Gestrisni og gestrisni
Langt síðan ég skrifaði síðast. Við höfum verið svo upptekin af annarra manna gestrisni að það hálfa væri nóg.
Við flugum frá Los Angeles til Seattle eftir hádegi á laugardegi 15. maí, lentum rétt eftir kl. 18:00. Anne og Scott tóku á móti okkur og síðan var ekið norður á bóginn, áleiðis til Mt. Vernon. Stoppuðum við norðurendann á Lake Washington þar sem við fengum okkur göngutúr í gegnum afskaplega fallegan trjágarð (arboretum). Síðan fengum við okkur að borða á taílenskum stað áður en haldið var áfram heim til þeirra. Þangað komum við rúmlega kl. 22:00. Þar tók Stanley á móti okkur. Stanley er hundurinn þeirra sem talinn er vera ca 6 ára en hann gæti þess vegna verið mun eldri. Hann er afskaplega hægfara hundur sem þau björguðu úr „Hundaholti“. Hann er greinilega blendingur, sennilega aðallega Labrador en líklega er einhver blóðhundur í honum. Hann er afskaplega „ræðinn“, lætur heyra í sér ef hann hefur eitthvað að segja en þegir þess á milli. Það var dálítið fróðlegt að sjá hvernig hann horfir alltaf í augun á manni og reyndar öllum í kringum hann, eins og hann sé sífellt að reyna að ráða í augnaráð manns.
Fengum okkur drykk fyrir svefninn og fórum í rúmið um miðnætti sem er sennilega seinna en Anne og Scott hafa farið að sofa í mörg ár. Ég vaknaði næstsíðastur, kl. 7:30. Anne, sem okkur skildist að væri venjulega fyrst á fætur, vaknaði ekki fyrr en kl. 8:15, sennilega vegna þess að háttatíminn riðlaðist.
Á sunnudeginum fórum við í langan bíltúr í grenndinni. Stoppuðum við hús sem Richard og Jan (gestgjafar okkar í Costa Rica í fyrra) eiga en þau eru einmitt í Costa Rica núna. Húsið er niðri við sjó og þar söfnuðum við kræklingi og öðuskeljum í fjörunni. Fengum okkur svo nesti á staðnum, brauð, ost, skinku og egg úr hænunum þeirra (þau eru með 2 verpandi hænur og 4 unga sem fara að verpa síðar í sumar). Frábært veður (ég sólbrann á nefinu). Svo heimsóttum við Blake og Bonnie, son og verðandi tengdadóttur Scotts og Önnu. Þau eru að fara að gifta sig 1. ágúst. Þau keyptu nýlega 5 ekrur (2 hektara) lands sem þau ætla að rækta á. Bæði eru í vinnu annars staðar en eyða öllum helgum og kvöldum í að undirbúa landið undir ræktun. Á landinu er kofi sem er svo lítill að ekki þarf leyfi skipulagsyfirvalda fyrir honum og þar búa þau. Þegar við komum voru þau að ganga frá vatnstanki uppi á hæð en þangað dæla þau vatni úr brunni svo að þau geti haft sjálfrennandi vatn án þess að vera með dæluna í gangi í hvert sinn sem þau skrúfa frá krana. Það var stórkostlegt að horfa á þetta samhenta unga fólk sem er að reyna að koma sér fyrir og hefja lífræna ræktun eins smátt og hægt er að hugsa sér.
Um kvöldið fengum við okkur krækling í forrétt og síðan grillað nautakjöt. Fyrr að sofa en á laugardagskvöldið.
Á mánudegi þurfti Anne að vinna fyrir hádegi en Scott tók sér frí þennan dag. Kannski er rétt að segja að hann kom vöktunum sínum þannig fyrir að hann þurfti ekki að vinna þennan dag. Hann er heimilislæknir á nokkurs konar bráðamóttöku. Vaktirnar eru 11 klst og að meðaltali vinnur hann 4 daga í viku. Rétt fyrir hádegi fórum við í göngutúr í skógi þar sem er (var?) mikið hegravarp en fundum ekki varpið. Virðist sem það hafi minnkað mikið því við sáum aðeins einstaka hegra á flugi. Keyptum loks ostrur áður en við hittum Anne og fengum okkur að borða með henni á sjávarréttastað. Síðan fengum við okkur langan göngutúr í skógi þar sem þær fáu moskítóflugur, sem þar búa, ákváðu að spjalla náið við okkur Ástu en létu auðvitað aðra í friði. Frábært veður allan daginn og kvöldið. Hélt áfram að brenna á nefinu.
