Enn {i Savegre
Miðvikudagskvöld 25. mars 2009
Meðan Ástra er að bjástra við að kveikja upp í arninum – hún er pýromaníakinn í fjölskyldunni – ætla ég aðeins að bæta við dagbókina þótt þetta komist nú ekki á netið fyrr en í fyrsta lagi á morgun.
Við verðum hér í þrjár nætur. Sennilega er fólk oftast hér aðeins í tvær nætur því að við sáum mörg ný andlit í kvöldmatnum og fá gömul. Reyndar er meðalaldurinn hér hár – við erum sennilega nálægt meðaltali. Hér ganga hlutirnir þannig fyrir sig að allur matur er innfalinn – enda hvergi hægt að borða annars staðar. Vilji maður fara í heils dags gönguferð eða hestaferð getur maður fengið nesti í staðinn fyrir hádegisverð á staðnum. Til að byrja með vorum við spurð um herbergisnúmer – húsnúmer væri réttari lýsing – en nú þekkja okkur allir starfsmennirnir og við erum ekki lengur spurð.
Þegar ég skrifaði síðast vorum við búin að fara í góða gönguferð hér upp í dalinn þar sem við sáum fullt af fuglum, bæði skrautlegum og venjulegum í útliti sem við höfum ekki hugmynd um hvað heita. Við vorum að reyna að finna þá í bókinni okkar þegar við komum til baka en þar sem við vorum ekki með hana með okkur og náðum heldur ekki nógu góðum myndum af þeim erum við næstum jafnnær. Þó sáum við spætu í dag sem ég held að sé mjög sjaldgæf annars staðar en hér. Hún lifir á akörnum eikartrjáa og safnar þeim í holur í trjám. Skógurinn hérna samanstendur nefnilega aðallega af átta tegundum eikartrjáa sem bera ekki allar akörn alveg á sama tíma.
Talamancafjöllin ná 3800 metrum þar sem hæst er og það er ekki nema ca 10-12 km frá sjó svo að fallið er töluvert milli fjalls og fjöru. Þessi fjallgarður er ekki nema 3,5 milljón ára gamall, reis úr sjó með miklum látum þegar Suður-Ameríka og Norður-Ameríka rákust á eftir að hafa verið í sitt hvoru lagi í 100 milljón ár. Enda er enn mikil eldvirkni í allri Mið-Ameríku.
Eftir hádegi fórum við aftur í göngutúr og gengum í þetta sinn niður með ánni. Hér eru aðstæður nefnilega þannig að vegurinn kemur ofan af Talamanca fjöllunum og endar svo hér og enginn vegur liggur niður að sjó. Hins vegar er hægt að ganga hér áfram niður með ánni þar sem eru skemmtilegir fossar. Það gerðum við sem sé í dag. Ólíkt göngutúrnum í morgun gengum við sem sé niður í móti til að byrja með og svo upp í móti til baka. Þetta var rúmlega tveggja tíma göngutúr svo að þegar við teljum morgungönguna með þá kláruðum við tveggja daga skammt í dag, í ljósi þess að við gengum ekkert í gær. Það bar helst til tíðinda í ferðinni að Ásta sá íkorna. Hann var aftur á móti feiminn við mig og lét sig hverfa áður en ég náði að líta hann augum. Á göngunni þurftum við m.a. að fikra okkur eftir tré sem átti að heita brú – eintrjáningsbrú – yfir ána. Þó var viðarhandrið til að halda sér í. Öðru hverju var örlítil rigning í göngunni – nær því að vera úði – en við vorum með regnhlífar svo að ekki væsti um okkur. Ég veit ekki hvort það skiptir máli að við erum í meira en 2000 metra hæð en það verður að segjast eins og er að við vorum frekar móð á göngunni og ekki var þurr þráður á mér þegar við komum aftur „heim“. Þá var gott að komast í sturtu – og gott að vera ekki að hangsa mikið í sturtunni því að heita vatnið kláraðist fljótlega. En það dugði til og maður var alveg endurnærður á eftir – ég segi ekki „born again“ en svona næstum því.
