Enn í Cahuita

Fuglaáhugamaður í austurbænum (GÞH) spyr hvort nökkvurt sé fugla í Kostaríku. Því er til að svara að svo mun vera en sá er þetta ritar hefur lítið haft fyrir því að fletta upp á nöfnum fuglanna, heldur gert meira af því að dásama fegurð þeirra og söng. Þó má nefna nokkur nöfn. Resplendent quetzal (Pharomachrus mocinno) sáum við í Monteverde. Hann er þjóðarfugl Guatemala en Kostaríkanar eru mjög stoltir af honum líka. Ákaflega fallegur fugl og kom á óvart hversu stór hann er, eftir að hafa eingöngu séð myndir af honum áður. Við sáum Keel-billed Toucan (Ramphastos sulfuratus) og Blue-throated Toucanet (Aulachorhynchus prasinus) í grennd við Fortuna, fjöldann allan af Scarlet Macaw (Ara macao) við Kyrrahafsströndina skammt sunnan við Puenta Arena þar sem þeir flugu í pörum, væntanlega í átt að náttstað enda skammt í sólsetur. Black vulture (Coragyps atratus) er úti um allt og virðist til dæmis koma í staðinn fyrir svartbakinn heima við að hreinsa rekann á ströndinni hér í Cahuita. Green-backed Heron (Butorides virescens) sáum við í þjóðgarðinum Manuel Antonio. Great Egret (Casmerodius albus) sáum við víða. Turquoise-browed Motmot (Eumomota superciliosa) sáum við á kvöldgöngu í myrkri þar sem hann svaf á grein. Skoðuðum hann með aðstoð vasaljóss. Ofboðslega flott stél og litfagur á höfði. Summer Tanager (Piranga rubra), karlfuglinn eldrauður og líklega sáum við kvenfugl líka á morgunverðarpallinum á hótelinu okkar í San José. Þeir eru vetrargestir hér. Hérna í Cahuita halda til nokkrir Scarlet-rumped Tanager (Ramphocelus passerinii) með fagurrauðan gump eins og nafnið bendir til. Rétt áðan fór hér um hópur af Grey-headed Chacalaca (Ortalis cinereiceps) í trjátoppunum, 5-7 fuglar saman. Auk þess höfum við séð fjölmargar tegundir kólibrífugla sem ég treysti mér ekki til að nefna á nafn og margar tegundir litfagurra spörfugla þar sem ýmist gult eða blátt er uppistaðan í litnum og ég get ómögulega greint til tegundar. Reyndar er fuglabókin sem ég keypti léleg því að þar eru innan við 300 tegundir tilgreindar sem er rétt um þriðjungur allra tegunda hér. Við sáum til dæmis eina tegund af toucan og aðra af toucanet sem ekki eru í bókinni. Við þetta má bæta að við höfum aðeins séð einn máf og tvisvar höfum við séð vaðfugl, sennilega sömu tegundina í bæði skiptin, líktist mest sandlóu. Sem ég sit hér eru 3 agouti (amerísk nagdýratgund á stærð við kanínu) á ferð á lóðinni.

Í dag fórum við gangandi í þjóðgarðinn hérna. Hann er raunar aðeins mjó ræma með sjónum en er aðallega þjóðgarður í sjó vegna kóralrifa sem þar eru. Lentum í dálítilli rigningu en ekki alvarlegri. Sáum tvo hópa af öskuröpum. Seinni hópurinn sem við sáum var í miklum ham, stefndi í áttina að hinum fyrri og öskraði mikið. Hljóðin í þeim eru hreint ótrúleg. Minna helst á ljónsöskur. Sáum líka þrjár tegundir af kröbbum. Einn þeirra var með kuðung sem vörn. Hinir voru að skjótast inn og úr holum sem þeir grófu. Næst ströndinni voru þeir ýmist ljósgrænir eða drapplitaðir en fjær ströndinni voru þeir skrautlegri, bláir að hluta. Hérna eru líka merkilegar, litlar eðlur, líklega 7-8 cm langar, sem geta stokkið eins og froskar. Þær stökkva auðveldlega tífalda lengd sína.

