Hacienda Baru
Föstudagur 27. mars 2009
Í gærkvöldi var síðasta kvöldið okkar í Savegre þar sem hitinn á daginn er um 20°C en fer niður í ca 12°C á nóttunni, undir morgun. Frábært loftslag. Þjónninn okkar á veitingastaðnum (þessum eina í plássinu) var búinn að standa sig með þvílíkri prýði öll 3 kvöldin að ég ákvað að gefa honum vel úti látið þjórfé samtals fyrir öll kvöldin, 10 dollara. Ég sá mest eftir því að hafa ekki gert það strax fyrsta kvöldið því að hann stjanaði svo við okkur það sem eftir var kvöldsins og morguninn eftir að við fórum eiginlega hjá okkur.
Vaknaði ekki fyrr en kl. 7 í morgun þegar venjulegir Kostaríkanir eru búnir að vera á fótum í 2 tíma. Hér taka menn daginn snemma. Næsti klukkutími fór í að nærast, senda bloggtexta og pakka. Við áttum von á að vera sótt kl. 10 en við erum löngu búin að venjast því að ferðaskrifstofur hérlendis gæta þess vel að menn á þeirra vegum séu ekki of seinir. Þess vegna áttum við von á að okkar maður, Acchiles, yrði kominn upp úr kl. 9 enda þurfti hann að aka alla leið frá San José. Það stóð heima, hann var mættur á staðinn kl. 9:05. Hann hjálpaði okkur að drösla farangrinum í bílinn og svo var lagt af stað um hálftíuleytið. Fyrst var ekið upp dalinn, þessa 9 km að Pan-American Highway, úr 2200 m í 3200 m. Sá vegur liggur hæstur í 3400 metrum í „Dauðaskarðinu“ eins og þeir kalla það vegna þess að þar er svo oft þoka sem hefur valdið mörgum banaslysum. Í þetta sinn var þar glaðasólskin og frábært útsýni enda vorum við þarna komin upp fyrir hina eiginlegu trjálínu, aðeins runnagróður í þessari hæð.
Acchiles var hinn ræðnasti og þegar hann heyrði að við höfðum lært dálitla spænsku heimtaði hann að við töluðum saman á spænsku. Hann var eins og besti kennari, talaði hægt og skýrt og leiðrétti okkur eftir þörfum. Hann talaði þó fullkomna ensku enda kom í ljós að hann hafði, eins og svo margir ungir Kostaríkanar á þeim tíma (hann er um fimmtugt) farið til Bandaríkjanna til að safna aurum og dvalið þar í 10 ár. Á þeim tíma (um 1980) var auðvelt fyrir þá að fá atvinnnuleyfi þar. Nú er öldin önnur. Í Bandaríkjunum hitti hann kostaríkanska stúlku, þau giftust, eignuðust 3 börn, bjuggu fyrst í 4 ár í New Orleans, síðan í önnur 4 ár í Flórída og loks í 2 ár í Kaliforníu, áður en þau fluttu aftur til Costa Rica. En konan náði ekki að festa rætur aftur í Costa Rica, þau skildu og hún flutti aftur til Bandaríkjanna með börnin. Börnin búa þar enn, eru bandarískir ríkisborgarar, og nú á Acchiles 4 barnabörn sem hann reynir að hitta tvisvar á ári. Hann er einhleypur núna en hefur auga fyrir fallegum konum.
Hingað til Hacienda Barú vorum við komin rétt upp úr kl. 12 á hádegi. Stigum út úr loftkældum bílnum í 35°C. Það mun taka einhvern tíma að venjast þessu! Hér erum við í litlu húsi með tveim litlum svefnherbergjum, dálitlu sameiginlegu rými og eldhúskrók sem er nú ekki til mikils annars en að hella upp á könnuna. Pínulítið baðherbergi með ágætissturtu, eins og ég komst að áðan.