Sólin settist svo rétt fyrir kl. 18 eins og venjulega og myrkrið skall á. Þá var kominn tími til að koma sér í mat og við erum sem sé komin aftur þaðan og sem ég skrifa þessi orð er Ásta að bæta á eldinn sem tók vel við sér strax í eldinn. Læt þetta duga í bili en bæti einhverju við á morgun áður en þetta fer í loftið.
Þá er kominn fimmtudagur og enn erum við í Savegre. Svona til að ljúka gærdeginum þá kyntum við svo rækilega upp í arninum í gærkvöldi að ég var sendur tvisvar eftir meiri við í viðarstabba hér við enda húsaraðarinnar. Þá kom sér vel að vera með námumannaljós með sér því að ekki var birtunni fyrir að fara á leiðinni. En við vorum farin að sofa um 10-leytið að vanda.
Vöknuðum upp úr kl. 6 í morgun og hefðum líklega ekki getað sofið mikið lengur hvort eð er því að kl. 6:20 voru starfsmenn hér farnir að höggva niður brotnar greinar af þykkblöðungi hér rétt utan við gluggann okkar. Menn taka daginn snemma hér.
Eftir góðan morgunverð lögðum við af stað vopnuð myndavélum og vatni upp dalinn. Vorum búin að ákveða göngleiðina fyrir fram en hér eru nokkrir auðkenndir stígar, mislangir, sem menn geta valið að ganga. Þetta var töluvert á fótinn svo að við fórum ekki hratt yfir til að byrja með. En þegar við fundum stíginn sem við ætluðum að ganga var það ekki sá endi hans sem við héldum að hann væri. Það vissum við þó ekki strax sem varð til þess að við tókum ranga beygju á stígamótum og lögðum af stað eftir stíg sem hefði lengt gönguna um 4,5 kílómetra. Eftir u.þ.b. hálftíma göngu á ranga stígnum fór okkur ekki að lítast á blikuna því að samkvæmt okkar útreikningum hefðum við átt að vera á leið niður fjallið en við vorum sífellt að hækka okkur. Að lokum áttuðum við okkur á því hvar mistökin lágu og snerum við þar til við komum aftur á rétta stíginn. Göngutúrinn tók í heild rúmlega þrjá og hálfan tíma og okkur reiknast til að gangan hafi verið sambærileg við að ganga á efsta tind Esjunnar að minnsta kosti. Við stönsuðum sjaldan, þá aðallega til að skoða fiðrildi og fugla. Ásta settist aldrei og drakk aðeins tvo sopa af vatni (er vatnsfælinn pýrómaníak) en ég lét mig hafa það að verða rassblautur tivisvar og drakk heila vatnsflösku. Við vorum líka frekar þreytt og sátt við hreyfingu morgunsins og ætlum að taka því rólega það sem eftir er dags.
Hápunktur göngunnar (fyrir utan það að geta fleygt sér á rúmið þegar við komum til baka) var þegar við hittum lítinn hóp köngulóarapa (spider monkeys) sem var á ferð í trjákrónunum. Einn þeirra skoðaði okkur vandlega meðan hann hékk á rófunni og klóraði sér um allan skrokkinn. Hann var nánast beint fyrir ofan okkur svo að flærnar af honum hafa vafalaust hrunið niður allt í kringum okkur. Ég veit ekki hvort hann gerði það viljandi en allmargar feysknar smágreinar fengu að fljóta með. Svo hélt hópurinn sína leið og við okkar leið. Eftir á að hyggja hefðum við átt að elta þá því að það var einmitt þarna sem við vorum að taka ranga beygju.
Lifið heil!
