Drake Bay

Mánudagur 30. mars 2009

Eftir mjög langan, strembinn og heitan göngutúr í gærmorgun, sem áður er frá sagt, tókum við því rólega það sem eftir var dagsins. Ég skrifaði texta fyrir bloggið og fór með í móttökuna hér á Hacienda Barú þar sem maðurinn með óhreyfanlega andlitið leyfði mér að fara inn á Netið til að senda textann. Hann var rosalega elskulegur og sagði að ég mætti vera eins lengi og mér sýndist þótt hann hafi verið að vinna í tölvunni þegar ég kom. Þegar ég fór svo út af Netinu aftur og lokaði því kom á skjáinn textinn sem hann hafði verið að skrifa. Ég komst ekki hjá því að sjá að hann var að skrifa einhverja frásögn, að því er virtist af indjánum í Costa Rica. Þegar ég þakkaði fyrir mig sagði ég honum í leiðinni að ég hefði séð þetta og hvort hann væri rithöfundur? Já, hann vildi ekki neita því og sagðist aðallega hafa skrifað greinar um umhverfismál fyrir tímarit en nú væri hann meira farinn að skrifa um lifnaðarhætti frumbyggjanna og svo landnemanna. Hann sagðist hafa skrifað bók sem hann væri með til sölu, safn greina sem höfðu flestar birst í tímaritum. Ég gat auðvitað ekki annað en keypt bókina og hlakka reyndar til að lesa hana. Hann heitir Jack Ewing. Jack pantaði svo fyrir okkur leigubíl til að sækja okkur kl. 19 því að við ætluðum inn í Dominical til að borða á stað sem hann mælti með. Jafnframt pantaði hann fyrir okkur leigubíl til að aka okkur í dag til Sierpa þar sem við vorum sótt á báti. Meira um það seinna.

Staðurinn sem við fórum að borða á í Dominical heitir Confusiones (ef einhver lesandinn á leið þar um fljótlega), ítalskur staður og maturinn ljómandi góður. Ég tók eftir því að ein gengilbeinan leit út fyrir að vera skandinavísk og spurði hana á sænsku hvort hún væri úr Dölunum. Nei, hún var frá Stokkhólmi og búin að vera í þessu litla brimbrettamenningarþorpi í eitt ár. Já, sænskar flickur flækjast víða.

Leigubíllinn kom á tilsettum tíma, kl. 9:30 í morgun. Reyndar hafði bílstjórinn endilega viljað sækja okkur kl. 9:00 svo að við værum kominn klukkutíma áður en báturinn færi af stað frá Sierpa. Hann vildi hafa tíma upp á að hlaupa ef það springi nú á bílnum eða eitthvað. Ég held að fáir komist með tærnar þar sem Kostaríkanar í ferðabransanum hafa hælana, þegar kemur að stundvísi.

Ferðin tók nákvæmlega 75 mínútur eins og bílstjórinn hafði sagt og við renndum upp að veitingahúsinu Las Vegas í Sierpa kl. 10:45 eftir að hafa ekið lengi í gegnum banana- og pálmaolíuplantekrur, sem minnti óneitanlega á Cahuita við Karabíska hafið, nema hvað þarna voru ekki ananasekrur. Las Vegas stendur á hægri bakka Sierpafljóts og þaðan átti báturinn að leggja af stað. Eigandi bátsins, Alex, er innfæddur og lifir aðallega á því að sigla með fólk inn og út af Osa skaganum. Þegar við komum höfðu Richard (gestgjafi okkar) og Todd, sem er einnig gestur hjá þeim, skroppið í leigubíl í annað þorp til að kaupa vistir. Eiginkonur þeirra voru á staðnum, Genn (eða Jenn, veit ekki hvernig það er skrifað) sem er eiginkona Richards, og Bonnie, sem er eiginkona Todds. Við verðum því 8 saman þessa viku. Þau hin þekkjast öll vel fyrir.

Auk okkar 8 voru aðrir 8 farþegar með og svo auðvitað Alex og aðstoðarmaður hans. Þetta var flatbotna trefjaglersbátur, hraðskreiður vel.

Ferðin niður fljótið var ævintýri líkast þótt ég hefði gjarnan viljað fara hægar yfir og á hljóðlátari báti. Þetta er fenjaskógur (mangróvuskógur) og lágsjávað svo að rætur trjánna voru vel fyrir ofan vatnsborðið. Ég var að vonast til að sjá krókódíla en því miður gerðist það ekki. En svo byrjaði fjörið þegar fljótinu lauk og hafið tók við. Þar voru brimskaflar og þá var keyrt á fleygiferð meðfram brimsköflunum þar til færi gafst á að komast yfir þá, einn af öðrum. Við hossuðumst töluvert og ekki fór hjá að þetta minnti eilítið á bátsferðir á Hornstrandir, þegar maður lenti í straumröstum undan Straumnesi.

