Bandaríkin
11. maí 2010
Brottför frá Keflavík seinkaði um klukkustund vegna þess að vélin frá Heathrow þurfti að bíða í 2 tíma eftir flugtaksleyfi, full af farþegum. Algjör ringulreið á Heathrow sagði ungi maðurinn sem sat við hliðina á mér í vélinni. En klukkustundar seinkun? Vel sloppið miðað við flesta þessa dagana.
Reyndum að sofa í vélinni en gátum ekki. Við vorum nefnilega í sætum sem ekki var hægt að halla þar sem þau voru milli neyðarútganga.
Scott tók á móti okkur á flugvellinum. Með honum í för var móðir hans, 86 ára. Sú var ekki dauf í dálkinn! Full af fjöri og talaði mikið. Á erfitt með gang vegna þess að liðagigt leggst illa á ökklana á henni en annars er búið að skipta um alla liði frá öxlum niður í hné. Kvartar samt aldrei – þykist aldrei hafa fundið til alla ævi. Dæmi: Eftir að faðir Scotts dó voru hann og mamma hans að taka til í lyfjaskápnum hans. Móðirin tók upp pillubox og spurði Scott hvað þetta væri.
„Þetta er verkjalyf,“ svaraði hann. „Þú ættir kannski að geyma þetta ef þú færð höfuðverk eða eitthvað.“
„Hvernig veit ég hvort ég er með höfuðverk?“ spurði hún!
Við ókum sem leið lá heim til Chris og Cathy, bróður og mágkonu Scotts. Chris er flugstjóri hjá Alaskan Airlines og var að heiman. Cathy er mjög elskuleg kona og tók afar vel á móti okkur. Hún er sjúkranuddari. Þau búa í húsi sem mér taldist til að væri ca 350 fm að grunnfleti – á tveim hæðum. Samt mjög heimilislegt og ótrúlegt útsýni yfir sjóinn og þar fá þau kvöldsólina. Misstum samt af sólsetrinu.
Anne var ekki með því að hún þurfti að vinna morguninn eftir.
Scott eldaði ítalska máltíð, létta og bragðgóða – alveg frábær eftir langt flug og þegar líkamsklukkan er milli 3 og 4 að nóttu.
Ræddum um ferðatilhögun þegar við kæmum til baka frá Los Angeles. Cathy vildi endilega lána okkur bíl sonar síns sem er að læra japönsku í Japan (hann er reyndar verkfræðingur sem missti vinnuna í fyrra en þar sem hann hafði tekið japönsku með námi í skóla ákvað hann að breyta alveg um svið). Móðir Scotts bauðst til að taka á móti okkur á flugvellinum og keyra okkur til Scotts og Anne. Og loks hafði Scott í huga að sækja okkur á flugvöllinn og eyða kvöldinu í Seattle áður en við færum heim til þeirra í Mt. Vernon. Allir af vilja gerðir – hvílík gestrisni!
Móðirin ók svo sjálf heim til sín þrátt fyrir að hafa drukkið sinn skerf af rauðvíni með matnum!
12. maí 2010
Við Ásta vöknuðum nokkrum sinnum um nóttina og kl. 4:45 ákváðum við að við gætum ekki sofið lengur. Fórum niður og helltum okkur upp á kaffi. Chris og Scott komu svo rétt fyrir kl. 7.
Við vorum ekki með ákveðin sæti í vélinni og því var ákveðið að reyna að panta sæti á netinu. Þá kom í ljós að það kostaði 29 dollara á mann. Ákváðum að spara og létum bara raða okkur í sæti um leið og við fórum í vélina. Fengum ágætis sæti með góðu rými fyrir lappirnar.
Tókum leigubíl á hótelið – 10 mínútna ferð. Gekk ill að fá bílstjórann til að filla út kvittun. Hann vildi bara láta okkur fá óútfyllta kvittun því að „allir vilja hafa það svoleiðis,“ sagði hann. Tókst samt að lokum að fá hann til að gera það, því að Ásta fær kostnaðinn endurgreiddan frá stjórnendum ráðstefnunnar.
Hér er rosalega þægilegur hiti á daginn, rúmlega 20°C og tæplega það á kvöldin. Fengum okkur göngutúr um nágrennið eftir að við vorum búin að koma okkur fyrir á hótelinu. Hótelið er lítið og frekar ódýrt og ótrúlega ljótt og næstum sóðalegt að sjá en herbergið er bæði rúmgott og hreint.
