Drake Bay

Mánudagur 30. mars 2009

Eftir mjög langan, strembinn og heitan göngutúr í gærmorgun, sem áður er frá sagt, tókum við því rólega það sem eftir var dagsins. Ég skrifaði texta fyrir bloggið og fór með í móttökuna hér á Hacienda Barú þar sem maðurinn með óhreyfanlega andlitið leyfði mér að fara inn á Netið til að senda textann. Hann var rosalega elskulegur og sagði að ég mætti vera eins lengi og mér sýndist þótt hann hafi verið að vinna í tölvunni þegar ég kom. Þegar ég fór svo út af Netinu aftur og lokaði því kom á skjáinn textinn sem hann hafði verið að skrifa. Ég komst ekki hjá því að sjá að hann var að skrifa einhverja frásögn, að því er virtist af indjánum í Costa Rica. Þegar ég þakkaði fyrir mig sagði ég honum í leiðinni að ég hefði séð þetta og hvort hann væri rithöfundur? Já, hann vildi ekki neita því og sagðist aðallega hafa skrifað greinar um umhverfismál fyrir tímarit en nú væri hann meira farinn að skrifa um lifnaðarhætti frumbyggjanna og svo landnemanna. Hann sagðist hafa skrifað bók sem hann væri með til sölu, safn greina sem höfðu flestar birst í tímaritum. Ég gat auðvitað ekki annað en keypt bókina og hlakka reyndar til að lesa hana. Hann heitir Jack Ewing. Jack pantaði svo fyrir okkur leigubíl til að sækja okkur kl. 19 því að við ætluðum inn í Dominical til að borða á stað sem hann mælti með. Jafnframt pantaði hann fyrir okkur leigubíl til að aka okkur í dag til Sierpa þar sem við vorum sótt á báti. Meira um það seinna.

Staðurinn sem við fórum að borða á í Dominical heitir Confusiones (ef einhver lesandinn á leið þar um fljótlega), ítalskur staður og maturinn ljómandi góður. Ég tók eftir því að ein gengilbeinan leit út fyrir að vera skandinavísk og spurði hana á sænsku hvort hún væri úr Dölunum. Nei, hún var frá Stokkhólmi og búin að vera í þessu litla brimbrettamenningarþorpi í eitt ár. Já, sænskar flickur flækjast víða.

Leigubíllinn kom á tilsettum tíma, kl. 9:30 í morgun. Reyndar hafði bílstjórinn endilega viljað sækja okkur kl. 9:00 svo að við værum kominn klukkutíma áður en báturinn færi af stað frá Sierpa. Hann vildi hafa tíma upp á að hlaupa ef það springi nú á bílnum eða eitthvað. Ég held að fáir komist með tærnar þar sem Kostaríkanar í ferðabransanum hafa hælana, þegar kemur að stundvísi.

Ferðin tók nákvæmlega 75 mínútur eins og bílstjórinn hafði sagt og við renndum upp að veitingahúsinu Las Vegas í Sierpa kl. 10:45 eftir að hafa ekið lengi í gegnum banana- og pálmaolíuplantekrur, sem minnti óneitanlega á Cahuita við Karabíska hafið, nema hvað þarna voru ekki ananasekrur. Las Vegas stendur á hægri bakka Sierpafljóts og þaðan átti báturinn að leggja af stað. Eigandi bátsins, Alex, er innfæddur og lifir aðallega á því að sigla með fólk inn og út af Osa skaganum. Þegar við komum höfðu Richard (gestgjafi okkar) og Todd, sem er einnig gestur hjá þeim, skroppið í leigubíl í annað þorp til að kaupa vistir. Eiginkonur þeirra voru á staðnum, Genn (eða Jenn, veit ekki hvernig það er skrifað) sem er eiginkona Richards, og Bonnie, sem er eiginkona Todds. Við verðum því 8 saman þessa viku. Þau hin þekkjast öll vel fyrir.

Auk okkar 8 voru aðrir 8 farþegar með og svo auðvitað Alex og aðstoðarmaður hans. Þetta var flatbotna trefjaglersbátur, hraðskreiður vel.

Ferðin niður fljótið var ævintýri líkast þótt ég hefði gjarnan viljað fara hægar yfir og á hljóðlátari báti. Þetta er fenjaskógur (mangróvuskógur) og lágsjávað svo að rætur trjánna voru vel fyrir ofan vatnsborðið. Ég var að vonast til að sjá krókódíla en því miður gerðist það ekki. En svo byrjaði fjörið þegar fljótinu lauk og hafið tók við. Þar voru brimskaflar og þá var keyrt á fleygiferð meðfram brimsköflunum þar til færi gafst á að komast yfir þá, einn af öðrum. Við hossuðumst töluvert og ekki fór hjá að þetta minnti eilítið á bátsferðir á Hornstrandir, þegar maður lenti í straumröstum undan Straumnesi.

Svo var siglt inn í Drake Bay og hinu fólkinu skilað í land fyrst. Ólíkt því sem er með bátsferðir á Hornstrandir er fólk ekki sent í land á gúmmíbáti heldur er bakkað alveg upp í fjöru. Utanborðsmótornum er svo lyft upp á síðustu stundu og báturinn lendir á sandinum. Tveir menn stökkva útbyrðis og halda honum stöðugum meðan fólki og farangri er skipað í land. Hér er ekki gert ráð fyrir að maður komist alveg þurrum fótum í land.

Þegar við vorum sjálf komin í land fórum við 6 gestirnir gangandi með farangurinn upp í gestahúsið þeirra sem er í um 5 mínútna gang frá ströndinni. Þetta er fallegt hús með stóru eldhúsi, baðherbergi og þvottaaðstöðu niðri, auk tveggja svefnherbergja. Uppi eru önnur tvö svefnherbergi, baðherbergi og risastór pallur undir þaki þar sem eru tvö hengirúm, auk sófa stóla og borðs. Ég sit t.d. núna í þessum sófa með bólstraðan stól undir fótunum og tölvuna á lærunum. Það er innstunga hér á pallinum svo að ég get haft tölvuna í sambandi.

Fyrir utan húsið er ílöng tjörn sem endar í læk sem rennur niður í fjöru. Í þessari tjörn mun búa eins metra langur krókódíll. Mér skilst að krókódílarnir fari úr þessari tjörn þegar þeir stækka því að tjörnin getur ekki borið nema litla krókódíla. Svo munu sjást stundum snákar hér við húsið en við höfum ekki séð neinn enn.

