Komin heim

Við notuðum síðasta daginn í Barcelona til að rölta um, lesa blöð og reyna að komast á netið. Samkvæmt "textavarp.is" hafði vélin okkar farið á réttum tíma áleiðis til Barcelona sem okkur fannst gott. Nógu slæmt að leggja af stað kl. 23:59 eins og farmiðinn okkar sagði. Svo kom reyndar í ljós að textavarpið var bara að bulla, það hafði orðið klukkustundar seinkun á brottför frá Keflavík.

Eitt af því sem við gerðum var að rölta um útimarkaðinn og horfa löngunaraugum á alla þá osta sem þar voru á boðstólum. Vorum búin að ákveða að kaupa geitarost en ákváðum að lokum að fresta því þar til við kæmum á flugvöllinn. Þar hlyti að vera hægt að kaupa allar mögulegar og ómögulegar gerðir spænskra geitaosta. Auk þess frestuðum við kvöldmat því að við ætluðum að halda upp á það að greinin hennar Ástu hafði verið samþykkt til birtingar með minni háttar breytingum, en um þetta fékk hún staðfestingu um morguninn.

Við fórum því frekar snemma áleiðis út á flugvöll. Vorum komin þangað klukkan rúmlega átta um kvöldið - nægur tími til að velja sér osta og borða kvöldverð í rólegheitunum að við töldum. Skála fyrir góðri ferð og fyrir því að greinin hefði verið samþykkt. En, bíðum nú við! Í fyrsta lagi átti brottför samkvæmt töflunni að vera kl. 23:45, þ.e. korteri fyrr en miðinn okkar sagði til um. Það var nú allt í lagi. En í öðru lagi - og það var verra - gátum við ekki tékkað okkur inn fyrr en 2 tímum fyrir brottför. Við urðum því að hanga með farangurinn í næstum einn og hálfan tíma. Ókei, það gat svo sem verið verra. En þegar við vorum loksins komin í gegnum vopnaeftirlit og annað þvíumlíkt kom í ljós að okkar vél var næstsíðasta vél í loftið þetta kvöldið og hin var um það bil að fara af stað. Það þýddi ekki nema eitt: Verslunareigendur á flugvellinum töldu ekki ástæðu til að hafa opið lengur og búið var að loka öllum verslunum, þar á meðal ostaverslunum. Og ekki nóg með það, heldur var líka búið að loka öllum almennilegum veitingastöðum og við urðum að láta okkur nægja samloku. Ókei, þetta gæti verið verra, sögðum við. Og það varð verra, vegna þess að fluginu seinkaði um 75 mínútur. Fórum ekki í loftið fyrr en kl. 01 að staðartíma.

Fjögurra tíma flug. Handan við ganginn frá okkur sat kona og 10 ára sonur hennar. Við vorum búin að heyra hana segja öðrum flugfarþegum tvisvar áður en við fórum um borð að hún hefði verið flugfreyja í 10 ár. Svo byrjaði hún á að tilkynna flugfreyjunum hið sama þegar hún var sest. Hún hafði átti að sitja aftar í vélinni en fékk að færa sig í þessi sæti vegna þess að það væri alltaf svo mikill hávaði aftarlega í vélinni, tilkynnti hún (áheyrendur áttu að skilja að hún vissi þetta vegna þess að hún hafði verið flugfreyja svo lengi). Stóð svo upp og gekk fram eftir vélinni og lokaði farangurshólfum fyrir ofan sætin á báða bóga með taktföstum handasveiflum, svona eins og til að undirstrika að hún hefði sko verið flugfreyja í tíu ár og svona lagað gerðu flugfreyjur. Settist að lokum í sæti sitt.

Stráksi var að lesa bók og kveikti á lesljósinu yfir sætinu. Þegar vélinni var ekið út á brautarenda skipaði mamman honum að slökkva ljósið, því að vélin þyrfti á allri sinni orku að halda til að komast í loftið. Strákur vildi helst ekki gera það svo að hún slökkti hjá honum með miklum tilþrifum og bætti við að hann væri bara 10 ára og vissi ekkert um þessa hluti. Það var hins vegar dálítil skíma frá daufu ljósi svo að hann hélt áfram að lesa. Hún skipaði honum að hætta því. Flugtak og lending væru alltaf hættulegustu hlutar ferðarinnar og hún væri ekki í rónni fyrr en vélin væri komin í loftið, sagði hún, reif bókina af stráknum og tróð henni ofan í vasann á sætisbakinu fyrir framan sig svo að bókargreyið beyglaðist allt. Ekki veit ég hvort hún taldi að lestur stráksins gæti haft áhrif á flugtakið en þetta gerði hún nú samt. Hafði verið flugfreyja í 10 ár en var greinilega afar flughrædd. Þegar við vorum komin í loftið keypti hún einhver ósköp af áfengi, bjór, rauðvín, koníak og eitthvað fleira. Fyrri hluta leiðarinnar var eins og hún væri með njálg því að hún hélst ekki í sætinu nema fáeinar mínútur í senn. Svo tók ég eftir því að hún var horfin og sást ekki meira í þessari sætaröð. Stráksi hvarf líka nokkru síðar.

Þetta var nú ágætt en skömmu fyrir lendingu flutti dauðadrukkinn ungur maður sig í þessi sæti með viskípelann sinn og vildi endilega gefa öllum í kringum sig sjúss af stút. Hann missti tappann af pelanum í gólfið og maður gat dundað sér við að horfa á tappann rúlla fram og aftur undir sætunum. Svo ætlaði hann að fara eitthvað að standa upp en þá var búið að kveikja á sætisbeltaljósum og flugfreyja skipaði honum að setjast aftur. Eftir endurteknar skipanir þar að lútandi festi hann á sig sætisólina. En um leið og flugfreyjan var farin losaði hann beltið á ný og þannig var hann þegar vélin lenti. Sem betur fer var lendingin mjúk.

Þegar við fórum út úr vélinni sáum við að öryggisverðir biðu við landganginn. Heyrði svo í útvarpinu í hádeginu að flugfarþegi hefði þurft að sofa úr sér í steininum fyrir að vera með læti við öryggisverði í Leifsstöð. Gæti verið sá sami.

Lentum sem sé kl 3 að morgni að staðartíma og komin heim kl 5, þ.e. kl. 7 að spænskum tíma. Gátum lítið sofið í vélinni svo að við vorum ekki sérlega vel sofin þegar við drösluðumst á fætur kl rúmlega 9 í morgun. En okkur var ekki til setunnar boðið: Vinnan hafði hlaðist upp meðan við vorum í burtu og ekki seinna vænna að reyna að skipuleggja næstu vinnuviku.

En ferðin var góð - verst hvað gekk illa að koma myndum inn á bloggið.

Lifið heil!

Lokadagur i Barcelona

Attudum okkur a thvi klukkan halfellefu ad vid attum ad tekka ut klukkan halfellefu! Thad tok okkur halftima ad pakka ollu og koma okkur nidur i lobby. Geymum farangurinn i opnu herbergi her a hotelinu thangad til vid forum en reyndar eiga bara starfsmenn ad hafa adgang ad thvi, nema natturulega gestir sem eru ad saekjasinn farangur. Okkur leist ekki a ad geyma tolvutoskuna thar, enda eru vegabrefin okkar, farmidarnir og yfirleitt flest sem mali skiptir i tolvutoskunni. Stulkan i afgreidslunni baudst tha til ad geyma hana bak vid afgreidslubordid vid faetur ser og thadum vid thad.

Flugid i kvold er kl 23:59(!!!) og aaetlun gerir rad fyrir tveimur og halfri klukkustund i loftinu. Thad finnst manni otrulega stutt. En se thad rett, eigum vid ad lenda klukkan 00:30 ad islenskum tima vegna timamunarins.