Kl. 19 var kvöldverður fyrir stjórnendur ráðstefnunnar á veitingastað í 5 mínútna göngufjarlægð frá hótelinu og ég fékk að fljóta með. Var víst eini makinn þar. Ætli við höfum ekki verið svona 14-16 manns þarna. Sat við hliðina á kínverskri konu sem á sér merkilega fjölskyldusögu. Afi hennar var frá mjög afskekktu þorpi í Yunnan í Suður-Kína. Hann vildi mennta son sinn og sendi hann því í skóla í borg í einhverri fjarlægð. Hann flæktist í styrjöldina þegar kommúnistar náðu völdum og flúði til Tævan eins og svo margir Kínverkjar. Þar fæddist hún og ólst upp. Þaðan fluttist fjölskyldan til Bandaríkjanna og hér gekk hún í háskóla. Og nú er hún bandarískur ríkisborgari og starfar sem einn of fremstu sameindalíffræðingunum við UCLA. Hana langar til að heimsækja þorpið sem afi hennar kom frá. Til að komast þangað þarf hún að fljúga til einhverrar borgar í Suður-Kína. Þaðan er heils dags akstur til þorpsins þar sem vegurinn endar. Þaðan þarf að ganga upp í fjallið þar sem „hennar“ þorp er – 8 tíma gangur. Á þessu svæði eru mjög afskekkt svæði sem eru einangruð frá hvert öðru vegna fjallgarðanna og þar eru víst mörg tungumál sem eru að hverfa, auk kínverskra mállýska sem aðrir Kínverjar eiga mjög erfitt með að skilja.
Hinum megin við mig sat Hollendingur sem kemur tvisvar á ári til Íslands vegna samvinnu við Hjartavernd. Hann er búinn að ferðast mikið um Ísland en á Vestfjarðakjálkann eftir.
13. maí 2010
Náðum að sofa næstum því til kl. 7 í morgun! Fengum okkur „continental breakfast“ á hótelinu. Ráðstefnan hófst kl. 9:30 og ég rölti með Ástu að ráðstefnustaðnum sem er á háskólasvæði UCLA í s.k. Ronald Reagan Medical Center. Aðeins rúmlega 10 mínútna gangur. Kom svo aftur á hótelið til að skrifa þessar línur.
Brottför frá Keflavík seinkaði um klukkustund vegna þess að vélin frá Heathrow þurfti að bíða í 2 tíma eftir flugtaksleyfi, full af farþegum. Algjör ringulreið á Heathrow sagði ungi maðurinn sem sat við hliðina á mér í vélinni. En klukkustundar seinkun? Vel sloppið miðað við flesta þessa dagana.
Reyndum að sofa í vélinni en gátum ekki. Við vorum nefnilega í sætum sem ekki var hægt að halla þar sem þau voru milli neyðarútganga.
Scott tók á móti okkur á flugvellinum. Með honum í för var móðir hans, 86 ára. Sú var ekki dauf í dálkinn! Full af fjöri og talaði mikið. Á erfitt með gang vegna þess að liðagigt leggst illa á ökklana á henni en annars er búið að skipta um alla liði frá öxlum niður í hné. Kvartar samt aldrei – þykist aldrei hafa fundið til alla ævi. Dæmi: Eftir að faðir Scotts dó voru hann og mamma hans að taka til í lyfjaskápnum hans. Móðirin tók upp pillubox og spurði Scott hvað þetta væri.
„Þetta er verkjalyf,“ svaraði hann. „Þú ættir kannski að geyma þetta ef þú færð höfuðverk eða eitthvað.“
„Hvernig veit ég hvort ég er með höfuðverk?“ spurði hún!
Við ókum sem leið lá heim til Chris og Cathy, bróður og mágkonu Scotts. Chris er flugstjóri hjá Alaskan Airlines og var að heiman. Cathy er mjög elskuleg kona og tók afar vel á móti okkur. Hún er sjúkranuddari. Þau búa í húsi sem mér taldist til að væri ca 350 fm að grunnfleti – á tveim hæðum. Samt mjög heimilislegt og ótrúlegt útsýni yfir sjóinn og þar fá þau kvöldsólina. Misstum samt af sólsetrinu.
Anne var ekki með því að hún þurfti að vinna morguninn eftir.
Scott eldaði ítalska máltíð, létta og bragðgóða – alveg frábær eftir langt flug og þegar líkamsklukkan er milli 3 og 4 að nóttu.