Hús þeirra Richards og Gen er hér rétt hjá en til að komast þangað þurfum við að taka stóran krók því að á milli er frumskógur sem ekki er uðvelt að komast í gegnum, auk þess sem húsið þeirra stendur uppi á hæð. Til að komast þangað förum við fyrst niður í fjöru, þangað sem við komum fyrst á bátnum. Síðan eru gengnar langar tröppur upp á pallinn til þeirra. Þau eru líka með stóran pall þar sem flest fer fram. Þar fyrir innan er stórt eldhús en meira hef ég ekki séð af húsinu. Þar veit ég þó að eru a.m.k. 3 svefnherbergi.

Það var fyrir nokkra tilviljun að Rich og Gen eignuðust þetta hús. Þau komu hingað fyrst í sumarfrí um 1990 með börnin tvö, sem eru 25 og 26 ára núna; þau hafa þá verið ca 6 og 7 ára þá. Þá bjuggu þau á hóteli í þorpinu sem er hér rétt hjá. Næstu 10 árin komu þau hingað árlega í tveggja vikna sumarfrí því að krakkarnir vildu hvergi annars staðar vera í sumarleyfinu. Þau kynntust smám saman náungunum sem sáu um bátsferðir og helstu leiðsögumönnum á svæðinu sem og ættingjum þeirra og vinum. Richard er ósínkur á þjórfé svo að það var kannski ekki furða að hann varð strax í miklu uppáhaldi hjá heimamönnum. Þar kom að þessir vinir fóru að segja við hann að það væri ekkert vit í því að búa alltaf á hóteli, hann yrði að fá sér hús á svæðinu. Hann sagði þá að húsið yrði að vera við sjóinn og í göngufjarlægð frá þorpinu svo að hann gæti keypt sér vistir o.s.frv. því að hann ætlaði sér ekki að eiga hesta. Hér þarf að skjóta því inn í að á þessum tíma voru engir vegir á svæðinu – malarvegurinn kom ekki fyrr en árið 2004. Svo var það veturinn eftir þetta samtal við heimamenninna – líklega árið 2000 – að Fernando, vinur hans, hringir í hann til Seattle og segir að hann sé búinn að finna staðinn fyrir hann. Það sé ekkert hús á landareigninni en því megi bjarga síðar. Hann kaupir svo landið óséð en til að geta gert það varð hann að stofna félag um um ælandið því að útlendingar mega ekki kaupa land. Þess vegna er farið í kringum þetta með því að stofna félag sem er í 51% eigu heimamanns. Fernando varð sem sé aðaleigandi landsins á pappírunum. Næst þegar þau komu hingað í heimsókn sögðu vinirnir að nú yrði hann að drífa í að byggja hús því að nú ætti að setja lög um að ekki meigi byggja innan 150 metra frá sjó, en að hús sem hefðu verið byggð fyrir þann tíma fengju örugglega að standa. Þeir fóru því á fund besta smiðsins á staðnum, Richard teiknaði með fingrinum í ryk hvernig hann hugsaði sér að herbergjaskipan gæti verið og helstu stærðir. Smiðurinn hugsaði sig um og tilkynnti svo að hann treysti sér til að byggja svona hús. Svo var það handsalað. Þá sagði smiðurinn: „Við byrjum á húsinu í næstu viku en til að svo megi vera þarftu að láta mig fá 10.000 colones (20 dollara).“ „Hvers vegna?“ spurði Richard á móti. „Til að ég geti keypt 3 skóflur.“ Húsið átti sem sé að standa utan í hæð og sléttað var undir húsinu með handafli! Næsta ár var svo húsið tilbúið og óaðfinnanlegt! Rafmagn fengu þau ekki í húsið fyrr en fyrir tveim árum.

Svo var það önnur saga hvernig hann eignaðist húsið sem við búum í. Þannig var að einhver óprúttinn seldi land sem liggur upp að landi Richards og Gen en sagði viðkomandi rangt til um staðsetningu landamerkja. Sá byggði því húsið þannig að það var að meirihluta inni á landi Richards. Það uppgötvaðist þó ekki strax. Svo fór Richard að gruna að ekki væri allt með felldu með staðsetningu hússins og fékk mælingamann til að taka þetta út. Þá kom hið sanna í ljós. Eigandi hússins var auðvitað miður sín og til að gera langa sögu stutta þá endaði þetta með því að Richard keypti húsið af manninum og hluta landsins. Fyrri eigandi fékk þó að búa áfram í því í 2 ár en þegar hann flutti út létu þau gera húsið glæsilega upp og tóku það, held ég, í notkun sem gestahús í fyrra.

Í gærkvöldi átti svo Fernando (meðeigandi Richards) 48 ára afmæli og við fórum öll út á veitingastað til að halda upp á afmælið með honum. Á undan var hist á pallinum hjá Richard og Gen. Scott hafði sagt mér að Richard þætti viskí gott svo að ég keypti lítra af Chivas Regal á flugvellinum í Atlanta (þeir áttu engin maltviskí) og færði honum, ásamt myndabók um Ísland sem var auðvitað fyrir þau bæði hjónin því að vissum ekki áður en við lögðum af stað að hann væri hálfíslenskur! Ég færði honum sem sé flöskuna þarna en var þar að auki með pela af viskíi sem ég ætlaði að fá mér af sjálfur. Ég bauð Richard auðvitað viskí með mér og hann þáði það með þökkum. Ég vissi það ekki fyrr en nokkru síðar að Gen er alveg mótfallinn því að hann drekki viskí svo að hún kunni mér litlar þakkir fyrir. Enda kom fljótt í ljós að viskí átti ekki við hann þótt vissulega væri langt frá því að hann skandalíseraði. Hann drafaði bara svolítið og varð örlítið reikull í spori. Ég verð því líklega að fara með mitt viskí eins og mannsmorð hér eftir og halda því út af fyrir mig svo að ég komi mér ekki út úr húsi hjá Gen!

Þriðjudagur 31. mars 2009

Morgunverður var snæddur ásamt hinum gestunum í gestahúsinu rétt fyrir kl. 7 í morgun og svo vorum við komin upp úr hálfátta heim til Richards og Gen til að útbúa nesti fyrir ferðina sem var lagt af stað í klukkan rúmlega 8. Siglt var suður með ströndinni og okkur skotið í land eftir um hálftíma siglingu. Þaðan gengum við í annan hálftíma þar til við komum að ósum Rio Claro, eða Tæruár. Hún var reyndar ekkert mjög tær þarna við ósinn. Þarna er einn innfæddur búinn að koma sér upp eintrjáningsleigu (reyndar eru þessir þrír kanóar úr trefjaplasti). Við Ásta leigðum einn, Richard var með sinn eigin pínulitla, uppblásna gúmmíbát sem hann reri liggjandi á bakinu, en hinir syntu með froskafótum upp ána. Við Ásta fórum aðeins hraðar yfir þannig að við fengum að njóta fullkominnar kyrrðar. Eftir um hálftíma róður komum við að flúðum sem við komumst ekki upp á bátnum. Þar rétt fyrir neðan var sandeyri þar sem við stoppuðum svo. Ég notaði tímann til að synda í ánni sem var furðuköld, a.m.k. miðað við sjóinn. Í ánni eiga að vera krókódílar en við sáum enga. Hins vegar var mjög mikið af „Jesu Cristo“ eðlum við ána, flestar litlar en einstaka allt að 50 cm langar. Þær fá nafnið af því að þær eru með gríðarlangar tær á afturfótum og sundfit á milli og geta hlaupið eftir vatninu þegar á þarf að halda. Þær lifa væntanlega aðallega á flugum sem sækja í vatnið.