Uti hefur rignt i morgun, eins og spad var. En vid thurfum ad finna okkur eitthvad ad gera i dag og verdur sest a rokstola um thad thegar thetta blogg verdur farid i loftid.

Lifid heil!

Þar kom að því!

Fimmtudagur, 17. apríl 2008

Þar kom að því: Þrumuveður og haglél í Barcelona. Við vöknuðum í rigningu og þótt spáð hafi verið skúrum rigndi samfellt fram yfir hádegi. Þegar klukkan var farin að ganga í eitt ákváðum við að bíða ekki lengur og fórum út. Við vorum viðbúin svona veðri og fórum í gönguskóm og regnheldum úlpum, auk regnhlífar. Gengum í áttina að höfninni en stoppuðum á leiðinni og fengum okkur hádegisverð á stað sem reyndist vera rekinn af Finna. Hann hafði opnað staðinn fyrir viku síðan. Maturinn var reyndar svona og svona – höfum fengið hann betri. En þegar við vorum búin að borða var sólin einmitt um það bil að byrja að brjótast í gegnum skýin og það hlýnaði hratt. Við fórum niður á höfnina og skoðuðum allar snekkjurnar sem þar eru – einhverjir eiga greinilega peninga!

Ákváðum að skoða sædýrasafnið. Það minnti dálítið á safnið í Sydney en hið síðarnefnda var reyndar töluvert flottara, auk þess sem ekki var eins þröngt um mann þar og einnig minnir okkur að þar hafi verið gert meira af því að fræða gestina. Á meðan við vorum þarna kom önnur skúr en svo stytti upp á ný og við komum okkur af stað áleiðis heim á hótel.

Og þar kom að því: Ásta kynnti mig fyrir þeim hluta arabahverfisins þar sem mellurnar halda sig. Ókei, jæja, við ákváðum að ganga í gegnum syðri hluta arabahverfisins og lentum þar á mellugötu. Það verður nú að segjast eins og er: Ekki voru þetta fegurstu konurnar sem ég hef séð í þessari borg. Og ekki voru það heldur gæfulegustu karmennirnar sem þar hengu og mændu á gleðikonurnar, meðan þeir voru að gera það upp við sig hvort þeir ættu að eiga við þær viðskipti. Ég veit ekki með Ástu en ég var hálffeginn þegar ég var kominn aftur út úr þessu hverfi.

Þegar þetta er ritað virðist síðasta skúr vera um það bil að hverfa á haf út. Enn má sjá falleg þrumuský á himni en það er lengra á milli eldinganna og jafnvel má sjá sólarglætu á húsinu handan götunnar. Það styttist því í að við höldum á ný út í borgina til að finna okkur stað að borða á hinstu kvöldmáltíðina í þessari ágætu borg.

Viðbót (þar sem lélegt kerfi leyfði ekki að pósturinn kæmist á netið): Fórum út að borða á veitingastað sem heitir 4 kettir og er besti staðurinn sem við höfum farið á til þessa. Á heimleiðinni stoppuðum við á bar sem er tengdur hótelinu þar sem Ásta og Ragnhildur bjuggu fyrir fáeinum árum. Fengum okkur margarítur þar. Þetta er sennilega einn af innan við 5% bara þar sem hægt er að fá sér kokteila á borð við margarítur, miðað við okkar reynslu. Í ljósi þess að hér í borg munu vera um 25 þúsund barir eru þetta rúmlega þúsund barir en við höfum ekki haft tíma til að prófa þá alla!

Á morgun þurfum við að tékka út um hádegi en flugið er ekki fyrr en seint um kvöldið og lending á Keflavíkurflugvelli áætluð um kl 2:30 aðfaranótt laugardags ef ég man rétt.

Lifið heil!

Enn er sól í Barcelona

Miðvikudagur 16. apríl 2008

Enn einn sólríkur dagur í Barcelóna, þrátt fyrir spár um annað. Og enn spá þeir skúrum á morgun og hinn. Sjáum til með það.

Í morgun fórum við í rúmlega tveggja tíma ferð í opnum tveggja hæða strætisvagni um borgina til að sjá helstu mannvirki sem máli skipta. Ég verð að segja að La familia sagrada kirkjan kom á óvart. Hún er búin að vera í byggingu í meira en hundrað ár og enn eru einhverjir áratugir þangað til byggingu lýkur en hún er og hefur frá upphafi verið kostuð af nafnlausum peningagjöfum og byggingarhraði fer eftir því. Byggingarframkvæmdir voru í fullum gangi og nokkrir risakranar í gangi. En það sem kom kannski mest á óvart var að heyra að langstærsti turninn er enn ekki risinn. Eru þó hinir turnarnir allstórir. Og hönnuðurinn, Antoni Gaudí, dó árið 1926!

Þegar við komum til baka niður í bæ fengum við okkur tapas og gengum svo út í Parc de la Ciutadella. Á kortinu virðist þetta vera nokkuð stór garður en hann er það ekki í reynd. Ósköp notalegur þó, með litlar tjarnir þar sem endur með ungum svömluðu, og í góða veðrinu var margt fólk á öllum aldri í sólbaði, samræðum eða í keleríi. Skoðuðum líka Arc de Triomf, sigurbogann þeirra, sem er við endann á garðinum. Settumst á bekk og nutum umhverfisins.

Röltum svo upp á hótel á ný til að fá okkur dálitla síestu. Það verður að segjast eins og er að yðar einlægur var feginn að leggjast út af og hvíla allar blöðrurnar á löppunum þótt strigaskórnir hafi reyndar farið tiltölulega vel með þær.

Eftir endurnærandi hvíld fórum við út í mannþröngina á ný og í þetta sinn var byrjað í stórmarkaðnum El Corte Inglés. Þar birgðum við okkur upp af nærfötum til að fleyta okkur yfir síðustu dagana í ferðinni til að sleppa við að fara í stórþvott áður en við förum. Höfðum reyndar stundað “smáþvott” í Cadaqués og hengt nærurnar á stóla úti á svölum til þerris í þeirri von að koma ekki illu orði á hótelið. En hér er ekki beinlínis aðstaða til þess því að sólin skín ekki á svalirnar okkar (ef svalir skyldi kalla) nema afar stutt yfir miðjan daginn, þar sem göturnar eru svo þröngar. En þarf maður annars nokkra afsökun fyrir því að kaupa sér nærföt á Spáni á hálfvirði miðað við heimalandið? Og til þess að sýna hve forhert við erum má bæta því við að Ásta keypti sér líka sokka og ég skyrtu!!! Þar hafið þið það og hananú!

Eftir þessi miklu innkaup röltum við um stund um bæinn uns við fundum stað til að snæða kvöldverð. Fengum okkur forrétt og aðalrétt eins og gengur. En þegar reikningurinn birtist í lok kvöldsins kom í ljós að gleymst hafði að rukka fyrir annan aðalréttinn. Ég kallaði á yfirþjóninn (eigandann, held ég, en hann var einmitt að ganga fram hjá þegar ég uppgötvaði þetta) og taldi mig hafa bent á hver mistökin væru, en eitthvað hefur víst farið úrskeiðis á því stigi. Þjónustustúlkan, sem hafði tekið við pöntuninni, kom svo og fór í gegnum reikninginn með mér. Höfðum við ekki pantað þessa tvo forrétti? Jú, það var rétt. Hafði ég ekki pantað þennan aðalrétt? Jú, það var rétt, en Ásta hafði líka fengið sama aðalrétt og það vantaði á reikninginn, benti ég á. Við þetta fór aumingja stúlkan alveg í kerfi því að þetta var greinilega óvænt – hún hafði haldið að við værum að kvarta yfir að hún væri að rukka okkur fyrir of mikið. Hún hvarf í miklu flaustri og við heyrðum að hún var að afsaka sig mikið við eigandann. Kom svo aftur með réttan reikning og ég borgaði. En áður en við vissum af var eigandinn komin með tvö staup á borðið ásamt flösku af Crema Catalan (líkjör sem er mjög svipaður og Irish Cream) og flösku af Kutty Sark viskíi, hellti í glösin og skildi flöskurnar eftir á borðinu. Öðru hverju kom hann eins og hvítur stormsveipur og bætti í staupin. Við hefðum getað klárað úr flöskunum ef við hefðum viljað, það var augljóst! Sennilega er ekki algengt að viðskiptavinir láti vita þegar þeir eru rukkaðir um of lítið.