Þá er ekki hægt annað en að nefna laufskurðarmaurana (leaf-cutter ants) sem eru mest áberandi maurarnir hérna. Þeir mynda þjóðbrautir sem eru tugir metra á lengd, oft allt að 20 cm breiðar þar sem maurar streyma annars vegar í átt að maurabúinu með stykki sem þeir hafa klippt úr laufblöðum en í hina áttina fara léttklyfjaðir maurar. Maurabúin sjálf geta vorið 2-5 metrar í þvermál og náð allt að 50 cm upp fyrir yfirborð jarðar en ekki veit ég hversu langt niður þau ná. Opin, þar sem maurarnir streyma inn með byrði sína, geta verið allt að 10 cm í þvermál. Á þessum laufblöðum rækta maurarnir sveppi neðanjarðar sem eru þeirra aðalfæða. Sumir mauranna sjá um að bera úrgang út um önnur op á búinu þar sem úrgangurinn myndar hrauka, stundum 20 cm háa. Maurarnir klifra með úrganginn upp á hraukana og henda þeim fram af brúninni. Afar gaman að fylgjast með þessu. Einn hermaur sáum við í dag. Veit ekki hvort hann var af þessari laufskurðarmaurategund eða einhverri allt annarri. Hann var rúmur sentimetri að lengd og ég er viss um að hausinn og munnlimirnir hafa verið um það bil helmingur massans. Guð hjálpi þeim maur sem verður fyrir klípitöngunum sem hann var með framan á sér.

Þegar við komum til baka var búið að skipta út bananaknippinu okkar, komnir líklega um 100 bananar sem við getum gengið í. Efst í knippinu eru bananarnir enn þá grænir en neðst eru þeir gulir og alveg tilbúnir til átu. Maðurinn sem sér um að halda hér öllu í skikki, hreinsa sundlaugina og sópa stéttarnar kom svo með pálmahnetur til okkar rétt áðan, sem hann var búinn að höggva opnar, og rétti okkur þær ásamt röri sem við gátum teygað með vökvann sem er í þessu hnetum. Mjög gott og frískandi. Þetta vex á pálmatrjánum hérna úti um allt. Þeir kalla þetta “pipa”.

Hér varð nokkurra klukkustunda hlé meðan við skruppum í bæinn að fá okkur kvöldmat. Lesendur eru beðnir um að hafa það í huga að þessar línur eru skrifaðar á veröndinni fyrir utan kofann okkar og fara ekki á netið fyrr en daginn eftir að þær eru skrifaðar. Lesendur eru enn fremur beðnir um að hafa það í huga að tíminn sem gefinn er upp á blogginu er Kaliforníutími, en við erum tveim tímum fyrr á ferðinni en Kalifornía og 6 tímum seinna en Ísland.

Í dag var skýjað og ákaflega þægilegur hiti og á tímabili rigndi dálítið. Við verðum líka meira vör við moskítóflugur í kvöld en áður. Ég fékk tvær stungur fyrr í kvöld á hendina en það stafar líklega af því að ég hef þvegið af mér moskítófælikremið sem við reynum eftir bestu getu að hafa á okkur alltaf. Flær forðast hins vegar ekki þetta krem og Ásta fékk að kenna á því í gær því að hún er með ein 12 flóabit á fótleggjunum, stór og mikil um sig, sem hún telur sig hafa fengið í strætisvagninunum í gær.

Við skruppum sem sé í bæinn áðan og fengum okkur að borða. Fórum á Miss Edith’s Place sem fékk góða dóma í Lonely Planet. Þetta var tæplega tveggja kílómetra gangur eftir illa upplýstum og holóttum sveitavegi hérna í þorpinu (sem er mjög dreift) en gangan var þess virði. Þarna fengum við loksins ekta karabískan mat. Miss Edith gekk sjálf um beina og mér reiknast til að hún gangi að minnsta kosti 10 km á kvöldi við að færa gestunum mat, drykk og reikningana. Á heimleiðinni rákumst við á rastafan svertingja (flestir svertingjanna hérna eru rastafanar) sem vildi endilega selja okkur gúanabaňana sem er ávöxtur er líkist avocado í útliti en er margfalt stærri og allt öðru vísi á bragðið. Við ákváðum að versla við hann og keyptum ávöxtinn á 100 kr íslenskar sem hefur áreiðanlega verið stórgróði fyrir hann en okkur er alveg sama. Við ætlum nefnilega að fá okkur morgunverð hérna í kofanum okkar á morgun og erum búin að birgja okkur upp með brauð, smjör og sultu, auk þessa gúanabaňana og banananna sem hér hanga við dyrnar.

