Föstudagsmorgunn

Fimmtudagur 29. mars, frh.

Við fórum í skólann í morgun til þess að senda blogg, lesa tölvupóstinn og svoleiðis. Við áttum nefnilega að vera í skólanum milli klukkan tvo og sex í eftirmiddaginn vegna þess að kennarinn hennar Ástu var upptekin við annað í morgun. Held reyndar að ég hafi verið búinn að nefna þetta áður. Við töldum nokkuð öruggt að Gladys kæmi heim í hádeginu og vorum búin að skrifa skilaboð til hennar fyrir tveim dögum og stinga undir hurðina hjá henni um það sem okkur vanhagaði um, sem var aðallega að útvega okkur bíl með bílstjóra til að koma okkur til Atitlan vatns á morgun, laga sturtuna sem við fáum bara kalt vatn úr, útvega okkur ruslapoka og leigja okkur síma svo að hægt sé að hringja í okkur að heiman.

Við fórum því heim í hádeginu og þar hittum við Gladys fyrir og um svipað leyti kom ungur maður til að gera við sturtuna. Ekki gekk það vel og hann hafði greinilega ekki hugmynd um hvað var að. Gladys keypti nýjan sturtuhaus en allt kom fyrir ekki. Þetta virtist vera í rafkerfinu. Hún lét mig líka fá síma sem hún ætlar að leigja okkur það sem eftir er dvalarinnar. Hins vegar kom í ljós að ég get ekki hringt í hann án þess að kaupa símakort. Hún sagðist mundu hringja í mig um eftirmiddaginn til að láta mig vita hvort hún væri búin að útvega okkur bíl með bílstjóra og hve mikið það mundi kosta. Ég tók því símann með mér og beið eftir símtali meðan á kennslunni stóð. Loks hringdi síminn. Það reyndist vera dóttir Gladysar sem talaði ágæta ensku. Gladys hafði beðið hana um að hringja í mig vegna þess að hún var búin að koma því svo fyrir að sturtuviðgerðarmaðurinn myndi koma klukkan hálfsex og hvort við gætum þá verið á staðnum. Ég sagði dótturinni sem satt var að við yrðum í skólanum til klukkan sex og svo yrðum við aftur í skólanum frá átta til tólf á morgun og síðan færum við til Atitlan vatns. Spurði hvort mamma hennar hefði nefnt bíl og bílstjóra? Nei, það hafði hún ekki gert. Spurði hvort við gætum þá tekið á móti viðgerðarmanninum klukkan 7 í kvöld. Ég jánkaði því. Hún sagðist mundu hringja í móður sína með þessi skilaboð, bæði um viðgerðarmanninn og bílinn og mundi svo hringja aftur. En hún hringdi aldrei aftur. Sem betur fer kom Scott seinna um daginn og hann fór út á ferðaskrifstofu til að athuga hvort ekki væru örugglega laus sæti í rútu klukkan 12:30 á föstudegi ef ske kynni að Gladys gæti ekki útvegað bíl. Hann komst að því að nóg væri að panta klukkan 9 í fyrramálið og þá róaðist ég mikið. Það hefði verið alveg ferlegt ef við hefðum alls ekki getað fengið far að Atitlan vatni þar sem við eigum pöntuð herbergi yfir helgina.

Á heimleiðinni keyptum við símakort sem á að virka þannig að maður slær inn langa romsu af tölum og svo á maður að geta sett inn númerið sem maður vill hringja í. Við notuðum þetta kerfi bæði í Ástralíu og í Costa Rica og þá gekk þetta ágætlega. Við vorum komin heim um klukkan hálfsjö og reyndum að hringja í Gladys en allt kom fyrir ekki. Í símanum birtist rödd sem tilkynnti að þetta númer væri ekki til! Við vorum heima fram yfir hálfátta en aldrei kom neinn viðgerðarmaður. Fórum því út að borða og fengum okkur ítalskan mat á “La Vineria” sem er skammt frá. Hafði símann með mér en ekki hringdi Gladys. Þegar þetta er skrifað er klukkan að verða 10 um kvöld og ég er orðinn sannfærður um að hún muni ekki hringja úr þessu og að við verðum að taka venjulega rútu á morgun. Eini gallinn við það er að rútan leggur af stað klukkan hálfeitt á hádegi, strax eftir skóla, og við verðum því að trilla ferðatösku með öllu sem á þarf að halda um helgina með okkur í skólann. En það gæti svo sem verið verra. Við hlökkum reyndar mikið til að fara þvi að þetta er víst ákaflega fallegt svæði og hótelið mun vera á sérlega fallegum stað.

Reyni að finna tíma til að setja þetta inn á bloggið í kaffihlénu í fyrramálið, föstudag. Það væri ekki verra að fá að vita hvort einhver les þessa vitleysu sem maður er að skrifa! Annars er þetta auðvitað aðallega skrifað fyrir okkur sjálf, nokkurs konar dagbók um ferðina.

Föstudagur 30. mars

Vöknuðum upp úr kl 6 í morgun og fórum að pakka fyrir helgarferðina. Ætluðum að borða morgunmat hinum megin við götuna en þeir opna reyndar ekki fyrr en kl. 7:15. Heldur seint en hefði getað gengið ef drengurinn sem átti að gera við sturtuna hefði ekki birst á mínútunni sjö í morgun. Við gátum því ekki yfirgefið staðinn fyrr en hann væri búinn. Þetta tók hann hálftíma svo að við lögðum bara af stað í skólann þá og drusluðumst með ferðatösku með okkur. Keyptum samloku á leiðinni og átum hana hér í skólanum með kaffi sem hér er ávallt á borðstólum.

Nú er klukkan 8 og skólinn að byrja, svo förum við upp í hálöndin kl. 12:30.

Lifið heil!

Komin með farsíma á leigu

Við erum búin að leigja farsíma. Númerið er 5245-2557. Landsnúmerið er 502.

Hikið ekki við að hringja í okkur. Munið að tímamunurinn er 6 klst (við erum á eftir þannig að þegar klukkan er 6 að kvöldi á Íslandi er hádegi hér).

Við eigum hins vegar ekki enn búin að fá okkur símakort svo að við getum hringt og ekki er víst að það takist fyrr en eftir helgi.

Biðjum um að Ragnhildur fái númerið líka því að hún les ekki bloggið.

Lifið heil!

Þrjár myndir

Set aðeins inn þrjár myndir að sinni því að það tekur óratíma að setja hverja þeirra inn.

Þessi mynd er úr íbúðinni okkar. Dyrnar á veggnum eru ekki notaðar því að þær opnast beint út á götu. Myndin er tekin úr útidyragættinni. Fremst er setustofa, síðan eldhúsborð (og vinnuborðið okkar) en í baksýn og reyndar vinstra megin við myndina er eldhúsið. Svefnherbergið er uppi á lofti.

Hér sést hvernig pramminn með fólki í logum helvítis og Jesu með krosinn er borinn um göturnar. Sjáið mannfjöldann sem heldur honum uppi!

Eitt af "teppunum " sem fólk gerir á götunum á sunnudögum fyrir páska, gerð úr lituðu sagi og blómum.

Allt í sómanum

Þriðjudagur 27. mars, frh.

Um hádegi á þriðjudegi var Ásta orðin þrælkvefuð en hún var búin að finna fyrir votti af kvefi tvo undanfarna daga. Henni varð nefnilega kalt fyrsta morguninn í Boston, áður en við uppgötvuðum verslunarmiðstöðvarnar innanhúss. Hún reyndi að leggja sig í smátíma eftir hádegismatinn en varð ekki svefnsamt því að það voru verkamenn að brjóta niður veggi í næsta húsi með öllum þeim hávaða sem slíkri starfsemi fylgir. Við fórum því fljótlega aftur í skólann til þess að komast á Netið, lesa póstinn og blogga. Af einhverri ástæðu missti ég allt í einu samband við net skólans og þar með Internetið þegar Ásta ætlaði að fara að skoða póstinn sinn. Við urðum að bíða eftir tæknimanni sem kom rúmlega fjögur. Honum tókst að tengja okkur á ný en hann sagði mér að vandamálið væri að í hverri viku kæmu nýir nemendur sem þyrftu að fá hver sinn lykil inn á netið og kerfið væri ekki gert fyrir svona marga netverja. Á hverjum laugardegi fjarlægir hann lykla þeirra nemenda sem eru farnir en það dugar ekki til.

Við áttum stefnumót við Scott og dóttur hans í miðbænum kl. 6 um kvöldið svo að við komum okkur af stað heim kl. 5 til að þurfa ekki að vera að þvælast með fartölvuna lengur en nauðsyn krefði. Vorum svo mætt á tilsettum tíma að gosbrunninum á aðaltorginu en ekkert bólaði á Scott. Við fréttum svo í morgun að hann hefði mætt kl. 5 og var alveg eyðilagður að hafa ruglast á tímanum. Eftir hálftíma bið fórum við að rölta um í leit að stað til að borða kvöldmat en þegar hér var komið sögu var Ásta orðin heldur slæpt af kvefinu. Fengum okkur þó að borða og vorum komin heim kl. 20:00. Ásta lagði sig og reyndi að festa hugann við einhverja af þeim eitt hundrað sjónvarpsstöðvum sem við höfum. Ég lauk við að lesa “Viltu vinna milljarð” sem ég hafði byrjað á í fluginu frá Boston. Góð bók. Ásta sofnaði snemma og fékk góðan nætursvefn.