Gengum síðan heim í rólegheitunum. Veðrið enn þá mjög gott og margt fólk á ferli.

Á þessu stigi reyni ég ekki að koma myndum á netið – það er fyrirfram vonlaust.

Lifið heil!

Sól í Barcelona

Þriðjudagur 15. apríl 2008

Hér er netsambandið svo lélegt að ég er þegar búinn að tapa einum pistli í dag þegar ég reyndi að setja hann á netið. Ég ræddi lengi við tæknimann hótelsins í dag og hann sagði mér að símafélagið hefði verið gert að hlutafélagi fyrir nokkrum árum og að Aznar, þáverandi forsætisráðherra, hefði gert skólabróður sinn, sem ekkert vissi um tæknimál, að forstjóra félagsins. Fyrr á þessu ári hefði öll Katalónía verið netsambandslaus við umheiminn í viku! Og enginn segði neitt því að þessum manni yrði aldrei haggað úr embætti. Hvernig ætli sé að reka fyrirtæki við þessar aðstæður? Manni finnst nógu slæmt að geta ekki komið einu ómerkilegu bloggi á netið!

Nóttin var erfið. Við byrjuðum á að hafa opið út á svalir (þær eru 50 cm breiðar) en þegar var orðið nógu kalt lokuðum við dyrunum og stilltum termóstatið á 18°C. Hitarinn virkaði hins vegar sem loftkæling með viftu þannig smám saman kólnaði enn meira, áður en við áttuðum okkur á. Nóttin fór því að miklu leyti í að slást um lök og teppi, ýmist í svefni eða hálfsofandi. Mér skilst á Ástu að ég hafi oftast haft betur í þeim slag. Næstum því beint fyrir neðan gluggann okkar er flöskumóttaka og veitingamenn og kráareigendur í grenndinni dunduðu sér við það fram eftir nóttu að sturta flöskum í gáminn og höfðu það greinilega að markmiði að sem flestar flöskur brotnuðu. Það tekur tíma að venjast slíku þégar maður er að reyna að sofa. Mesta furða hversu hress við vorum í morgun.

Við gengum okkur upp að hnjám í dag. Ég keypti mér nýja leðursandala í Cadaqués um daginn og vonaði að þeir yrðu verðugir arftakar ítölsku leðursandalanna sem ég keypti í Toscana í september 2003. Þeir voru búnir að bera mig yfir hálfa Ástralíu veturinn 2003-2004, um alla Kostaríku árið 2006 og Gvatemala 2007, auk þess að ég var í þeim nánast daglega öll sumur á Íslandi frá 2004 til 2007. Þeir voru farnir að gefa sig lítillega, auk þess sem þeir voru orðnir heldur ljótir eftir að ég var í þeim þegar ég málaði “sundlaugina” á Koteyrinni sundlaugarbláa í fyrrasumar. En eftir einn dag í Barcelona í nýju sandölunum er ég kominn með blöðrur á flestar tær og undir tábergið. Mikil vonbrigði! Í lok dags keypti ég cordones (skóreimar) í El Corte Inglés fyrir strigaskóna mína, sem verða að bera mig það sem eftir er ferðarinnar.

En það var þess virði að ganga á sig blöðrur í dag. Það var virkilega gaman að skoða miðborgina, ekki síst húsin sem Gaudí hannaði fyrir rúmum hundrað árum og mundu enn í dag vera talin á undan sinni samtíð. Og ekki sakaði að setjast niður öðru hverju og fá sér tapas og/eða kaffi og horfa á samferðamenn sína.

Ég reyni ekki að senda myndir með þessu bloggi – ég veit að netið ræður ekki við þær, því miður. Því segi ég bara að endingu:

Lifið heil!

Komin til Barcelona

Í gær var rólegur dagur hjá okkur í Tossa, ljómandi gott veður og óttalegt letilíf.

Í morgun fórum við frá Tossa áleiðis til Barcelona. Töfðumst reyndar um tæpan klukkutíma því að við komum bílnum ekki inn í götuna þar sem hótelið er vegna þess að bæjarstarfsmenn voru að dæla upp úr skolpleiðslum undir götunni með stórum dælubíl. Sáum þá gera þetta líka fyrir tveim dögum. Frárennsliskerfið virðist ekki duga hjá þeim. Lyktin var ekki góð og hvernig fara þeir að í sumar þegar öll hótel fyllast og hitinn verður öllu hærri?

Komumst loksins af stað upp úr kl. 11 og ókum sem leið lá til Barcelona. Þrátt fyrir ótta við annað römbuðum við nánast beint á Römbluna og þaðan á hótelið sem er inni í arabíska hverfinu. Eftir að hafa tékkað inn í hótelið og komið öllum farangri upp á herbergi, ókum við út á flugvöll og skiluðum af okkur bílnum. Allt gekk það með mestu ágætum. Tókum svo strætó aftur í bæinn, fengum okkur tapas á torgi rétt við Römbluna og svo á hótelið aftur, m.a. til að skrifa þetta blogg. Veður er ósköp þægilegt í dag, hálfskýjað og hiti sennilega í kringum 18°C.

Sáum veðurspá áðan í sjónvarpinu og spáð er mjög góðu veðri á morgun, síðan skúrum á miðvikudag og heldur meiri rigningu á fimmtudag og föstudag. En það er bara nokkuð sem má búast við á þessum árstíma.

Meira seinna.

Lifið heil!

Tossa

Laugardagur, 12.apríl 2008

Vöknuðum við fyrsta hanagal að vanda í gærmorgun, föstudag. Reyndar sváfum við ekki vel því að þeir eru ekki búnir að setja loftkælingu í gang hér á hótelinu. Hitinn í herberginu var 25°C þegar við ætluðum að fara að sofa og það var einfaldlega of heitt. Við urðum því að hafa opið út á svalir sem var mjög þægilegt þegar leið á nóttina. Hins vegar vorum við alltaf að vakna vegna hávaða frá götunni. Ef það var ekki hundgá, þá var það ungt fólk að hrópa og skrækja. Einhvern tíma þegar nokkuð var liðið á fór götusópsbíll fram hjá. Hann fór ekki hratt yfir. Ekki löngu síðar kom sorpbíllinn. Loks fóru kaupmenn við götuna að renna upp álrennihurðunum fyrir dyrum og gluggum verslana sinna. Þá var orðið tímabært að koma sér á fætur.

Eftir morgunverð gengum við út að bílastæðinu þar sem rauði Seatinn okkar er geymdur. Er þá ekki bara skærgul þyrla komin á stæðið nánast við hliðina á bílnum! Úr fjarska virtust spaðarnir liggja ofan á þakinu á bílnum. Um það leyti sem við komum að stæðinu tekur þyrlan á loft. Einn maður varð eftir, sem virtist stjórna aðstæðum á vettvangi. Við spurðum hvað um væri að vera og skyldist okkur að þetta væru einhverjir íþróttasjónvarpsfréttamenn.