Á röltinu til baka sáum við „macaw“ páfagauka tiltölulega nálægt og fiskiörn, auk auðvitað ótal fjölda annarra fuglategunda. Þegar við svo komum á bátnum í fjöruna fyrir neðan húsið voru hvorki fleiri né færri en 6 macaw gaukar í trénu ofan við húsið. Stórglæsilegir fuglar en afar háværir.

Nú ætla ég að reyna að koma þessu á Netið.

Lifið heil!

Meira fra Hacienda Baru

Laugardagur 28. mars

Á þessu stigi er rétt að gera grein fyrir dýralífinu í og við húsið okkar. Í garðinum býr igúana eðla, um 50 cm löng með halanum. Utan á húsinu búa gekkó eðlur sem lifa á flugunum sem sækja að ljósum í gluggum á kvöldin. Þær hafa skemmtileg hljóð, eins og milt gelt eða gagg, sem þær gefa frá sér öðru hverju. Á baðherberginu búa kakkalakkar, þeir minnstu aðeins um 2-3 mm en sá stærsti sem ég hef séð var um 3 cm. Það er helst að maður verði var við þá þegar maður kveikir skyndilega ljósið þar á kvöldin. Svo komumst við að því í morgun að á baðherberginu býr líka lítil gekkó eðla sem væntanlega lifir á minnstu kakkalökkunum og heldur stofninum kannski að einhverju leyti í skefjum.

Við ákváðum í morgun að koma okkur til litla þorpsins, Dominical, sem er hér í 2 km fjarlægð með sjónum í suðurátt. Ræddum við Ameríkanana sem reka staðinn um það hvernig það væri best framkvæmt. Hann er nálægt sjötugu og er dálítið sérkennilegur. Hann talar hægt og frekar drafandi og þegar hann talar er eins og andlitið á honum hreyfist ekkert, hvorki varir né annað. Aðeins augun gefa til kynna að hann sé að tala og það er einhver glampi í augunum sem bendir til að hann sé með húmor. Konan er á gjörsamlega óræðum aldri, gæti verið einhvers staðar á bilinu 40-70 ára. Hún er ákaflega horuð og þakin löngum hálfgagnsæjum hárum, jafnt á handleggjum sem í andliti. Þegar maður talar við hana og hún er með sólina í bakið veldur þessi þunni feldur því að útlínur hennar lýsast allar upp. Það er næstum því eins og hún sé sjálflýsandi. Svo er hún með svo breiðar augabrúnir að það er eins og hún hafi fengið þrefaldan skammt hjá skaparanum. Mjög hjálpleg og elskuleg.

Eftir að hafa ráðgast við þau ákváðum við að ganga eftir einum af stígunum sem liggja um landareignina. Þannig gætum við komist 1,5 km af þessum tveimur sem eru til Dominical. Restina af leiðinni þyrftum við svo að ganga þjóðveginn. Við vorum meira en klukkustund að ganga þennan spöl eftir stígnum í gegnum skóginn, enda var margt að sjá. Skemmtilegast var þó að hitta fyrir hóp (20-30) apa af tegundinni Cebus capucinus (White-faced capuchin monkey). Hópurinn var skyndlega allt í kringum okkur. Einn unginn sat hinn rólegasti í ca 10 metra fjarlægð. Það var of mikið fyrir einn karlapann (kannski eina karlapann í hópnum) því að hann tók sér stöðu á milli okkar og ungans og hótaði okkur með því að gapa og sýna tennurnar. Við stóðum kyrr og þegar unginn færði sig fjær róaðist karlinn líka og fór. Þetta eru meðalstórir apar, fullvaxnir karlarnir ekki mikið yfir 4 kg, þannig að það er ekki líklegt að hann hefði gert alvöru úr þeirri hótun sinni að ráðast á okkur. Á sama tíma og þetta var að gerast hlupu tveir coatis fram hjá okkur á fleygiferð.

Það tók okkur svo 10 mínútur að ganga þessa 500 metra til þorpsins á þjóðveginum. Þetta er malarvegur og svo harður og holóttur að bílarnir keyra ekki nema á 10-15 km/klst hraða. Dominical reyndist vera lítið þorp þar sem allt gengur út á brimbrettamenningu. Nokkur veitingahús eru á staðnum og að minnsta kosti eitt Internet Café. Ég reyndi að komast inn á bloggið mitt til að senda texta en það tókst ekki. Fékk svo að fara á Netið hjá elskulega fólkinu hérna á Hacienda Barú, þótt héðan sé aðeins ein lína sem þarf að dekka símann, visagreiðslur og netnotkun. En mér skilst að þeir eigi að fá breiðband eftir 2 vikur.

Eftir einfaldan hádegisverð í Dominical tókum við leigubíl til baka til Hacienda Barú. Ásta fór að þvo föt í útivaski en ég sjálfan mig í sturtu. Rétt fyrir kl. 14 kom svo Achilles vinur okkar, bílstjórinn, með þau Anne og Scott. Þau verða í öðru húsi hér rétt hjá. Eftir að þau höfðu náð að jafna sig eftir ferðina skruppum við öll niður að sjó. Anne og Scott voru ekki lengi að stinga sér í öldurnar en við Ásta höfðum ekki haft vit á að íklæðast sundfötum og létum okkur nægja að ganga meðfram sjónum. Þá uppgötvuðum við hvað það var sem hegrinn og fjöruspóinn voru að sækjast eftir. Það eru litlir krabbar, þeir minnstu innan við 1 cm að lengd, þeir stærstu ca 5-6 cm, sem sjálfir eru að reyna að finna eitthvað ætilegt sem sjórinn skolar á land. Við fylgdumst með einum af stærri kröbbunum þegar hann varð okkar var. Þá hljóp hann upp í þurra sandinn og gróf sig niður þar til ekkert stóð upp úr nema augun. Hann var ósýnilegur á örskammri stund.

