Fimmtudagur 2. apríl, 2009
Ég var að koma úr 2. sturtunni í dag. Ég var líka að kasta vatni í fyrsta sinn síðan kl. 6:30 í morgun, þ.e. í 10 klst. Það skýrist allt á eftir.
Ég gleymdi að nefna það í einhverju blogginu hér framar að daginn sem við fórum á kanó upp eftir Rio Claro slóst í för með okkur leiðsögumaður að nafni Carlos, mikill vinur Jan og Richards. Hann fræddi okkur mikið um ávextina á trjánum hérna; það er eins og flest trén á þessu svæði beri æta ávexti. Hann opnaði termítabú og gaf okkur termíta að smakka. Þeir eru víst bráðhollir og ég minnist þess að hafa heyrt, séð eða lesið einhvers staðar að indjánar í S-Ameríku noti þá ofan á brauð. Hann hélt því fram að það væri meira prótein í einni matskeið af termítum en í meðalstórri nautasteik. Ég kaupi það nú ekki alveg en trúi því hins vegar vel að þeir séu næringarríkir. Fólk var ekki sammála um bragðið af þeim. Einhver nefndi nautakjöt, annar pipar. Kannski að þeir hafi bara verið eins og piparsteik.
En í gær vorum við sem sé á Caňo eyju. Eitt af því merkilegra sem þar bar fyrir augu voru þúsundir „hermit“ krabba (man ekki hvað þeir heita á íslensku). Þeir eru ekki með neina kalkskel um líkamann en nota sér kuðunga sem þeir finna í fjörunni til að setja mjúka líkamshlutann inn í og hlaupa svo um með kuðunginn á bakinu. Ein klóin er sérlega aðlöguð því að halda kuðunginum föstum. Þeir voru þarna í svo miklum mæli að maður varð að gæta að sér hvar stigið var niður. Flestir voru með ósköp litlausa kuðunga en einstaka voru með litríka eða hvíta kuðunga á bakinu og voru því áberandi. Ótrúlega margir kuðungar voru götóttir og illa slitnir af langri notkun. Og það var greinilega kuðungaskortur á svæðinu. Þessir krabbar verða nefnilega að skipta um kuðung og fá sér annan stærri þegar þeir verða of stórir fyrir gamla kuðunginn. Og þar sem er meiri eftirspurn eftir kuðungum en framboð þá er auðvitað barist um þá. Til að byrja með finnst manni skrítið að sjá krabba í litlum kuðungi hundelta krabba í stórum kuðungi, sem flýr undan sem fætur toga eða verst árásinni, þangað til maður áttar sig á að krabbarnir eru raunverulega álíka stórir en annar er með mátulegan kuðung, hinn ekki.
Það munaði ekki miklu að ég rotaðist þarna á eyjunni. Við höfðum fengið okkur sæti í skugga af nokkrum trjám þegar allt í einu heyrðist þytur og svo þungt högg þegar kókoshneta, á stærð við mannshöfuð, skall í sandinn rétt við vinstri olnbogann á mér. Við höfðum fengið okkur sæti undir 15 metra háum kókospálma! Hneturnar vaxa hringinn í kringum pálmann, undir pálmalaufunum og við nánari aðgæslu kom í ljós að þessi kókoshneta fullkomnaði hring af kókoshnetum sem höfðu fallið í sandinn úr pálmanum áður (pálminn hallaðist svo að hneturnar duttu ekki við rætur hans). Þetta hefði því átt að vera fyrirséð. Hér eftir gái ég upp fyrir mig til að aðgæta hvers konar tré er að veita mér skugga!