Við ókum sem leið lá til Girona og römbuðum á að leggja bílnum í bílastæðahúsi alveg við miðbæinn. Gamli miðbærinn í Girona er ekki stór en þar er áhugavert, gamalt gyðingahverfi. Þar er einnig safn um þetta og fleiri gyðingahverfi. Mest bjuggu 800 gyðingar í Girona á miðöldum svo að þetta var ekki stórt samfélag. Hins vegar voru gyðingahverfi í flestum borgum Katalóníu á miðöldum en hið stærsta, sem var í Barcelona, hýsti þó ekki nema um 2000 manns á sínum tíma. Gyðingar byrjuðu að streyma til annarra landa við Miðjarðarhafið á 1. og 2. öld e.Kr. þegar uppreisn þeirra gegn Rómverjum misheppnaðist og þeir lögðu Jerúsalem í rúst. Gögn um dvöl gyðinga á Spáni og víðar eru hins vegar takmörkuð fyrr en kemur fram á 11. og 12. öld en þá virðist þeim hafa fjölgað nokkuð vegna aðflutnings. Á þeim tíma virðist samkomulag þeirra og kristinna og múslima hafa verið nokkuð gott. Gyðingar kusu hins vegar að búa saman í hverfum þar sem þeir mynduðu sitt eigið samfélag, með sýnagógu o.s.frv. Ef ég man rétt, réðu múslimar á þeim tíma ekki yfir Katalóníu, síðan Karlamagnús stöðvaði framrás þeirra í Vestur-Evrópu. Þeir réðu hins vegar yfir megninu af öðrum héruðum Spánar þar til Ferdinand og Isabella hröktu þá á braut á 15. öld. Hvað með það, þá tóku kristnir að herða að gyðingum þegar kom fram á 13. og 14. öld og einangra þá í gettóum, banna þeim að búa annars staðar. Í Girona urðu þeir að múra upp í alla glugga og dyr sem sneru frá hverfinu og aðeins fáeinir inngangar voru þá inn í hverfið. Þegar gyðingar þurftu að fara út fyrir gettóin urðu þeir að festa sérstakt merki framan á sig, ekki Davíðsstjörnu, heldur var þetta hringlaga merki, hálft gult og hálft rautt. Þeim var einnig bannað að versla með flestar matvörur utan gyðingahverfisins og fleiri takmarkanir voru á atvinnufrelsi þeirra. Þarna bjuggu þeir nánast í einangrun öldum saman. Hins vegar fann ég engar upplýsingar um það hvenær þessu ástandi lauk. Ætli Frankó hafi ekki bara sent þá úr landi um miðja síðustu öld?

Meðan við vorum í Girona byrjaði að rigna. Það var svo sem greinilegt strax um morguninn að langþráð rigningin (hér er búinn að vera mesti þurrkur í 40 ár) kæmi þegar liði á daginn. Annars var þetta varla mikið meira en súld og við vorum eiginlega hissa á því að ekki skyldi rigna meira miðað við hve skýin voru svört um morguninn.

Þarna í Girona sáum við allt í einu kunnuglegan mann. Fyrst höfðum við séð hann maula nesti við hliðina á reiðhjólinu sínu í fjörunni í Cadaqués. Svo sáum við hann tvisvar hjólandi í bænum sama dag. Daginn eftir var hann á hjólinu sínu við hús Salvadors Dalí og loks í gær, enn á hjólinu, í Girona. Þetta er maður á fimmtugsaldri, alveg gráhærður, klæddur í stuttbuxur og skrámaður á öðru hné eftir að hafa dottið á hjólinu. Ég á alveg eins von á því að sjá hann hér í Tossa de Mar um helgina eða í Barcelona í næstu viku. Þið látið mig vita ef þíð sjáið hann!

Við ókum svo sem leið lá í áttina að Tossa eftir heimsóknina til Girona. Villtumst aðeins af leið; komum að sjónum nokkrum tugum kílómetra of norðarlega og ókum því með sjónum til baka. Hlykkjóttari leið meðfram klettóttri og vogskorinni ströndinni hef ég sjaldan eða aldrei ekið. Við vorum eiginlega bæði orðin hálfbílveik þegar við komum loksins á leiðarenda. Hins vegar er athyglisvert að á nokkrum stöðum á leiðinni er verið að byggja gríðarlega hótelkomplexa í allt að 100 metra hæð yfir sjó, fyrir ofan pínulitlar víkur með gulum sandi. Útsýnið er frábært þarna að ofan en þetta verður mikið príl fyrir hótelgesti sem vilja notfæra sér baðströndina.

Nú, kvöldið var rólegt. Hér í Tossa hafði verið þurrt þegar við komum til baka frá Girona en svo rigndi lítils háttar um kvöldið. Þar sem ég sit úti á svölum klukkan að verða 11 að morgni laugardags, horfi ég á bláan himin og sólin lýsir upp götuna og húsin handan hennar. Hingað á svalirnar nær sólin hins vegar ekki fyrr en síðdegis. Kannski ég geti þá prófað nýju sólgleraugun mín. Ég byrjaði að lesa Óvinafagnað eftir Einar Kárason í gærkvöldi og ætli gleraugun nýtist ekki vel við framhaldslestur seinna í dag.

Lifið heil!

Tossa del Mar

Fimmtudagur 10. apríl 2008

Tókum þá ákvörðun í gærkvöldi að fara frá Cuadaqués í dag. Fyrst ætluðum við að fara til Girona, sem er með gamlan og skemmtilegan miðbæ og leifar eftir dvöl Rómverja fyrir margt löngu. Við eyddum töluverðum tíma á Netinu en fljótlega kom í ljós að öll hótel sem voru í eða nálægt miðbænum og voru innan þeirra kostnaðarmarka sem við gátum sætt okkur við, voru ekki með bílastæði. Þá ákváðum við að fara frekar niður á Costa Brava og fara þaðan í dagsferð til Girona. Pöntuðum okkur hótel í Tossa del Mar, skammt frá bænum þar sem Ásta og Helga Hjálmtýs dvöldu í vikutíma á sokkabandsárum sínum.

Vöknuðum í sólskini í morgun, hvergi ský að sjá, sem kom á óvart því að okkur hafði skilist á veðurspánni í imbanum að í dag ætti að rigna. Vorum lögð af stað upp úr kl. 10 að vanda og komin hingað til Tossa del Mar um hádegisbilið. Hitamælirinn í bílnum sýndi að útihitinn var 24–25°C á leiðinni en þegar við komum niður á strönd datt hann niður í 19°C. Við sáum fleira á leiðinni. Meðfram þjóðvegi N11 sáum við í fyrsta skipti þjóðvegavændiskonur. Þær ýmist standa eða sitja í klappstólum við útskot meðfram veginum. Báðum megin vegar eru bara akrar og limgerði. Einhver keyrir þær á þessa staði á morgnana og sækir þær væntanlega á kvöldin. Mér skilst á Ástu að þetta sé svona 9 til 5 vinna sem fæstar konur óski sér. Ég verð bara að taka hana trúanlega að þessu leyti (eins og auðvitað að öllu öðru leyti).

Fundum hótelið án vandkvæða og ákváðum að vera hér í 4 nætur en förum svo til Barcelona. Eini ókosturinn við hótelið er sá að Internet tengingin er í ólagi og óljóst hvenær það verður komið í lag. Hér eru þó einhver netkaffi í grenndinni þannig að við reynum kannski að koma þessum pistli í loftið við tækifæri. Bílinn þurfum við að geyma á afgirtu bílastæði í 800 metra fjarlægð en það er sko hið besta mál.

Þegar við skoðuðum verðlistann á hótelinu kom nokkuð athyglisvert í ljós: Verðið í júlí og ágúst er 75% hærra en núna! Miðað við það, veðrið og þá staðreynd að ég hef aðeins séð eina moskítóflugu (sem stakk mig ekki) í allri ferðinni, erum við fegin að vera á ferðinni núna en ekki að sumarlagi.

Fengum okkur göngutúr um Tossa del Mar eftir að við vorum búin að koma okkur fyrir. Fengum okkur sitt hvorn saladréttinn með geitaosti. Frábær matur. Töluðum vitaskuld spænsku við þjónustustúlkuna en hún svaraði alltaf á ensku án þess að blikka auga. Skyldi hún hafa heyrt á hreimnum að við erum útlendingar?