Leigusalinn okkar var í Guatemala City bæði á mánudegi og þriðjudegi og kom ekki heim fyrr en kl. hálftólf um kvöldið. Ég hugsaði gott til góðarinnar að hitta á hana morguninn eftir til að leigja af henni síma, athuga hvort hún gæti útvegað okkur bíl og bílstjóra á föstudag þegar við förum til Atitlán vatns með Anne og Scott og til baka á sunnudag, og segja henni frá því að heita vatnið í sturtunni virkaði ekki og að í þetta sinn væri ekki um það að ræða að slökkt væri á örygginu. Ég komst svo að því kvöldið eftir að þetta var alls ekki Gladys sem kom þarna um kvöldið.


Miðvikudagur 28. mars

Klukkan á mínútunni sjö í morgun var byrjað að hamra í næsta húsi en það gerði ekkert til. Við vorum hvort sem er vöknuð. Ég bankaði hjá Gladys en fékk ekkert svar. Ég leit svo á að hún hefði ákveðið að sofa út fyrst hún kom svona seint til baka.

Við vorum komin í skólann rétt fyrir kl. 8 og fylgdumst með því þegar andaktinni lauk með því að allir mynduðu hring og héldu utan um næstu menn meðan farið var með bæn. Í þetta sinn settumst við hins vegar ekki niður með kennaranum heldur var gengið af stað niður á strætisvagnastöð til að taka strætó til bæjar sem heitir San Antonio en þar hefur fólk aðallega viðurværi sitt af ýmiss konar vefnaði. All höfðu 11 nemendur og kennarar þeirra skráð sig til fararinnar. Strætisvagnarnir hér eru fyrrverandi skólabílar frá Bandaríkjunum. Kennarinn minn, hún Miriam, benti mér á að bilið milli sætaraða væri ekki mikið enda hannað fyrir bandarísk börn en hér dygði þetta fyrir fullorðna. Hvorum megin gangsins eru sæti, eða réttara sagt bekkur, hannaður fyrir tvö börn, en hér raða sér þrír hvorum megin gangs svo að hálfur rassinn á þeim sem situr við ganginn stendur fram af. Eftir að vagninn fór af stað gekk aðstoðarmaður bílstjórans um og safnaði fargjaldinu. Hann þurfti á öllu sínu að halda sums staðar við að troða sér fram hjá þar sem þrír sátu sitt hvorum megin gangs. En allt gekk þetta þó hjá honum, enda vanur maður. Hver nemandi sat hjá sínum kennara á leiðinni. Ég tók eftir því að kennarinn minn signdi sig í hvert skipti sem við ókum fram hjá kirkju.

Ferðin tók ekki nema tæpan hálftíma. San Antonio er niðri í fallegum dal. Þarna búa margir sem sækja vinnu í Antigua, þar á meðal kennari Ástu, vegna þess að húsnæði er mjög dýrt í Antigua. Ég var búinn að nefna áður að Miriam, kennarinn minn, býr í þorpi norðan við Antigua. Kennararnir hafa líklega ekki mjög há laun.

Við fórum úr vagninum hjá miðstöð fyrir textílvörur sem rekin er af fjórum konum. Ein þeirra hélt tölu á spænsku og bað um sjálfboðaliða til að túlka yfir á ensku. Enginn kennarinn gaf sig fram, enda tala þeir sennilega ekki mikla ensku, svo að á endanum tók bandarísk stúlka þetta að sér. Konunni sagðist svo frá að þær hefðu stofnað þessa miðstöð til þess að fækka milliliðunum milli framleiðenda og kaupenda. En áður en hún færi að segja frá textílnum og táknunum í klæðunum ætluðu þær að dansa þakkardans eins og dansaður hefði verið frá örófi alda þegar maísinn hafði verið skorinn. Að loknum dansinum fór hún að segja frá hinum ýmsu hefðbundnu klæðum kvenna, hvernig ógiftar konur hefðu verið klæddar og hvernig giftar konur hefðu verið klæddar og hvernig hárið á þeim hefði verið skreytt eftir hjúskaparstöðu. Tvær stúlkur voru fengnar sem sjálfboðaliðar og svo var hárið á þeim fléttað með litaböndum. Á meðan það var gert sagði hún frá fornum siðum um það hvernig karlmenn hefðu farið að því að tryggja sér konu o.s.frv. Svo voru einn karlmaðurinn í hópnum (við vorum bara þrír) fenginn til að leika brúðguma og stúlka lék brúður, farið var með þau bakatil og þau klædd í hefðbundinn búning og sýnt hvernig þau voru blessuð og hvernig þau þökkuðu öllum ættingjum og vinum fyrir gjafirnar. Fatnaður karlmannanna er því miður ekki notaður lengur – sá sem lengst notaði hefðbundinn búning karlmanna í þorpinu dó fyrir 5 eða 6 árum. Að lokum fengum við smákennslu í chaputlan, tungumálinu sem innfæddir tala í þorpunum hér í kring. Annars 22 tungumál töluð meðal innfæddra í Guatemal.

Þegar þessu var lokið var sýnt hvernig kaffi er afhýtt og svo malað eftir að búið er að brenna það og allt er það gert á steini með steinkefli. Svo fengum við að sjá hvernig hin dæmigerða tortilla (maísbrauð) er löguð og bökuð á steini yfir eldi. Þá var kominn tími til að versla. Flestir keyptu eitthvað smálegt og ég held svei mér þá að við Ásta höfum keypt mest þó að það væri svo sem ekki mikið. En við vorum búin að ákveða að versla þarna því að við vildum sleppa við sem flesta milliliði. Við höfðum líka fengið fremur slæma reynslu á markaðnum daginn áður. Þá vorum við svo vitlaus að spyrja um verð á hinu og þess og það var ákaflega erfitt að losna við fólkið eftir það. Okkur var þó endanlega nóg boðið þegar einn náunginn, sem var að selja viðargrímur af ýmsum dýrum sem “hann hafði smíðað eigin höndum” var farinn að segja að börnin hans fengju ekkert að borða um kvöldið ef við keyptum ekki eina grímuna!

Klukkan hálftólf lagði svo strætó af stað með okkur til Antigua. Eftir að hafa keypt frímerki á nokkur póstkort gengum við heimleiðis og ætluðum að borða á sama stað og við höfum oftast borðað í hádeginu, handan við götuna frá húsinu okkar, en þá kom í ljós að þar er lokað á miðvikudögum. Við gerðum því fremur stuttan stans heima en gengum áleiðis til klaustursins Santa Domingo þar sem líka er safn og sýningarsalir en okkur hafði verið bent á að það væri skemmtilegt að skoða. Höfðum augun opin fyrir veitingastað á leiðinni og fundum einn sem heitir Toscana. Þar fengum við okkur létt pasta og glas af rauðvíni. Tímdum reyndar ekki að kaupa Toscana vínið sem var á boðstólum en létum okkur nægja spænskt. Við vorum einu viðskiptavinirnar allan tímann sem við stöldruðum við. Tókum upp samræður við eigandann sem reyndist vera frá bæ rétt hjá Florens. Hann hefur búið í Guatemala í 18 ár og hefur rekið þennan stað í 15 ár. Við spurðum hvort hann heimsækti gamla landið oft og áttum satt að segja ekki von á að hann gerði það, miðað við fjölda viðskiptavina. Hann sagðist hins vegar fara “heim” fjórum til sex sinnum á ári! Við fengum okkur espresso eftir matinn og hann heimtaði að hella Sambucco (líkjör úr vínberjum, svipað og grappa) út í. Mér fannst kaffið satt að segja verra eftir en þó ekki nógu slæmt til að klára það ekki! Eftir á vorum við Ásta alveg viss um að maðurinn gæti ekki farið svona oft til Ítalíu út á gróðann á þessu fyrirtæki: Hann væri örugglega að þvætta peninga fyrir mafíuna með því að reka þennan veitingastað!

Munkaklaustrið Santo Domingo olli ekki vonbrigðum. Þetta hefur verið gríðarstórt og öflugt klaustur. Hið merkilega er að það virðist ekki hafa lagst í eyði strax eftir stóra jarðskjálftann 1773 því að þar hafa fundist kjöl sem eru dagsett eftir aldamótin 1800. Samt er mjög lítið vitað um klaustrið en þar er nú unnið að varðveislu rústanna og það eru ekki nema 10 ár síðan síðasta grafhvelfingin fannst undir rústunum. Þar áður höfðu fundist grafhvelfingar þar árin 1988 og 1995. Þarna var fjöldi manns við vinnu og ljóst að Kirkjan (með stóru K-i) leggur mikla áherslu á þetta klaustur. Í tengslum við rústirnar eru söfn sem sýna ýmsa muni er hafa fundist hér í grennd við Antigua og niðri við sjó frá ýmsum tímum, bæði fyrir og eftir Krists burð. Eitt safnið er reyndar mjög óvenjulegt að því leyti að þeir sýna hlið við hlið upprunalega muni og síðan nútíma listmuni, oft úr gleri, sem unnir eru fyrir innblástur af þessum gömlu munum. Sá sem átti einna flest glerlistaverk þarna heitir Kjell Anderson (minnir mig) og munirnir eru merktir Kosta Boda sem Íslendingar kannast vel við. Er þetta eitthvað sem Þjoðminjasafnið ætti að athuga? Okkur fannst þetta skemmtilegt.

Auk hinna ýmsu safna sem tengd eru rústunum er gríðarlega fínt (og væntanlega dýrt) hótel tengt rústunum og “innangengt” (utandyra) á milli. Það styrkti trú okkar á að hótelið væri dýrt að flestir viðskiptavinirnir virtust vera japanskir. Úr hótelinu er enn fremur innangengt á spítala. Samkvæmt kennaranum mínum er aðeins einn spítali í Antigua rekinn af ríkinu en síðan eru margir einkaspítalar. Líklega er þetta einkaspítali því að við spurðum annað hvort lækni eða hjúkrunarkonu (þekkjum ekki muninn) til vegar og hún talaði fullkomna ensku.