Ræddum um ferðatilhögun þegar við kæmum til baka frá Los Angeles. Cathy vildi endilega lána okkur bíl sonar síns sem er að læra japönsku í Japan (hann er reyndar verkfræðingur sem missti vinnuna í fyrra en þar sem hann hafði tekið japönsku með námi í skóla ákvað hann að breyta alveg um svið). Móðir Scotts bauðst til að taka á móti okkur á flugvellinum og keyra okkur til Scotts og Anne. Og loks hafði Scott í huga að sækja okkur á flugvöllinn og eyða kvöldinu í Seattle áður en við færum heim til þeirra í Mt. Vernon. Allir af vilja gerðir – hvílík gestrisni!
Móðirin ók svo sjálf heim til sín þrátt fyrir að hafa drukkið sinn skerf af rauðvíni með matnum!
12. maí 2010
Við Ásta vöknuðum nokkrum sinnum um nóttina og kl. 4:45 ákváðum við að við gætum ekki sofið lengur. Fórum niður og helltum okkur upp á kaffi. Chris og Scott komu svo rétt fyrir kl. 7.
Við vorum ekki með ákveðin sæti í vélinni og því var ákveðið að reyna að panta sæti á netinu. Þá kom í ljós að það kostaði 29 dollara á mann. Ákváðum að spara og létum bara raða okkur í sæti um leið og við fórum í vélina. Fengum ágætis sæti með góðu rými fyrir lappirnar.
Tókum leigubíl á hótelið – 10 mínútna ferð. Gekk ill að fá bílstjórann til að filla út kvittun. Hann vildi bara láta okkur fá óútfyllta kvittun því að „allir vilja hafa það svoleiðis,“ sagði hann. Tókst samt að lokum að fá hann til að gera það, því að Ásta fær kostnaðinn endurgreiddan frá stjórnendum ráðstefnunnar.
Hér er rosalega þægilegur hiti á daginn, rúmlega 20°C og tæplega það á kvöldin. Fengum okkur göngutúr um nágrennið eftir að við vorum búin að koma okkur fyrir á hótelinu. Hótelið er lítið og frekar ódýrt og ótrúlega ljótt og næstum sóðalegt að sjá en herbergið er bæði rúmgott og hreint.
Kl. 19 var kvöldverður fyrir stjórnendur ráðstefnunnar á veitingastað í 5 mínútna göngufjarlægð frá hótelinu og ég fékk að fljóta með. Var víst eini makinn þar. Ætli við höfum ekki verið svona 14-16 manns þarna. Sat við hliðina á kínverskri konu sem á sér merkilega fjölskyldusögu. Afi hennar var frá mjög afskekktu þorpi í Yunnan í Suður-Kína. Hann vildi mennta son sinn og sendi hann því í skóla í borg í einhverri fjarlægð. Hann flæktist í styrjöldina þegar kommúnistar náðu völdum og flúði til Tævan eins og svo margir Kínverkjar. Þar fæddist hún og ólst upp. Þaðan fluttist fjölskyldan til Bandaríkjanna og hér gekk hún í háskóla. Og nú er hún bandarískur ríkisborgari og starfar sem einn of fremstu sameindalíffræðingunum við UCLA. Hana langar til að heimsækja þorpið sem afi hennar kom frá. Til að komast þangað þarf hún að fljúga til einhverrar borgar í Suður-Kína. Þaðan er heils dags akstur til þorpsins þar sem vegurinn endar. Þaðan þarf að ganga upp í fjallið þar sem „hennar“ þorp er – 8 tíma gangur. Á þessu svæði eru mjög afskekkt svæði sem eru einangruð frá hvert öðru vegna fjallgarðanna og þar eru víst mörg tungumál sem eru að hverfa, auk kínverskra mállýska sem aðrir Kínverjar eiga mjög erfitt með að skilja.
Hinum megin við mig sat Hollendingur sem kemur tvisvar á ári til Íslands vegna samvinnu við Hjartavernd. Hann er búinn að ferðast mikið um Ísland en á Vestfjarðakjálkann eftir.
13. maí 2010
Náðum að sofa næstum því til kl. 7 í morgun! Fengum okkur „continental breakfast“ á hótelinu. Ráðstefnan hófst kl. 9:30 og ég rölti með Ástu að ráðstefnustaðnum sem er á háskólasvæði UCLA í s.k. Ronald Reagan Medical Center. Aðeins rúmlega 10 mínútna gangur. Kom svo aftur á hótelið til að skrifa þessar línur.
posted by PH at 10:52 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home