Að aflokinni dálítilli síestu eftir matinn skruppum við í bæinn (miðbærinn er allur innan 300 metra frá hótelinu). Stóðst ekki mátið að kaupa mér leðurbelti þegar ég sá að þau kostuðu þriðjung af því sem þau kosta heima. Ég keypti mér líka sólgleraugu. Almennt talað finnst mér ekki betra að nota sólgleraugu, hvorki við akstur né annað. En þegar ég reyndi að lesa úti á svölum áðan reyndist það nærfellt ómögulegt í sólinni án sólgleraugna. Ég vildi því fá mér sólgleraugu sem ég gæti notað yfir lesgleraugun. Það gekk þó ekki þrautalaust því að Ástu fannst ég svo asnalegur með öll þau gleraugu sem ég fann. Að lokum fann ég svo ódýr gleraugu sem uppfyllti ofangreint skilyrði, að Ásta sætti sig við þau, svo framarlega sem ég léti aldrei nokkurn annan en hana sjá mig með þau. Það stóðst auðvitað á endum að þegar við komum aftur á hótelið var sólin horfin af svölunum!

Fengum okkur ágætis spænskan mat í kvöld og leituðum að Internetkaffi en fundum ekki. Gátum því ekki sent þetta inn á bloggsíðuna í kvöld. Reynum að gera það á morgun, föstudag.

Lifið heil!

Myndir frá Cadaqués

Ein myndin sýnir veggspjald með eftirprentun eftir Salvador Dalí og vinstra megin má sjá fyrirmyndina sem er kirkjan í Cadaqués og nærliggjandi hús. Hinar myndirnar eru úr göngutúr síðdegis í dag. Á annarri má sjá alla stallana sem menn hafa gert á hæðum hér í kring vegna rækturnar.

Lifið heil!

Enn við ströndina

Miðvikudagur, 9. apríl

Við fórum í bæinn upp úr kl 18 í gær og ætluðum að rölta um og fara kannski á krá og fá okkur einn fordrykk áður en við færum að borða. Við höfðum séð auglýsta margarítukokteila á einum staðnum og þá kviknaði sú hugmynd að fá sér einn slíkan. En fljótlega kom í ljós að það var ekki hlaupið að því að fá margarítu á venjulegum börum og veitingahúsin voru flest ekki búin að opna dyr sínar enn þá. Við gengum því til baka að kránni þar sem við höfðum séð margarítur auglýstar. Þar reyndist ráða ríkjum írsk dama á fertugsaldri sem búin er að vera hér í borginni í 4 ár. Fædd á Norður-Írlandi en hafði búið í Dublin í 6 ár áður en hún flutti hingað. Mjög ánægð hér, sagði hún. Henni til skemmtunar þetta kvöldið var keðjureykjandi Englendingur frá Manchester, líklega rúmlega fimmtugur, með grátt hár sem náði niður á mitt bak. Hann sagðist vera búsettur í Barcelona en ynni sjálfstætt fyrir arftaka Cunard (man ekki nýja nafnið) sem rekur allmörg skemmtiferðaskip. Hann sagðist hafa komið sem slíkur til Reykjavíkur i október s.l. og til Grænlands í sömu ferð. Var nýkominn úr Karíbahafi. Ég gleymdi að spyrja hann hvað hann gerði en eftir á að hyggja er hann sennilega tónlistarmaður. Hann var kominn hingað til Cadequés til að “chilla” í nokkra daga. Hvorugt þeirra var hrifið af Barcelona, sögðu hana allt of stóra. Hvers vegna hann kaus að búa í Barcelona veit ég ekki. Aðrir gestir komu ekki á staðinn meðan við vorum þar.

Við komumst að þvi að dæmigerðir spænskir veitingastaðir voru ekki opnaðir fyrr en í fyrsta lagi um 19:30 og flestir sennilega seinna. Í kvöld ætlum við því að vera seinna á ferðinni svo að við þurfum ekki að borða ítalskt eins og í gær.

Við náum ekki internettengingu á herberginu svo að ég fór niður í lobbýið í gærkvöldi til að fara á netið. Rétt upp úr hálfellefu, þegar bara ég og næturvörðurinn vorum eftir þarna, kom þýskt par um tvítugt og baðst gistingar. Þau voru gersamlega mállaus á spænsku og næturvörðurinn gat hvorki talað ensku né þýsku. Þau sneru sér í örvæntingu sinni til mín og ég gerðist túlkur þeirra. Það gekk ljómandi vel og ég gat meira að segja vísað þeim á bílskýlið og kennt þeim á það – þau voru auðvitað á Mercedes Benz. Mikið rosalega munar miklu að geta bablað dálítið á málinu! Það minnir mig á síðasta kvöldið okkar Ástu í Molló. Við vorum að borða á hótelinu þegar þangað komu bresk hjón með dóttur sinni sem var um eða rúmlega tvítug. Þau voru svo gjörsamlega mállaus að þau skildu ekki einu sinni orðið “vino” þegar þau voru spurð hvort þau vildu vín með matnum. Að endingu var dóttir hóteleigandans sótt því að hún talar dálitla ensku. Annars var dálítið gaman að hlusta á þau ræða það mikla vandamál að þau gátu ekki keypt hálfa flösku af hvítvíni fyrir þau þrjú, aðeins heila flösku. Eftir miklar umræður lýsti faðirinn því yfir að hann mundi bjarga málinu með því að drekka tvö glös og þær eitt glas hvor um sig og þá væri málið nánast leyst. Með það pöntuðu þau heila flösku af hvítvíni sem kostaði hvorki meira né minna en 450 kr.

Í dag erum við búin að fara í tvo góða göngutúra. Fyrst gengum við norður fyrir bæinn að húsinu sem Salvador Dalí bjó í siðustu áratugi ævinnar. Það er núna safn en við skoðuðum það ekki því að það þarf að panta skoðunarferð með fyrirvara. Það er auðvelt að skilja hvers vegna hann kaus að búa þarna, fallegur lítill vogur á afviknum stað og mikið af stórum trjám í kring sem skýldu húsi og garði fyrir forvitnum augum á landi.

Eftir að hafa fengið okkur tapas í hádegisverð og lesið Financial Times, þar sem fjallað er um efnahagsástandið á Íslandi á tiltölulega jákvæðan hátt, hvíldum við okkur á hótelinu í klukkustund áður en við fórum í annan göngutúr, í þetta sinn meðfram ströndinni suður fyrir bæinn. Einhvern tíma hafa hlíðarnar þarna allar verið í ræktun því að sjá má að þarna eru manngerðir stallar um allt, en nokkuð er um liðið síðan hætt var að halda þeim við. Hvað skyldi hafa verið ræktað þarna? Okkur duttu helst í hug ólífutré því að við sáum fáein vaxa þarna villt, þótt ekki væru þau mörg. En gaman væri að vita það með vissu.

Í dag hefur verið skýjað en hann hefur hangið þurr. Þetta var rosalega þægilegt gönguveður og minnti helst á góðan sumardag á Íslandi. Okkur dettur helst í hug að hitinn hafi verið ca 18°C síðdegis en þar sem ekki var sólskin var þetta mjög þægilegt. Samkvæmt veðurspánni í gær átti þetta svæði að vera nokkurn veginn eina þurra svæðið á Spáni og það virðist hafa ræst. Hins vegar á að rigna á morgun en svo á að vera þurrt og jafnvel sólskin um næstu helgi.

Við erum ekki enn búin að gera það upp við okkur hvort við verðum hér áfram eina eða fleiri nætur eða færum okkur um set. Það verður ákveðið á næstu klukkustundum en ákvörðunin fer líklega ekki á bloggið fyrr en á morgun!

Lifið heil!

PS: Þegar þessum skrifum lýkur kl 18:15 að spænskum tíma er komið sólskin og það nær inn á svalirnar okkar!

