Savegre

Þriðjudgsmorguninn 24. mars var ég venju fremur þungur á mér þegar Ásta vakti mig klukkan 6:50. Við áttum von á Carlosi kl. 9:00 svo að það var betra að vera snemma á fótum. Þegar ég leit í spegilinn sá ég að roðinn framan í mér var ekki eftir sólina daginn áður. Ég var greinilega með hita. Skjögraði niður í morgunmatinn – var lystarlítill. Fórum svo að pakka okkar hafurtaski og þegar Carlos hringdi kl. 7:45 og tilkynnti um hálftíma seinkun vegna umferðaröngþveitis var ég afskaplega feginn. Sá fram á að geta lagst út af og lokað augunum. Gerði það.

Carlos hringdi svo kl. 9:05 og var þá mættur á staðinn. Við drösluðum farangrinum niður og svo var lagt af stað í transit sendibílnum hans. Það kjaftaði á honum hver tuska þegar hann útskýrði á ágætri ensku það sem fyrir augu bar. Ég hefði helst viljað loka augunum og sofna en lét það ekki eftir mér. San José er í 1000 metra hæð en við klifruðum upp í 3200 metra hæð eftir Ameríkuhraðbrautinni (Pan-American Highway) og vorum í skýjaþykkni á tímabili þar til við beygðum út af niður í dalinn þar sem við erum núna. Á aðeins 9 km lækkuðum við okkur í 2200 m.y.s. eftir hlykkjóttum malarvegi.

Þessi dalur uppgötvaðist ekki fyrr en árið 1954 og var þá mannlaus. Það var víst fyrir algjöra tilviljun að hópur veiðimanna fann dalinn. Einn þeirra sneri svo aftur ásamt bróður sínum og þeir tóku að rækta hér epli og fleira. Upp úr 1960 slepptu þeir urriða í ána sem rennur eftir dalnum. Urriðarnir fjölguðu sér og brátt barst út sú fregn að hér væri góð silungsveiði. Ferðamönnum sem höfðu áhuga á urriðaveiði tók að fjölga og brátt neyddist fjölskyldan til að byggja nokkur hús undir ferðamennina því að fram að þeim tíma höfðu þeir búið inni á gafli hjá þeim. Svo fór að fréttast að hér væri mikil fuglaparadís og að hér væri t.d. óvenjumið um þjóðarfuglinn quetzel. Það var svo rétt fyrir 1980 sem staðurinn komst í vegasamband. Þorpið sem hér hefur myndast kallast San Gerardo de Dota en hótelið okkar heitir Hotel de Montana Savegre. Þetta er í vesturhlíðum fjallshryggjarins sem liggur frá San José til Panama, sem sé Kyrrahafsmegin.

Við vorum sem sé komin hingað um kl. 11:30 og ég skreið umsvifalaust upp í rúm. Ásta gaf mér 2 ibuprofen sem varð til þess að ég gat komið mér í hádegismat um kl. 13:30. Um sama leyti byrjaði að rigna og rigndi nær sleitulaust það sem eftir lifði dags. Ég svaf af mér rigninguna. Um 6 leytið gaf Ásta mér aðrar tvær töflur og við það hresstist ég svo að ég komst í kvöldverð. Þá fann ég líka að ég var allur að koma til. Við erum með arinn í húsinu enda verður fremur kalt hér á nóttinni. Ásta kveikti upp í arninum eins og hún hefði aldrei gert annað og svo sátum við í notalegheitum, horfðum í eldinn og bættum í hann eftir þörfum þar til við gátum ekki haldið okkur vakandi lengur. Þá var klukkan að verða 10 um kvöldið. Við vöknuðum svo kl. 6 í morgun og þá var ég alveg orðinn góður. Greinilega einhver sólarhringsveira sem ég hef náð mér í.

Við vorum mætt í morgunverð rétt fyrir kl. 7. Þá var sólin einmitt að koma upp yfir fjallshrygginn, klukkustund eftir hina raunverulegu sólarupprás. Utan við borðsalinn eru sykurvatnsstankar fyrir kólibrífugla og þarna sáum við a.m.k. 5 tegundir kólibrífugla. Gleggri menn hefðu eflaust geta greint þá til fleiri tegunda. Við spjölluðum dálítið við ca sextugan Kanadamann, Jim, frá Vancouver sem var hér á ferð ásamt kostaríkana sem er sennilega um 20 árum yngri. Kostaríkaninn, Lubin að nafni, veiðir urriða hér en Kanadamaðurinn fylgist bara með og reykir vindla, að eigin sögn. Þetta virtist vera svolítið sérstakt samband þeirra á milli. Svo kom í ljós að Jim hafði rekið skemmtigarð í Winnepeg áður en hann seldi fyrirtækið og settist í helgan stein í Vancouver. Upphaflega hafði hann byggt hús í San José og þau hjónin höfðu ætlað að flytja þangað til að búa í ellinni. Konan skipti samt um skoðun fljótlega og vill í staðinn heimsækja menningarborgir á borð við Róm og Florence og tilkynnti Jim að hann yrði bara að fara einn til Costa Rica. Lubin á líka fjölskyldu og býr í húsi hins í San José svo að líklega er þeirra samband ekki eins og það virtist við fyrstu sýn. Jim heimtaði að láta okkur fá heimilisfang og tölvupóstfang ef ske kynni að við ættum einhvern tíma leið um Vancouver, og svo fengum við líka fullt nafn og símanúmer Lubins ef við þyrftum einhvern tíma aðstoð í Costa Rica!

Eftir morgunverð fórum við í tæplega þriggja tíma gönguferð upp dalinn, fyrst eftir malaregi sem er ökufær og svo eftir stíg. Um leið og maður er kominn dálítinn spöl frá hótelinu kemur maður inn í frumskóg, þ.e. skóg sem hefur aldrei verið hogginn. Innan um eru fjörgömul tré og mikið af ásætum á trjánum. Þarna var mikið fuglalíf enda eru það fyrst og fremst fuglaáhugamenn sem sækja hingað. Við hittum engan á göngu okkar en við hótelið var allt krökkt af mönnum með risalinsur á myndvélum á þrífótum. Einstaka maður var bara með „spotting scope“ og ein kona var með mikinn, stefnuvirkan hljóðnema og upptökutæki en maðurinn hennar var með kvikmyndatökuvél.

Héðan er ekkert farsímasamband en það er internetsamband (lélegt að okkur skilst) í móttökunni og ég ætla að reyna að koma þessu kjaftæði inn á bloggið á eftir.

Lifið heil!