Um kvöldið var heilmikil veisla heima hjá Anne og Scott þar sem Bonnie og Todd (sem voru með okkur á Osa skaga í Costa Rica í fyrra) og önnur hjón voru boðin líka, 8 manns alls. Mjög skemmtilegt kvöld enda er Todd hrókur alls fagnaðar þar sem hann kemur. Borðuðum krækling, öðuskel, ostrur og lax. Stóðum á blístri á eftir.
Þriðjudagsmorgun 18. maí fór Anne snemma í vinnu en Scott ekki fyrr en kl. 9:30 því hann þurfti að fara til tannlæknis. Við lögðum af stað norður á bóginn stuttu síðar í einum af þremur bílum þeirra, sem þau lánuðu okkur til að aka til Vancouver. Í stuttu máli gekk ferðin vel og við vorum komin á hótelið okkar, Sylvia Hotel í Vancouver, um hádegisbil. Þetta hótel er á besta stað í bænum, í jaðri Stanley Park (fyrir þá sem þekkja til í Vancouver). Fengum heillirigningu á leiðinni en svo stytti smám saman upp og um kvöldið var stórkostlega fallegt veður.
Á hótelherberginu beið okkar sending frá Alix og John Fredickson (frænda mínum og konunni hans). Það var hvítvínsflaska (Chardonnay frá British Columbia), eintak af Lögbergi-Heimskringlu, indíánaútskurður til að hengja á vegg, saladskeið og gaffall úr endurunnu gleri, barmmerki íslensk-kanadíska félagsins, tvenns konar mismunandi barmmerki frá Ólympíuleikunum og tvenns konar kanadískt snakk, að ekki sé nefnt mjög fallegt kort þar sem við vorum boðin velkomin. Ég hringdi strax í þau og þá var ákveðið að þau mundu sækja okkur kl. 10 morguninn eftir og aka með okkur um borgina og borða svo með okkur hádegisverð.
Það sem eftir var dagsins fórum við í langan göngutúr niður í bæ. Ásta fann strigaskó (sem hún keypti) og við fundum líka eitthvað smávegis fyrir væntanlegt barnabarn. Um kvöldð fórum við á veitingastað sem heitir „The Fish House“ í Stanley Park, í göngufjarlægð frá hótelinu, en Alix og John höfðu mælt með því. Mjög góður staður. Fengum okkur svo göngutúr um English Bay sem er hér við hótelið. Þar er búið að koma fyrir röðum af rekaviðadrumbum sem fólk ýmist situr á eða situr upp við og styður bakið við. Mjög skemmtilegt svæði. Frábært veður. Snemma að sofa.
Í morgun, miðvikudag, sóttu Alix og John okkur kl. 10 eins um var rætt. Þau fóru með okkur í skemmtilegan bíltúr um svæðið, meðal annars um háskólasvæðið og í Museum of Archaeology. Síðan í VanDusen Botanical Garden þar sem við borðuðum hádegisverð. Ekki var við það komandi að við fengjum að borga – við værum gestir þeirra! Fengum okkur göngutúr um garðinn – hreint ótrúlegt hvað hægt er að rækta hérna. Hér eru m.a.s. pálmatré! En mest áberandi og fallegt eru samt Himalajarósirnar. Síðan fórum við heim til þeirra. Þau fluttu fyrir nokkrum árum í litla íbúð en hún er á mjög skemmtilegum stað og ekki svo lítil fyrir eldri hjón (þau verða bæði áttræð á næsta ári). Þar varð Alix eftir en John keyrði okkur aftur á hótelið. Vorum komin hingað kl. 16, sex klukkustundum eftir að þau sóttu okkur. Fengum mjög gott veður þótt spáin hafi ekki verið sérlega góð. Um leið og John skilaði okkur í hótelið byrjaði að rigna en það stóð aðeins í rúmar 2 klst og síðan stytti upp. Ágætis veður um kvöldið þótt það væri skýjað.
Þau ætla að sækja okkur kl. 13 á morgun til að sýna okkur meira af borginni og svo munum við borða saman annað kvöld.
Gengum niður í bæ til að borða ― enduðum á víetnömskum stað. Urðum fyrir vonbrigðum en hvorugt okkar hafði borðað víetnamskan mat áður. Nú er klukkan orðin meira en 22 og háttatími nálgast hratt.