Við ströndina

Þriðjudagur 8. april 2008

Í gær steyptist þokan yfir okkur og var orðin mjög þétt um kvöldið. Spáin var sérkennileg. Það virtist eiga að rigna um allan Spán í dag nema hér á norðausturhorninu. Þegar við fórum á fætur í morgun var veðrið hreint frábært, að vísu ekki sól en háskýjað og fremur hlýtt. Að vanda vorum við lögð af stað með allt okkar hafurtask í knallrauða Seatinum upp ú rkl 10 og var stefnan tekin niður á strönd. Ókum fram hjá Figueras og síðan Roses, sem er bær við ströndina. Þar eru miklar “marinas” þar sem eru skemmtibátar, bæði hraðbátar og skútur, af öllum stærðum og gerðum. Við vorum búin að sjá á Netinu að þar væri ansi dýrt að gista. Ókum því áfram yfir fjallgarð sem er friðland og niður að Cadequés (man ekki nákvæmlega hvernig það er stafað) og fundum okkur hótel hér. Þaðer fremur ódýrt á þessum árstíma en við erum með litlar svalir þar sem er útsýni yfir voginn þar sem bærinn stendur. Þegar þetta er ritað erum við búin að fara í tveggja tíma göngutúr yfir í hinn enda bæjarins og til baka. Salvador Dali málaði mikið hér og bjó síðustu áratugina rétt hinum megin við bæinn. Þeir eru með eftirprentanir af verkum hans meðfram ströndinni svo að hægt er að sjá mótífin um leið og maður skoðar myndirnar. Að vísu á það aðeins við um verk sem voru máluð fyrir ca 1922 því að smám saman urðu verkin brjálaðri og hann hætti að mála landslag.

Við fengum okkur ekta spænsk (eða katalónsk) tapas i hádegisverð á litlum veitingastað. Við hliðina á okkur sátu þýsk hjón, liklega heldur eldri en við. Hann fékk sér kók og pizza, hún límonaði og ommelettu. Engin áhætta tekin þar! Rosalega missir fólk af miklu ef það vill ekki borða dæmigerðan mat þeirra staða sem það heimsækir.

Myndin hér fyrir ofan sýnir útsýnið af svölunum. Nú er klukkan að verða 4 síðdegis og sólin er að ná inn á svalirnar. Hins vegar verður að segjast eins og er að það er dálítð rok hér núna og varla sitjandi úti nema í peysu. Læt því staðar numið í bili.

Lifið heil!

Síðasti dagurinn í Molló

Í gærkvöldi lagðist þoka yfir bæinn og svo er enn í dag. Þó komst sólin einstaka sinnum í gegn og við fengum okkur ágætan göngutúr hér upp fyrir bæinn í morgun. Eftir hádegisverð fengum við okkur annan göngutúr og þá var gott að hafa flíspeysurnar með!

Á morgun höldum við héðan og þá verður stefnan tekin niður á strönd. Þó ekki á baðstrendurnar heldur líklega í þorpið Cadaquea eða nálæg þorp sem eru á skaga rétt sunnan landamæranna við Frakkland en á því svæði eru allstór náttúruverndarsvæði. Næstu skrif verða væntanlega þaðan.

Lifið heil!

Gönguferð að kastalanum í Rocabruna

Myndir úr gönguferð í gær. Ég reyndi mikiða að setja hér inn vídeómynd en ekkert gekk. Læt nægja setja þessar þrjár ljósmyndir.

Molló og nágrenni

Myndin hér fyrir neðan er tekin í þorpinu Beget þar sem við fengum okkur hádegisverð í gær, sunnudag, þegar við skruppum í ferð um sveitirnar hér í kring.

Myndin fyrir neðan er tekin í þorpinu Molló þar sem við gistum núna. Næst okkur er kirkjan en í fjarska sést hótelið okkar.

Spænskar kýr

Afmælisdagur Sigmundar

Sunnudagur 6. apríl 2008

Í dag er afmælisdagur Sigmundar frænda og óskum við Ásta honum innilega til hamingju með það! Jafnframt trúi ég og treysti að hann sé búinn að jafna sig á innrás kvenleggs ættarinnar fyrir skemmstu!

Sem ég skrifa þessar línur situr Ásta fyrir framan sjónvarpið og horfir á Ólaf Stefánsson keppa fyrir Ciudad Real á móti Hamborg. Stefánsson er greinilega í miklum metum og er látinn taka öll vítaköstin.

Við borðuðum hér á hótelinu í gær, enda í demi-pension. Forrétturinn sem við pöntuðum bæði var mjög góður, grillaður geitaostur á saladi. Aðalrétturinn var síðri en meðlætið með honum var ekki mikið. Ásta fékk sér lókal pylsu með baunum og það var það sem hún fékk, engin sósa og ekkert grænmeti. Ég pantaði mér svínakjöt og kartöflu og það fékk ég en að auki var örlítil sósa sem gerði gæfumuninn. Annars var kjötið mjög gott, rétt mátulega steikt (örlítið rautt innst).

Við vöknuðum í sól í morgun og eftir morgunverð var haldið í bílferð um héraðið. Ókum stóran hring samkvæmt tillögu sem við fundum á herberginu. Þetta er mjög fjöllótt og oft snarbratt niður frá veginum enda ókum við að jafnaði á 30-40 km hraða, stundum hægar. Á leiðinni stoppuðum við á stað sem heitir Rocabruna (enda jarðvegurinn rauðfjólublár) og gengum upp á hæð þar sem er gamall kastali, eða réttara sagt rústir kastala, sem er frá Sturlungaöld. Þetta var góður göngutúr sem reyndi dálítið á. Á leiðinni gengum við um engi með hvítum kúm og kálfum þeirra. Þótt þær væru kraftalegar, kýrnar, og vel hyrndar, reyndust þær mestu gæðablóð. En lyktin var kunnugleg og við vorum bæði sammála um að þetta rifjaði upp gamla, góða daga þegar maður var að sækja kýrnar í sveitinni.

Næst ókum við til þorps sem heitir Beget. Þar fengum við okkur hádegisverð á stað sem var byggður árið 1512, þótt hann hafi reyndar ekki verið veitingastaður nema í 20 ár. Húsið bar aldurinn vel enda tiltölulega nýuppgert og hefur sjálfsagt verið gert upp oft á þessum 500 árum. Það vakti reyndar athygli okkar á þessari ferð að það var mikið um nýlega uppgerð hús í þorpunum. Það virðist ríkja almenn velmegun á svæðinu. Þótt vegirnir séu sumir hverjir svo litlir að þeir sjáist ekki á venjulegum kortum eru þeir allir malbikaðir. Já, meðal annarra orða: Við tókum eftir því í gær þegar við komum yfir skarðið frá Frakklandi að einbreiður vegurinn breyttist í tvíbreiðan veg með línu á miðjum vegi þegar yfir til Spánar var komið. Öðru vísi mér áður brá því að fyrir 31 ári, þegar við vorum síðast á ferð í Pýreneafjöllum, breyttist þokkalega malbikaður vegur Frakklandsmegin í nánast ónýtan veg Spánarmegin. Auðvitað má ekki gleyma því að Spánn hefur verið mikill styrkþegi frá Evrópusambandinu undanfarin 20 ár en Frakkland hefur lítið fengið nema til að niðurgreiða rauðvínsframleiðslu og til að borga bændum fyrir að rækta ekki landið sitt!

Við vorum komin aftur á hótelið um kl. 17:30 og þótt við höfum verið meira og minna akandi í allan dag reyndist heildaraksturinn ekki vera nema 117 km, enda farið hægt yfir. Kvöldverður er ekki fyrr en kl. 20:30 svo að við höfum góðan tíma til að skola af okkur ferðarykið, skrifa blogg og slappa af fyrir matinn. Sem við sitjum hér upp á herbergi hefur þoka nálgast okkur úr norðri og nú eru allir fjallatoppar horfnir. Vonandi eru ekki miklar breytingar á veðri í aðsigi því að þetta hefur verið svo frábært.

