Sit á svölunum á herberginu okkar í Hotel Bougainevillae rétt hjá San José í Costa Rica. Klukkan er hálfellefu að morgni fyrsta heila dagsins í landinu.

Flugið frá Boston var tíðindalítið. Fyrri hlutinn, frá Boston til Atlanta, var þó frekar leiðinlegur. Við sátum aftast í fremur krjálaðri MD88 vél frá Delta. Þessi flugvél er með tvo hreyfla aftast á skrokknum einmitt utan við okkar gluggaröð svo að við sáum ekkert út alla leiðina. Jafnframt drundi hátt í hreyflunum svo að við urðum nánast að kallast á til að geta átt einhver samskipti. Þetta var þó einna verst í lendingunni því að það var nokkur ókyrrð í lofti svo að flugstjórinn (eða kannski bara tölvan) var ýmist að þenja hreyflana eða slaka á þeim til skiptis sem var frekar óþægilegt þegar maður sá ekkert út.

Flugvöllurinn í Atlanta er svakalegur. Þar sem þetta var á sunnudegi var mikið um manninn og erfitt að fá sæti því að þótt nóg sé plássið er hvergi hægt að sitja nema á veitingasvæðunum og þau voru full. Reyndar gat maður farið að sínu hliði og sest þar. Flugvélin okkar (Boeing 787-200) til Costa Rica var lengi í biðröð að komast í loftið. Maður hafði því nógan tíma til að horfa í kringum sig. Þarna voru 6 samsíða flugbrautir í notkun, þrjár til að fara í loftið og þrjár til að lenda. Þegar við renndum loks inn á brautarendann og sáum biðröðina sem við höfðum verið í, reyndust vera níu flugvélar í röðinni. Ef maður margfaldar þetta með 3 gætu sem sé hafa verið 27 flugvélar í biðröðum að fara í loftið og væntanlega jafnmargar í biðröð að lenda.

Vélin lenti hér í San José kl 21 að staðartíma, þ.e. kl. 3 að morgni mánudags að íslenskum tíma. Strax eftir að við náðum í farangurinn (og áður en við fórum í gegnum tollinn) vorum við merkt með límmiða frá ferðaskrifstofunni sem sér um okkur. Þegar við komum svo út fyrir kom miðaldra karl hlaupandi, þegar hann sá límmiðann og kallaði „Horizontes“ (sem er nafnið á ferðaskrifstofunni) og tók af mér vagninn með töskunum. Ég hélt auðvitað að hann væri frá ferðaskrifstofunni svo að ég streittist ekki á móti. En hann ýtti vagninum ekki nema 10 metra þangað sem stúlka frá ferðaskrifstofunni var. Hún tékkaði á nafninu og þar með hvert við værum að fara. Þá tók við annar burðarkarl (eða vagnstjóri) sem ýtti vagninum þangað sem bíllinn kom skömmu síðar. Sá fékk dollar í þjórfé. Svo kom lítil rúta eða stórt rúgbrauð eins og er mikið notað hér við farþegaflutninga og út steig Carlos, bílstjórinn, sem keyrði okkur á hótelið. Hann á líka að keyra okkur á morgun þegar við förum héðan svo að við slepptum því að gefa honum þjórfé í þetta sinn. Hann var bæði ræðinn og vel að sér en var þó ekki alveg viss á muninum á Íslandi og Írlandi.

Við vorum ekki lengi að skella okkur í sturtu og koma okkur á barinn til að skála fyrir afmælinu í margarítu. Síðan beint upp á herbergi og vorum ekki lengi að sofna enda klukkan orðin 6 að morgni á Íslandi.

Hér hnitar ránfugl hringa yfir garðinum – líkist mest einhvers konar váki. Já, hér er nefnilega 8 hektara bótanískur garður með ótrúegu safni plantna. Fengum okkur góðan göngutúr um hann áðan. Falinn í garðinum eru tennisvöllur, sundlaug og útiráðstefnu“salur“. Kólibrífuglar og fjöldinn allur af spörfuglum af ýmsum stærðum og gerðum. Einnig eru hér tjarnir með froskum sem maður á væntanlega eftir að heyra í af svölunum í kvöld. Tók nokkrar myndir af plöntum og pöddum – kannski kem ég þeim inn á bloggið.

Lifið heil!

PS. Komst ekki til að skella þessu inn á Netið strax. Við Ásta gengum niður í þorpið Santo Domingo sem er hér í rúmlega kílómetra fjarlægð. Þar fór ég í banka og ætlaði að skipta dollurum í colones. Varð frá að hverfa því ég var ekki með vegabréfið á mér (man það næst). Fór þá í bankasjalfsala til að taka út smávegis. Gleymdi kortinu mínu í græjunni en Kostaríkanar eru heiðarlegir og konan sem var næst á eftir mér í biðröðinni kom hlaupandi á eftir mér með það (man næst að taka kortið úr vélinni). Ágætt að fá svona áminningar strax á fyrsta degi!

Nú er klukkan 2 eftir hádegi og ég sit ber að ofan (not a pretty sight) á svölunum. Veðrið er hreint frábært. Sólin nær ekki inn á svalirnar og það er dálítil gola - dásamlegt.

Lifið heil!