona (Ann) og maðurinn hennar (Scott) eru á sömu bylgjulengd og við að flestu leyti; höfum sömu sýn á veröldina. Það er ekki hrifningunni fyrir að fara á forsetanum þeirra. Við fórum út að borða með þeim í gærkvöldi og skemmtum okkur konunglega.

Í gærdag fórum við Ásta í ferð upp í regnskóginn og gengum meðal annars á hengibrúm innan um trjátoppana. Það verður að segjast eins og er að ég var afar lofthræddur. Sumar brýrnar voru yfir 120 metra langar og allt að 50 metra fall niður. Þarna var hvasst og lítið þurfti til að brýrnar færu að sveiflast. Maður velti því ósjálfrátt fyrir sér hversu langt væri síðan Vinnueftirlitið hefði tekið þær út síðast!

Mestallan tíma vorum við í þoku og súld en maður fann lítið fyrir því nema meðan maður var á brúnum. Annars tók skógarþykknið við regnvatninu. Okkur fannst ekki vera sérstaklega mikið líf þarna. Maður heyrði stundum í fuglum og sá þá örsjaldan. Þó sáum við öskurapa (Alouatta palliata) í svefnrofunum í einu trénu. Hann teygði úr öllum skönkum og klóraði sér meðan við fylgdumst með og fór svo.

Þessi texti er skrifaður á herberginu okkar en ég ætla svo að fara í Internetkaffi og reyna að senda hann ásamt myndum af skólanum, íbúðinni og apanum. Skólinn heitir Centro Panamericano de Idiomas (CPI). Því miður kann ég ekki að setja myndatexta við hverja mynd svo að þið verðið bara að giska á hvað er hvað.