En hér læt ég staðar numið.

Lifið heil!

Myndir

Hér eru nokkrar myndir og eins og venjulega veit ég ekki í hvaða röð myndirnar birtast. Ein myndin sýnir þorpið Gordes með knallrauða Seatinn í forgrunni. Önnur sýnir hótelherbergið okkar í Gordes þar sem Ásta situr og les á veröndinni og verst sólinni. Þá er mynd sem sýnir muninn á uppgerðu og óuppgerðu húsi hér í Molló í Pýreneafjöllunum og loks er mynd af hótelinu okkar hér í Molló. Við eigum neðri svalirnar hægra megin þar sem ég skrifaði bloggið áðan.

Lifið heil!

Aftur á Spáni

Laugardagur 5. apríl 2008

Þá erum við komin til Spánar aftur. Við erum á hóteli rétt innan spænsku landamæranna, austarlega í Pýreneafjöllunum, í þorpi sem heitir Molló. Það er í 1200 metra hæð og við hefðum sennilega ekki pantað okkur herbergi hér ef við hefðum vitað að það stæði svona hátt. Hins vegar sjáum við ekki eftir því að koma hingað. Hér er Alpastemmning þar sem kýrnar rölta um með bjöllur og þrátt fyrir hæðina var hitinn 15°C þegar við komum hingað kl. ca 16. Nú er klukkan að ganga sjö um kvöld og ég sit hér úti á herbergissvölunum okkar og rita þetta og horfi yfir hæðirnar þar sem kýrnar rölta og í fjarska sé ég hross á beit. Eftir götunni fyrir neðan röltir tík með hvolp. Það skemmir þó myndina að tíkin virðist vera með kláðamaur og líður ekki vel.

Við lögðum af stað frá Gordes kl. 10:10 í morgun og ókum hingað með einu stoppi til að kaupa diesel og öðru til að fara á salerni og kaupa samloku á bensínstöð á hraðbrautinni. Ég var feginn að komast af hraðbrautinni – það er lýjandi að keyra lengi á 120 km hraða (bara til að þurfa ekki að vera á ystu akrein með flutningabílunum). Bíllinn er afar sparneytinn því að ég hef ekki verið í neinum sparakstri en hann notar ekki nema 6 lítra á hundraðið. Í heildina erum við búin að leggja að baki tæplega 1200 km en aksturinn verður minni næstu daga því að við ætlum að vera hér í þrjár nætur. Landslagið hér er afar fallegt, þótt ekki sé það kannski alveg eins stórkostlegt og vestar í Pýreneafjöllunum þar sem við vorum fyrir – hugsið ykkur – 31 ári!!!

Ég gleymdi að nefna það að meðan við vorum með Anne og Scott fórum við í nokkurs konar Vincent van Gogh pílagrímaferð. Hann bjó um tíma á spítala í Arles og málaði mikið þar. Við skoðuðum þennan spítala og bárum saman málverkin hans og spítalagarðinn. Þarna eru trén, sem hann málaði, enn þá. Hann var eiginlega hrakinn þaðan því hann átti það til að vera svo ofsafenginn. Þá fór hann á geðveikrahæli í St-Rémy-de-Provence að eigin ósk. Þar bjó hann í eitt ár og gerði 100 teikningar og málaði 150 málverk meðan hann var þar. Þarna er hægt að ganga ákveðna leið um borgina og skoða eftirprentanir af málverkum eftir van Gogh á ca 100 metra fresti og sjá sama landslag og hann málaði. Loks fórum við á geðveikrahælið og skoðuðum meðal annars herbergið hans endurgert. Ásta neitaði að leggjast í rúmið hans svo að ég gæti tekið mynd. Þarna starfaði meðal annarra Albert Scweitzer áður en hann fór til Afríku. Þess má geta að þetta er enn þá geðveikrahæli með 100 sjúklinga og þeir fá m.a. myndlistarþerapíu. Við skoðuðum myndlistarsýningu með núverandi sjúklingum! Margir voru bara fjandi góðir. Ég komst að því í þessari pílagrímsferð að ég hef haft konur fyrir rangri sök – Vincent van Gogh skar ekki af sér eyrnasnepilinn vegna konu – hann virðist aldrei hafa verið við kvenmann kenndur.

Við ákváðum að fá okkur hálfa pensjón hér í Molló; erum sem sé í morgunmat og kvöldmat. Ólíkt því sem var í Buriano forðum (Toscana, 1989) þá höfum við val um þrjá mismunandi forrétti og þrjá mismunandi aðalrétti í kvöldmat. Við fengum okkur göngutúr um þorpið áðan, sem reyndar tók ekki langan tíma því að þorpið er ekki stórt. Hins vegar vekur athygli að hér er verið að gera mjög mörg hús upp og það er mikill munur á nýuppgerðu húsunum (þau eru verulega glæsileg) og þeim, sem ekkert hefur verið gert fyrir síðan fyrir miðja síðustu öld. Sum nýuppgerðu húsin eru til sölu en Ásta bannaði mér að gera tilboð. Í þorpinu eru a.m.k. þrjú veitingahús sem bendir til þess að hér sé fólk frá Barcelona – og kannski víðar að – að kaupa upp hús til að dvelja í yfir heitasta part sumarsins.

Hér er vitaskuld töluð katalónska og svo virðist sem fólkið hér eigi auðveldara með að skipta yfir í frönsku en spænsku ef maður skilur ekki hvað það er að segja, enda erum við örstutt frá frönsku landamærunum og kannski er dálítið um franska ferðamenn líka.

Í dag er fyrsti dagurinn sem við sjáum ský á himni. Þó er sól núna og við vonum að veðrið haldist gott. Við ætlum að fá okkur göngutúra hérna og svo eru reyndar fleiri þorp og borgir á svæðinu sem munu vera þess virði að skoða.

Mun nú reyna að koma þessu á Netið en skrifa aftur síðar.

Lifið heil!

Föstudagur 4. apríl 2008

Þar sem ég veit að ég kem þessu ekki á netið í dag finnst mér rétt að hafa dagsetninguna hér fyrir ofan (Leiðrétting: Komst á Netið!). Þetta er skrifað kl rúmlega 18 að staðartíma, sitjandi á veröndinni fyrir utan hótelherbergið okkar í Gordes (sem er í Vaclause sýslu í Provence). Þetta er raunverulega alveg frábært hótel, herbergið stórt og rúmgott og stórt baðherbergi (og þessi fína verönd með drapplitum sandsteini). Allt mjög nýlegt. Á hótelinu er mjög góður veitingastaður og hér borðuðum við í gærkvöldi. Hér er sól og blíða og næstum því of heitt að sitja hér þegar lægir. Oftast er þó dálítil gola og reyndar hefur verið hvasst undanfarna daga, svokallað .

Þótt staðurinn sé frábær verður þó að segjast eins og er að starfsfólkið hérna er ekki eins alúðlegt og í Arles, þar sem það var ekkert nema elskulegheitin. Þegar við komum hingað í gær ásamt Anne og Scott ætluðum við að fá okkur smásnakk af ostum og pylsu fyrir matinn og báðum um gaffla og glös undir rauðvín og þurfti dálítið að ganga á eftir því að fá það, sérstaklega þegar þeir heyrðu að við værum með okkar eigið vín. Það gekk þó að lokum. Þetta hafði hins vegar ekki verið vandamál á hótelinu okkar í Arles.