Fórum svo heim í þeirri von að hitta á Gladys en hún var ekki heima. Rétt fyrir klukkan 5 kom Scott við. Hann var á leiðinni til að hitta dóttur sína og þau ætluðu að borða saman en síðan ætlaði hún á tónleika með “La Buena Vista Social Club” (eða því sem eftir er af hljómsveitinni) en hann stakk upp á að við færum í tiltekna kirkju um kvöldið þar sem mikið er um dýrðir í tilefni af “Semana Santa”, heilögu vikunni sem reyndar hefst ekki formlega fyrr en á pálmasunnudag en stendur samt í 6 vikur. Þar útbúa þeir svona “teppi” á jörðinni úr sagi, eins og ég hef lýst áður, og þar er til sölu matur sem grillaður er á staðnum. Annað kvöld er svo sambærilegur atburður í annarri kirkju. Við erum búin að komast að því að svona prósessía, eins og við sáum á sunnudaginn var, á sér stað 6 sunnudaga í röð og endar á pálmasunnudag. Í hvert sinn á prósessían upphaf sitt og endi í mismunandi kirkjum. Þegar við vorum í textílmiðstöðinni í dag, miðvikudag, sagði konan sem hélt töluna fyrir hönd miðstöðvarinnar okkur stolt að íbúar San Antonio þyrftu ekki að fara til Antigua til að upplifa svona prósessíur því að þau væru með sínar eigin prósessíur þar. Meðal katóla eru páskarnir miklu merkilegri hátíð en jólin. Við ákváðum stefnumót við Skott kl. 7 niðri í bæ.

Áður en við lögðum af stað í bæinn skrifaði ég bréf til Gladys um það sem okkur vanhagar um, sem var (1) tilboð í akstur til Atitlan vatns fyrir okkur og Anne og Scott, (2) heitt vatn í sturtuna, (3) ruslapoka og (4) farsíminn sem hún ætlaði að leigja okkur. Ég stakk bréfinu háfu undir hurðina hjá henni svo að ég gæti fylgst með því hvort hún tæki það. Hittum svo Scott kl. 19 á fyrirfram ákveðnum veitingastað. Hann hafði þá borðað með Kaitleen, dóttur sinni, svo að hann fékk sér bara rauðvín meðan við fengum okkur grænmetisrétt (erum við að breytast í grænmetisætur?). Í ljós kom að hann á að skrifa ritgerð upp á 40 línur fyrir morgundaginn svo að við ákváðum að fresta kirkjuferðinni. Anne kemur á morgun til landsins og mun gista á hóteli fyrstu nóttina en síðan förum við saman á föstudaginn til Atitlan vatns þar sem við verðum í tvær nætur. Hótelið sem við verðum á þar og Scott pantaði fyrir okkur fyrir nokkrum mánuðum, hljómar reyndar rosalega vel og við hlökkum mikið til að fara þangað.

Vorum komin heim fyrir klukkan 21 og munum fara snemma að sofa. Toby, varðhundurinn okkar, tók á móti okkur fagnandi. Við vorkennum honum því að hann er svo mikil félagsvera en hann býr við afskaplega lítil samskipti við eigandann. En hann er ósköp skemmtilegur, greyið, og líka hlýðinn. En Ástu finnst að hann þurfi að fara í bað (og ég er reyndar sammála því). Feldurinn er ósköp mattur og það er hálfgert fituklístur á honum sums staðar. Bréfið til Gladys var enn á sínum stað og hún ekki komin heim.

Um 10-leytið um kvöldið opnaðist hliðið og bíll ók inn fyrir girðinguna. Ég hélt að þetta væri Gladys og beið fyrir utan. Þetta reyndist þá vera ca 25 ára evrópsk stúlka sem Gladys hafði hringt í og beðið um að fóðra Toby því að sjálf væri hún kvefuð í Guatemala City og treysti sér ekki til að keyra á milli. Þessi stúlka sagðist vera vinkona sonar hennar og minnugur þess að Gladys hafði sagt að hann ætlaði að giftast norskri stúlku í sumar spurði ég hana hvort hún væri norsk. Hún sagðist þá vera hollensk. Ég sagði eitthvað í þá veru að sonurinn ætlaði að giftast norskri stúlku í sumar en hún sagði að þau væru þegar gift, hefðu gifst í janúar. Í fyrstu fannst mér skrítið að Gladys skyldi haa talað um giftingu í sumar, en svo áttaði ég mig á að auðvitað er ekkert að marka einhverja borgaralega eða lúterska giftingu – giftingin í sumar verður í Guatemala auðvitað að katólskum sið og hún er sú sem skiptir máli!


Fimmtudagur 29. mars.

Köld sturta í bítið! Síðan í morgunmat á veitingastaðinn handan götunnar. Fyrsta sinn sem við borðum ekki morgunmat í íbúðinni okkar. Ástæðan er sú að í dag verðum við í skólanum eftir hádegi, frá 14-18, en ekki kl 8-12. Það er vegna þess að kennari Ástu er að fara í einhvers konar “evaluation” eða próf fyrir hádegi. Við ætlum samt að vera komin í skólann fyrir hádegi til að komast á netið, m.a. til að senda þennan texta á bloggið!

Í dag er Páll Ragnar væntanlegur til Íslands. Okkur þykir mjög slæmt að geta ekki talað við hann en við vonum að hann sé annað hvort með lykil eða búinn að gera ráðstafanir til að komast inn í húsið!


Lifið heil!

PH 4: ÁP 0

Myndin hér til hliðar sýnir götuna okkar og eldfjallið í baksýn. Húsið okkar er á bak við gulbrúna virkisvegginn vinstra megin. Í hvíta húsinu beint á móti fæst besti hádegismatur í Antigua að okkar mati!



Mánudagur 26. mars

Við vorum vöknuð um klukkan hálfsjö að vanda og fengum okkur morgunmat. Töltum af stað í skólann upp úr hálfátta. Þetta er um það bil 15 mínútna gangur. Veðrið var alveg frábært, ekki skýhnoðri á himni og skyrtuveður. Hitinn sennilega rétt undir 20°C. Hér er venjulega heiðskírt á morgnana en þegar líður á daginn eykst skýjafar og svo verður heiðskírt á ný strax eftir sólsetur. Rigningartíminn hefst í maí og stendur fram í september. Þá er oftast er þurrt á morgnana en síðan koma hellidembur öðru hverju frá hádegi til kvölds. Sá árstími kallast vetur hérna þótt landið sé nokkru fyrir norðan miðbaug en nú er sumar.

Við fengum þær fréttir um leið og við komum í skólann að bílstjórinn okkar kæmi með töskuna hennar Ástu klukkan 10 og það stóð heima; taskan var komin á staðinn upp úr klukkan 9. Okkur var úthlutað kennurum sem fóru með okkur hvort á sitt borðið. Kennslan er ávallt maður á mann, þannig að kennari og nemandi sitja sitt hvorum megin við lítið borð en til hliðar við borðið er færanleg tafla til að skrifa á. Við vorum látin taka stöðupróf sem samanstóð af 100 setningum þar em við áttum að bæta inn forsetningum, sögnum o.fl. á réttan hátt. Síðan ræddi kennarinn við mann til að meta getuna og með hliðsjón af þessu tvennu ákvað hann (hún í báðum tilvikum) á hvað leggja skyldi áherslu í náminu. Hérna eru núna 53 nemendur og flestir eru á morgnana. Kennararnir kenna því flestir aðeins hálfan daginn þessa vikuna. Í síðustu viku voru hins vegar 78 nemendur við skólann.

Kennari Ástu heitir May (stytting úr lengra nafni) en mig minnir að minn heiti Miriam. Í samræðum okkar kom fram að hún hefði aldrei farið til útlanda. Hún kann dálítið í ensku og það bjargaði málunum stundum þegar mikið lá við.

Haldið var áfram samfellt í 2 klukkustundir en síðan gert hálftíma hlé. Þá hittum við Scott Mennella sem var með okkur á námskeiði í Costa Rica í fyrra. Nítján ára dóttir hans kom með honum til landsins í gær, sunnudag. Hún er á spænskunámskeiði í öðrum skóla þessa viku en fer svo heim aftur. Konan Scotts, Anne, kemur til landsins á fimmtudaginn og verður líka á námskeiði í skólanum í næstu viku. Þau búa í Washington fylki en dóttirin og annar af tveim sonum þeirra eru í Oregon. Scott er heimilislæknir en Anne er sérkennari í barnaskóla. Þess vegna gat hún ekki tekið sér jafnlangt frí og Scott. Það voru reyndar Anne og Scott sem mæltu með þessum skóla við okkur þegar við vorum í Costa Rica í fyrra.

Í kaffihlénu reyndi ég að komast á netið, en í skólanum er með þráðlaust samband. Þá kom í ljós að ég þurfti að fá sérstakt lykilorð fyrir tölvuna mína. Eftir miklar tilfæringar tókst mér að skrá þetta lykilorð í hádeginu, eftir skóla, og gat þá sett dagbókina mína inn á bloggið. Ég vorkenni þeim sem hafa lesið í gegnum þá langloku sem ég setti inn!