Svo var siglt inn í Drake Bay og hinu fólkinu skilað í land fyrst. Ólíkt því sem er með bátsferðir á Hornstrandir er fólk ekki sent í land á gúmmíbáti heldur er bakkað alveg upp í fjöru. Utanborðsmótornum er svo lyft upp á síðustu stundu og báturinn lendir á sandinum. Tveir menn stökkva útbyrðis og halda honum stöðugum meðan fólki og farangri er skipað í land. Hér er ekki gert ráð fyrir að maður komist alveg þurrum fótum í land.

Þegar við vorum sjálf komin í land fórum við 6 gestirnir gangandi með farangurinn upp í gestahúsið þeirra sem er í um 5 mínútna gang frá ströndinni. Þetta er fallegt hús með stóru eldhúsi, baðherbergi og þvottaaðstöðu niðri, auk tveggja svefnherbergja. Uppi eru önnur tvö svefnherbergi, baðherbergi og risastór pallur undir þaki þar sem eru tvö hengirúm, auk sófa stóla og borðs. Ég sit t.d. núna í þessum sófa með bólstraðan stól undir fótunum og tölvuna á lærunum. Það er innstunga hér á pallinum svo að ég get haft tölvuna í sambandi.

Fyrir utan húsið er ílöng tjörn sem endar í læk sem rennur niður í fjöru. Í þessari tjörn mun búa eins metra langur krókódíll. Mér skilst að krókódílarnir fari úr þessari tjörn þegar þeir stækka því að tjörnin getur ekki borið nema litla krókódíla. Svo munu sjást stundum snákar hér við húsið en við höfum ekki séð neinn enn.

Hús þeirra Richards og Gen er hér rétt hjá en til að komast þangað þurfum við að taka stóran krók því að á milli er frumskógur sem ekki er uðvelt að komast í gegnum, auk þess sem húsið þeirra stendur uppi á hæð. Til að komast þangað förum við fyrst niður í fjöru, þangað sem við komum fyrst á bátnum. Síðan eru gengnar langar tröppur upp á pallinn til þeirra. Þau eru líka með stóran pall þar sem flest fer fram. Þar fyrir innan er stórt eldhús en meira hef ég ekki séð af húsinu. Þar veit ég þó að eru a.m.k. 3 svefnherbergi.

Það var fyrir nokkra tilviljun að Rich og Gen eignuðust þetta hús. Þau komu hingað fyrst í sumarfrí um 1990 með börnin tvö, sem eru 25 og 26 ára núna; þau hafa þá verið ca 6 og 7 ára þá. Þá bjuggu þau á hóteli í þorpinu sem er hér rétt hjá. Næstu 10 árin komu þau hingað árlega í tveggja vikna sumarfrí því að krakkarnir vildu hvergi annars staðar vera í sumarleyfinu. Þau kynntust smám saman náungunum sem sáu um bátsferðir og helstu leiðsögumönnum á svæðinu sem og ættingjum þeirra og vinum. Richard er ósínkur á þjórfé svo að það var kannski ekki furða að hann varð strax í miklu uppáhaldi hjá heimamönnum. Þar kom að þessir vinir fóru að segja við hann að það væri ekkert vit í því að búa alltaf á hóteli, hann yrði að fá sér hús á svæðinu. Hann sagði þá að húsið yrði að vera við sjóinn og í göngufjarlægð frá þorpinu svo að hann gæti keypt sér vistir o.s.frv. því að hann ætlaði sér ekki að eiga hesta. Hér þarf að skjóta því inn í að á þessum tíma voru engir vegir á svæðinu – malarvegurinn kom ekki fyrr en árið 2004. Svo var það veturinn eftir þetta samtal við heimamenninna – líklega árið 2000 – að Fernando, vinur hans, hringir í hann til Seattle og segir að hann sé búinn að finna staðinn fyrir hann. Það sé ekkert hús á landareigninni en því megi bjarga síðar. Hann kaupir svo landið óséð en til að geta gert það varð hann að stofna félag um um ælandið því að útlendingar mega ekki kaupa land. Þess vegna er farið í kringum þetta með því að stofna félag sem er í 51% eigu heimamanns. Fernando varð sem sé aðaleigandi landsins á pappírunum. Næst þegar þau komu hingað í heimsókn sögðu vinirnir að nú yrði hann að drífa í að byggja hús því að nú ætti að setja lög um að ekki meigi byggja innan 150 metra frá sjó, en að hús sem hefðu verið byggð fyrir þann tíma fengju örugglega að standa. Þeir fóru því á fund besta smiðsins á staðnum, Richard teiknaði með fingrinum í ryk hvernig hann hugsaði sér að herbergjaskipan gæti verið og helstu stærðir. Smiðurinn hugsaði sig um og tilkynnti svo að hann treysti sér til að byggja svona hús. Svo var það handsalað. Þá sagði smiðurinn: „Við byrjum á húsinu í næstu viku en til að svo megi vera þarftu að láta mig fá 10.000 colones (20 dollara).“ „Hvers vegna?“ spurði Richard á móti. „Til að ég geti keypt 3 skóflur.“ Húsið átti sem sé að standa utan í hæð og sléttað var undir húsinu með handafli! Næsta ár var svo húsið tilbúið og óaðfinnanlegt! Rafmagn fengu þau ekki í húsið fyrr en fyrir tveim árum.