Hacienda Barú er einkafriðland sem nær niður að sjó. Við fengum okkur göngutúr eftir stíg sem er 1 km að lengd niður að sjónum. Hér er öllu líflegra en þar sem við dvöldum áður, í Savegre. Hér sýnist mér vera álíka fjölskrúðugt fuglalíf og þar en þar að auki sáum við á þessum stutta göngutúr allmargar eðlur af a.m.k. þrem tegundum, þar af ein ígúana eðla. Sáum tvisvar kóatí (rándýr sem er dálitlu stærra en tófa, 4-7 kg), í annað skiptið var eitt dýr á ferð og í hitt skiptið 2 saman. Hér vantar heldur ekki skordýrin (ég er búinn að bera á mig móskítófælu en hún hefur því miður ekki áhrif á sandflugurnar sem líka bíta) og nóg er af maurum. Sem ég sit hér úti í garði og vantar 5 mínútur í sólsetur (klukkan er 17:45) heyrist varla hugsun manns fyrir söng söngtifa (chicadas) og syngur hver með sínu nefi, ef svo má að orði komast um þær.
Niðri við sjóinn fylgdumst við með hvítum hegra leita sér fæðu í öldunni sem veltist upp sandinn. Sáum hann því miður aldrei finna neitt ætilegt. Þarna var líka fjöruspói í sömu erindagjörðum. Nú vitum við hvers vegna hann kallast fjöruspói! Hér er fjörusandurinn dökkgrár eins og heima. Nokkra væna trjádrumba hefur rekið þarna og einn var að veltast um í sandinum. Aðallega hefur þó rekið kókoshnetur sem reyna svo að spíra þarna ef þær komast nógu hátt upp upp í fjöruna og einhverjum þeirra hefur tekist að verða tré. Þrír ungir menn voru þarna að reyna að veiða. Þeir voru hver um sig með langt færi sem þeir höfðu einhvern veginn komið út fyrir ölduna, sennilega eina 100 metra, og gengu svo í rólegheitunum í flæðarmálinu eftir því sem öngullinn og beitan barst með straumum. Þeir veiddu ekkert þennan hálftíma sem við fylgdumst með. Gaman væri að vita eftir hverju þeir voru að sækjast.
Nú er klukkan orðin 18 og myrkur að skella á. Þó er nógu bjart til að ég sé að ský hafa hrannast upp á himininn og hann er orðinn ansi rigningarlegur. Hitinn er líka orðinn mjög þægilegur, varla meira en 27-28°C. Svei mér þá ef þetta eru ekki dropar á skjánum! Best að hætta í bili og koma tölvunni inn fyrir.
Lifið heil!
Í gærkvöldi var síðasta kvöldið okkar í Savegre þar sem hitinn á daginn er um 20°C en fer niður í ca 12°C á nóttunni, undir morgun. Frábært loftslag. Þjónninn okkar á veitingastaðnum (þessum eina í plássinu) var búinn að standa sig með þvílíkri prýði öll 3 kvöldin að ég ákvað að gefa honum vel úti látið þjórfé samtals fyrir öll kvöldin, 10 dollara. Ég sá mest eftir því að hafa ekki gert það strax fyrsta kvöldið því að hann stjanaði svo við okkur það sem eftir var kvöldsins og morguninn eftir að við fórum eiginlega hjá okkur.
Vaknaði ekki fyrr en kl. 7 í morgun þegar venjulegir Kostaríkanir eru búnir að vera á fótum í 2 tíma. Hér taka menn daginn snemma. Næsti klukkutími fór í að nærast, senda bloggtexta og pakka. Við áttum von á að vera sótt kl. 10 en við erum löngu búin að venjast því að ferðaskrifstofur hérlendis gæta þess vel að menn á þeirra vegum séu ekki of seinir. Þess vegna áttum við von á að okkar maður, Acchiles, yrði kominn upp úr kl. 9 enda þurfti hann að aka alla leið frá San José. Það stóð heima, hann var mættur á staðinn kl. 9:05. Hann hjálpaði okkur að drösla farangrinum í bílinn og svo var lagt af stað um hálftíuleytið. Fyrst var ekið upp dalinn, þessa 9 km að Pan-American Highway, úr 2200 m í 3200 m. Sá vegur liggur hæstur í 3400 metrum í „Dauðaskarðinu“ eins og þeir kalla það vegna þess að þar er svo oft þoka sem hefur valdið mörgum banaslysum. Í þetta sinn var þar glaðasólskin og frábært útsýni enda vorum við þarna komin upp fyrir hina eiginlegu trjálínu, aðeins runnagróður í þessari hæð.