Eftir að hafa lært heima og tekið því rólega um daginn fórum við bæinn og fengum okkur að borða. Þetta var staður sem rekinn er af Bandaríkjamanni á okkar aldri og konunni hans en þau hafa búið hér í þrjú ár. Hann er tónlistarmaður og ferðaðist um með hljómsveit áður en hann settist hér að. Staðurinn er með lifandi tónlist á kvöldin og karlinn tekur stundum í hljóðfæri með hljómsveitinni. Þetta var frekar ódýr staður en það stafar að hluta til af því að þau spara í ráðningu starfsfólks því að flestir virtust vera unglingar sem lítið kunnu til verka við þjónustustörf. Enda fór það svo að pöntunin okkar týndist og við þurftum að bíða í nærfellt klukkustund eftir matnum. Hann var bragðgóður en því miður urðum við að borða hratt því að við höfðum mælt okkur mót við Scott og dóttur hans klukkan hálfníu. Við gáfum því ekkert þjórfé í þetta sinn. Samtals kostaði maturinn og sitt hvort vínglasið u.þ.b. 1600 krónur sem vóg dálítið upp á móti hinni dýru máltíð kvöldið áður.

Við áttum svo ágætt kvöld með Scott og Kaitleen (dótturinni) yfir rauðvínsflösku. Gengum svo hingað heim í húsið okkar því það var í leiðinni heim til Kaitleen sem Scott fylgdi heim til öryggis, en þau búa á sitt hvorum staðnum.


Þriðjudagur 27. mars

Vorum vöknuð klukkan hálfsjö að vanda. Ég fór í kalda sturtu því mér tókst ekki að fá hita á vatnið, hvort sem það er klaufsku minni að kenna eða öðru.

Allt gekk vel í skólanum. Við Ásta erum bæði sammála um það að okkur hafi gengið betur bæði að tala og skilja spænskuna í dag en í gær. Kennslan er mikið til rabb við kennarann þar sem hún leiðréttir mann eftir því sem við á en inn á milli er farið í málfræði.

Skólinn heitir Christian Spanish Academy og er 16 ára um þessar mundir. Upprunalega mun hann hafa verið ætlaður trúboðum sem hugsuðu sér að starfa í Mið- og Suður-Ameríku. Fyrsta daginn þurftum við að skrá tilganginn með veru okkar í skólanum. Meðal þeirra flokka sem gefinn var kostur á að merkja við var “trúboðsstörf”. Á veggspjaldi í skólanum má sjá hvað hver og einn nemandi heitir, hvað kennarinn heitir, við hvaða borð þeir sitja, og hver tilgangurinn með náminu er. Flestir höfðu greinilega merkt við “almennt” eins og við en 8 manns höfðu merkt við “trúboðsstörf”. Nokkrir höfðu merkt við “læknisfræði” og einn við “viðskipti”. Ásta rak líka augun í veggspjald þar sem fram kom að klukkan hálfátta er trúarandakt fyrir þá sem þannig eru þenkjandi.

Á næsta borði við mig er kona sem er að læra spænsku til að stunda trúboð. Við ræddum við hana og manninn hennar (Paula og Robert heita þau, sennilega um fimmtugt) í kaffihléinu og komumst að því að þau eru búin að vera hér í 11 vikur og ljúka náminu í næstu viku. Þá fara þau heim til Michigan en munu svo koma aftur í vor til að hefja trúboðsstörf á afar fátæku svæði norðaustur af Antigua þar sem er bæði láglent og mikil hitasvækja (og væntanlega nóg af moskítóflugum) en þarna er líka fjalllendi þar sem loftslag er mun hagstæðara. Þau hafa víst lítið um það að segja hvar þau lenda. Þetta var afskaplega þægilegt fólk en ég er viss um að þau eiga eftir að spyrja okkur um trúarbrögð. Það verður fróðlegt að sjá viðbrögðin þegar ég segi þeim að ég sé guðleysingi. Við erum ekki búin að ákveða hvaða trúarbrögð við segjum að Ásta aðhyllist!

Kennarinn minn spurði mig reyndar á fyrsta degi hvaða trúarbrögð ég aðhylltist. Ég sagðist vera trúleysingi, eins og satt er, en bætti við að ég hefði áhuga á trúarbrögðum sem menningu. Hún virtist vera dálítið sjokkeruð yfir þessu en reyndi samt að leyna tilfinningum sínu. Í dag sýndi hún mér bók sem hún er að lesa. Hún er um ævi og störf einhvers dýrlingsins þeirra; man ekki hvað hann heitir. Kannski viðbrögð við trúleysi mínu (og áhuga á trú sem menningu?). Hún sagði mér líka að hún kæmi úr þorpi hér skammt norðan við Antigua sem hetir Pastores og nánast allir karlmennirnir fást við að búa til leðurskófatnaði í höndunum. Ekki er um eina stóra verksmiðju að ræða heldur eru þarna mörg lítil skósmíðaverkstæði þar sem einn skósmiður og aðstoðarmenn hans vinna. Hún vaknar klukkan 5 á hverjum morgni til að útbúa morgunmat fyrir sig og manninn sinn sem byrjar að vinna klukkan sex og þarf að leggja af stað klukkan rúmlega hálfsjö. Þegar hann er farinn tekur hún til hendinni við húsverkin en fer sjálf af stað til vinnu klukkan 7:20. Þetta fólk hlýtur að fara mjög snemma að sofa.

Og að lokum þetta: PH – 4, ÁP – 0. Ég er sem sé kominn með fjögur falleg moskítóbit en Ásta ekkert. Samt verður maður varla nokkurn tíma var við moskítóflugur. Ekkert er nýtt undir sólinni.

Nokkrar myndir ef vel tekst til

Komin til Guatemala!

Varúð! Þetta er langur texti! Ekki byrja að lesa nema nægur tími sé fyrir hendi.

Ég gleymdi að segja frá því að hótelherbergið okkar í Boston var mun stærra og fínna en við höfðum pantað. Við vorum sem sé færð upp um stærðarflokk okkur að kostnaðarlausu. Hins vegar var greinilegt að upprunalega höfðu þetta verið tvö herbergi. Baðherbergin voru tvö en bæði mjög lítil. Í staðinn fyrir að breyta öðru í sturtuherbergi og hafa bara salerni og vask í hinu, höfðu þeir troðið sturtu, salerni og vask í hvort um sig. Þetta þýddi að svigrúm var lítið til að hreyfa sig og sturtuhengið lagðist allaf að manni í sturtunni. Smámunir sem þó skipta máli.

Á föstudaginn var kominn tími til að kveðja skaflana í Boston (já, það voru þykkir skaflar þar eftir snjókomu vikuna áður). Við þurftum samt ekki að vera komin út á völl fyrr en rétt fyrir háegi þannig að við fengum ökkur göngutúr í verslunarmiðstöðvarnar í leit að ýmsu smálegu sem okkur vanhagaði um. Þar komumst við meðal annars að því að skóbúðir selja ekki skóreimar í Bandaríkjunum – að minnsta kosti ekki í Boston. Starfsmenn skóbúðanna vissu ekki einu sinni hvar væri hægt að fá svoleiðis, kannski í stórmörkuðum? Þar fundust þeir ekki heldur svo að allt lítur út fyrir að Bostonbúar hendi skónum sínum þegar reimarnar slitna.

Það var annað sem við tókum eftir í Boston. Lögreglan er gríðarlega sýnileg um allt í lögreglubílum og það líður varla sú mínúta í miðbænum að lögreglubílar þjóti ekki fram hjá með sírenur vælandi eða maður heyri í þeim í næstu götu. Að sumu leyti fékk maður vissa öryggistilfinningu við þetta og það er kannski tilgangurinn með þessu.

Flugið til Miami gekk vel en vélin var gjörsamlega stútfull. Flugið tók rúma þrjá tíma. Mér fannst flestir farþeganna tala spænsku. Við höfðum eina og hálfa klukkustund í Miami fyrir næsta flug og gekk vel að finna flughliðið. Ákváðum að fá okkur að borða þar því að við vissum að það gæti verið erfitt eftir að við kæmum til Guatemala. En eins og gengur og gerist tók dálítinn tíma að fá þjónustu og svo tók dálítinn tíma að fá matinn svo að við urðum að borða mexíkönsku krabbakökurnar okkar nokkuð hratt. Vorum með þeim síðustu inn í vélina en það kom ekki að sök. Það þurfti að kalla upp 6 farþega sem ekki skiluðu sér á réttum tíma. Þetta var risastór vél með 10 sætum í röð og alls ekki hálffull. Flugið tók ekki nema tvo og hálfan tíma. Flugstöðin í Guatemala City er í endurbyggingu, þeir segjast vera að byggja nýtískulegustu flugstöðina í Mið-Ameríku. Fyrir bragðið var hún heldur óhrjáleg um þessar mundir. Einhvern veginn tókst okkur að komast í gegnum vegabréfaskoðun og þótt okkar töskur væru næstum því þær síðustu að koma á færibandinu (með viðeigandi áhyggjum af okkar hálfu) komu þær samt.

Á leiðinni út tók við mikið áreiti manna sem vildu útvega okkur bíla, hótel o.fl. og Ásta sagði að margir hefðu mænt stóreygir á tölvutöskuna mína. Þegar út var komið sáum við bílstjórann sem skólinn hafði útvegað; hann var með spjald með nöfnunum okkar. Þegar við ýttum kerrunni í áttina að bílnum, einhvers konar Toyota rúgbrauði, þyrptust að okkur strákar á aldrinum 5-12 ára sem vildu hjálpa til en sá stærsti ýtti hinum öllum frá og þóttist hjálpa með því að toga í kerruna að framanverðu meðan ég ýtti. Svo hjálpaði hann við að henda töskunum inn í bílinn. Mér þótti þetta ekki þægilegt vegna þess að ég var ekki með neina dollaraseðla, bara 5 og 20 dollaraseðla á mér. Ég sagði því bílstjóranum okkar að ég gæti ekki borgað drengnum og hann kom þeim skilaboðum áleiðis. Hann tók því ósköp vel, greyið, yppti bara öxlum.

