Ævintýrakona!
Ósköp venjulegur dagur til að byrja með. Ég fór í vinnuna og hlustaði meðal annars á meistaraprófsfyrirlestur eins nemenda Anders. Hann fjallaði um sameindalíffræðilega fingrafaragreiningu á melrakkasaur til þess að ákvarða stofnstærð. Ágæt vinna hjá stráknum og áhugavert efni.
Ásta beið eftir að verslanir opnuðu hérna á verslunarsvæðinu í Sickla og fór þá að aðgæta hvort hún gæti keypt eitthvað. Fékk sér að lokum kuldaskó. Hún var komin aftur heim kl. 13 og hitti þá Ritu, sem tekur til hér einu sinni í viku. Í ljós kom að Rita gegnir mörgum hlutastörfum. Hún tekur til í íbúðum félagsins sem ég leigi hjá, hún vinnur hjá Kulturhuset, hún er eitthvað viðloðin eitthvert leikhús og að lokum leigir hún út reiðhjól. Hún er bandarísk að uppruna, alin upp í Florida og Kaliforníu þannig að það mun hafa gtekið sinn tíma fyrir hana að venjast veðrinu hérna. Ástin mun hafa verið í spilinu og ráðið því að hún settist að hér. Skrítin þessi ást! Ritastakk upp á því að þær Ásta hittust yfir kaffi og þær sammæltust um að hittast á kaffihúsi á mánudaginn. Síðar kom í ljós að þá verður Ásta farin af landi brott svo að eitthvað þarf að skoða það mál betur.
Ásta, sem er hér í fríi, eyddi síðan eftirmiðdeginum í að vinna! Það er svo sem ekkert nýtt að hún vinni þar sem hún hefur ekki möguleika á að stimpla sig inn (það er stimpilklukka á Keldum), svo sem heima á kvöldin og um helgar og uppi í sumarbústað. Svo er auðvitað alltaf dreginn af henni tíminn ef hún stimplar sig snemma út úr vinnunni!
Við ákváðum síðan að hittast niðri í bæ til að borða úti. Ætluðum að hittast við T-Centralen (aðalneðanjarðarlestarstöðina) en þangað ætlaði Ásta að ganga frá strætisvagnastöðinni í Slussen. Þegar ég uppgötvaði hvað það var mikil rigning ákvað ég að hringja í hana og mæla mér í staðinn mót við hana í Gamla stan, því að það var aðeins einni stöð lengra að fara fyrir mig en mun styttra að ganga fyrir Ástu. Þegar ég loksins náði símasambandi við hana kom í ljós að hún hafði stokkið upp í vagn númer 74 til Mariatorget "því að það voru svo margir í vagninum að hann hlaut að vera að fara niður í miðbæ" eins og hún orðaði það sjálf (vagn númer 71 til Slussen var væntanlegur 3 mínútum síðar). Þar að auki minnti hana að það væri eitthvað Maríutorg þarna einhvers staðar í miðbænum. Nú vill svo til að ég er margoft búinn að sleppa því að taka vagn númer 74 til Maríutorgs vegna þess að Maríutorg er svo sannarlega ekki í miðbænum heldur töluvert suðvestur af Slussen (sem er sunnan við miðbæinn). Og það, sem verra var, þá var Ásta ekki með kort af Stokkhólmi með sér svo að hún vissi í rauninni ekkert hvar hún var.
Nú voru góð ráð dýr. Við ákváðum að lokum að Ásta færi úr vagninum á Maríutorgi en ég færi úr lestinni á T-Centralen til að athuga hvaða lest ég gæti tekið þangað (það eru engin svona lestarleiðakort inni í lestunum, aðeins á lestarstöðunum). Ég stökk út úr lestinni og skoðaði kort og sá það sem mig hafði reyndar grunað, að ég gæti haldið áfram með sömu lest og þá myndi ég að lokum lenda á Maríutorgi. Komst á síðustu stundu aftur um borð í lestina. Og þannig var það - fagnaðarfundir á Maríutorgi. Tókum svo lestina saman til baka í Gamla stan, skruppum á írska krá og síðan á indversk-pakistanskan veitingastað. Það er eins gott að Indverjum og Pakistönum kemur betur saman hérna en heima hjá sér!