Eftir að allir voru komnir heim aftur og búnir að skola af sér seltu og svita drógum við tappa úr rauðvínsflösku og fórum að skiptast á fréttum. Við spurðum um þetta fólk sem við erum að fara að hitta. Þau heita Richard og Jenny (ef ég man rétt). Hann er reyndar hálfíslenskur því að móðir hans er af alíslenskum ættum. Hún er á níræðisaldri og fædd í Ameríku en báðir foreldrar hennar fluttust vestur um haf sem börn frá Íslandi. Faðir hans er hins vegar gyðingur. Richard er hjartalæknir og er enn í hlutastarfi heima í USA. Konan hans er hálfítölsk og líka hálfur gyðingur. Hún er fæðingar- og kvensjúkdómalæknir. Við verðum því í öruggum höndum því að Scott er heimilislæknir.

Sunnudagur, 29. mars 2009

Enn rann upp nýr dagur með brakandi þerri. Við fórum í langan göngutúr öll fjögur. Hér er sko aldeilis fjölbreytilegt dýralíf. Við sáum 4 eða 5 tegundir af eðlum af ýmsum stærðum og gerðum. Við sáum tvítætt letidýr uppi í tré þar sem það svaf og sneri rassinum í okkur. Við hittum Capuchin apahópinn aftur. Nú voru þeir miklu rólegri en í gær og við gátum skoðað þá úr fárra metra fjarlægð. Annars var nokkur vafi á því hver var að skoða hvern því að þeir voru töluvert forvitnir um okkar hagi líka. Við sáum coatis og íkorna. Fagurbrúnn haukur settist á grein í fáeinna metra fjarlægð þar sem hann skoðaði okkur og við hann. Nú, við sáum drekaflugur og geitunga, moskítóflugur, sandflugur, termíta og ýmsar tegundir fiðrilda og maura. Það eru reyndar termítabú úti um allt á trjágreinum og í einu termítabúinu voru vespur í óða önn að gera sitt bú.

Neikvæða hliðin á þessu öllu er að við erum öll meira og minna stungin eftir moskítóflugur, sandflugur og flær. Ásta er verst farin, en hún taldi 51 bit á fótleggjunum á sér. Hún var nefnilega í stuttbuxum í göngutúrnum í gær. Ég er með færri bit og ég hvorki roðna né hleyp eins mikið upp af bitunum og hún. Skott var líka kominn með anski mörg bit á handleggina áðan.

Á morgun förum við héðan. Við verðum sótt kl. 9 og förum landveg til þorps sem heitir Sierpe. Þaðan förum við í báti til Drekavogs (Drake Bay) á Osa skaga þar sem við verðum í 6 daga. Ég efast um að ég komi nokkru efni á bloggið þaðan – þetta er álíka afskekt og Hornstrandir þótt munurinn sé sá að þarna býr fólk.

Nú er klukkan að verða 16 og hin öll að jafna sig eftir göngutúrinn, þ.e. sem sé siesta núna. Ég ætla að athuga hvort ég get komið þessu á netið núna en héðan get ég því miður ekki sent neinar myndir.

Lifið heil!

Hacienda Baru

Föstudagur 27. mars 2009

Í gærkvöldi var síðasta kvöldið okkar í Savegre þar sem hitinn á daginn er um 20°C en fer niður í ca 12°C á nóttunni, undir morgun. Frábært loftslag. Þjónninn okkar á veitingastaðnum (þessum eina í plássinu) var búinn að standa sig með þvílíkri prýði öll 3 kvöldin að ég ákvað að gefa honum vel úti látið þjórfé samtals fyrir öll kvöldin, 10 dollara. Ég sá mest eftir því að hafa ekki gert það strax fyrsta kvöldið því að hann stjanaði svo við okkur það sem eftir var kvöldsins og morguninn eftir að við fórum eiginlega hjá okkur.

Vaknaði ekki fyrr en kl. 7 í morgun þegar venjulegir Kostaríkanir eru búnir að vera á fótum í 2 tíma. Hér taka menn daginn snemma. Næsti klukkutími fór í að nærast, senda bloggtexta og pakka. Við áttum von á að vera sótt kl. 10 en við erum löngu búin að venjast því að ferðaskrifstofur hérlendis gæta þess vel að menn á þeirra vegum séu ekki of seinir. Þess vegna áttum við von á að okkar maður, Acchiles, yrði kominn upp úr kl. 9 enda þurfti hann að aka alla leið frá San José. Það stóð heima, hann var mættur á staðinn kl. 9:05. Hann hjálpaði okkur að drösla farangrinum í bílinn og svo var lagt af stað um hálftíuleytið. Fyrst var ekið upp dalinn, þessa 9 km að Pan-American Highway, úr 2200 m í 3200 m. Sá vegur liggur hæstur í 3400 metrum í „Dauðaskarðinu“ eins og þeir kalla það vegna þess að þar er svo oft þoka sem hefur valdið mörgum banaslysum. Í þetta sinn var þar glaðasólskin og frábært útsýni enda vorum við þarna komin upp fyrir hina eiginlegu trjálínu, aðeins runnagróður í þessari hæð.

Acchiles var hinn ræðnasti og þegar hann heyrði að við höfðum lært dálitla spænsku heimtaði hann að við töluðum saman á spænsku. Hann var eins og besti kennari, talaði hægt og skýrt og leiðrétti okkur eftir þörfum. Hann talaði þó fullkomna ensku enda kom í ljós að hann hafði, eins og svo margir ungir Kostaríkanar á þeim tíma (hann er um fimmtugt) farið til Bandaríkjanna til að safna aurum og dvalið þar í 10 ár. Á þeim tíma (um 1980) var auðvelt fyrir þá að fá atvinnnuleyfi þar. Nú er öldin önnur. Í Bandaríkjunum hitti hann kostaríkanska stúlku, þau giftust, eignuðust 3 börn, bjuggu fyrst í 4 ár í New Orleans, síðan í önnur 4 ár í Flórída og loks í 2 ár í Kaliforníu, áður en þau fluttu aftur til Costa Rica. En konan náði ekki að festa rætur aftur í Costa Rica, þau skildu og hún flutti aftur til Bandaríkjanna með börnin. Börnin búa þar enn, eru bandarískir ríkisborgarar, og nú á Acchiles 4 barnabörn sem hann reynir að hitta tvisvar á ári. Hann er einhleypur núna en hefur auga fyrir fallegum konum.

Hingað til Hacienda Barú vorum við komin rétt upp úr kl. 12 á hádegi. Stigum út úr loftkældum bílnum í 35°C. Það mun taka einhvern tíma að venjast þessu! Hér erum við í litlu húsi með tveim litlum svefnherbergjum, dálitlu sameiginlegu rými og eldhúskrók sem er nú ekki til mikils annars en að hella upp á könnuna. Pínulítið baðherbergi með ágætissturtu, eins og ég komst að áðan.