Acchiles var hinn ræðnasti og þegar hann heyrði að við höfðum lært dálitla spænsku heimtaði hann að við töluðum saman á spænsku. Hann var eins og besti kennari, talaði hægt og skýrt og leiðrétti okkur eftir þörfum. Hann talaði þó fullkomna ensku enda kom í ljós að hann hafði, eins og svo margir ungir Kostaríkanar á þeim tíma (hann er um fimmtugt) farið til Bandaríkjanna til að safna aurum og dvalið þar í 10 ár. Á þeim tíma (um 1980) var auðvelt fyrir þá að fá atvinnnuleyfi þar. Nú er öldin önnur. Í Bandaríkjunum hitti hann kostaríkanska stúlku, þau giftust, eignuðust 3 börn, bjuggu fyrst í 4 ár í New Orleans, síðan í önnur 4 ár í Flórída og loks í 2 ár í Kaliforníu, áður en þau fluttu aftur til Costa Rica. En konan náði ekki að festa rætur aftur í Costa Rica, þau skildu og hún flutti aftur til Bandaríkjanna með börnin. Börnin búa þar enn, eru bandarískir ríkisborgarar, og nú á Acchiles 4 barnabörn sem hann reynir að hitta tvisvar á ári. Hann er einhleypur núna en hefur auga fyrir fallegum konum.
Hingað til Hacienda Barú vorum við komin rétt upp úr kl. 12 á hádegi. Stigum út úr loftkældum bílnum í 35°C. Það mun taka einhvern tíma að venjast þessu! Hér erum við í litlu húsi með tveim litlum svefnherbergjum, dálitlu sameiginlegu rými og eldhúskrók sem er nú ekki til mikils annars en að hella upp á könnuna. Pínulítið baðherbergi með ágætissturtu, eins og ég komst að áðan.
Hacienda Barú er einkafriðland sem nær niður að sjó. Við fengum okkur göngutúr eftir stíg sem er 1 km að lengd niður að sjónum. Hér er öllu líflegra en þar sem við dvöldum áður, í Savegre. Hér sýnist mér vera álíka fjölskrúðugt fuglalíf og þar en þar að auki sáum við á þessum stutta göngutúr allmargar eðlur af a.m.k. þrem tegundum, þar af ein ígúana eðla. Sáum tvisvar kóatí (rándýr sem er dálitlu stærra en tófa, 4-7 kg), í annað skiptið var eitt dýr á ferð og í hitt skiptið 2 saman. Hér vantar heldur ekki skordýrin (ég er búinn að bera á mig móskítófælu en hún hefur því miður ekki áhrif á sandflugurnar sem líka bíta) og nóg er af maurum. Sem ég sit hér úti í garði og vantar 5 mínútur í sólsetur (klukkan er 17:45) heyrist varla hugsun manns fyrir söng söngtifa (chicadas) og syngur hver með sínu nefi, ef svo má að orði komast um þær.
Niðri við sjóinn fylgdumst við með hvítum hegra leita sér fæðu í öldunni sem veltist upp sandinn. Sáum hann því miður aldrei finna neitt ætilegt. Þarna var líka fjöruspói í sömu erindagjörðum. Nú vitum við hvers vegna hann kallast fjöruspói! Hér er fjörusandurinn dökkgrár eins og heima. Nokkra væna trjádrumba hefur rekið þarna og einn var að veltast um í sandinum. Aðallega hefur þó rekið kókoshnetur sem reyna svo að spíra þarna ef þær komast nógu hátt upp upp í fjöruna og einhverjum þeirra hefur tekist að verða tré. Þrír ungir menn voru þarna að reyna að veiða. Þeir voru hver um sig með langt færi sem þeir höfðu einhvern veginn komið út fyrir ölduna, sennilega eina 100 metra, og gengu svo í rólegheitunum í flæðarmálinu eftir því sem öngullinn og beitan barst með straumum. Þeir veiddu ekkert þennan hálftíma sem við fylgdumst með. Gaman væri að vita eftir hverju þeir voru að sækjast.
Nú er klukkan orðin 18 og myrkur að skella á. Þó er nógu bjart til að ég sé að ský hafa hrannast upp á himininn og hann er orðinn ansi rigningarlegur. Hitinn er líka orðinn mjög þægilegur, varla meira en 27-28°C. Svei mér þá ef þetta eru ekki dropar á skjánum! Best að hætta í bili og koma tölvunni inn fyrir.
Lifið heil!
posted by PH at 8:02 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home