PS: Eftir mikið vesen og vandræði við að komast á Netið ætlaði ég að skella inn textanum hér að ofan af minniskubbnum en þá kom í ljós að ég hafði vistað hann í nýjustu útgáfu af Word og tölva hótelsins skildi ekki bofs í honum. Varð því að hætta við og kíkti bara á póstinn minn í staðinn. Þegar hálftíminn minn á Netinu var liðinn og ég ætlaði að borga sagði starfsmaðurinn að þetta væri „on the house“, enda er maður orðinn einn af elstu kúnnunum núna! En þetta þýddi það líka að ég kunni ekki við að fara upp í hús, vista textann á gamla forminu og koma svo strax til baka því að þá hefði hann túlkað það svo að ég væri að ganga á lagið! Já, það getur verið erfitt að lifa þegar fólk sýnir manni góðsemd!
Svo langaði mig til að bæta því við að hér er ekki mikið um skordýr. Við höfum enga maura séð og moskítóflugur ekki heldur. Við höfum gaman af maurum og moskítóflugur hafa gaman af mér. Væri ein einasta moskítófluga á svæðinu þá vissi ég af því. Kannski þessi skordýrafæð sé vegna þess að nú er þurri árstíminn þótt hér hafi rignt dálítið í gær og fyrradag?
Héðan förum við í fyrramálið til Dominical hér nokkru fyrir sunnan. Tveggja til þriggja tíma akstur. Það er við Kyrrahafið og mikil brimbrettamenning þar. Við verðum hins vegar ekki inni í bænum heldur á stað sem heitir Hacienda Barú og hefur verið friðland síðan 1976 með mikilli vistfræðilegri fjölbreytni og mörgum göngustígum. Þar er gistiaðstaðan víst fremur fábreytt og fulltrúinn okkar á ferðaskrifsstofunni „Horizontes“ varaði okkur við því hve „basic“ staðurinn væri!
Skilaboð til PRP & HP: Þið megið hringja í RG og segja henni af ferðum okkar því að hún hefur ekki netaðgang og við getum ekki hringt héðan.
PH
Meðan Ástra er að bjástra við að kveikja upp í arninum – hún er pýromaníakinn í fjölskyldunni – ætla ég aðeins að bæta við dagbókina þótt þetta komist nú ekki á netið fyrr en í fyrsta lagi á morgun.
Við verðum hér í þrjár nætur. Sennilega er fólk oftast hér aðeins í tvær nætur því að við sáum mörg ný andlit í kvöldmatnum og fá gömul. Reyndar er meðalaldurinn hér hár – við erum sennilega nálægt meðaltali. Hér ganga hlutirnir þannig fyrir sig að allur matur er innfalinn – enda hvergi hægt að borða annars staðar. Vilji maður fara í heils dags gönguferð eða hestaferð getur maður fengið nesti í staðinn fyrir hádegisverð á staðnum. Til að byrja með vorum við spurð um herbergisnúmer – húsnúmer væri réttari lýsing – en nú þekkja okkur allir starfsmennirnir og við erum ekki lengur spurð.
Þegar ég skrifaði síðast vorum við búin að fara í góða gönguferð hér upp í dalinn þar sem við sáum fullt af fuglum, bæði skrautlegum og venjulegum í útliti sem við höfum ekki hugmynd um hvað heita. Við vorum að reyna að finna þá í bókinni okkar þegar við komum til baka en þar sem við vorum ekki með hana með okkur og náðum heldur ekki nógu góðum myndum af þeim erum við næstum jafnnær. Þó sáum við spætu í dag sem ég held að sé mjög sjaldgæf annars staðar en hér. Hún lifir á akörnum eikartrjáa og safnar þeim í holur í trjám. Skógurinn hérna samanstendur nefnilega aðallega af átta tegundum eikartrjáa sem bera ekki allar akörn alveg á sama tíma.
