Meira frá Cahuita

Í gærkvöldi, fyrsta kvöldið okkar í Cahuita, fórum við skömmu eftir sólsetur (sem er kl. 17:50) hér suður (austur) með ströndinni og fengum okkur kvöldverð á veitingastaðnum Sobre las olas (Undir öldunum) við sjóinn. Megnið af borðunum er innandyra en við báðum um að fá að sitja úti og sáum ekki eftir því. Tunglið var fullt og myndaði silfrað mynstur í öldurnar þar sem þær brotnuðu á kóralklöppunum rétt við fætur okkar. Hitastigið var alveg mátulegt. Á matseðlinum var blanda af karabískum og hefðbundnum kostaríkenskum réttum. Ásta fékk sér cajun hrísgrjón með sjávarfangi og var hrifin. Ég hélt mig við steik að hætti landsmanna.

Bergundirlagið hérna er myndað af kóröllum. Landið er að rísa. Árið 1991 varð hér jarðskjálfti upp á 7,4 á Richterkvarða með þeim afleiðingum að landið reis um 1 metra. Frægt kóralrif sem er hér fyrir utan ströndina (þjóðgarðurinn er að mestu leyti í sjó) lyftist og skemmdist mikið. Kóraalrifið dó þó ekki allt.

Við vorum komin í bólið um kl. 21:30 í gærkvöldi og vöknuðum við fyrsta hanagal kl. 5:30 í morgun. Kl. 5:50 vorum við komin niður í fjöru en misstum þó af sólarupprásinni. Hérna er mikill reki en enginn hirðir hann því að nóg er af öðrum trjáviði. Fjörunni er haldið hreinni þannig að varla sést þar plastdrasl en þeim mun meira af pálmahnetum af ýmsum gerðum auk viðardrumba. Þarna slóst í för með okkur hundur það sem eftir var gönguferðarinnar. Þetta var reyndar algengt í Monteverde. Þar voru tveir eða þrír hundar sem slógust stundum í för með fólki. Maður sá þá hér og þar á svæðinu með hinu og þessu fólki.

Á mínútunni kl. 7:00 vorum við mætt í morgunverð hjá Brigitte sem einnig rekur Internetaðganginn. Brigitte er frá Sviss og það eru reyndar líka eigendur Cabinas Iguana þar sem við búum, þótt staðurinn sé rekinn af innfæddum. Hér er dálítið um fólk af evrópskum uppruna. Á veitingastaðnum þar sem við borðuðum í hádeginu í gær var t.d. sænsk stúlka að vinna með lítinn hrokkinkoll með sér, sem greinilega átti föður héðan. Foreldrar stúlkunnar og önnur sænsk hjón voru í heimsókn. Meðan við dvöldum þar kom önnur sænsk stúlka á reiðhjóli að spjalla við þau. Í þessu sambandi er sennilega ekki úr vegi að vitna í Lonely Planet bókina um Costa Rica þar sem segir orðrétt um Cahuita á bls. 403, efst í vinstri dálki: “Women should know that the town enjoys a free-love reputation and evidently some female travellers do come here for a quick fling. Be prepared to pay your gent’s way around town and bring (and use!) your own condoms.” Svo mörg voru þau orð!

Eftir morgunverðinn fórum við í stuttan göngutúr inn í skóginn fyrir aftan húsið. Sáum þar meðal annars nokkra skærgræna froska með svörtum doppum innan um botngróðurinn. Ég tók nokkrar myndir en get líklega ekki sett þær á bloggið. Þar sem ég sit núna í ruggustólnum og er að skrifa þetta, get ég fylgst með flugunum sem sækja í bananaknippið. Fyrst koma vespur og klippa gat á hýðið. Þær háma í sig bananakjötið og leggi maður eyrun að heyrir maður munnlimina smella saman við hvern bita. Það má eiginlega segja að þær smjatti! Þegar vespurnar eru búnar að opna bananana nógu vel koma ávaxtaflugurnar (Drosophila), a.m.k. tvær tegundir. Önnur tegundin er pínulítil og ljósbrún en hin er svört og nokkru stærri.

Hér gerði ég örstutt hlé á skrifunum til að finna tvo góða banana handa okkur af knippinu og rugga svo Ástu sem liggur í hengirúminu og les spennubók (á ensku, ekki spænsku, skamm skamm!!!).

----

Hér varð nokkurra klukkustunda hlé á skrifunum. Ég fór í Internetkaffið hennar Brigittu en símalínurnar voru svo lélegar að ég gafst upp á að reyna að senda textann.

Við gengum niður í “miðbæ” Cahuita og fengum okkur hádegismat. Ætlaði svo að reyna að finna bankasjálfsala til að fá peninga út á kortið en komst fljótlega að því að ekkert slíkt er í Cahuita og reyndar alls enginn banki. Næsti banki og sjálfsali er í Puerto Viejo, í 20 km fjarlægð. Það var því ekki um annað að ræða en að koma sér þangað. Keyptum strætómiða á 45 kr og tókum næsta vagn en þeir fara á milli á klukkustundar fresti.