Um kl. 16:30 í gær, að fenginni hvíld eftir allt snorklið, lögðum við af stað gangandi að veitinga- og gististað þar sem meiningin var að gista í tjaldi. Fyrst var gengið í ca korter að hinum enda þorpsins þar sem hægt var að komast á Netið. Þar þurftum við að bíða dálítið eftir að komast að en þó gekk það að lokum. Þaðan var haldið áfram í ca hálftíma í viðbót, upp í móti allan tímann, uns við komum á áfangastað. Við komumst í tæka tíð til að sjá sólsetrið. Þetta er stór veitingasalur en skammt frá eru 5 pallar, hver með 2 tjöldum, hvert tjald með einu tvöföldu rúmi og einu einföldu. Fernando, sem á og rekur staðinn, lauk ekki við að reisa hann fyrr en í nóvember síðastliðinn og hefur ekki enn tekist að koma honum almennilega á framfæri. Fernando var ein aðalástæðan fyrir því hve krakkar Richards og Jan sóttu hingað, því að hann var leiðsögumaður áður og var alltaf að finna nýja og skemmtilega staði til að fara með þau á. Hann var líka sá sem hvatti þau til að kaupa sér lóð hérna. Þeim finnst því að einhverju leyti að þau eigi honum skuld að gjalda og því hafa þau hjálpað honum mikið fjárhagslega. Um fjögur leytið í gær, skömmu áður en við lögðum af stað, hringdi Fernando í Richard og sagði honum að rafmagnið yrði tekið af hjá sér eftir hálftíma því að hann hafði ekki haft efni á að borga rafmagnið. Richard varð því að bregðast við og lagði 400 dollara inn á reikning rafmagnsfyrirtækisins á Netinu svo að ekki yrði slökkt á rafmagninu hjá honum. Okkur skildist að í rauninni hefði reikningurinn verið kominn í 800 dollara. Svo kom í ljós seinna um kvöldið að Jan hefði reddað Fernando um mikla peninga, eiginlega keypt sig inn í fyrirtækið, þegar hann kláraði peninginn sinn löngu áður en honum tókst að ljúka við að koma aðstöðunni upp. Það kom líka fram að Fernando skuldar flestum í kringum sig og fólk er hætt að vilja lána honum – allir nema Richard og Jan.
Þarna var kátt á hjalla, við vorum 8 saman ásamt Fernando og konunni hans (hann átti 48 ára afmæli daginn sem við komum hingað í Drake Bay; konan hans er svona 15 árum yngri). Hún er frábær kokkur og sá um eldamennskuna um kvöldið. Allir drykkir voru innifaldir – vandinn var hins vegar sá að úrvalið var takmarkað. Sem betur fer höfðum við haft njósn af því og bárum því með okkur hvítvín, rauðvín og viskí. Í forrétt var blómkálssúpa en í aðalrétt æðislega góður fiskur, „red snapper“ heitir hann á ensku, og með honum hreint frábær sítrónusósa. Við erum samt sammála um að maturinn hjá Jan kvöldið áður hafi verið betri. Eftir matinn var dregið fram sjónvarpstæki því að Costa Rica lék landsleik við El Salvador í Ameríkudeildinni fyrir heimsmeistaramótið á næsta ári. Costa Rica vann 1-0 en Fernando var ekki ánægður með sína menn. Þeir misstu af allt of mörgum tækifærum, skoruðu m.a. ekki úr vítaspyrnu, voru með allt niður um sig, sagði hann. Svo var farið að sofa um 10-leytið í tjöldunum.
(Sem þetta er ritað er sólin að setjast og hér koma háværir páfagaukar og setjast í trén, einn kólibrífugl er á sveimi í pálmatrénu hér fyrir framan mig, og froskur baular í sífellu í tjörninni fyrir utan.)
Í morgun fórum við svo á fætur upp úr kl. 6 og í morgunmat hæá Fernando. Fengum „huevos rancheros“ (egg búmannsins) í hreint frábærri sósu sem allir þurftu að fá uppskriftina að. Um kl. 8:30, eftir að hafa tekið því afar rólega yfir morgunverðarborðinu, var lagt af stað í gönguferð inn á land sem Richard og Jan eiga og svo áfram upp með ánni sem rennur þar í gegn. Við vorum aðeins 5 í þessari ferð því að Anne, Todd og Ásta ákváðu að spara sig fyrir ferðina á morgun inn í þjóðgarðinn. Við gengum sem sé upp með þessari skemmtilegu á og urðum sífelt að vaða hana fram og aftur því að áreyrarnar voru ýmist við vinstri eða hægri bakkann en hinum megin var þá ófært. Ég hef sjaldan séð jafnmargar tegundir fiðrilda á sama svæði, í öllum regnbogans litum. Í ánni voru líka risatorfur af halakörtum, tugir þúsunda saman. Í sandinum á bakkanum var líka allt krökkt af pínulitlum froskum, innan við sentimetri að lengd og svo líkir sandinum að maður sá þá ekki nema þegar þeir stukku undan manni. Svo þarf auðvitað ekki að nefna allar eðlurnar, smáar og stórar, sem voru þarna. Það sem kannski kom mest á óvart var að á ákveðinni breiðu á ánni hafði aliönd komið sér fyrir og gert staðinn að heimili sínu. Hún var draugspök en þó ekki nógu spök til að verða kvöldmaturinn okkar í kvöld. Á svipuðum slóðum var hvítur ibis á halakörtuveiðum. Við gengum í um það bil 2 klst þar til við komum að afar fallegum fossi en fyrir neðan hann á mörgum stöllum voru djúpir hylir þar sem hægt var að fá sér sundsprett. Reyndar var enginn hægðarleikur að komast þennan spöl upp eftir hyljunum að fossinum því að þarna var mikið stórgrýti og áin rann í flúðum milli hyljanna. Það var ósköp notalegt að kæla sig í vatninu.