Talamancafjöllin ná 3800 metrum þar sem hæst er og það er ekki nema ca 10-12 km frá sjó svo að fallið er töluvert milli fjalls og fjöru. Þessi fjallgarður er ekki nema 3,5 milljón ára gamall, reis úr sjó með miklum látum þegar Suður-Ameríka og Norður-Ameríka rákust á eftir að hafa verið í sitt hvoru lagi í 100 milljón ár. Enda er enn mikil eldvirkni í allri Mið-Ameríku.
Eftir hádegi fórum við aftur í göngutúr og gengum í þetta sinn niður með ánni. Hér eru aðstæður nefnilega þannig að vegurinn kemur ofan af Talamanca fjöllunum og endar svo hér og enginn vegur liggur niður að sjó. Hins vegar er hægt að ganga hér áfram niður með ánni þar sem eru skemmtilegir fossar. Það gerðum við sem sé í dag. Ólíkt göngutúrnum í morgun gengum við sem sé niður í móti til að byrja með og svo upp í móti til baka. Þetta var rúmlega tveggja tíma göngutúr svo að þegar við teljum morgungönguna með þá kláruðum við tveggja daga skammt í dag, í ljósi þess að við gengum ekkert í gær. Það bar helst til tíðinda í ferðinni að Ásta sá íkorna. Hann var aftur á móti feiminn við mig og lét sig hverfa áður en ég náði að líta hann augum. Á göngunni þurftum við m.a. að fikra okkur eftir tré sem átti að heita brú – eintrjáningsbrú – yfir ána. Þó var viðarhandrið til að halda sér í. Öðru hverju var örlítil rigning í göngunni – nær því að vera úði – en við vorum með regnhlífar svo að ekki væsti um okkur. Ég veit ekki hvort það skiptir máli að við erum í meira en 2000 metra hæð en það verður að segjast eins og er að við vorum frekar móð á göngunni og ekki var þurr þráður á mér þegar við komum aftur „heim“. Þá var gott að komast í sturtu – og gott að vera ekki að hangsa mikið í sturtunni því að heita vatnið kláraðist fljótlega. En það dugði til og maður var alveg endurnærður á eftir – ég segi ekki „born again“ en svona næstum því.
Sólin settist svo rétt fyrir kl. 18 eins og venjulega og myrkrið skall á. Þá var kominn tími til að koma sér í mat og við erum sem sé komin aftur þaðan og sem ég skrifa þessi orð er Ásta að bæta á eldinn sem tók vel við sér strax í eldinn. Læt þetta duga í bili en bæti einhverju við á morgun áður en þetta fer í loftið.
Þá er kominn fimmtudagur og enn erum við í Savegre. Svona til að ljúka gærdeginum þá kyntum við svo rækilega upp í arninum í gærkvöldi að ég var sendur tvisvar eftir meiri við í viðarstabba hér við enda húsaraðarinnar. Þá kom sér vel að vera með námumannaljós með sér því að ekki var birtunni fyrir að fara á leiðinni. En við vorum farin að sofa um 10-leytið að vanda.
Vöknuðum upp úr kl. 6 í morgun og hefðum líklega ekki getað sofið mikið lengur hvort eð er því að kl. 6:20 voru starfsmenn hér farnir að höggva niður brotnar greinar af þykkblöðungi hér rétt utan við gluggann okkar. Menn taka daginn snemma hér.