Puerto Viejo er ekki aðlaðandi bær að okkar mati. Það er víst þangað sem unga fólkið fer helst til að skemmta sér. Við spurðum til vegar að bankanum í lítilli ferðaskrifstofu þar sem seldar eru túristaferðir um nágrennið. Þar var starfsmaðurinn finnsk stúlka. Spurðum ekki nánar hvað hefði orðið til þess að hún settist að þarna. Við fórum svo í apótek og keyptum sótthreinsandi vökva en Ásta er með sár á hnénu eftir að hafa dottið tvisvar á það í grjótinu á vegunum í Monteverde. Svo var hún svo óheppin að vinalegur hundur flaðraði upp um hana á strætóstöðinni í Cahuita og lagði einmitt loppuna á sárið. Því var talið best að fá sér sótthreinsandi krem við fyrsta tækifæri. Reyndar má bæta því við að stuttu áður hafði hún orðið vör við að fluga nokkur sótti mjög í að setjast á sárið og kom þá í ljós að það var ekki alveg lokað. Hún hafði nokkrar áhyggjur af því að flugan væri búin að verpa í sárið og lirfurnar ættu eftir að éta hana að innan. Ég huggaði hana með því að það væri vel þekkt að lirfur sem kæmu úr eggjum svona flugna ætu aðeins ónýta holdið en létu lifandi vefi í friði. Hún var ekki alveg sátt við þetta af einhverjum ástæðum. Við reyndum líka að kaupa plástur í apótekinu en því miður var enginn plástur til þar! Við fórum þá í Supermercado og þar keypti Ásta plástur fyrir 3 íslenskar krónur (þeir taka að vísu ekki íslenskar krónur hér af einhverri ástæðu en þetta var jafngildi þriggja íslenskra króna í colones). Loks fengum við okkur kaffitár á litlum kaffistað og eins og venjulega í Costa Rica fengum við alveg frábært kaffi. Það var hins vegar óvenjulega dýrt, 100 kr bollinn.

Þegar við vorum loks tilbúin að fara til baka þurftum við að bíða á strætóstöðinni í 50 mínútur. Það gaf okkur tíma til að virða fyrir okkur mannlífið og ekki síður hundalífið á staðnum. Eins og víða er þarna nokkuð um lausa hunda. Í nágrenni stoppistöðvarinnar réði ríkjum gríðarstór hundur, gæti verið bastarður milli dóbermanns og St. Bernharðs. Þegar ég sá hann fyrst hélt ég að hann gæti verið með hundaæði því að hann froðufelldi, vafr alveg hvítur um kjaftinn og slefan lak niður á jörð. En líklega á hann bara erfitt með að stjórna vörunum svo að munnvatnskirtlarnir eru í yfirvinnu. Hans aðalstarf þarna virtist vera að tékka á öllum hinum hundunum og sjá til þess að þeir sýndu honum tilhlýðilega virðingu, enda gnæfði hann yfir þá alla.

Þegar við komum til baka til Cahuita tóku á móti okkur sömu tveir hundar og voru þar þegar við fórum, tveimur og hálfri klukkustund áður, annars vegar hundurinn sem flaðraði upp um Ástu, og hins vegar pínulítill hundur, á stærð við chihuahua en leit út eins og púðluhundur, var þó ekki hvolpur. Sá var fótbrotinn við hækil á hægri afturfæti en beinið var gróið í 90° horni, þannig að hann gat ekki stigið í fótinn. Gat þó notað hann til að klóra sér, en það gerðu þeir báðir í gríð og erg. Maður hafði á tilfinningunni að þetta væru einskismanns hundar sem héldu til þarna við strætóstoppistöðina, vegna þess að fólk henti til þeirra matarbita þar. Við sáum reyndar einn farþeganna gefa þeim sitt hvora kexkökuna fyrr í dag.

Þegar þetta er ritað er klukkan orðin 6 að kvöldi og skollið á myrkur svo að ég sé ekki lengur á lyklaborðið (sit auðvitað í ruggustólnum úti á palli). Einhver vesalings bjalla á stærð við nöglina á litla fingri hefur ákveðið að skjárinn á tölvunni sé hliðið að paradís og reynir hvað hún getur að klifra upp eftir honum en hrynur alltaf niður þegar hún er hálfnuð. Öðru hverju sé ég skuggann af moskótóflugu framan á skjánum en ég er allur löðrandi í moskítófælukremi og treysti á að það virki. Þegar ég lít í kringum mig tek ég eftir því að hér eru engar eldflugur. Af þeim sáum við hins vegar mikið í ferðinni til Fortuna, þegar við fórum að skoða eldfjallið Arunal. Hér er aftur á móti mikill kór skordýra af ýmsum gerðum, krybbur, chicadas o.m.fl. Í dag var hitinn ákaflega þægilegur enda skýjahula á himninum, en nú er orðið mjög heitt og ákaflega rakt.

Hér var gert hlé á skrifum því að við skruppum 150 metra niður að ströndinni og fengum okkur kvöldverð á karabískum matsölustað, Restaurant Reggae. Borðuðum bæði tvö rækjur í karabískri sósu með soðnu grænmeti al dente. Með þessu drukkum við hvítvín. Frábær matur. Fyrir þetta borguðum við 650 ísl. kr. á mann (í colones). Nú erum við komin aftur upp í kofann okkar. Ég sit úti í myrkrinu og skrifa en Ásta er inni að lesa. Það er vegna þess að ljósið á lampanum sem er uppi undir rjáfri er svo veikt að hún getur ekki lesið við það. Reyndar eru tvær luktur þarna uppi en peran er biluð í annarri. Afleiðingin er sú að gekkóeðlurnar tvær, sem væntanlega hafa áður stundað flugnaveiðar við sitt hvora lugtina, verða nú að deila með sér plássinu í kringum þá sem virkar. Önnur er greinilega ríkjandi og heldur sig nær lugtinni, þótt hún sé minni. Mér sýnist hún ná flugu á um það bil tveggja mínútna fresti en hin mun sjaldnar. Við báðum um það í dag að skipt yrði um peru í biluðu lugtinni en það hefur ekki verið gert. Á morgun getum við fært þau rök fyrir því að nauðsynlegt sé að skipta um peru að stóra gekkóeðlan fái ekki nóg að éta meðan ástandið er svona.