Meira fra Hacienda Baru

Laugardagur 28. mars

Á þessu stigi er rétt að gera grein fyrir dýralífinu í og við húsið okkar. Í garðinum býr igúana eðla, um 50 cm löng með halanum. Utan á húsinu búa gekkó eðlur sem lifa á flugunum sem sækja að ljósum í gluggum á kvöldin. Þær hafa skemmtileg hljóð, eins og milt gelt eða gagg, sem þær gefa frá sér öðru hverju. Á baðherberginu búa kakkalakkar, þeir minnstu aðeins um 2-3 mm en sá stærsti sem ég hef séð var um 3 cm. Það er helst að maður verði var við þá þegar maður kveikir skyndilega ljósið þar á kvöldin. Svo komumst við að því í morgun að á baðherberginu býr líka lítil gekkó eðla sem væntanlega lifir á minnstu kakkalökkunum og heldur stofninum kannski að einhverju leyti í skefjum.

Við ákváðum í morgun að koma okkur til litla þorpsins, Dominical, sem er hér í 2 km fjarlægð með sjónum í suðurátt. Ræddum við Ameríkanana sem reka staðinn um það hvernig það væri best framkvæmt. Hann er nálægt sjötugu og er dálítið sérkennilegur. Hann talar hægt og frekar drafandi og þegar hann talar er eins og andlitið á honum hreyfist ekkert, hvorki varir né annað. Aðeins augun gefa til kynna að hann sé að tala og það er einhver glampi í augunum sem bendir til að hann sé með húmor. Konan er á gjörsamlega óræðum aldri, gæti verið einhvers staðar á bilinu 40-70 ára. Hún er ákaflega horuð og þakin löngum hálfgagnsæjum hárum, jafnt á handleggjum sem í andliti. Þegar maður talar við hana og hún er með sólina í bakið veldur þessi þunni feldur því að útlínur hennar lýsast allar upp. Það er næstum því eins og hún sé sjálflýsandi. Svo er hún með svo breiðar augabrúnir að það er eins og hún hafi fengið þrefaldan skammt hjá skaparanum. Mjög hjálpleg og elskuleg.

Eftir að hafa ráðgast við þau ákváðum við að ganga eftir einum af stígunum sem liggja um landareignina. Þannig gætum við komist 1,5 km af þessum tveimur sem eru til Dominical. Restina af leiðinni þyrftum við svo að ganga þjóðveginn. Við vorum meira en klukkustund að ganga þennan spöl eftir stígnum í gegnum skóginn, enda var margt að sjá. Skemmtilegast var þó að hitta fyrir hóp (20-30) apa af tegundinni Cebus capucinus (White-faced capuchin monkey). Hópurinn var skyndlega allt í kringum okkur. Einn unginn sat hinn rólegasti í ca 10 metra fjarlægð. Það var of mikið fyrir einn karlapann (kannski eina karlapann í hópnum) því að hann tók sér stöðu á milli okkar og ungans og hótaði okkur með því að gapa og sýna tennurnar. Við stóðum kyrr og þegar unginn færði sig fjær róaðist karlinn líka og fór. Þetta eru meðalstórir apar, fullvaxnir karlarnir ekki mikið yfir 4 kg, þannig að það er ekki líklegt að hann hefði gert alvöru úr þeirri hótun sinni að ráðast á okkur. Á sama tíma og þetta var að gerast hlupu tveir coatis fram hjá okkur á fleygiferð.

Það tók okkur svo 10 mínútur að ganga þessa 500 metra til þorpsins á þjóðveginum. Þetta er malarvegur og svo harður og holóttur að bílarnir keyra ekki nema á 10-15 km/klst hraða. Dominical reyndist vera lítið þorp þar sem allt gengur út á brimbrettamenningu. Nokkur veitingahús eru á staðnum og að minnsta kosti eitt Internet Café. Ég reyndi að komast inn á bloggið mitt til að senda texta en það tókst ekki. Fékk svo að fara á Netið hjá elskulega fólkinu hérna á Hacienda Barú, þótt héðan sé aðeins ein lína sem þarf að dekka símann, visagreiðslur og netnotkun. En mér skilst að þeir eigi að fá breiðband eftir 2 vikur.