Lifið heil!
Við flugum frá Los Angeles til Seattle eftir hádegi á laugardegi 15. maí, lentum rétt eftir kl. 18:00. Anne og Scott tóku á móti okkur og síðan var ekið norður á bóginn, áleiðis til Mt. Vernon. Stoppuðum við norðurendann á Lake Washington þar sem við fengum okkur göngutúr í gegnum afskaplega fallegan trjágarð (arboretum). Síðan fengum við okkur að borða á taílenskum stað áður en haldið var áfram heim til þeirra. Þangað komum við rúmlega kl. 22:00. Þar tók Stanley á móti okkur. Stanley er hundurinn þeirra sem talinn er vera ca 6 ára en hann gæti þess vegna verið mun eldri. Hann er afskaplega hægfara hundur sem þau björguðu úr „Hundaholti“. Hann er greinilega blendingur, sennilega aðallega Labrador en líklega er einhver blóðhundur í honum. Hann er afskaplega „ræðinn“, lætur heyra í sér ef hann hefur eitthvað að segja en þegir þess á milli. Það var dálítið fróðlegt að sjá hvernig hann horfir alltaf í augun á manni og reyndar öllum í kringum hann, eins og hann sé sífellt að reyna að ráða í augnaráð manns.
Fengum okkur drykk fyrir svefninn og fórum í rúmið um miðnætti sem er sennilega seinna en Anne og Scott hafa farið að sofa í mörg ár. Ég vaknaði næstsíðastur, kl. 7:30. Anne, sem okkur skildist að væri venjulega fyrst á fætur, vaknaði ekki fyrr en kl. 8:15, sennilega vegna þess að háttatíminn riðlaðist.
Á sunnudeginum fórum við í langan bíltúr í grenndinni. Stoppuðum við hús sem Richard og Jan (gestgjafar okkar í Costa Rica í fyrra) eiga en þau eru einmitt í Costa Rica núna. Húsið er niðri við sjó og þar söfnuðum við kræklingi og öðuskeljum í fjörunni. Fengum okkur svo nesti á staðnum, brauð, ost, skinku og egg úr hænunum þeirra (þau eru með 2 verpandi hænur og 4 unga sem fara að verpa síðar í sumar). Frábært veður (ég sólbrann á nefinu). Svo heimsóttum við Blake og Bonnie, son og verðandi tengdadóttur Scotts og Önnu. Þau eru að fara að gifta sig 1. ágúst. Þau keyptu nýlega 5 ekrur (2 hektara) lands sem þau ætla að rækta á. Bæði eru í vinnu annars staðar en eyða öllum helgum og kvöldum í að undirbúa landið undir ræktun. Á landinu er kofi sem er svo lítill að ekki þarf leyfi skipulagsyfirvalda fyrir honum og þar búa þau. Þegar við komum voru þau að ganga frá vatnstanki uppi á hæð en þangað dæla þau vatni úr brunni svo að þau geti haft sjálfrennandi vatn án þess að vera með dæluna í gangi í hvert sinn sem þau skrúfa frá krana. Það var stórkostlegt að horfa á þetta samhenta unga fólk sem er að reyna að koma sér fyrir og hefja lífræna ræktun eins smátt og hægt er að hugsa sér.
Um kvöldið fengum við okkur krækling í forrétt og síðan grillað nautakjöt. Fyrr að sofa en á laugardagskvöldið.
Á mánudegi þurfti Anne að vinna fyrir hádegi en Scott tók sér frí þennan dag. Kannski er rétt að segja að hann kom vöktunum sínum þannig fyrir að hann þurfti ekki að vinna þennan dag. Hann er heimilislæknir á nokkurs konar bráðamóttöku. Vaktirnar eru 11 klst og að meðaltali vinnur hann 4 daga í viku. Rétt fyrir hádegi fórum við í göngutúr í skógi þar sem er (var?) mikið hegravarp en fundum ekki varpið. Virðist sem það hafi minnkað mikið því við sáum aðeins einstaka hegra á flugi. Keyptum loks ostrur áður en við hittum Anne og fengum okkur að borða með henni á sjávarréttastað. Síðan fengum við okkur langan göngutúr í skógi þar sem þær fáu moskítóflugur, sem þar búa, ákváðu að spjalla náið við okkur Ástu en létu auðvitað aðra í friði. Frábært veður allan daginn og kvöldið. Hélt áfram að brenna á nefinu.