Hacienda Barú er einkafriðland sem nær niður að sjó. Við fengum okkur göngutúr eftir stíg sem er 1 km að lengd niður að sjónum. Hér er öllu líflegra en þar sem við dvöldum áður, í Savegre. Hér sýnist mér vera álíka fjölskrúðugt fuglalíf og þar en þar að auki sáum við á þessum stutta göngutúr allmargar eðlur af a.m.k. þrem tegundum, þar af ein ígúana eðla. Sáum tvisvar kóatí (rándýr sem er dálitlu stærra en tófa, 4-7 kg), í annað skiptið var eitt dýr á ferð og í hitt skiptið 2 saman. Hér vantar heldur ekki skordýrin (ég er búinn að bera á mig móskítófælu en hún hefur því miður ekki áhrif á sandflugurnar sem líka bíta) og nóg er af maurum. Sem ég sit hér úti í garði og vantar 5 mínútur í sólsetur (klukkan er 17:45) heyrist varla hugsun manns fyrir söng söngtifa (chicadas) og syngur hver með sínu nefi, ef svo má að orði komast um þær.

Niðri við sjóinn fylgdumst við með hvítum hegra leita sér fæðu í öldunni sem veltist upp sandinn. Sáum hann því miður aldrei finna neitt ætilegt. Þarna var líka fjöruspói í sömu erindagjörðum. Nú vitum við hvers vegna hann kallast fjöruspói! Hér er fjörusandurinn dökkgrár eins og heima. Nokkra væna trjádrumba hefur rekið þarna og einn var að veltast um í sandinum. Aðallega hefur þó rekið kókoshnetur sem reyna svo að spíra þarna ef þær komast nógu hátt upp upp í fjöruna og einhverjum þeirra hefur tekist að verða tré. Þrír ungir menn voru þarna að reyna að veiða. Þeir voru hver um sig með langt færi sem þeir höfðu einhvern veginn komið út fyrir ölduna, sennilega eina 100 metra, og gengu svo í rólegheitunum í flæðarmálinu eftir því sem öngullinn og beitan barst með straumum. Þeir veiddu ekkert þennan hálftíma sem við fylgdumst með. Gaman væri að vita eftir hverju þeir voru að sækjast.

Nú er klukkan orðin 18 og myrkur að skella á. Þó er nógu bjart til að ég sé að ský hafa hrannast upp á himininn og hann er orðinn ansi rigningarlegur. Hitinn er líka orðinn mjög þægilegur, varla meira en 27-28°C. Svei mér þá ef þetta eru ekki dropar á skjánum! Best að hætta í bili og koma tölvunni inn fyrir.

Lifið heil!

Enn {i Savegre

Miðvikudagskvöld 25. mars 2009

Meðan Ástra er að bjástra við að kveikja upp í arninum – hún er pýromaníakinn í fjölskyldunni – ætla ég aðeins að bæta við dagbókina þótt þetta komist nú ekki á netið fyrr en í fyrsta lagi á morgun.

Við verðum hér í þrjár nætur. Sennilega er fólk oftast hér aðeins í tvær nætur því að við sáum mörg ný andlit í kvöldmatnum og fá gömul. Reyndar er meðalaldurinn hér hár – við erum sennilega nálægt meðaltali. Hér ganga hlutirnir þannig fyrir sig að allur matur er innfalinn – enda hvergi hægt að borða annars staðar. Vilji maður fara í heils dags gönguferð eða hestaferð getur maður fengið nesti í staðinn fyrir hádegisverð á staðnum. Til að byrja með vorum við spurð um herbergisnúmer – húsnúmer væri réttari lýsing – en nú þekkja okkur allir starfsmennirnir og við erum ekki lengur spurð.

Þegar ég skrifaði síðast vorum við búin að fara í góða gönguferð hér upp í dalinn þar sem við sáum fullt af fuglum, bæði skrautlegum og venjulegum í útliti sem við höfum ekki hugmynd um hvað heita. Við vorum að reyna að finna þá í bókinni okkar þegar við komum til baka en þar sem við vorum ekki með hana með okkur og náðum heldur ekki nógu góðum myndum af þeim erum við næstum jafnnær. Þó sáum við spætu í dag sem ég held að sé mjög sjaldgæf annars staðar en hér. Hún lifir á akörnum eikartrjáa og safnar þeim í holur í trjám. Skógurinn hérna samanstendur nefnilega aðallega af átta tegundum eikartrjáa sem bera ekki allar akörn alveg á sama tíma.

Talamancafjöllin ná 3800 metrum þar sem hæst er og það er ekki nema ca 10-12 km frá sjó svo að fallið er töluvert milli fjalls og fjöru. Þessi fjallgarður er ekki nema 3,5 milljón ára gamall, reis úr sjó með miklum látum þegar Suður-Ameríka og Norður-Ameríka rákust á eftir að hafa verið í sitt hvoru lagi í 100 milljón ár. Enda er enn mikil eldvirkni í allri Mið-Ameríku.

Eftir hádegi fórum við aftur í göngutúr og gengum í þetta sinn niður með ánni. Hér eru aðstæður nefnilega þannig að vegurinn kemur ofan af Talamanca fjöllunum og endar svo hér og enginn vegur liggur niður að sjó. Hins vegar er hægt að ganga hér áfram niður með ánni þar sem eru skemmtilegir fossar. Það gerðum við sem sé í dag. Ólíkt göngutúrnum í morgun gengum við sem sé niður í móti til að byrja með og svo upp í móti til baka. Þetta var rúmlega tveggja tíma göngutúr svo að þegar við teljum morgungönguna með þá kláruðum við tveggja daga skammt í dag, í ljósi þess að við gengum ekkert í gær. Það bar helst til tíðinda í ferðinni að Ásta sá íkorna. Hann var aftur á móti feiminn við mig og lét sig hverfa áður en ég náði að líta hann augum. Á göngunni þurftum við m.a. að fikra okkur eftir tré sem átti að heita brú – eintrjáningsbrú – yfir ána. Þó var viðarhandrið til að halda sér í. Öðru hverju var örlítil rigning í göngunni – nær því að vera úði – en við vorum með regnhlífar svo að ekki væsti um okkur. Ég veit ekki hvort það skiptir máli að við erum í meira en 2000 metra hæð en það verður að segjast eins og er að við vorum frekar móð á göngunni og ekki var þurr þráður á mér þegar við komum aftur „heim“. Þá var gott að komast í sturtu – og gott að vera ekki að hangsa mikið í sturtunni því að heita vatnið kláraðist fljótlega. En það dugði til og maður var alveg endurnærður á eftir – ég segi ekki „born again“ en svona næstum því.