Eftir einfaldan hádegisverð í Dominical tókum við leigubíl til baka til Hacienda Barú. Ásta fór að þvo föt í útivaski en ég sjálfan mig í sturtu. Rétt fyrir kl. 14 kom svo Achilles vinur okkar, bílstjórinn, með þau Anne og Scott. Þau verða í öðru húsi hér rétt hjá. Eftir að þau höfðu náð að jafna sig eftir ferðina skruppum við öll niður að sjó. Anne og Scott voru ekki lengi að stinga sér í öldurnar en við Ásta höfðum ekki haft vit á að íklæðast sundfötum og létum okkur nægja að ganga meðfram sjónum. Þá uppgötvuðum við hvað það var sem hegrinn og fjöruspóinn voru að sækjast eftir. Það eru litlir krabbar, þeir minnstu innan við 1 cm að lengd, þeir stærstu ca 5-6 cm, sem sjálfir eru að reyna að finna eitthvað ætilegt sem sjórinn skolar á land. Við fylgdumst með einum af stærri kröbbunum þegar hann varð okkar var. Þá hljóp hann upp í þurra sandinn og gróf sig niður þar til ekkert stóð upp úr nema augun. Hann var ósýnilegur á örskammri stund.

Eftir að allir voru komnir heim aftur og búnir að skola af sér seltu og svita drógum við tappa úr rauðvínsflösku og fórum að skiptast á fréttum. Við spurðum um þetta fólk sem við erum að fara að hitta. Þau heita Richard og Jenny (ef ég man rétt). Hann er reyndar hálfíslenskur því að móðir hans er af alíslenskum ættum. Hún er á níræðisaldri og fædd í Ameríku en báðir foreldrar hennar fluttust vestur um haf sem börn frá Íslandi. Faðir hans er hins vegar gyðingur. Richard er hjartalæknir og er enn í hlutastarfi heima í USA. Konan hans er hálfítölsk og líka hálfur gyðingur. Hún er fæðingar- og kvensjúkdómalæknir. Við verðum því í öruggum höndum því að Scott er heimilislæknir.

Sunnudagur, 29. mars 2009

Enn rann upp nýr dagur með brakandi þerri. Við fórum í langan göngutúr öll fjögur. Hér er sko aldeilis fjölbreytilegt dýralíf. Við sáum 4 eða 5 tegundir af eðlum af ýmsum stærðum og gerðum. Við sáum tvítætt letidýr uppi í tré þar sem það svaf og sneri rassinum í okkur. Við hittum Capuchin apahópinn aftur. Nú voru þeir miklu rólegri en í gær og við gátum skoðað þá úr fárra metra fjarlægð. Annars var nokkur vafi á því hver var að skoða hvern því að þeir voru töluvert forvitnir um okkar hagi líka. Við sáum coatis og íkorna. Fagurbrúnn haukur settist á grein í fáeinna metra fjarlægð þar sem hann skoðaði okkur og við hann. Nú, við sáum drekaflugur og geitunga, moskítóflugur, sandflugur, termíta og ýmsar tegundir fiðrilda og maura. Það eru reyndar termítabú úti um allt á trjágreinum og í einu termítabúinu voru vespur í óða önn að gera sitt bú.

Neikvæða hliðin á þessu öllu er að við erum öll meira og minna stungin eftir moskítóflugur, sandflugur og flær. Ásta er verst farin, en hún taldi 51 bit á fótleggjunum á sér. Hún var nefnilega í stuttbuxum í göngutúrnum í gær. Ég er með færri bit og ég hvorki roðna né hleyp eins mikið upp af bitunum og hún. Skott var líka kominn með anski mörg bit á handleggina áðan.

Á morgun förum við héðan. Við verðum sótt kl. 9 og förum landveg til þorps sem heitir Sierpe. Þaðan förum við í báti til Drekavogs (Drake Bay) á Osa skaga þar sem við verðum í 6 daga. Ég efast um að ég komi nokkru efni á bloggið þaðan – þetta er álíka afskekt og Hornstrandir þótt munurinn sé sá að þarna býr fólk.

Nú er klukkan að verða 16 og hin öll að jafna sig eftir göngutúrinn, þ.e. sem sé siesta núna. Ég ætla að athuga hvort ég get komið þessu á netið núna en héðan get ég því miður ekki sent neinar myndir.

Lifið heil!