Um kvöldið var heilmikil veisla heima hjá Anne og Scott þar sem Bonnie og Todd (sem voru með okkur á Osa skaga í Costa Rica í fyrra) og önnur hjón voru boðin líka, 8 manns alls. Mjög skemmtilegt kvöld enda er Todd hrókur alls fagnaðar þar sem hann kemur. Borðuðum krækling, öðuskel, ostrur og lax. Stóðum á blístri á eftir.
Þriðjudagsmorgun 18. maí fór Anne snemma í vinnu en Scott ekki fyrr en kl. 9:30 því hann þurfti að fara til tannlæknis. Við lögðum af stað norður á bóginn stuttu síðar í einum af þremur bílum þeirra, sem þau lánuðu okkur til að aka til Vancouver. Í stuttu máli gekk ferðin vel og við vorum komin á hótelið okkar, Sylvia Hotel í Vancouver, um hádegisbil. Þetta hótel er á besta stað í bænum, í jaðri Stanley Park (fyrir þá sem þekkja til í Vancouver). Fengum heillirigningu á leiðinni en svo stytti smám saman upp og um kvöldið var stórkostlega fallegt veður.
Á hótelherberginu beið okkar sending frá Alix og John Fredickson (frænda mínum og konunni hans). Það var hvítvínsflaska (Chardonnay frá British Columbia), eintak af Lögbergi-Heimskringlu, indíánaútskurður til að hengja á vegg, saladskeið og gaffall úr endurunnu gleri, barmmerki íslensk-kanadíska félagsins, tvenns konar mismunandi barmmerki frá Ólympíuleikunum og tvenns konar kanadískt snakk, að ekki sé nefnt mjög fallegt kort þar sem við vorum boðin velkomin. Ég hringdi strax í þau og þá var ákveðið að þau mundu sækja okkur kl. 10 morguninn eftir og aka með okkur um borgina og borða svo með okkur hádegisverð.
Það sem eftir var dagsins fórum við í langan göngutúr niður í bæ. Ásta fann strigaskó (sem hún keypti) og við fundum líka eitthvað smávegis fyrir væntanlegt barnabarn. Um kvöldð fórum við á veitingastað sem heitir „The Fish House“ í Stanley Park, í göngufjarlægð frá hótelinu, en Alix og John höfðu mælt með því. Mjög góður staður. Fengum okkur svo göngutúr um English Bay sem er hér við hótelið. Þar er búið að koma fyrir röðum af rekaviðadrumbum sem fólk ýmist situr á eða situr upp við og styður bakið við. Mjög skemmtilegt svæði. Frábært veður. Snemma að sofa.
Í morgun, miðvikudag, sóttu Alix og John okkur kl. 10 eins um var rætt. Þau fóru með okkur í skemmtilegan bíltúr um svæðið, meðal annars um háskólasvæðið og í Museum of Archaeology. Síðan í VanDusen Botanical Garden þar sem við borðuðum hádegisverð. Ekki var við það komandi að við fengjum að borga – við værum gestir þeirra! Fengum okkur göngutúr um garðinn – hreint ótrúlegt hvað hægt er að rækta hérna. Hér eru m.a.s. pálmatré! En mest áberandi og fallegt eru samt Himalajarósirnar. Síðan fórum við heim til þeirra. Þau fluttu fyrir nokkrum árum í litla íbúð en hún er á mjög skemmtilegum stað og ekki svo lítil fyrir eldri hjón (þau verða bæði áttræð á næsta ári). Þar varð Alix eftir en John keyrði okkur aftur á hótelið. Vorum komin hingað kl. 16, sex klukkustundum eftir að þau sóttu okkur. Fengum mjög gott veður þótt spáin hafi ekki verið sérlega góð. Um leið og John skilaði okkur í hótelið byrjaði að rigna en það stóð aðeins í rúmar 2 klst og síðan stytti upp. Ágætis veður um kvöldið þótt það væri skýjað.
Þau ætla að sækja okkur kl. 13 á morgun til að sýna okkur meira af borginni og svo munum við borða saman annað kvöld.
Gengum niður í bæ til að borða ― enduðum á víetnömskum stað. Urðum fyrir vonbrigðum en hvorugt okkar hafði borðað víetnamskan mat áður. Nú er klukkan orðin meira en 22 og háttatími nálgast hratt.
Lifið heil!
posted by PH at 10:22 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home