Svo tók við aksturinn til Antigua. Fyrsti hálftíminn var á stútfullum þriggja akreina vegum í gegnum Guatemala City sem teygir sig í allar áttir eins og hálfgert krabbamein. Umferðin mjakaðist þó áfram og mikið flautað en við vorum þó aldrei alveg stopp lengur en í eina til tvær mínútur í senn. Ferðin í heild tók ekki nema klukkutíma, vorum komin til Antigua rúmlega hálfníu að kvöldi að staðartíma, kl. hálfþrjú um nótt á Íslandi og hálfellefu um kvöld í Boton. Svo þurftum við að finna nýja heimilið okkar. Ég var með heimilisfang, símanúmer og nafn eigandans. Sími bílstjórans virkaði ekki og það tók dálítinn tíma að finna staðinn en það tókst þó að lokum. Eigandinn er ósköp almennileg kona, rúmlega fertug. Hún heilsaði okkur með miklum virktum og kyssti Ástu rembingskoss. Okkar hús og hennar hús eru sambyggð og eru einu húsin innan hárrar girðingar með þykkum timburhliðum sem ekki er brotist svo auðveldlega í gegnum.

Þegar bílstjórinn var farinn og leigusalinn var búinn að kenna okkur á helstu heimilistæki, tókum við að koma okkur fyrir. Klukkan var um hálftíu um kvöldið. Þá kom í ljós að handtaska Ástu hafði gleymst í bílnum. Í henni voru meðal annars myndavélin hennar og buddan með kreditkortunum. Símarnir okkar virka ekki hérna og auk þess vorum við ekki með símanúmer bílstjórans þannig að það var ljóst að ekki yrði gert meira þetta kvöldið í málinu. Eins og nærri má geta svaf Ásta frekar illa um nóttina og ég reyndar líka, þrátt fyrir að við værum sannarlega dauðþreytt.


Laugardagur 24. mars

Við vöknuðum við sólarupprás, um hálfsexleytið. Mér tókst að blunda aðeins eftir það en Ástu ekki. Fyrsta málið var að reyna að fara í sturtu. Það gekk ekki sem skyldi. Ekkert heitt vatn kom úr sturtunni. Á endanum fór ég í kalda sturtu.

Upp úr klukkan átta fór ég að athuga hvort Gladys (leigusalinn) væri viðlátin til þess að biðja hana um að hringja í Heidy, starfsmann skólans okkar, en ég var með símanúmer hennar. Gladys hringdi í Heidy og svo talaði ég við hana til að útskýra hver við værum (við fengum húsnæðið ekki í gegnum skólann) og hvert vandamálið væri. Heidy lofaði að tala við bílstjórann og ég skyldi hringja aftur eftir hálftíma. Hún hringdi svo að fyrra bragði í Gladys (hefur væntanlega verið með númerið hennar geymt í gemasanum) til að láta hana vita að bílstjórinn væri með töskuna. Vandamálið væri samt að hann væri með hana í öðrum bíl og væri í sendiferð til Guatemala City að sækja fólk. Hann mundi svo koma með töskuna til okkar þegar hann kæmi til baka til Antigua. Þetta hljómaði vel. Gladys giskaði á að hann kæmi í fyrsta lagi eftir hálftíma til klukkutíma.

Nú settumst við Ásta aftur inn og tókum að bíða eftir bílstjóranum okkar. Birtist þá ekki Gladys með tvo bolla af heitu kakói og brauðsneiðar með osti og baunakæfu handa okkur. Þetta var vel þegið. Kókó er auðvitað ræktað hér í stórum stíl og svört baunakæfa er þjóðarréttur. Mjög gott. Þar að auki reddaði Gladys sturtumálunum – öryggið hafði farið – svo að Ásta gat farið í heita sturtu.

Nú þurfti Gladys að fara í bæinn og vildi endilega að við kæmum með til að hún gæti sýnt okkur supermercado og fleira nauðsynlegt. Ég vildi verða eftir ef ske kynni að bílstjórinn kæmi með töskuna á meðan en Gladys tók það ekki í mál, við yrðum ekki nema í 5 mínútur í burtu. Ég lét því til leiðast sem ég hefði betur ekki gert því að niðurstaðan varð klukkutíma gönguferð! Hún þurfti að sýna okkur hvar besta brauðið í bænum fengist, hvar bestu kökurnar fengjust, hvar besti morgunverðurinn fengist, hvar hægt væri að láta þvo af sér fatnaðinn o.sfrv. Við keyptum gróft brauð í bakaríinu sem hún fór með okkur í en hún gerði allt sem í hennar valdi stóð til að sannfæra okkur um að kaupa brauð sem voru full af sykri. Allt auðvitað vel meint. En ég er alveg viss um að bílstjórinn hefur komið meðan við vorum í burtu og fyrst enginn var heima hefur hann ákveðið að skila töskunni bara í skólann á mánudaginn.

Gladys Gonzales er reyndar hörkukerling. Hún er líklega 41-42 ára, giftist 17 ára og eignaðist 3 börn á 4 árum, síðan eitt í lokin þegar hún var orðin fullra 25 ára. Hún er fráskilin (kannski ekki samkvæmt kirkjunnar lögunum því að þeir eru jú rammkatólskir hérna – hún notaði orðið “separado”) og rekur sitt eigið fyrirtæki í fasteignaviðskiptum. Hún virðist kaupa og selja fasteignir, auk þess sem hún leigir frá sér, samanber okkur Ástu. Hún er líka á fullu í ferðaþjónustu því að hún útvegar fólki bíla með bílstjóra í ferðir. Hún leigir líka ferðamönnum farsíma. Hún er auðvitað í einhverjum samtökum ferðaþjónustumanna og er þegar búin að panta fyrir okkur herbergi á litlu hóteli rétt hjá flugvellinum síðustu nóttina og útvega okkur akstur þangað! Það er augljóst á öllu að Gladys er alveg þokkalega stæð miðað við landa sína og jafnvel þótt samanburðurinn næði víðar. En það er ábyggilega aðeins fyrir eigin dugnað. Hún sagði okkur að elsti sonurinn hefði búið í Oslo um skeið og væri trúlofaður norskri stúlku. Þau ætla að gifta sig í sumar og flytja þá til Guatemala. Það mátti heyra á Gladys að hún væri hissa á þeirri ákvörðun að þau ætluðu að flytja til Guatemala.

Áður en leiðir skildu samþykktum við að safna saman öllum kvittunum og fá virðisaukaskattsnúmer fyrirtækis Gladys á reikningana svo að hún geti fengið virðisaukaskattinn endurgreiddan frá ríkinu. Við ákváðum að aðstoða hana að þessu leyti, enda hefur Guatemala-ríki ekkert gert fyrir okkur, eða hvað? Við þetta höfum við staðið síðan.

Stuttu eftir að við komum úr gönguferðinni með Gladys ákvað ég að fara í bæinn og athuga hvort ég gæti fengið guatemalískt sim-kort í símann minn svo að ég gæti bara hringt innanlands og til útlanda á lókal símanúmeri. Ekki fannst okkur síst skipta máli að hægt væri að ná í okkur frá Íslandi ef eitthvað kæmi upp á. Eftir nokkra leit fann ég verslun sem selur síma og allt sem þeim fylgir. Vopnaður vörður var við dyrnar eins og reyndar alls staðar þar sem einhver verðmæti eru á boðstólum. Þetta var pínulítill naggur, varla mikið yfir 150 cm (hér er ótrúlega mikið af smávöxnu fólki) en það skiptir örugglega ekki máli þegar menn eru með byssu í hulstri. Ekkert númerakerfi var á staðnum svo að maður settist á bekk og þegar einn fór í viðtal við starfsmann þá færðu allir sig um einn rass og svo framvegis. Afskaplega heimilislegt. Einu sinni kom inn viðskiptavinur sem líka var öryggisvörður einhvers staðar. Hann tók upp byssuna sína og otaði henni að verðinum “mínum” og leist mér ekkert á hvað þarna væri í uppsiglingu. En ég þurfti ekki að hafa áhyggjur. Vörðurinn “minn” opnaði eitt öryggishólf af tólf, sem ég hafði ekki komið auga á áður og hinn vörðurinn stakk byssunni sinni inn í það, lokaði, sneri lyklinum og tók hann með sér í biðröðina. Sennilega daglegur viðburður þarna. Ég sagði hér fyrir ofan að löggæsla væri mjög sýnileg í Boston. Það kemst ekki í hálfkvisti við löggæsluna hér þótt ég eigi enn eftir að heyra sírenuvæl hér.

Loksins kom röðin að mér. Ég útskýrði á minni frábæru en ryðguðu spænsku að síminn minn frá Íslandi virkaði ekki í Guatemala, hvort ég þyrfti ekki bara hérlent sim-kort? Starfsmaðurinn, sem var á mínum aldri (gaman að sjá svona gamla gaura vinna með nýjustu tækni – það sést ekki á Íslandi) sagði eitthvað á þá leið að það væri ekki öruggt en best væri að gá. Hann opnaði svo símann (meðan ég beið í biðröðinni hafði ég verið að reyna að gera það en áttaði mig alls ekki á því hvernig það væri gert) eins og hann hefði aldrei gert annað en að handleika þessa gerð af Sony Ericson. Ég veit ekki hvorum brá meira, mér eða honum, við að sjá það sem við blasti. Hólfið með rafhlöðunni og sim-kortinu var fullt af hvítum, þykkum hárum, ca 1-2 cm löngum! Þarna þekkti ég skeggið úr sjálfum mér. Ég er búinn að ganga með þennan síma í brjóstvasanum í ein fjögur ár og auðvitað hrynja skegghárin úr manni ofan í opinn brjóstvasann öðru hverju. Síminn er ekki þéttari en svo að öðru hverju rata hárin inn í hann. En blessaður starfsmaðurinn áttaði sig ekki á þessu og spurði hvort ég ætti hund. Ég játti því. Af hverju er maður alltaf að ljúga? Hann hreinsaði hárin samviskusamlega úr símanum. Það var greinilegt að hann var ekkert fyrir hunda.