Eftir góðan morgunverð lögðum við af stað vopnuð myndavélum og vatni upp dalinn. Vorum búin að ákveða göngleiðina fyrir fram en hér eru nokkrir auðkenndir stígar, mislangir, sem menn geta valið að ganga. Þetta var töluvert á fótinn svo að við fórum ekki hratt yfir til að byrja með. En þegar við fundum stíginn sem við ætluðum að ganga var það ekki sá endi hans sem við héldum að hann væri. Það vissum við þó ekki strax sem varð til þess að við tókum ranga beygju á stígamótum og lögðum af stað eftir stíg sem hefði lengt gönguna um 4,5 kílómetra. Eftir u.þ.b. hálftíma göngu á ranga stígnum fór okkur ekki að lítast á blikuna því að samkvæmt okkar útreikningum hefðum við átt að vera á leið niður fjallið en við vorum sífellt að hækka okkur. Að lokum áttuðum við okkur á því hvar mistökin lágu og snerum við þar til við komum aftur á rétta stíginn. Göngutúrinn tók í heild rúmlega þrjá og hálfan tíma og okkur reiknast til að gangan hafi verið sambærileg við að ganga á efsta tind Esjunnar að minnsta kosti. Við stönsuðum sjaldan, þá aðallega til að skoða fiðrildi og fugla. Ásta settist aldrei og drakk aðeins tvo sopa af vatni (er vatnsfælinn pýrómaníak) en ég lét mig hafa það að verða rassblautur tivisvar og drakk heila vatnsflösku. Við vorum líka frekar þreytt og sátt við hreyfingu morgunsins og ætlum að taka því rólega það sem eftir er dags.
Hápunktur göngunnar (fyrir utan það að geta fleygt sér á rúmið þegar við komum til baka) var þegar við hittum lítinn hóp köngulóarapa (spider monkeys) sem var á ferð í trjákrónunum. Einn þeirra skoðaði okkur vandlega meðan hann hékk á rófunni og klóraði sér um allan skrokkinn. Hann var nánast beint fyrir ofan okkur svo að flærnar af honum hafa vafalaust hrunið niður allt í kringum okkur. Ég veit ekki hvort hann gerði það viljandi en allmargar feysknar smágreinar fengu að fljóta með. Svo hélt hópurinn sína leið og við okkar leið. Eftir á að hyggja hefðum við átt að elta þá því að það var einmitt þarna sem við vorum að taka ranga beygju.
Lifið heil!
PS: Eftir mikið vesen og vandræði við að komast á Netið ætlaði ég að skella inn textanum hér að ofan af minniskubbnum en þá kom í ljós að ég hafði vistað hann í nýjustu útgáfu af Word og tölva hótelsins skildi ekki bofs í honum. Varð því að hætta við og kíkti bara á póstinn minn í staðinn. Þegar hálftíminn minn á Netinu var liðinn og ég ætlaði að borga sagði starfsmaðurinn að þetta væri „on the house“, enda er maður orðinn einn af elstu kúnnunum núna! En þetta þýddi það líka að ég kunni ekki við að fara upp í hús, vista textann á gamla forminu og koma svo strax til baka því að þá hefði hann túlkað það svo að ég væri að ganga á lagið! Já, það getur verið erfitt að lifa þegar fólk sýnir manni góðsemd!
Svo langaði mig til að bæta því við að hér er ekki mikið um skordýr. Við höfum enga maura séð og moskítóflugur ekki heldur. Við höfum gaman af maurum og moskítóflugur hafa gaman af mér. Væri ein einasta moskítófluga á svæðinu þá vissi ég af því. Kannski þessi skordýrafæð sé vegna þess að nú er þurri árstíminn þótt hér hafi rignt dálítið í gær og fyrradag?
Héðan förum við í fyrramálið til Dominical hér nokkru fyrir sunnan. Tveggja til þriggja tíma akstur. Það er við Kyrrahafið og mikil brimbrettamenning þar. Við verðum hins vegar ekki inni í bænum heldur á stað sem heitir Hacienda Barú og hefur verið friðland síðan 1976 með mikilli vistfræðilegri fjölbreytni og mörgum göngustígum. Þar er gistiaðstaðan víst fremur fábreytt og fulltrúinn okkar á ferðaskrifsstofunni „Horizontes“ varaði okkur við því hve „basic“ staðurinn væri!
Skilaboð til PRP & HP: Þið megið hringja í RG og segja henni af ferðum okkar því að hún hefur ekki netaðgang og við getum ekki hringt héðan.
PH
posted by PH at 6:28 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home