Og þá er sagan eiginlega búin. Við komumst klakklaust heim og allt er gott sem endar vel. Ástu grunar reyndar að ég sé á þessari stundu að skrifa eitthvað ljótt um ævintýramennsku hennar. Það er auðvitað algjör misskilningur!
Lifið heil!
Ásta beið eftir að verslanir opnuðu hérna á verslunarsvæðinu í Sickla og fór þá að aðgæta hvort hún gæti keypt eitthvað. Fékk sér að lokum kuldaskó. Hún var komin aftur heim kl. 13 og hitti þá Ritu, sem tekur til hér einu sinni í viku. Í ljós kom að Rita gegnir mörgum hlutastörfum. Hún tekur til í íbúðum félagsins sem ég leigi hjá, hún vinnur hjá Kulturhuset, hún er eitthvað viðloðin eitthvert leikhús og að lokum leigir hún út reiðhjól. Hún er bandarísk að uppruna, alin upp í Florida og Kaliforníu þannig að það mun hafa gtekið sinn tíma fyrir hana að venjast veðrinu hérna. Ástin mun hafa verið í spilinu og ráðið því að hún settist að hér. Skrítin þessi ást! Ritastakk upp á því að þær Ásta hittust yfir kaffi og þær sammæltust um að hittast á kaffihúsi á mánudaginn. Síðar kom í ljós að þá verður Ásta farin af landi brott svo að eitthvað þarf að skoða það mál betur.
Ásta, sem er hér í fríi, eyddi síðan eftirmiðdeginum í að vinna! Það er svo sem ekkert nýtt að hún vinni þar sem hún hefur ekki möguleika á að stimpla sig inn (það er stimpilklukka á Keldum), svo sem heima á kvöldin og um helgar og uppi í sumarbústað. Svo er auðvitað alltaf dreginn af henni tíminn ef hún stimplar sig snemma út úr vinnunni!
Við ákváðum síðan að hittast niðri í bæ til að borða úti. Ætluðum að hittast við T-Centralen (aðalneðanjarðarlestarstöðina) en þangað ætlaði Ásta að ganga frá strætisvagnastöðinni í Slussen. Þegar ég uppgötvaði hvað það var mikil rigning ákvað ég að hringja í hana og mæla mér í staðinn mót við hana í Gamla stan, því að það var aðeins einni stöð lengra að fara fyrir mig en mun styttra að ganga fyrir Ástu. Þegar ég loksins náði símasambandi við hana kom í ljós að hún hafði stokkið upp í vagn númer 74 til Mariatorget "því að það voru svo margir í vagninum að hann hlaut að vera að fara niður í miðbæ" eins og hún orðaði það sjálf (vagn númer 71 til Slussen var væntanlegur 3 mínútum síðar). Þar að auki minnti hana að það væri eitthvað Maríutorg þarna einhvers staðar í miðbænum. Nú vill svo til að ég er margoft búinn að sleppa því að taka vagn númer 74 til Maríutorgs vegna þess að Maríutorg er svo sannarlega ekki í miðbænum heldur töluvert suðvestur af Slussen (sem er sunnan við miðbæinn). Og það, sem verra var, þá var Ásta ekki með kort af Stokkhólmi með sér svo að hún vissi í rauninni ekkert hvar hún var.
Nú voru góð ráð dýr. Við ákváðum að lokum að Ásta færi úr vagninum á Maríutorgi en ég færi úr lestinni á T-Centralen til að athuga hvaða lest ég gæti tekið þangað (það eru engin svona lestarleiðakort inni í lestunum, aðeins á lestarstöðunum). Ég stökk út úr lestinni og skoðaði kort og sá það sem mig hafði reyndar grunað, að ég gæti haldið áfram með sömu lest og þá myndi ég að lokum lenda á Maríutorgi. Komst á síðustu stundu aftur um borð í lestina. Og þannig var það - fagnaðarfundir á Maríutorgi. Tókum svo lestina saman til baka í Gamla stan, skruppum á írska krá og síðan á indversk-pakistanskan veitingastað. Það er eins gott að Indverjum og Pakistönum kemur betur saman hérna en heima hjá sér!
Og þá er sagan eiginlega búin. Við komumst klakklaust heim og allt er gott sem endar vel. Ástu grunar reyndar að ég sé á þessari stundu að skrifa eitthvað ljótt um ævintýramennsku hennar. Það er auðvitað algjör misskilningur!
Lifið heil!
posted by PH at 12:04 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home