En hvað um það, rannsókn þessa ágæta manns sýndi svo að ekki varð um villst að síminn minn hafnar sim-kortunum sem þeir eru með á boðstólum hér. Ég get því ekki fengið símann minn til að virka með því einu að fá guatamalískt sim-kort í hann. Ég verð að leigja síma af Gladys. Það kostar 500 kr á viku.

Eftir að ég kom til baka (og bílstjórinn hafði auðvitað ekki látið sjá sig) ákváðum við Ásta að fara í bæinn til að fá okkur að borða og kaupa einhvern mat til að eiga í kotinu á morgnana en við gerum síður ráð fyrir að borða oft hérna í hádeginu og á kvöldin. Við römbuðum inn á ákaflega góðan stað sem var líka ódýr, enda var meira en helmingur viðskiptavinanna greinilega Guatemalabúar. Það sem var ekki síst eftirtektarvert var að þjónustustúlkurnar kunnu til verka. Það skiptir alltaf máli. Þetta var fyrsti matsölustaðurinn sem við borðum á hérna og það verður fróðlegt að bera hann saman við aðra staði. Við fengum okkur dæmigerðan guatemalískan mat og vorum ekki svikin. Síðan fórum við í súpermarkað og fengum okkur mjólk, osta, smjör, sykurlausa apríkósusultu og rauðvínsflösku (250 kr) og héldum með þetta heim á leið.

Ekki er úr vegi að lýsa aðeins borginni Antigua. Þetta er gamla höfuðborgin sem yfirvöld yfirgáfu eftir gríðarmikinn jarðskjálfta árið 1773, en þar áður hafði sífellt verið að endurbyggja borgina eftir minni jarðskjálfta. Vegna mikilvægis borgarinnar voru þar 32 kirkjur, 18 klaustur, 7 framhaldsskólar, einn háskóli og 5 sjúkrahús. Allir nema fátækasta borgið yfirgaf borgina eftir þennan mikla skjálfta og því var hún ekki endurbyggð. Á 7. áratug síðustu aldar gengu í gildi lög sem bönnuðu nýbyggingar nema þær væru í anda bygginga frá nýlendutímanum og því eru þar engin háhýsi. Húsin eru öll á einni eða tveimur hæðum og göturnar frekar þröngar (ekki þó eins þröngar og í gömlu þorpunum á Ítalíu eða Spáni) og steinlagðar. Mér sýnist þetta vera hraungrýti úr eldfjöllunum hér í kring. Borgin er alveg undir hárri eldfjallsstrýtu og í annarri átt blasa við tvær enn hærri strýtur, aðeins fjær. Þetta eru svona ekta eldfjöll, eins og allir myndu teikna eldfjöll. Í miðju borgarinnar er stórt torg með miklu af trjám og blómskrúði þar sem sums staðar ber mest á blómaangan, annars staðar er kryddlyktin yfirgnæfandi og sums staðar er þó aðallega skólplykt. Húsin eru mörg í fremur sterkum litum. Falleg. Sum þó í niðurníðslu. Það er galli á borginni að töluverð bílaumferð er um hana svo að stundum er bensínlyktin óþægileg. Hvergi eru umferðarljós eða stöðvunarmerki en vegna þess hve ósléttar göturnar eru, er umferðin hæg og auðvelt fyrir gangandi að komast um því að oftast hleypa bílstjórar fólki yfir.

Loftslagið hérna er í einu orði sagt FULLKOMIÐ. Hitinn er að jafnaði 26°C á daginn en getur farið niður í 14°C á morgnana. Yfirleitt er nánast heiðskírt en þó renna einstöku ský fyrir sólina sem er ósköp gott. Stundum er gola sem er líka gott en sjaldan hvasst.

Fórum í bæinn um sjöleytið og gengum þá fram á brúðkaup í uppsiglingu. Það átti að fara fram í rústum kirkju sem hrundi í stóra jarðskjálftanum 1773 og var afhelguð. Hún er því ekki kirkja lengur en þarna eru eigi að síður haldin brúðkaup og jafnvel veislur af ýmsum toga. Nýríka unga liðið leigir hana víst stundum undir partí um helgar. Hvað um það, þarna stóðu vinir brúðhjónanna og brúðarmeyjarnar á stígnum upp að “kirkjunni” og biðu brúðarinnar. Aðrir brúðkaupsgestir og væntanlega brúðguminn líka voru innandyra. Brúðarmeyjarnar voru allar í svörtum kjólum sem voru opnir í bakið alveg niður í mitti en reimaðir eins og lífstykki (Ásta las þessa lýsingu fyrir – hún hefur betra auga fyrir svona nokkru en ég). Við gáfum okkur á tal við ungan mann sem var með veglega myndbandstökuvél. Það kom í ljós að hann talaði lýtalause ensku. Hann tjáði okkur að nú væru “svört” brúðkaup í tísku. Brúðhjónin og hann sjálfur voru öll frá Guatemala City og hann sagði algengt að fólk kæmi þaðan til að gifta sig í Antigua og síðan gistu allir brúðkaupsgesir á hótelum í bænum. Brúðkaupsveislan átti að fara fram hinum megin við götuna. Sjálfur þekkti hann ekkert til brúðhjónanna – hann væri bara í vinnunni. Rétt í þessu kom opinn Chevrolet 1956 (þetta hef ég eftir Ameríkana sem stóð við hliðina á okkur) með brúðina innanborðs. Bíllinn stansaði eitt andartak og myndatökumaðurinn var komin í stellingu, þegar allt var gefið í botn og bíllinn hvarf eftir götunni. Í ljós kom að þetta var í annað sinn sem þetta gerðist. Enginn vissi af hverju. Tíu mínútum síðar birtist bíllinn í þriðja skipti og í þetta sinn steig hvítklædd brúðurin út úr kagganum, brosandi út að eyrum. Brúðarmeyjarnar tóku nú til óspilltra málanna að hagræða slóðanum sem var um sjö metra langur. Þær héldu honum svo uppi svo að hann drægist ekki eftir rykugri jörðinni. Við vorum búin að sjá nóg, svo að við komum okkur áfram niður í bæ.

Við röltum nokkra stund í bænum og kíktum á hina og þessa veitingastaði. Á tímabili slóst í för með okkur hundur sem hafði staðið í kantinum á gangstéttinni og haldið hausnum fyrir fótunum á mér svo að ég varð að ýta honum frá með sköflungnum þegar við fórum fram hjá. Hann virtist taka þetta sem merki um að við ættum samleið.

Samkvæmt okkar reynslu er best að borða þar sem er hæfileg blanda innfæddra og túrista. Þar sem eingöngu eru túristar má búast við hærra verðlagi án þess að þjónustan batni. Þar sem eingöngu innfæddir borða er verðlagið lægra en sparað í þjónustunni. Á endanum borðuðum við á stað sem er inni í garði og því undir berum himni en garðurinn sést ekki frá götunni. Hér er allt verðlag tvöfalt miðað við venjulega vegna “Semana Santa”, þ.e. páskavikunnar, þegar hingað flykkjast bæði innlendir og erlendir túristar. Máltíðin kostaði okkur u.þ.b. 2500 kr samtals að meðtalinni margarítu fyrir matinn og rauðvínsflösku með matnum. Eins og ég sagði er þetta tvöfalt venjulegt verð.


Sunnudagur 25. mars

Fórum á fætur kl. hálfsjö (öðru vísi mér áður brá) og fengum okkur morgunmat. Ásta saknaði þess að geta ekki ristað brauðið en annars var þetta ágætt. Ég fór að rifja upp spænska málfræði og ekki seinna vænna, því að skólinn byrjar á morgun. Við erum bara með eina málfræðibók með okkur svo að Ásta dundaði sér við að lesa um Guatemala. Rétt fyrir klukkan 9 var bankað á hliðið og kona nokkur rétti okkur dreifirit sem við þáðum með þökkum (komumst að því síðar þegar við fórum að lesa það að þetta var áróðursrit frá Vottum Jehóva). Ég spurði konuna hvenær prósessían byrjaði. Prósessían er haldin í tilefni af innreið Júsú í Jerúsalem á pálmasunnudegi (þóttt enn sé vika í pálmasunnudag) og fólk kemur víða að til að sjá hana. Hún sagði “ahorita” og í ljósi þess að “ahora” þýðir “núna”, héldum við að ahorita væri “akkúrat núna”. Seinna komumst við að því að það þýðir “bráðum”, enda var það svarið sem við fengum frá öllum sem við spurðum síðar. Við fórum því í bæinn og ekki fór á milli mála hvar prósessían ætti að fara um því að búið var að skreyta göturnar með hinum ótrúlegustu myndum sem flestar voru í grundvöllinn litað sag en einnig mikið skreytt með litfögrum blómum og ýmsum jurtum og jafnvel ávöxtum. Á þessu átti prósessían að traðka. Ég var einu sinni á pálmasunnudag á Capri og þá settu menn bara pálmagreinar á jörðina. Hér virðast þessar skreytingar verða að einhvers konar fórn – menn fórna gríðarlegri vinnu og jafnvel verðmætum (ávöxtum og afskornum blómum – á einni skreytingunni voru meira að segja brauðhleifar). Ég hugsa að það hafi verið tiltölulega auðvelt fyrir Maya að taka upp kristna trú vegna fórnarinnar sem er miðdepill trúarinnar (Jesú var fórnað á krossinum) en trú Maya gekk einmitt mikið út á fórnir til guðanna. Þá á katólska trúin örugglega vel við þá vegna þess að dýrlingarnir verða að nokkurs konar guðum en trú Maya var fjölgyðistrú.