Sólin settist svo rétt fyrir kl. 18 eins og venjulega og myrkrið skall á. Þá var kominn tími til að koma sér í mat og við erum sem sé komin aftur þaðan og sem ég skrifa þessi orð er Ásta að bæta á eldinn sem tók vel við sér strax í eldinn. Læt þetta duga í bili en bæti einhverju við á morgun áður en þetta fer í loftið.


Þá er kominn fimmtudagur og enn erum við í Savegre. Svona til að ljúka gærdeginum þá kyntum við svo rækilega upp í arninum í gærkvöldi að ég var sendur tvisvar eftir meiri við í viðarstabba hér við enda húsaraðarinnar. Þá kom sér vel að vera með námumannaljós með sér því að ekki var birtunni fyrir að fara á leiðinni. En við vorum farin að sofa um 10-leytið að vanda.

Vöknuðum upp úr kl. 6 í morgun og hefðum líklega ekki getað sofið mikið lengur hvort eð er því að kl. 6:20 voru starfsmenn hér farnir að höggva niður brotnar greinar af þykkblöðungi hér rétt utan við gluggann okkar. Menn taka daginn snemma hér.

Eftir góðan morgunverð lögðum við af stað vopnuð myndavélum og vatni upp dalinn. Vorum búin að ákveða göngleiðina fyrir fram en hér eru nokkrir auðkenndir stígar, mislangir, sem menn geta valið að ganga. Þetta var töluvert á fótinn svo að við fórum ekki hratt yfir til að byrja með. En þegar við fundum stíginn sem við ætluðum að ganga var það ekki sá endi hans sem við héldum að hann væri. Það vissum við þó ekki strax sem varð til þess að við tókum ranga beygju á stígamótum og lögðum af stað eftir stíg sem hefði lengt gönguna um 4,5 kílómetra. Eftir u.þ.b. hálftíma göngu á ranga stígnum fór okkur ekki að lítast á blikuna því að samkvæmt okkar útreikningum hefðum við átt að vera á leið niður fjallið en við vorum sífellt að hækka okkur. Að lokum áttuðum við okkur á því hvar mistökin lágu og snerum við þar til við komum aftur á rétta stíginn. Göngutúrinn tók í heild rúmlega þrjá og hálfan tíma og okkur reiknast til að gangan hafi verið sambærileg við að ganga á efsta tind Esjunnar að minnsta kosti. Við stönsuðum sjaldan, þá aðallega til að skoða fiðrildi og fugla. Ásta settist aldrei og drakk aðeins tvo sopa af vatni (er vatnsfælinn pýrómaníak) en ég lét mig hafa það að verða rassblautur tivisvar og drakk heila vatnsflösku. Við vorum líka frekar þreytt og sátt við hreyfingu morgunsins og ætlum að taka því rólega það sem eftir er dags.

Hápunktur göngunnar (fyrir utan það að geta fleygt sér á rúmið þegar við komum til baka) var þegar við hittum lítinn hóp köngulóarapa (spider monkeys) sem var á ferð í trjákrónunum. Einn þeirra skoðaði okkur vandlega meðan hann hékk á rófunni og klóraði sér um allan skrokkinn. Hann var nánast beint fyrir ofan okkur svo að flærnar af honum hafa vafalaust hrunið niður allt í kringum okkur. Ég veit ekki hvort hann gerði það viljandi en allmargar feysknar smágreinar fengu að fljóta með. Svo hélt hópurinn sína leið og við okkar leið. Eftir á að hyggja hefðum við átt að elta þá því að það var einmitt þarna sem við vorum að taka ranga beygju.

Lifið heil!

PS: Eftir mikið vesen og vandræði við að komast á Netið ætlaði ég að skella inn textanum hér að ofan af minniskubbnum en þá kom í ljós að ég hafði vistað hann í nýjustu útgáfu af Word og tölva hótelsins skildi ekki bofs í honum. Varð því að hætta við og kíkti bara á póstinn minn í staðinn. Þegar hálftíminn minn á Netinu var liðinn og ég ætlaði að borga sagði starfsmaðurinn að þetta væri „on the house“, enda er maður orðinn einn af elstu kúnnunum núna! En þetta þýddi það líka að ég kunni ekki við að fara upp í hús, vista textann á gamla forminu og koma svo strax til baka því að þá hefði hann túlkað það svo að ég væri að ganga á lagið! Já, það getur verið erfitt að lifa þegar fólk sýnir manni góðsemd!

Svo langaði mig til að bæta því við að hér er ekki mikið um skordýr. Við höfum enga maura séð og moskítóflugur ekki heldur. Við höfum gaman af maurum og moskítóflugur hafa gaman af mér. Væri ein einasta moskítófluga á svæðinu þá vissi ég af því. Kannski þessi skordýrafæð sé vegna þess að nú er þurri árstíminn þótt hér hafi rignt dálítið í gær og fyrradag?

Héðan förum við í fyrramálið til Dominical hér nokkru fyrir sunnan. Tveggja til þriggja tíma akstur. Það er við Kyrrahafið og mikil brimbrettamenning þar. Við verðum hins vegar ekki inni í bænum heldur á stað sem heitir Hacienda Barú og hefur verið friðland síðan 1976 með mikilli vistfræðilegri fjölbreytni og mörgum göngustígum. Þar er gistiaðstaðan víst fremur fábreytt og fulltrúinn okkar á ferðaskrifsstofunni „Horizontes“ varaði okkur við því hve „basic“ staðurinn væri!

Skilaboð til PRP & HP: Þið megið hringja í RG og segja henni af ferðum okkar því að hún hefur ekki netaðgang og við getum ekki hringt héðan.
PH

Myndir

Skástu myndirnar úr göngutúrnum í morgun.

Lifið heil!

Savegre

Þriðjudgsmorguninn 24. mars var ég venju fremur þungur á mér þegar Ásta vakti mig klukkan 6:50. Við áttum von á Carlosi kl. 9:00 svo að það var betra að vera snemma á fótum. Þegar ég leit í spegilinn sá ég að roðinn framan í mér var ekki eftir sólina daginn áður. Ég var greinilega með hita. Skjögraði niður í morgunmatinn – var lystarlítill. Fórum svo að pakka okkar hafurtaski og þegar Carlos hringdi kl. 7:45 og tilkynnti um hálftíma seinkun vegna umferðaröngþveitis var ég afskaplega feginn. Sá fram á að geta lagst út af og lokað augunum. Gerði það.

Carlos hringdi svo kl. 9:05 og var þá mættur á staðinn. Við drösluðum farangrinum niður og svo var lagt af stað í transit sendibílnum hans. Það kjaftaði á honum hver tuska þegar hann útskýrði á ágætri ensku það sem fyrir augu bar. Ég hefði helst viljað loka augunum og sofna en lét það ekki eftir mér. San José er í 1000 metra hæð en við klifruðum upp í 3200 metra hæð eftir Ameríkuhraðbrautinni (Pan-American Highway) og vorum í skýjaþykkni á tímabili þar til við beygðum út af niður í dalinn þar sem við erum núna. Á aðeins 9 km lækkuðum við okkur í 2200 m.y.s. eftir hlykkjóttum malarvegi.