Meðan við vorum þarna uppi við fossinn fór að rigna. Ég meina RIGNA! Í rúman klukkutíma rigndi á meðan við gengum niður eftir ánni. Þar sem áður voru sléttar breiður í ánni titraði allt yfirborðið í skoppandi risadropum. Þegar rignir á Íslandi ofan í slétt vatn getur maður greint hvar einstakir dropar lenda. Það var ekki hægt þarna. Allt grjót varð gríðarlega hált og það fór svo að þrjú af fimm duttu á leiðinni. Aðeins við Richard náðum að standa í fæturna alla leið. Bonnie meiddi sig töluvert í síðunni og framhandlegg og var eiginlega sárþjáð eftir að við komumst „til byggða“. Sem betur fer voru þrír læknar í hópnum sem allir voru auðvitað ósammála um hvað væri best að gera fyrir hana. Hún endaði með því að fá vænan skammt af verkjastillandi lyfjum.
Föstudagur, 3. apríl.
Jan eldaði ljúffengan grænmetisrétt í gærkvöldi. Carlos, sem var leiðsögumaðurinn okkar í dag, kom í heimsókn. Hann var með umbúðir á hægri kjálka og allir fóru strax að giska á hvað hafði komið fyrir hann. Enginn gat giskað rétt. Hann hafði verið bitinn af manni! Sagan var á þá leið að hann hafði vaknað um morguninn við að tveir menn voru að rífast. Hann fór að reyna að ganga á milli með þeim afleiðingum að annar mannanna, Kólumbíumaður, réðist á hann og sparkaði í síðuna á honum. Þeir tókust svo á og þegar Kólumbíumaðurinn varð undir gerði hann sér lítið fyrir og beit hann í kjálkann. Hann þurfti meira að segja að fá nokkra sauma til að loka sárinu. En hann hafði ekki fengið neinar sprautur fyrir lifrarbólgu eða öðru. Kólumbíumaðurinn er dópisti en Carlos vissi ekki hvort hann væri sprautufíkill. Vont mál fyrir vesalings gæðablóðið Carlos.
Í morgun vöknuðum við rúmlega 5 því að það átti að sækja okkur á báti kl. 6:00. Við vorum lögð af stað kl. 6:10. Siglt var í suðurátt inn í Corcovado þjóðgarðinn, rúmlega klukkustundar siglingu. Ágætt var í sjóinn en þar sem báturinn er svo flatbotna var hann alltaf að lyftast á öldunum og skella svo niður. Við Ásta sátum fremst og ég get vottað að þetta var ekki þægilegt fyrir mjóhrygginn og bakveikir ættu ekki að fara í svona fer. Við Sirena ána fórum við í land og manni fannst merkilegt að þeir gætu bakkað í gegnum brimskaflinn til að setja okkur í land. Gönguferðin var um 4 klst með tveim góðum nestisstoppum og svo auðvitað fjöldanum öllum af öðrum stoppum til að skoða spendýr, fugla, skriðdýr, hryggleysingja og plöntur af öllum stærðum og gerðum. Carlos er mjög góður leiðsögumaður og athugull. Við sáum tvo krókódíla, sinn á hvorum staðnum, annar var stór (2-3 m) og var úti í fljóti, hinn var minni (innan við metri), í ósköp ómerkilegum polli. Toppurinn var kannski að skoða sofandi tapír í leðjupolli úr minna en 5 metra fjarlægð. Þetta var fullorðið karldýr, örugga ekki undir 200 kg að þyngd (þeir geta orðið 300 kg). Hann vissi af okkur greyið, opnaði augun öðru hverju, en hann er næturdýr og því vildi hann bara sofa. Annar toppur var að sjá maurætu (Tamandua mexicana). Sú var ekki í vandræðum að klifra í trjám! Hún hefur líka klærnar til þess. Auk þess sáum við tvær agouti, sem er skottlaust nagdýr, fallega rauðbrúnt á litinn.
Meðan á gönguferðinni stóð var Carlos eitthvað að stríða Richard og hló svo mikið að allt í einu hrökk eitt rifbeinið á honum í sundur! Höggið sem hann hefur fengið í slagsmálunum daginn áður hefur greinilega brákað á honum rifbeinið svo að það þurfti ekki meira. Hann bar sig vel en hristingurinn í bátnum á heimleiðinni var honum kvalræði. Jan er búin að bjóða honum að borða með okkur í kvöld og þá ætla þau að skoða hann betur.
Læt þetta nægja að sinni og reyni að koma þessum útblásna texta á bloggið.
Lifið heil!