Allt var morandi í karlmönnum fjólubláum kyrtlum með höfuðfati í sama lit. Alls staðar var fólk að selja varning sinn, aðallega ís, vatn og ýmsan mat en reyndar var nánast allt til sölu, þar á meðal almanök, talnabönd, skartgripir, dúkar, dúkkur, leikföng, blöðrur, sólhattar, sólgleraugu o.s.frv. Hávaðinn var gríðarlegur, aðallega frá íssölunum sem voru með hljómmiklar bjöllur sem þeir klingdu án afláts. Við gengum meðfram leiðinni sem prósessían átti eftir að fara og víðast hvar var fólk búið að koma sér vel fyrir þar sem skugga var að finna til að geta fylgst með henni. Á einum stað liggur leiðin fram hjá sjúkrahúsi og þar var búið að koma fyrir á annað hundrað manns í hjólastólum í skugganum. Loks sáum við stað þar sem nokkur skuggi var af trjálundi og settumst þar á upphækkaðan kant. Eftir tæpa klukkustund kom prósessían. Fremstir fóru drengir í nokkurs konar kú klúx klan búningi með götum fyrir augum, nema hvað búningarnir voru bláir og hvítir. Þeir héldu á lágmyndum af píslargöngu Jesú. Næstir komu rómverskir hermenn með strákústa ofan á hjálmunum og greinilegt var að margir þessara kústa voru notaðir. Næst kom svo gríðarstór fleki, um það bil 10 metra langur, greinilega mjög þungur úr massífum viði, sem nokkrir tugir karmanna báru. Fremst á flekanum voru styttur af nöktu fólki að brenna í helvíti, um miðbikið var Jesú á hvítu skýi úr einhvers konar efni (tjulli samkvæmt Ástu) og aftast voru englar með vængi og lúðra. Á fána fremst á flekanum stóð “Ó, Jesús minn, bjargaðu okkur frá logum helvítis...” og aftast var annar fáni sem á stóð “...og lyftu sálum okkar allra til himna”. Alltumlykjandi var gríðarlegur reykur fá reykelsum og mikil reykelsislykt, sem blandaðist saman við krydd- og braslykt frá þeim sem voru að elda og brasa handa mannskapnum. Á eftir flekanum kom lúðrasveit og svo komu styttur af einhverjum dýrlingum sem við þekktum ekki. Loks kom svo fleki með Maríu mey. Hann var helmingi styttri en hinn flekinn og borinn uppi af konum. Það var augljóst að hann var þungur og reyndi á konurnar að bera hann. Á eftir öllu þessu kom svo vörubíll og traktor og nokkrir menn sem sópuðu saman saginu og mokuðu í traktorsskóflu sem hellti innihaldinu loks á vörubílspallinn. Þegar hann var farinn fram hjá var eins og göturnar hefðu aldrei verið skreyttar. Það eina sem benti til að eitthvað hefði verið um að vera voru ruslaföturnar á götuhornunum sem voru stútfullar af plastflöskum og pappír.

Við gengum heimleiðis og stoppuðum á litlum veitingastað til að kaupa eggjaböku sem við höfðum með okkur heim til að snæða í hádegisverð. Tóbí tók á móti okkur að vanda. Tóbí er terrierhundurinn hennar Gladys sem býr hér fyrir framan dyrnar okkar. Það skemmtilegasta sem hann veit er að láta okkur sparka læm-ávexti sem hann síðan sækir og hendir fyrir framan okkur. Svo er sparkað og leikurinn endurtekur sig. En læmið laskast með tímanum og gallsúrt innihaldið fer að leka út. Það má sjá það á Tóbí að honum þykir það ekki gott en hann lætur sig samt hafa það. Það er svo gaman að eltast við “boltann”.

Eftir mátulega hvíld fórum við aftur í bæinn. Byrjuðum á því að taka út quetzals í banka-sjálfsala og síðan var haldið í supermercado til að ná í ýmsa hluti sem okkur vantaði. Fundum hárbursta, eldhusrúllu, klósettpappír og fleira en skóreimar fundum við ekki. Þegar við komum á aðaltorgið kom í ljós að skrúðgangan mikla var sko enn í gangi. Komum okkur fyrir á góðum stað og tókum nokkrar myndir en héldum svo heim á leið, enda var myndavélin að verða rafmagnslaus. Reyndum á leiðinni heim að staðsetja veitingastað sem mælt var með í leiðsögubók. La Panza Verde heitir hann , en við fundum hann ekki. Þá rákumst við á leigusalann okkar, Gladys, sem var á ferð með móður sinni og spurðum hana. Hún sagðist skyldu fylgja okkur þangað og fá afslátt fyrir okkur. Svo skildu leiðir.

Gladys bankaði upp á hjá okkur klukkan hálf sjö. Hún var með 100 kr seðil í sænskri mynt sem ég hafði látið hana hafa sem 100 dollara seðil þegar ég borgaði henni 850 dollarana fyrir þriggja vikna dvöl. Svona er það þegar maður er að borga í erlendri mynt! Þessi seðill hafði dulist í veskinu mínu síðan ég var í Svíþjóð í haust. Sem betur fer gátum við önglað saman 100 dollurum og allir voru ánægðir. Stuttu síðar bankaði Gladys hjá okkur á ný og tjáði okkur að La Panza Verde væri lokuð í kvöld og annað kvöld. Hún mælti hins vegar með öðrum veitingastað niðri í miðbæ. Við ættum bara að nefna nafnið hennar og við myndum fá afslátt. Þetta væri mjög góður veitingastaður en mjög ódýr miðað við gæði. Hann heitir Welton.

Við lögðum af stað í bæinn klukkan hálf átta. Leiðin lá á veitingastaðinn Welton. Við sáum strax í anddyrinu að hér var mjög fínn staður. Ásta óttaðist að við værum ekki nógu vel klædd. Þarna tók á móti okkur ung og fönguleg stúlka af norðuramerískum uppruna sem spurði okkur hvort við værum á vegum Gladys Gonzales? Við játuðum strax. Hún spurði hvor við vildum snæða inni eða úti við sundlaugina. Ég lagði til að við borðuðum úti við laugina. Ásta var ekki viss um að það væri rétt, henni yrði kannski kalt. Ég lofaði að láta hana fá jakkann minn ef svo yrði. Konan læét Ástu fá teppi ef ske kynni að henni kólnaði. Ásta skildi ekki hvernig konan hefði áttað sig á að við værum þarna á vegum Gladys. Mér fannst liggja í augum uppi að hún hefði nefnt hvítskeggjaðan mann. Þeir eru ekki margir hér um slóðir. Okkur var síðan vísað til sætis við laugina sem var að miklu leyti þakin rósablöðum og fljótandi kertum en út úr einhvers konar skúlptúr steyptist vatn ofan í laugina sem gaf afskaplega róandi tilfinningu fyrir rennandi vatni.

Við pöntuðum okkur margarítu fyrir matinn (ekki í fyrsta sinn) og síðan aðalrétt. Þjónninn sannfærði okkur um að skipta einum forrétti (avocado og rækjur) á milli okkar. Svo fengum við okkur flösku af einu af ódýrustu rauðvínunum. Allt var þetta afskaplega gott. Í lokin kom hann með tvö koníaksglös og flösku af brúnu rommi sem framleitt er í Guatemala og sagði að það væri “on the house”. Þá áttuðum við okkur á að við fengjum engan afslátt út á Gladys – þetta romm væri jafngildi afsláttarins. Ásta afþakkaði rommið en ég þáði það. Það var reyndar mjög gott.

Þegaar reikningurinn kom var hann svo sem í samræmi við verðlagið á matseðlinum en þetta var ríflega tvisvar sinnum dýrara en nokkur máltíð til þessa, jafngildi 7000 kr fyrir okkur tvö – og þá var þjórfé ekki innifalið. Þá rann allt í einu upp fyrir okkur að það er auðvitað Gladys í hag að við borðum á sem dýrustum stöðum svo að hún geti krafið ríkið um sem mestan virðisaukaskatt! Við munum taka hennar ráðleggingum með dálitlum fyrirvara hér eftir!

En nú byrjar skólinn í fyrramálið svo að það er eins gott að fara snemma að sofa í kvöld!

Lifið heil!

PS á mánudegi: Taskan hennar Ástu komst til skila í morgun og allt sem í henni var.

Seinna kvöldið í Boston

Fórum út að borða á stað sem heitir Legal Seafood og er í nokkurra mínútna fjarlægð frá hótelinu okkar í tilefni af 2 x 28 ára afmæli yðar einlægs. Fengum okkur ítalskan sjávarrétta antipasto sem var afar vel heppnað. Ásta fékk sér svo sjávarrétta-ravioli en ég fékk mér humar. Ásta var ánægð með sinn mat en ég hafði staðið í þeirri meiningu að humarinn yrði löðrandi í hvítlauksolíu en svo var alls ekki. Hins vegar fylgdi bráðið smjör með sem Ásta segir mér að sé algengt á Norður-Ítalíu. Mér fannst það hins vegar ekki passa vel saman og því sleppti ég smjörinu. Humarinn var því frekar þurr en þó bragðgóður.