Þessi dalur uppgötvaðist ekki fyrr en árið 1954 og var þá mannlaus. Það var víst fyrir algjöra tilviljun að hópur veiðimanna fann dalinn. Einn þeirra sneri svo aftur ásamt bróður sínum og þeir tóku að rækta hér epli og fleira. Upp úr 1960 slepptu þeir urriða í ána sem rennur eftir dalnum. Urriðarnir fjölguðu sér og brátt barst út sú fregn að hér væri góð silungsveiði. Ferðamönnum sem höfðu áhuga á urriðaveiði tók að fjölga og brátt neyddist fjölskyldan til að byggja nokkur hús undir ferðamennina því að fram að þeim tíma höfðu þeir búið inni á gafli hjá þeim. Svo fór að fréttast að hér væri mikil fuglaparadís og að hér væri t.d. óvenjumið um þjóðarfuglinn quetzel. Það var svo rétt fyrir 1980 sem staðurinn komst í vegasamband. Þorpið sem hér hefur myndast kallast San Gerardo de Dota en hótelið okkar heitir Hotel de Montana Savegre. Þetta er í vesturhlíðum fjallshryggjarins sem liggur frá San José til Panama, sem sé Kyrrahafsmegin.

Við vorum sem sé komin hingað um kl. 11:30 og ég skreið umsvifalaust upp í rúm. Ásta gaf mér 2 ibuprofen sem varð til þess að ég gat komið mér í hádegismat um kl. 13:30. Um sama leyti byrjaði að rigna og rigndi nær sleitulaust það sem eftir lifði dags. Ég svaf af mér rigninguna. Um 6 leytið gaf Ásta mér aðrar tvær töflur og við það hresstist ég svo að ég komst í kvöldverð. Þá fann ég líka að ég var allur að koma til. Við erum með arinn í húsinu enda verður fremur kalt hér á nóttinni. Ásta kveikti upp í arninum eins og hún hefði aldrei gert annað og svo sátum við í notalegheitum, horfðum í eldinn og bættum í hann eftir þörfum þar til við gátum ekki haldið okkur vakandi lengur. Þá var klukkan að verða 10 um kvöldið. Við vöknuðum svo kl. 6 í morgun og þá var ég alveg orðinn góður. Greinilega einhver sólarhringsveira sem ég hef náð mér í.

Við vorum mætt í morgunverð rétt fyrir kl. 7. Þá var sólin einmitt að koma upp yfir fjallshrygginn, klukkustund eftir hina raunverulegu sólarupprás. Utan við borðsalinn eru sykurvatnsstankar fyrir kólibrífugla og þarna sáum við a.m.k. 5 tegundir kólibrífugla. Gleggri menn hefðu eflaust geta greint þá til fleiri tegunda. Við spjölluðum dálítið við ca sextugan Kanadamann, Jim, frá Vancouver sem var hér á ferð ásamt kostaríkana sem er sennilega um 20 árum yngri. Kostaríkaninn, Lubin að nafni, veiðir urriða hér en Kanadamaðurinn fylgist bara með og reykir vindla, að eigin sögn. Þetta virtist vera svolítið sérstakt samband þeirra á milli. Svo kom í ljós að Jim hafði rekið skemmtigarð í Winnepeg áður en hann seldi fyrirtækið og settist í helgan stein í Vancouver. Upphaflega hafði hann byggt hús í San José og þau hjónin höfðu ætlað að flytja þangað til að búa í ellinni. Konan skipti samt um skoðun fljótlega og vill í staðinn heimsækja menningarborgir á borð við Róm og Florence og tilkynnti Jim að hann yrði bara að fara einn til Costa Rica. Lubin á líka fjölskyldu og býr í húsi hins í San José svo að líklega er þeirra samband ekki eins og það virtist við fyrstu sýn. Jim heimtaði að láta okkur fá heimilisfang og tölvupóstfang ef ske kynni að við ættum einhvern tíma leið um Vancouver, og svo fengum við líka fullt nafn og símanúmer Lubins ef við þyrftum einhvern tíma aðstoð í Costa Rica!

Eftir morgunverð fórum við í tæplega þriggja tíma gönguferð upp dalinn, fyrst eftir malaregi sem er ökufær og svo eftir stíg. Um leið og maður er kominn dálítinn spöl frá hótelinu kemur maður inn í frumskóg, þ.e. skóg sem hefur aldrei verið hogginn. Innan um eru fjörgömul tré og mikið af ásætum á trjánum. Þarna var mikið fuglalíf enda eru það fyrst og fremst fuglaáhugamenn sem sækja hingað. Við hittum engan á göngu okkar en við hótelið var allt krökkt af mönnum með risalinsur á myndvélum á þrífótum. Einstaka maður var bara með „spotting scope“ og ein kona var með mikinn, stefnuvirkan hljóðnema og upptökutæki en maðurinn hennar var með kvikmyndatökuvél.

Héðan er ekkert farsímasamband en það er internetsamband (lélegt að okkur skilst) í móttökunni og ég ætla að reyna að koma þessu kjaftæði inn á bloggið á eftir.

Lifið heil!

Myndir

Ég var að mynd af skemmtilega laufblaði á klifurjurt og tók ekki eftir vespunni fyrr en eftir á. Á hinni myndinni eru lirfur einhvers fiðrildis að hjálpast að við að loka laufblaði.

Og á þriðju myndinni er Ásta að spjalla við ein innfæddan.

Sit á svölunum á herberginu okkar í Hotel Bougainevillae rétt hjá San José í Costa Rica. Klukkan er hálfellefu að morgni fyrsta heila dagsins í landinu.

Flugið frá Boston var tíðindalítið. Fyrri hlutinn, frá Boston til Atlanta, var þó frekar leiðinlegur. Við sátum aftast í fremur krjálaðri MD88 vél frá Delta. Þessi flugvél er með tvo hreyfla aftast á skrokknum einmitt utan við okkar gluggaröð svo að við sáum ekkert út alla leiðina. Jafnframt drundi hátt í hreyflunum svo að við urðum nánast að kallast á til að geta átt einhver samskipti. Þetta var þó einna verst í lendingunni því að það var nokkur ókyrrð í lofti svo að flugstjórinn (eða kannski bara tölvan) var ýmist að þenja hreyflana eða slaka á þeim til skiptis sem var frekar óþægilegt þegar maður sá ekkert út.

