Komin heim

Við notuðum síðasta daginn í Barcelona til að rölta um, lesa blöð og reyna að komast á netið. Samkvæmt "textavarp.is" hafði vélin okkar farið á réttum tíma áleiðis til Barcelona sem okkur fannst gott. Nógu slæmt að leggja af stað kl. 23:59 eins og farmiðinn okkar sagði. Svo kom reyndar í ljós að textavarpið var bara að bulla, það hafði orðið klukkustundar seinkun á brottför frá Keflavík.

Eitt af því sem við gerðum var að rölta um útimarkaðinn og horfa löngunaraugum á alla þá osta sem þar voru á boðstólum. Vorum búin að ákveða að kaupa geitarost en ákváðum að lokum að fresta því þar til við kæmum á flugvöllinn. Þar hlyti að vera hægt að kaupa allar mögulegar og ómögulegar gerðir spænskra geitaosta. Auk þess frestuðum við kvöldmat því að við ætluðum að halda upp á það að greinin hennar Ástu hafði verið samþykkt til birtingar með minni háttar breytingum, en um þetta fékk hún staðfestingu um morguninn.

Við fórum því frekar snemma áleiðis út á flugvöll. Vorum komin þangað klukkan rúmlega átta um kvöldið - nægur tími til að velja sér osta og borða kvöldverð í rólegheitunum að við töldum. Skála fyrir góðri ferð og fyrir því að greinin hefði verið samþykkt. En, bíðum nú við! Í fyrsta lagi átti brottför samkvæmt töflunni að vera kl. 23:45, þ.e. korteri fyrr en miðinn okkar sagði til um. Það var nú allt í lagi. En í öðru lagi - og það var verra - gátum við ekki tékkað okkur inn fyrr en 2 tímum fyrir brottför. Við urðum því að hanga með farangurinn í næstum einn og hálfan tíma. Ókei, það gat svo sem verið verra. En þegar við vorum loksins komin í gegnum vopnaeftirlit og annað þvíumlíkt kom í ljós að okkar vél var næstsíðasta vél í loftið þetta kvöldið og hin var um það bil að fara af stað. Það þýddi ekki nema eitt: Verslunareigendur á flugvellinum töldu ekki ástæðu til að hafa opið lengur og búið var að loka öllum verslunum, þar á meðal ostaverslunum. Og ekki nóg með það, heldur var líka búið að loka öllum almennilegum veitingastöðum og við urðum að láta okkur nægja samloku. Ókei, þetta gæti verið verra, sögðum við. Og það varð verra, vegna þess að fluginu seinkaði um 75 mínútur. Fórum ekki í loftið fyrr en kl. 01 að staðartíma.

Fjögurra tíma flug. Handan við ganginn frá okkur sat kona og 10 ára sonur hennar. Við vorum búin að heyra hana segja öðrum flugfarþegum tvisvar áður en við fórum um borð að hún hefði verið flugfreyja í 10 ár. Svo byrjaði hún á að tilkynna flugfreyjunum hið sama þegar hún var sest. Hún hafði átti að sitja aftar í vélinni en fékk að færa sig í þessi sæti vegna þess að það væri alltaf svo mikill hávaði aftarlega í vélinni, tilkynnti hún (áheyrendur áttu að skilja að hún vissi þetta vegna þess að hún hafði verið flugfreyja svo lengi). Stóð svo upp og gekk fram eftir vélinni og lokaði farangurshólfum fyrir ofan sætin á báða bóga með taktföstum handasveiflum, svona eins og til að undirstrika að hún hefði sko verið flugfreyja í tíu ár og svona lagað gerðu flugfreyjur. Settist að lokum í sæti sitt.

Stráksi var að lesa bók og kveikti á lesljósinu yfir sætinu. Þegar vélinni var ekið út á brautarenda skipaði mamman honum að slökkva ljósið, því að vélin þyrfti á allri sinni orku að halda til að komast í loftið. Strákur vildi helst ekki gera það svo að hún slökkti hjá honum með miklum tilþrifum og bætti við að hann væri bara 10 ára og vissi ekkert um þessa hluti. Það var hins vegar dálítil skíma frá daufu ljósi svo að hann hélt áfram að lesa. Hún skipaði honum að hætta því. Flugtak og lending væru alltaf hættulegustu hlutar ferðarinnar og hún væri ekki í rónni fyrr en vélin væri komin í loftið, sagði hún, reif bókina af stráknum og tróð henni ofan í vasann á sætisbakinu fyrir framan sig svo að bókargreyið beyglaðist allt. Ekki veit ég hvort hún taldi að lestur stráksins gæti haft áhrif á flugtakið en þetta gerði hún nú samt. Hafði verið flugfreyja í 10 ár en var greinilega afar flughrædd. Þegar við vorum komin í loftið keypti hún einhver ósköp af áfengi, bjór, rauðvín, koníak og eitthvað fleira. Fyrri hluta leiðarinnar var eins og hún væri með njálg því að hún hélst ekki í sætinu nema fáeinar mínútur í senn. Svo tók ég eftir því að hún var horfin og sást ekki meira í þessari sætaröð. Stráksi hvarf líka nokkru síðar.

Þetta var nú ágætt en skömmu fyrir lendingu flutti dauðadrukkinn ungur maður sig í þessi sæti með viskípelann sinn og vildi endilega gefa öllum í kringum sig sjúss af stút. Hann missti tappann af pelanum í gólfið og maður gat dundað sér við að horfa á tappann rúlla fram og aftur undir sætunum. Svo ætlaði hann að fara eitthvað að standa upp en þá var búið að kveikja á sætisbeltaljósum og flugfreyja skipaði honum að setjast aftur. Eftir endurteknar skipanir þar að lútandi festi hann á sig sætisólina. En um leið og flugfreyjan var farin losaði hann beltið á ný og þannig var hann þegar vélin lenti. Sem betur fer var lendingin mjúk.

Þegar við fórum út úr vélinni sáum við að öryggisverðir biðu við landganginn. Heyrði svo í útvarpinu í hádeginu að flugfarþegi hefði þurft að sofa úr sér í steininum fyrir að vera með læti við öryggisverði í Leifsstöð. Gæti verið sá sami.

Lentum sem sé kl 3 að morgni að staðartíma og komin heim kl 5, þ.e. kl. 7 að spænskum tíma. Gátum lítið sofið í vélinni svo að við vorum ekki sérlega vel sofin þegar við drösluðumst á fætur kl rúmlega 9 í morgun. En okkur var ekki til setunnar boðið: Vinnan hafði hlaðist upp meðan við vorum í burtu og ekki seinna vænna að reyna að skipuleggja næstu vinnuviku.

En ferðin var góð - verst hvað gekk illa að koma myndum inn á bloggið.

Lifið heil!