Í eftirrétt fékk Ásta sér grappa (hún er alltaf að leita að hinu fullkomna grappa en sú leit hefur ekki borið árangur enn þá) en ég fékk mér írskt kaffi - eða pantaði það að minnsta kosti. Hins vegar reyndist vera búið að klína kanil á glasbarminn og rjóminn var einhver skonar grænmetiskvoða sem bráðnaði ofan í kaffið svo að ég missti lystina á því.

Þrátt fyrir allt þetta var kvöldið hið ánægjulegasta. Þjónninn okkar hét Anton (Tony) Vadimovitch Mcayev og var ættaður frá Svartahafsströnd Úkraínu. Þaðan flutti hann 5 ára til Austur-Þýskalands þar sem faðir hans var í setuliði Rauða hersins þar til Berlínarmúrinn var rifinn þrem árum síðar. Þá flýði fjölskyldan vestur yfir og settist loks að í Minnesota. Tony flutti svo með kærustunni til Boston fyrir tveim árum og líkar vel hér. Tony fór í fyrsta sinn í 19 ár í heimsókn til Úkraínu í fyrrasumar og hitti þá afa sína og ömmur. Hugsið ykkur að hitta ekki barnabörnin í allan þennan tíma!

Á næsta borði við okkur voru öldruð hjón og kona á fertugsaldri. Ég komst ekki hjá því að heyra sumt af því sem þar var rætt. Sú "unga" hafði orðið að mestu. Hún reyndist vera flugmaður sem hafði lært að fljúga í flughernum og tekið þátt í fyrra Íraksstríðinu. Núna vinnur hún hjá flugfélagi. Launin eru lág enda er nóg af fyrrverandi flughersflugmönnum semeru eru að leita sér að vinnu hjá almennum flugfélögum. Hins vegar eiga margir þeirra við áfengis- og eiturlyfjafíkn að stríða og hún sagði ýmislegt fróðlegt um það hvernig þeir reyna að fela það fyrir vinnuveitendum sínum.

Eins og ég sagði: Ánægjulegt kvöld. Höldum áfram til Guatemala á morgun um hádegisbil. Verðum komin þangað kl. 19:15 að staðartíma sem er um 1:15 að morgni laugardags á Íslandi enda 6 klst tímamunur. Annað hvort tökum við leigubíl til Antigua eða fáum skutlubíl frá skólanum - það er ekki komið á hreint.

Lifið heil!

Rölt um Boston

Jæja, þá erum við gengin upp að hnjám eftir að hafa rölt um bæinn nánast allan daginn. Við vöknuðum auðvitað um klukkan hálfsex og vorum komin í morgunmat fyrir kl. 7. Í bæinn kl. 9. Til að byrja með fórum við á Newbury Street þar sem var búið að segja okkur að væri aðalverslunargatan. Þarna reyndust aðallega vera verslanir á borð við Armani svo að okkur leist ekki á að venjulegt launafólk ætti mikið erindi þangað. Fórum að leita að verslunarmiðstöð og fundum að lokum eina - sem reyndist vera tengd við að minnsta kosti 6 aðrar. Segja má að á eins ferkílómetra svæði sé nánast ekkert nema verslunarmiðstöðvar sem lítið ber á frá götunni, ólíkt Kringlum og Smáralindum Íslands, allar tengdar innbyrðis og þar að auki tengdar fjölmörgum hótelum.

Þarna fórum við inn í raftækjaverslun og keyptum sitt hvorn geisladiskaspilarann sem við þurfum að nota á námskeiðinu í Guatemala. Auk þess keypti ég litla, rafræna myndavél svo að við yrðum með sitt hvora vélina í ferðinni. Ég þorði nefnilega ekki að taka með mér stóru myndavélina mína. Hún er í rauninni allt of áberandi á stöðum eins og Mið-Ameríku og eykur hættuna á að maður verði rændur. Sölumaðurinn kunni sitt fag, ólíkt vegabréfaskoðaranum og þjóninum á veitingahúsinu í gær. Hann veitti góðan afslátt og ég fékk myndavélina, 2 Gb minniskubb, plastfilmu til að verja skjáinn og tösku utan um vélina fyrir fjórðungi lægra verð en sambærileg vél án allra fylgihluta átti að kosta í Ormsson. Eini gallinn er sá að ábyrgðin gildir bara í Bandaríkjunum svo að þar er ég að taka áhættu.

Hér er mjög mikið um innflytjendur. Flestir þeir sem hafa afgreitt okkur (fyrir utan myndavélasölumanninn) hafa talað mjög lélega ensku og þeir hafa líka átt mjög erfitt með að skilja okkar ensku ensku. Í hádeginu í dag fengum við okkur t.d. kjúklinga-taryaki á japönskum stað í verslunarmiðstöðinni og annar viðskiptavinur varð að túlka milli mín og afgreiðslustúlkunnar sem var væntanlega japönsk að uppruna!

Í kvöld er ætlunin að fá sér humarmáltíð - en það er einkennismáltíð Bostonborgar.

Lifið heil!

Komin til Boston!

Eftir mikla vinnutörn (aðallega hjá Ástu) lögðum við af stað í ævintýraferðina. Inga systir bauðst til að aka okkur niður á BSÍ þar sem við tókum flugrútuna kl. 13:30 í dag, 21. mars. Farþegar í rútunni voru þrír, við Ásta og einn til! Allt var breytt í innritunarsalnum á flugstöðinni og við slysuðumst á innritunborðið fyrir Saga Class en það var fyrirgefið og við fengum sæti við innganginn, í sætaröð 9. Vélin var sein fyrir og átti upprunalega að vera 15 mínútum á eftir áætlun en vegna tafa við afísun fór hún 45 mínútum of seint í loftið.

Við hlið mér sat Aðalsteinn Davíðsson, málfarsráðunautur ríkisútvarpsins sem er vikulega á Rás 1 milli kl. 1 og 2 á föstudögum að ræða íslenskt mál. Við áttum ákaflega skemmtilegt samtal um uppruna evrópskra tungumála og mállýska á Íslandi á leiðinni. Hann var þó ekki í neinni skemmtiferð því að hann var að heimsækja son sinn og tengdadóttur í Norður-Karólínu en hún er dauðvona úr krabbameini. Hann á 3 syni sem allir eru prófessorar í Bandaríkjunum og allir í stærðfræðitengdum fögum! Sjálfur er hann mikill áhugamaður um bílvélar og hefur alltaf gert sjálfur við bílana sína sem kemur vissulega á óvart um málfræðing!

Við lentum hér í Boston kl. 19 að staðartíma en 4 tíma munur er á Íslandi og austurströnd Bandaríkjanna núna. Þar sem við sátum við dyrnar í flugvélinni vorum við fyrst frá borði og fyrstu farþegarnir í biðröðinni hjá vegabréfaskoðuninni. En við vorum óheppin. Okkur var vísað á vegabréfaskoðara nr. 14 sem reyndist vera lærlingur með leiðbeinanda sér við hlið. Þótt við værum fyrst í röðinni, eins og fyrr er sagt, urðum við síðust í gegn! Hluti af ástæðunni fyrir því hve lengi við vorum hjá honum var sú að Ásta virtist ekki vera með nein fingraför. Það var alveg sama hve mikið hún strauk fingrinum um lófann og ennið á sér (til að fá fitu á fingurinn); það einfaldlega náðist ekkert fingrafar lengi vel. Hvort það náðist að lokum eða hvort þeir gáfust bara upp veit ég ekki. En ég þurfti að hins vegar að minna þá á að taka mitt fingrafar og nota augnskannann á mig! Þegar við fórum loksins heyrði ég aumingja drenginn barma sér yfir því við kennara sinn hve ömurlega hann hefði staðið sig en kennarinn huggaði hann og sagði honum að hann hefði staðið sig vel.

Við ætluðum að taka leigubíl að hótelinu en vorum hædjakkuð af einhverjum náunga sem þóttist vera með hótel shuttle. Það kostaði 13 dollara á mann sem var örugglega dýrara en leigubíll en við létum okkur hafa það því að við sáum enga leigubíla.

Eftir að hafa komið okkur fyrir á herberginu okkar á 10. hæð á Boston Park Plaza and Towers fórum við að borða á ítölskum veitingastað hinum megin við götuna. Fengum verulega góðan mat að hætti Toskanabúa og Toskanavín með. Þegar við fengum reikninginn kom í ljós að gleymst hafði að færa vínið til bókar og við urðum að benda á að reikningurinn ætti að vera næstum því tvisvar sinnum hærri. Þjónninn okkar var reyndar hálfur Sikileyingur og hálfur Portúgali, fæddur og uppalinn í Brasilíu. Hann talaði enga ítölsku en ágæta spænsku. Við gátum meira að segja kennt honum hvað tannstönglar eru á ítölsku! Hann var afskaplega þakklátur okkur fyrir að benda á gallann á reikningnum enda er hætt við að hann hefði ella lent í vandræðum.

Klukkan er núna orðin 23 hjá okkur þannig að þá er líffræðilega klukkan 3 að nóttu og því kominn tími til að halla sér.

Framhald síðar.

Lifið heil!

Boston og Guatemala

Ég þurfti víst að uppfæra bloggið mitt og tengja það við Google svo að það er eins gott að athuga hvort það virkar.

Á morgun höldum við áleiðis til Guatemala en við munum gista tvær nætur í Boston á leiðinni.

Áætluð heimkoma: 16. apríl, eldsnemma.

Lifið heil!