Flugvöllurinn í Atlanta er svakalegur. Þar sem þetta var á sunnudegi var mikið um manninn og erfitt að fá sæti því að þótt nóg sé plássið er hvergi hægt að sitja nema á veitingasvæðunum og þau voru full. Reyndar gat maður farið að sínu hliði og sest þar. Flugvélin okkar (Boeing 787-200) til Costa Rica var lengi í biðröð að komast í loftið. Maður hafði því nógan tíma til að horfa í kringum sig. Þarna voru 6 samsíða flugbrautir í notkun, þrjár til að fara í loftið og þrjár til að lenda. Þegar við renndum loks inn á brautarendann og sáum biðröðina sem við höfðum verið í, reyndust vera níu flugvélar í röðinni. Ef maður margfaldar þetta með 3 gætu sem sé hafa verið 27 flugvélar í biðröðum að fara í loftið og væntanlega jafnmargar í biðröð að lenda.

Vélin lenti hér í San José kl 21 að staðartíma, þ.e. kl. 3 að morgni mánudags að íslenskum tíma. Strax eftir að við náðum í farangurinn (og áður en við fórum í gegnum tollinn) vorum við merkt með límmiða frá ferðaskrifstofunni sem sér um okkur. Þegar við komum svo út fyrir kom miðaldra karl hlaupandi, þegar hann sá límmiðann og kallaði „Horizontes“ (sem er nafnið á ferðaskrifstofunni) og tók af mér vagninn með töskunum. Ég hélt auðvitað að hann væri frá ferðaskrifstofunni svo að ég streittist ekki á móti. En hann ýtti vagninum ekki nema 10 metra þangað sem stúlka frá ferðaskrifstofunni var. Hún tékkaði á nafninu og þar með hvert við værum að fara. Þá tók við annar burðarkarl (eða vagnstjóri) sem ýtti vagninum þangað sem bíllinn kom skömmu síðar. Sá fékk dollar í þjórfé. Svo kom lítil rúta eða stórt rúgbrauð eins og er mikið notað hér við farþegaflutninga og út steig Carlos, bílstjórinn, sem keyrði okkur á hótelið. Hann á líka að keyra okkur á morgun þegar við förum héðan svo að við slepptum því að gefa honum þjórfé í þetta sinn. Hann var bæði ræðinn og vel að sér en var þó ekki alveg viss á muninum á Íslandi og Írlandi.

Við vorum ekki lengi að skella okkur í sturtu og koma okkur á barinn til að skála fyrir afmælinu í margarítu. Síðan beint upp á herbergi og vorum ekki lengi að sofna enda klukkan orðin 6 að morgni á Íslandi.

Hér hnitar ránfugl hringa yfir garðinum – líkist mest einhvers konar váki. Já, hér er nefnilega 8 hektara bótanískur garður með ótrúegu safni plantna. Fengum okkur góðan göngutúr um hann áðan. Falinn í garðinum eru tennisvöllur, sundlaug og útiráðstefnu“salur“. Kólibrífuglar og fjöldinn allur af spörfuglum af ýmsum stærðum og gerðum. Einnig eru hér tjarnir með froskum sem maður á væntanlega eftir að heyra í af svölunum í kvöld. Tók nokkrar myndir af plöntum og pöddum – kannski kem ég þeim inn á bloggið.

Lifið heil!

PS. Komst ekki til að skella þessu inn á Netið strax. Við Ásta gengum niður í þorpið Santo Domingo sem er hér í rúmlega kílómetra fjarlægð. Þar fór ég í banka og ætlaði að skipta dollurum í colones. Varð frá að hverfa því ég var ekki með vegabréfið á mér (man það næst). Fór þá í bankasjalfsala til að taka út smávegis. Gleymdi kortinu mínu í græjunni en Kostaríkanar eru heiðarlegir og konan sem var næst á eftir mér í biðröðinni kom hlaupandi á eftir mér með það (man næst að taka kortið úr vélinni). Ágætt að fá svona áminningar strax á fyrsta degi!

Nú er klukkan 2 eftir hádegi og ég sit ber að ofan (not a pretty sight) á svölunum. Veðrið er hreint frábært. Sólin nær ekki inn á svalirnar og það er dálítil gola - dásamlegt.

Lifið heil!

Á vit ævintýranna

Komin til Boston á leið til Costa Rica. Ferðin var ósköp þægileg. Ég sat við hliðina á ungu, bandarísku pari sem lét eins lítið fara fyrir sér og mögulegt var. Það var hins vegar ekki auðvelt fyrir þau því að náunginn hafði dottið af hestbaki daginn áður og handleggsbrotnað. Hann var í gifsi og leið ömurlega. Flugfreyjurnar færðu honum poka með ís á korters fresti til að kæla handlegginn og þegar leið á ferðina fór honum að líða betur. Fyrir framan mig var læknir sem talaði við þau og ráðlagði þeim um framhaldið sem hjálpaði töluvert.

Ég spurði ungu konuna hvort þeta hefði verið brúðkaupsferð. Hún skríkti og sagði "Not yet."

Þegar við vorum í vegabréfaskoðuninni og búið var að skoða fingraför á öllum 10 fingrum og mynstrið í augunum á okkur að auki hringdi síminn minn. Það reyndist vera systir mín að óska mér til hamingju með afmælið á morgun. Landamæravörðurinn varð hinn grimmasti og tilkynnti mér að hér mætti ekki tala í símann. Þarna voru engin skilti sem tilkynntu að ekki mætti tala í símann. Mig langaði til að segja að þetta væri forsetinn og ég yrði að taka þetta símtal en í staðinn gekk ég spölkorn í burtu áður en ég hélt símtalinu áfram. En manni varð ljóst að maður væri kominn til Bandaríkjanna.

Við gistum á flugvallarhóteli Hilton svo að það tók okkur innan við 10 mínútur að ganga á hótelið innanhúss eftir færiböndum. Þegar við komum inn á herbergið blasti við okkur bakki með rauðvínsflösku, tveim rauðvínsglösum og lítill vasi með fallegum blómum. Þar var líka lítið umslag stílað á "Pall & Asta". Við opnuðum það og þar stóð einfaldlega á kortinu: "Welcome to America". Undirritunin var: "Barack".

Þá vissi ég að ég hefði átt að segja það sem mig langaði til að segja í vegabréfaskoðuninni - að forsetinn væri í símanum - en það var of seint.

Það þurfti ekki mikið ímyndunarafl til að átta sig á að sendendur voru raunverulega Scott og Anne ssem við munum hitta í Costa Rica eftir fáeina daga.

Fengum okkur svo kvöldverð á hótelinu og nú er að verða kominn tími til að fara að sofa enda er klukkan heima orðin rúmlega 2 um nótt en hér er hún bara 10 að kveldi.

Bestu kveðjur úr Vesturheimi!