Fólkið í þorpinu er hvert öðru vingjarnlegra og heilsar manni yfirleitt þegar maður mætir því á vegunum, jafnvel þegar það hjólar fram úr manni. Við höfum verið að velta því fyrir okkur hvort þetta tengist því að árið 2000 voru tvær erlendar stúkur myrtar hérna, sem var mikið áfall fyrir alla bæjarbúa og hafði mjög neikvæð áhrif á streymi ferðamanna hingað um skeið. Morðingjarnir náðust og sitja nú inni. Fólki er greinilega mikið í mun að láta mann finna að maður er velkominn.

Á heimleiðinni áðan stoppuðum við á staðnum þar sem við borðuðum á mánudagskvöldið og settumst þar við sjóinn og fengum okkur margarítu. Við urðum að minna hvort annað á að við sætum raunverulega við öldurót Karabíska hafsins undir pálmatrjám í ca 25 stiga hita, alveg mátulegum hita. Urðum sem sé að minna okkur á hvar við erum stödd því að það verður svo ótrúlega fljótt að mást yfir þessa tilfinningu þegar við komum heim.

Sem ég sit hérna uppgötva ég allt í einu að hér rétt við tærnar á mér er braut laufskurðarmaura. Þeir þramma hér fram hjá með laufblöðin sín í lóðréttri stellingu, einn á fætur öðrum. Þeir halda víst áfram allan sólarhringinn því að þeir fylgja lyktarslóð. En þetta hlýtur að vera erfitt hjá þessu búi því að stígurinn hér er sópaður daglega.

-----

Nú er runninn upp nýr dagur, fimmtudagur. Fórum í morgungöngu á ströndinni hér fyrir neðan og síðan í morgunmat á kaffihúsi Brigitte, þrátt fyrir góðan ásetning um að útbúa okkar eigin morgunmat. Það er alltaf gaman að velta fyrir sér fólkinu sem sækir svona staði. Þarna var t.d. par á fimmtugsaldri sem kom á reiðhjólum. Hann var feitlaginn, með grátt hár niður á bak og grátt skegg niður á bringu, vel húðflúraður og feitlaginn. Hefði passað í Hells Angels mótorhjólagengi. Hún var fíngerð með dýra skartgripi og vel lakkaðar gervineglur. Hvaða saga er þarna að baki? Í gær sat á næsta borði við okkur á veitingahúsi Miss Edith stúlka á þrítugsaldi sem drakk bjór af stút. Borðaði ein. Bráðlagleg en sorgmædd á svip, sneri upp á lokka í hárinu á sér í gríð og erg meðan hún beið eftir matnum. Eftir á vorum við Ásta sammála um að hún virtist öðru hverju vera gráti nær. Hvaða saga býr þarna að baki? Áttum við að bjóða henni að setjast til borðs með okkur?

Fyrr um daginn hittum við bandarísk hjón um sjötugt sem voru svo afskaplega ánægð með lífið. Hann alveg sköllóttur, stuttur og feitur. Hún hálfu höfðinu hærri en hann og grindhoruð. Þau sögðu okkur að þau hefðu flutt inn í hótel við ströndina í september og ætluðu bara að vera þarna framvegis. Þegar þau heyrðu að við værum frá Íslandi þurftu þau endilega að heilsa okkur með handabandi því að þau hefðu aldrei hitt neinn frá Íslandi áður. Svo gengu þau hönd í hönd í burtu á vit ævintýra dagsins.