Sól í Barcelona

Þriðjudagur 15. apríl 2008

Hér er netsambandið svo lélegt að ég er þegar búinn að tapa einum pistli í dag þegar ég reyndi að setja hann á netið. Ég ræddi lengi við tæknimann hótelsins í dag og hann sagði mér að símafélagið hefði verið gert að hlutafélagi fyrir nokkrum árum og að Aznar, þáverandi forsætisráðherra, hefði gert skólabróður sinn, sem ekkert vissi um tæknimál, að forstjóra félagsins. Fyrr á þessu ári hefði öll Katalónía verið netsambandslaus við umheiminn í viku! Og enginn segði neitt því að þessum manni yrði aldrei haggað úr embætti. Hvernig ætli sé að reka fyrirtæki við þessar aðstæður? Manni finnst nógu slæmt að geta ekki komið einu ómerkilegu bloggi á netið!

Nóttin var erfið. Við byrjuðum á að hafa opið út á svalir (þær eru 50 cm breiðar) en þegar var orðið nógu kalt lokuðum við dyrunum og stilltum termóstatið á 18°C. Hitarinn virkaði hins vegar sem loftkæling með viftu þannig smám saman kólnaði enn meira, áður en við áttuðum okkur á. Nóttin fór því að miklu leyti í að slást um lök og teppi, ýmist í svefni eða hálfsofandi. Mér skilst á Ástu að ég hafi oftast haft betur í þeim slag. Næstum því beint fyrir neðan gluggann okkar er flöskumóttaka og veitingamenn og kráareigendur í grenndinni dunduðu sér við það fram eftir nóttu að sturta flöskum í gáminn og höfðu það greinilega að markmiði að sem flestar flöskur brotnuðu. Það tekur tíma að venjast slíku þégar maður er að reyna að sofa. Mesta furða hversu hress við vorum í morgun.

Við gengum okkur upp að hnjám í dag. Ég keypti mér nýja leðursandala í Cadaqués um daginn og vonaði að þeir yrðu verðugir arftakar ítölsku leðursandalanna sem ég keypti í Toscana í september 2003. Þeir voru búnir að bera mig yfir hálfa Ástralíu veturinn 2003-2004, um alla Kostaríku árið 2006 og Gvatemala 2007, auk þess að ég var í þeim nánast daglega öll sumur á Íslandi frá 2004 til 2007. Þeir voru farnir að gefa sig lítillega, auk þess sem þeir voru orðnir heldur ljótir eftir að ég var í þeim þegar ég málaði “sundlaugina” á Koteyrinni sundlaugarbláa í fyrrasumar. En eftir einn dag í Barcelona í nýju sandölunum er ég kominn með blöðrur á flestar tær og undir tábergið. Mikil vonbrigði! Í lok dags keypti ég cordones (skóreimar) í El Corte Inglés fyrir strigaskóna mína, sem verða að bera mig það sem eftir er ferðarinnar.

En það var þess virði að ganga á sig blöðrur í dag. Það var virkilega gaman að skoða miðborgina, ekki síst húsin sem Gaudí hannaði fyrir rúmum hundrað árum og mundu enn í dag vera talin á undan sinni samtíð. Og ekki sakaði að setjast niður öðru hverju og fá sér tapas og/eða kaffi og horfa á samferðamenn sína.

Ég reyni ekki að senda myndir með þessu bloggi – ég veit að netið ræður ekki við þær, því miður. Því segi ég bara að endingu:

Lifið heil!