Svo var það önnur saga hvernig hann eignaðist húsið sem við búum í. Þannig var að einhver óprúttinn seldi land sem liggur upp að landi Richards og Gen en sagði viðkomandi rangt til um staðsetningu landamerkja. Sá byggði því húsið þannig að það var að meirihluta inni á landi Richards. Það uppgötvaðist þó ekki strax. Svo fór Richard að gruna að ekki væri allt með felldu með staðsetningu hússins og fékk mælingamann til að taka þetta út. Þá kom hið sanna í ljós. Eigandi hússins var auðvitað miður sín og til að gera langa sögu stutta þá endaði þetta með því að Richard keypti húsið af manninum og hluta landsins. Fyrri eigandi fékk þó að búa áfram í því í 2 ár en þegar hann flutti út létu þau gera húsið glæsilega upp og tóku það, held ég, í notkun sem gestahús í fyrra.

Í gærkvöldi átti svo Fernando (meðeigandi Richards) 48 ára afmæli og við fórum öll út á veitingastað til að halda upp á afmælið með honum. Á undan var hist á pallinum hjá Richard og Gen. Scott hafði sagt mér að Richard þætti viskí gott svo að ég keypti lítra af Chivas Regal á flugvellinum í Atlanta (þeir áttu engin maltviskí) og færði honum, ásamt myndabók um Ísland sem var auðvitað fyrir þau bæði hjónin því að vissum ekki áður en við lögðum af stað að hann væri hálfíslenskur! Ég færði honum sem sé flöskuna þarna en var þar að auki með pela af viskíi sem ég ætlaði að fá mér af sjálfur. Ég bauð Richard auðvitað viskí með mér og hann þáði það með þökkum. Ég vissi það ekki fyrr en nokkru síðar að Gen er alveg mótfallinn því að hann drekki viskí svo að hún kunni mér litlar þakkir fyrir. Enda kom fljótt í ljós að viskí átti ekki við hann þótt vissulega væri langt frá því að hann skandalíseraði. Hann drafaði bara svolítið og varð örlítið reikull í spori. Ég verð því líklega að fara með mitt viskí eins og mannsmorð hér eftir og halda því út af fyrir mig svo að ég komi mér ekki út úr húsi hjá Gen!

Þriðjudagur 31. mars 2009

Morgunverður var snæddur ásamt hinum gestunum í gestahúsinu rétt fyrir kl. 7 í morgun og svo vorum við komin upp úr hálfátta heim til Richards og Gen til að útbúa nesti fyrir ferðina sem var lagt af stað í klukkan rúmlega 8. Siglt var suður með ströndinni og okkur skotið í land eftir um hálftíma siglingu. Þaðan gengum við í annan hálftíma þar til við komum að ósum Rio Claro, eða Tæruár. Hún var reyndar ekkert mjög tær þarna við ósinn. Þarna er einn innfæddur búinn að koma sér upp eintrjáningsleigu (reyndar eru þessir þrír kanóar úr trefjaplasti). Við Ásta leigðum einn, Richard var með sinn eigin pínulitla, uppblásna gúmmíbát sem hann reri liggjandi á bakinu, en hinir syntu með froskafótum upp ána. Við Ásta fórum aðeins hraðar yfir þannig að við fengum að njóta fullkominnar kyrrðar. Eftir um hálftíma róður komum við að flúðum sem við komumst ekki upp á bátnum. Þar rétt fyrir neðan var sandeyri þar sem við stoppuðum svo. Ég notaði tímann til að synda í ánni sem var furðuköld, a.m.k. miðað við sjóinn. Í ánni eiga að vera krókódílar en við sáum enga. Hins vegar var mjög mikið af „Jesu Cristo“ eðlum við ána, flestar litlar en einstaka allt að 50 cm langar. Þær fá nafnið af því að þær eru með gríðarlangar tær á afturfótum og sundfit á milli og geta hlaupið eftir vatninu þegar á þarf að halda. Þær lifa væntanlega aðallega á flugum sem sækja í vatnið.

Á röltinu til baka sáum við „macaw“ páfagauka tiltölulega nálægt og fiskiörn, auk auðvitað ótal fjölda annarra fuglategunda. Þegar við svo komum á bátnum í fjöruna fyrir neðan húsið voru hvorki fleiri né færri en 6 macaw gaukar í trénu ofan við húsið. Stórglæsilegir fuglar en afar háværir.

Nú ætla ég að reyna að koma þessu á Netið.

Lifið heil!