Eftir þennan forrétt skruppum við upp í sjálfan bæinn Gordes, sem er í rúmlega 2 km fjarlægð og uppi á hárri hæð. Þetta er einn af þessum gömlu bæjum með stóran kastala og öllu sem tilheyrir, fallegur bær. Þar röltum við um og skoðuðum okkur um. Svo var ákveðið að ég sækti bílinn meðan þau hin gengju niður á þjóðveg og gekk það vel fyrir utan það að ég villtist og var fólkið farið að halda að ég hefði gleymt því, sem hefði auðvitað verið mér líkt.

Eftir hreint frábæran þriggja rétta kvöldverð, fórum við frekar snemma að sofa. Í morgun ókum við Ásta þeim Anne og Scott til Avignon þar sem þau áttu pantaða ferð með hraðlest til Parísar en þar verða þau fram á mánudag þegar þau fljúga aftur til Washington fylkis. Við vorum snemma í því og skoðuðum gamla páfagarðinn í Avignon þar sem hið heilaga rómverrska heimsveldi (páfanna) hafði höfuðstöðvar á 14. öld (1309-1377) og þurftu að verja sig gegn franska kónginum. Maður fann alveg fyrir öllu baktjaldamakkinu sem þarna átti sér stað á sínum tíma, þegar menn voru að berjast til valda innan páfastólsins og létu sig ekki muna um að ráða keppinautana af dögum. Ég gæti nefnt að minnsta kosti einn íslenskan stjórnmálamann sem hefði kunnað vel við sig í því umhverfi! Þarna er líka brúin fræga sem Guðni kjaftur var alltaf tilbúinn að syngja um á júbileumböllum MR.

Eftir að hafa skilað Anne og Scott af okkur ókum við sem leið lá til Fontaine de Vaucluse þar sem áin Sorgue kemur fram í uppsprettu úr iðrum jarðar og getur náð allt að 100 rúmmetrum á sekúndu en dottið niður fyrir 10 rúmmetra á sekúndu. Flæðið er mest á vetrum og vorin en minnst sumar og haust. Það var lítið þar í dag, enda hafði haustið verið þurrt (mikil rigning á Íslandi í staðinn). Hellirinn sem áin flæðir upp um er rúmlega 300 metra djúpur og nær rúmlega 200 metra niður fyrir sjávarmál. Þetta er í kalksteinsbergi frá Krítartímanum (120 milljón ára gamalt). Ég ætla ekki að fara nánar út í þetta en vil þó nefna að þarna niðri fundust fyrir skömmu rómverskir bronspeningar frá 1.-4. öld e.Kr. og gullpeningar frá 4. öld e.Kr. (m.a. frá tíð Theódósíusar I sem ríkti frá 379-395 e.Kr. og var síðasti keisarinn áður en keisaradæmið skiptist upp í vestur- og austur keisaradæmið.

Ókum síðan að hótelinu okkar en komum þá að lokuðu hliði og skilti þar sem stóð að veitingastaðurinn væri lokaður á föstudegi. Það voru vonbrigði því að við hlökkuðum til að borða hér aftur. Við ákváðum þá bara að kaupa okkur brauð, ost, skinku og rauðvín til að borða hér úti á veröndinni í staðinn. Fórum fyrst til Roussillon en þar fengum við engin bílastæði svo að við fórum til Gordes. Keyptum pappadiska, plastgaffla, plasthnífa og flöskuopnara að auki og eigum von á því að allt þetta nýtist okkur næstu tvær vikurnar þegar við fáum okkur pikknikk í náttúrunni.

En nú mætir Ásta einmitt með matinn út á verönd og best að hætta í bili.

Lifið heil!

Myndir frá Camargue

Hér eru 3 myndir frá deginum. Ég veit ekki í hvaða röð þær birtast en glöggir lesendur ættu að átta sig á á hvaða mynd Ásta er með Ann Scott, ein er af froski á trjágrein sem (froskurinn er ca 1,5 cm langur) og ein af coypu í veislu.

Hafið það sem best!

PH

Miðvikudagurinn 2. apríl

Fórum í morgun til Camargue sem er hér rétt við bæjardyrnar á Arles. Ann og Scott komu með okkur á bílnum sem er lítill Seat, knallrauður dísilbíll. Einu sinni var spænskt Seat útibú frá Fiat en nú skilst mér að Volkswagen eigi þá.

Veðrið var eins og best verður á kosið, sólskin og 19°C en dálítið rok. Byrjuðum á því að aka alveg niður að sjó og ganga þar eftir manngerðum margra alda varnarvirkjum, sem hlaðið hefur verið upp til að stjórna bæði Rón og sjónum þegar er áhlaðandi. Þetta var alveg opið svæði, miklar leirur. Þar var mikið um flæmingja, þ.e. flamingóa. Virtust vera tvær tegundir, önnur stór og bleik en hin hvít og minni. Einnig var þarna mikið af nokkrum tegundum vaðfugla. Fundum rauðrefsgreni í hleðslunni. Ókum svo aðeins til baka þar sem við fórum í annan göngutúr. Þar sáum við nagdýrið coypu í návígi. Er það ekki nútría á íslensku? Þær voru svo draugspakar að tekur engu tali. Hægt að ljósmynda þær úr tveggja metra fjarlægð þar sem þær hámuðu í sig lauka af villtum írisum. Mjög mikið fuglalíf þarna líka, íbísar, hegrar, avocet, stokkendur o.fl. Þarna voru líka froskar, eðlur og vitaskuld skordýr. Sá eina moskítóflugu en veit ekki til þess að ég hafi verið bitinn. Kannski kemur það í ljós í nótt!

Eftir þetta ókum við eftir mjóum sveitaveg áleiðis aftur til Arles. Á leiðinni tók sparrhaukur ástfóstri við okkur og flaug ofan í skurðinum meðfram veginum rétt á undan bílnum (við ókum hægt). Þegar honum fannst hann kominn of langt á undan settist hann en þegar við nálguðumst flaug hann áfram. Einu sinni hvarf hann inn á akur og við héldum að við sæjum hann ekki aftur en stuttu síðar kemur hann þjótandi aftan að okkur, fór fram með bílnum og hélt uppteknum hætti. Að lokum gafst hann þó upp.

Þarna var mikið um hvíta hesta sem eru alveg villtir og hafa verið það í aldaraðir. Mjög fallegir. Þessir hestar virðast ekki fæðast dökkir og lýsast síðan eins og okkar gráu hestar, heldur fæðast þeir hvítir.

Við erum sem sé komin aftur í bæinn og ætlum út að borða í kvöld, það verður afmæliskvöldverðurinn svo að vonandi verðum við heppin með stað!

Hafið það gott á Fróni!
PH

Suður-Frakkland

Illa hefur gengið að komast inn á bloggið til að skrifa en loksins tókst mér að búa til nýtt lykilorð til að fá aðgang.

Ferðin hefur gengið vel. Lentum í Barcelona kl 22:30 á mánudagskvöld. Vorum komin á hótelið rétt fyrir kl hálfeitt um nóttina en við sváfum ekki vel. Loftkælingin var erfið og rúmdýnan var hörð. Fengum því ekki mikinn svefn.

Tókum svo leigubíl út á flugvöll til að sækja bílaleigubíl og vorum lögð af stað kl 10:15 um morguninn. Vorum svo komin kl 15:30 til Arles eftir að hafa stoppað einu sinni á leiðinni. Tókst svo að finna hótelið eftir að hafa farið á Tourist Information og reyndist það vera í gamla bænum. Bílinn þurfti ég hins vegar að geyma í bílageymslu niðri í bæ. Tæplega 10 mínútna gangur.

Ann og Scott voru komin á staðinn. Fagnaðarfundir. Fórum út að borða eftir stuttan göngutúr um gamla bæinn. Nú er miðvikudagsmorgun og frúin á afmæli - stórafmæli. Erum að undirbúa ferð suður í Camargue þar sem er friðað fenjasvæði með miklu fuglalífi. Gerum ráð fyrir að vera það mestallan daginn.

Sól og blíða úti - eins gott að hafa nóg vatn með.

Hafið það gott!

PH